یک استاپ کامل. یکایست… گویی کسی با تمام وجود افسار جریان خونش را کشید.
یخ زد. تنش… کف دست و پاهایش… نگاهش به سقف یخ زد.
شاهپور ضربهای به پایهی مبل زد و با وجود دردی که در پنجهی پایش نشست، صوتی خود را که رو به فریاد بود کنترل کرد:
– چیه؟ مثل آدمی کپ کردی که انگار از حال خودشم خبر نداره!
شیرزاد حتی پلک نمیزد. مغزش داشت تمام زورش را میزد که پردازش کند، اما شاهپور امان نمیداد.
-امروز همهی خبرا کف دستم رسیده شیرزاد. خَر من نیستم. گاگول من نیستم. تویی که حتی هنوز به خودت هم قبولش نکردی… تویی که از ترس اینکه بگن در حق نامزدش نامردی کرده گند زدی به زیستن خودت و اون دختر! اما کور خوندی مرتیکه…
چه گفت شاهپور؟
درست شنید؟
آن کلمه. همانی که از دایره لغات شیرزاد حذف شده بود. همانی که از فیلتر گوشهای شیرزاد عبور نمیکرد.
– عاشق شدی شیرزاد شیرمرررررد… عاشق شدی خرهههه… بدم عاشق شدی!
بالأخره مردمکهای خشک شدهاش تکان خورد. به شدت تکان خورد. مانند اینکه مدتها در کمای مغزی بود و حالا به هوش آمده است.
شاهپور مانند طوفانی سوزان اطرافش میگشت . حرص میخورد و پیرمردی نالان، درون شیرزاد مویه سربرآورد.
-پاشو…پاشو ببینم چه گندی زدی!
تمام توانش را به کار برد تا سرش را از آن تکیهگاه جدا کند. منجمد شده بود . منجمد شده بود و شاهپور مانند صورچی بالای سرش.
-انقدر خودتو زدی به خریت. اینقدر سرپوش گذاشتی روش .با خودت گفتی نه ، من فلانیام…باز دیدی یه چیزی میلنگه و گفتی مگه میشه؟ یه قول و قراری با دختر مردم گذاشتم…دیار بچهست…هم نمیمیل داشتی کسی تو دیدهاش زل بزنه و هم مثل خَررر خودتو به نفهمی زدی. هی شیره مالوندی سر خودت که احساس گناهش یقهتو نگیره…هی خودتو خفه کردی که به قول خودت نامردی نکنی…اما چنان گندی زدی که نامردترین نامردای جهان هم در حق کسی نمیکنن!
بالأخره با هزار جور جان کندن برای تکان خوردن ، این سیب گلویش بود که بالا و پایین شد.
شاهپور مانند فرشتهی مرگش شده بود!
-حالا بگو ببینم …تونستی جلوشو بگیری؟ چرا اینقدر از نامرد شدن تو نگاه مردم میترسی؟چرا میترسی تو دیده بقیه پست به نظر برسی؟ چه اهمیتی دارن اون مردمی که هرچقدر جلوی دهنشون رو بگیری، بازم حرفی دارن واسه بیان کردن؟ تِر زدی آقااا…تِر زدی مرد حسااابی…هم در حق دیار نامردی کردی ، هم رها…هم خودِ خَرِتتتت!
سرش بالا رسید. شاهپور آن کبودی را در چهره اش میدید. آن یأس…آن درماندگی…آن بیچارگی…آن ناباوری و آن بُهت….
وقتش رسیده بود شیرزاد با خودش روبهرو شود.
با خودی که همواره ترس داشت. ترس از نامرد بودن.
پست بودن.
کثیف بودن.
حالا که با این دلدادگی روبهرو میشد ، شاید پستترین و کثیفترین شده بود.
شاید بعد از بوسهای که با دروغ از او گراهی شد، نامردترین بود…ولی…
چگونه از این به بعدش را دوام میآورد؟
-شاپور؟
آوایش…
شاهپور با گوش دادن آوایش عصبی و خراب چشم بست.
گویی حنجرهاش را پاره کرده بودند .
نگاه میخ و زُلش آهسته به طرف شاهپور سر خورد.
داغان بود اوضاعش. موهای به همریخته ، بوی گند سیگار ، لباسهای چروک و قرار گرفته…
-چون از وقتی به خودم اومدم ، انگشت اتهام به طرفم بوده…زیرا یه عمر پست مشاهده کرده شدم…چون همواره سگدو زدم که بیگناه بودنمو ثابت کنم ولی نشدددد…من همیشه گناهکار بودممم…
***
-پسرررر…این مرتیکه چه پف*یوزی بود و نمیدونستم. چطور تونستی بازم برگردی تو اون عمارت؟
آخرین نخهای سیگارش را میکشید و هوا دیگر کاملا روشن شده بود.
راستی به خاطر چه کسی وارد آن عمارت شد؟
به شاهپور قول داده بود روزگاری همه چیز را برایش بگوید و حالا برای پیدا کردن مسیری درمانده و مأیوس ، مجبور به گفتن شد.
شاهپور هنوز هم شوکه و مبهوت بود از گوش دادن وقایع گذشته.
مبهوت بود و میان شیشههای شکسته راه گرفته بود.
-این روانیه…به خدای احد و واحد این مرتیکه روانیه ؛ چطور مادرت تا حالا اینو ندرک کرده؟
شیرزاد باز هم جوابی نداد و خودش را میان دود خفه کرد.
شاهپور حرص میخورد و مشتش را کف کف دست دیگرش میکوبید.
-خب معلومه که متوجه نمیشه! چون اون بیشرف بسیار خوب بلده خودشو مظلوم جلوه بده. چون دلنشین بلده رو اعصاب تو یورتمه بره و آخرش خودشو خوبه کنه . تو چه کرّهخری هستی که همواره دم به تلهی این بیناموس میدی؟
شاید چون خیلی خوب نقاط ضعف شیرزاد را از بر شده بود.
عزیز و…دیار!
پلک فشرد و باز کف دستش را روی پیشانی اش گذاشت.
-عه عه عه…به گیس خانجونم اگر این گیر من بیفته لت و پارش میکنم. د بیشرف اون دختر بیچاره چه گناهی کرده که زدی کلیهشو ازش گراهی شدی؟ دیار میدونه این حرومزاده کیس اهدایی داشته و رو نکرده؟
شیرزاد پوزخند زد.
شاید میاطلاع داشت.
دیار عاشق گذشت بود. مخصوصاً به خاطر عزیز.
عزیز میاظهار کرد جان ، دیار عمرش را هم به پایش میریخت!
-با توام شیرزاد! دیار باید بدونه! مگه نمیگی مدارک اهداءکنندهی قبلیش هنوز تو پرونده بیمارستانه؟ طرف حتی پولشو هم کامل گرفته…برو همونو نشون دختره بده ، از تو اون عمارت بکش بیرون اون طفل معصوم و…
همین امروز شیرزاد به او اضافه کرد.
بیان کرد و دیار حتی ثانیهای به جهان شک نکرد!
-آخه این بیهمهچیز چه طلبی از تو داره؟ چطور این همه سال ، با اون کلهی خرابت جوری نزدیش که گم شه تو ملکوت؟عاقلی کردی…به خدا که سر صبر با همچین مریضی آقایی میخواد!
-گند زدم…خودم همیشگی گند زدم…باید میکشتمش از همون روزگار اول!
شاهپور که تابحال مانند مرغ سرکنده بود ، یکباره به خودش رسید.
نباید انبار باروت شیرزاد را پر میکرد.
-چه گندی برادر من؟ پول رو ببین چه ها نمیکنه! این مرتیکه با پول ، هزارتا بپا و بادیگارد و کاراگاه داره. هزارتا شَرخر و بُزخر و چاییریز داره که هرکدوم گوشهی یه کارشو بگیرن ، لازم نیست خودش از تختش بیاد پایین . یه نفر سند جعل میکنه ، یه نفر با بیمارستان هماهنگ میکنه ، یکی سر عموها رو شیره میمالونه و اون یکی دنبال توئه که ریزبهریز حرکتاتو زیر نظر بگیره.طرف رسما واسه زمین زدن تو یه نفر ، یه لشکر آدم دور خودش جمع کرده. تو با کف دست خالی و یه دشمن روانی ، چه کاری ازت برمیاومد که نکردی؟چی رو باید از قبل میدونستی و نمتوجه شدی ؟
فیلتر به ته رسیدهی سیگار را میان شیشهها پرت کرد.
هیچکدام از این اراجیف آهستهش نمیکرد.
یک راه میخواست.
دیگر تحملش طاق شده بود…
-این پولا اگر نون بازوی خودش بود زورم نمیاومد …اینا همه صدقه سری باباشه…اون پفیوز حتی اینجا هم با تو قابل قیاس نیست !
شیرزاد نفس پس زد و دیگر ساکت نماند.
حالا که کف دست دلش رو شده بود ، خاموشی معنایی نداشت.
قلبش را باید آرام میکرد.
-چه غلطی بکنم شاپور؟
رفیق همواره شفیقش دست میان موهایش برد. شیرزاد بدجور از دست حرکت کرده بود!
– بگو چه غلطی بکنم؟دارم دیوونه میشم شاهپور …بگو چه خاکی تو سرم بریزم که دختره رو از اون خرابشده بکشم بیرون؟
کف دستهای شاهپور کنار تنش افتادند و با نفسی سنگین چشم در نگاهان سرخ شیرزاد دوخت.
چرا دیگر حرف نمیزد؟
وارد شده بود که دنیا را روی سر شیرزاد آوار کند و خفهخون بگیرد؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن