**
دیار:
-حال نگین چطوره؟
چهرهاش با درد در هم حرکت کرد و روی کاناپه لم داد. هیچ گاه او را در این حالت نمشاهده کرده بودم. با پیژامه و لباس خانگی. حتی مدتی که اینجا کار میکردم. حالا او یک شلوار اسلش به پا داشت و یک تیشرت آزاد به تن.
-حال خودمو نمیپرسی؟
میتوانستم حدس بزنم چه اتفاقی افتاده است. آن لکه خون برای شیرزاد نه ، مال او بود. مردی که گچی به چه بزرگی روی بینیاش جا گرفته بود. لیوانی که از کف دستش گحرکت کرده بودم را روی میز گذاشتم. مصمم شده بودم به او فرصت بدهم. قصد کرده بودم امتحان کنم و این یک دروغ نبود.
-باید استراحت کنی. فردا سوپ قلم میپزم که زودتر روبه راه بشی!
نگاه در صورتم گرداند و زیر نگاههای کبودش را به رخ کشید. منتظر بود سؤالی بپرسم و من هم تمام توانم را به کار بردم بعد از روزگار سختی که داشتم، روی پا بمانم:
-من دیگه نمیخوام بین تو و آقاشیرزاد درگیری پیش بیاد.
-متأسفانه شیرزاد به قلب میل داشتن یا نمیل داشتن من و تو اهمیتی نمیده. ذاتش اینه… از بچگی پرخاشگر بوده و به جز این هیچی بلد نیست!
حرفی برای گفتن نداشتم. فکر میکردم… به اینکه از زمانی او را شناختهام همینگونه بود. حتی روزگار اولی که من را از کف دست آن دو عوضی نجات داد با سر نترسش مقابل آن دو نفر ایستاد!
شاید جهانبخش راست میبیان کرد و او چیزی جز این بلد نبود.
-نمیتونه فکر کنه. نمیتونه درست تصمیم بگیره. کل وجودش پر از خشمه و نفرتش از من و علاقهی عزیز به من ، مسببشه!
خواستم لب باز کنم و بگویم : حقش را ندارد؟ ولی زبان در کام گراهی شدم. کسی که از من حمایت کرده بود همین مرد مقابلم بود. نه او!
شاید همه چیز آنگونه که مشاهده کرده میشد نبود.
او راست میاضافه کرد. شیرزاد همیشه خودخواه و زورگو بود و میتوانست درمورد دشمنیاش با جهانبخش هم محق نبوده باشد.
شاید حق با جهانبخش بود!
-فکرشو بکن… تو هزار تا مریض خوابیده رو تخت، یقه منو گرفته که بزنبزن جاده بندازه. دیگه صبور بودن واسه این آدم جواب نمیده. رسماً روانی شده و افتاده به جون همه!
حس بد و نا به سولینی درونم جوش میزد.
جهانبخش را هم خیلی خوب میشناختم.
زخم زبانهایش. حرف زدنهای از سر طعنهاش. خاموشی کردنهای موذی وارش.
دیگر نمیخواستم درمورد شیرزاد بشنوم.
نیم نگاهی به صورت من انداخت و نمیدانم چرا حس کردم میخواهد تأثیر حرفهایش را روی چهرهام ببیند.
-من… دیگه نمیخوام درمورد ایشون چیزی بشنوم!
مکث کرد و میان این مکث با همان سر و صورت کبود ولی پر اعتماد به نفسش نگاهم کرد. جز همان نیم نگاهی که لحظهای من را دچار دوگانگی کرد دیگر نمیتوانستم معنی نگاههایش را درک کنم. کف دستانم را در هم قفل کرده و نگاهم را به پایهی مبل استیل گران قیمت دوختم.
-درمورد حرفام اندیشیدی؟
دردی که میان گلویم بود را قورت دادم. بوی نم نم باران را میشد حتی از پشت پنجرههای ضخیم و بدون درز هم حس کرد. میدانستم باران میبارد…
-بله!
با تمام تلاشی که در من بود برای مصمم لب زدن آن بله هنوز هم صوتیم میلرزید. او هم سیاست داشت و نمیمیل داشت من را تحت فشار بگذارد.
-بذار جواب سؤال اولت رو بدم! نگین بهتره؛ احتمالاً فردا منتقلش میکنن بخش. ولی بچه نه… اون فعلاً باید توی کف دستگاه بمونه. بسیار امیدی به موندنش نیست!
سرم را بالا کشیدم. بهت در چهرهام بود. دلواپسی… ترس… چقدر عادی آن جملات را روی هم سوار کرد!
-ی… یعنی چی امیدی به موندنش نیست؟
گوشهی ابروی شکسته شده و چسب خوردهاش را با ملایمت خارید و لحظهایی درد در صورتش قرار گرفت.
-یعنی رشد کافی نداشته. ریههاش نارسایی دارن و قلبش هم احتمالاً سوراخ باشه!
نفسهایم شروع به لرزیدن کردند. میتوانستم با گوشت و خونم حس کنم آنانی که به خونهی عزیز حملهور شدهاند چه کسانی بودهاند.
من مسببش بودم…
به خاطر من بود…
اشک از چشم چپم پایین چکید و نگاه او تغییر کرد. دیگر به آن جدیت نبود. ملایمتر بود… خیرهتر…
دست روی دهانم قرار دادم و اشکهای دیگر پیدرپی ریخته میشدند.
حالا چه میشد؟
چیزی طول نکشید که آن جمله روی زبانم جاری شد:
-حالا… حالا چی؟
نفس عمیقی گراهی شد. شاید این بار با ملاحظهتر میگفت:
-نمیدونم. کیوان از وقتی گوش داد قلب بچه هم ممکنه مشکل داشته باشه ، گذاشت حرکت کرد. البته قبلش شیرزاد حسابی از خجالت اونم دراومد و حرکت کردنش بیربط به شاخ و شونههای شیرزاد نبود. چند ساعت بعدش هم که مادرش اومد داد و هوار… کل بیمارستان رو روی سرش گذاشته بود که حیات پسرشو خراب کردیم. که خانوادهی نگین از اول ژنتیک خراب داشته، الانم یه بچهی ناقص انداختن تو بغل پسرش!
لبم را گزیدم و با هردو کف دست ،چشمانم را پوشاندم. نگین حق داشت…
حق داشت اینقدر از حضور من متنفر باشد.
حق داشت این قدر مضطرب باشد.
حق داشت هر بار و من دردی بودم که هرکجا قدم میگذاشتم آن را سرایت میدادم.
-اینقدر نسبت به آدمایی که در حقت ظلم میکنن مهربون نباش!
اشکهایم را پاک کردم و با دیدهانی که هنوز میسوختند، نگاهش کردم. این من بودم که با حضورم به همهشان ظلم کرده بودم.
-همه چیز به خاطر منه. بستری شدن عزیز. ناقص شدن بچهی نگین. دعوای بین تو و شیرزاد…
خودش را جلو کشید و اجازهی ادامه به من نداد.
-خب… اظهار کردی اندیشیدی راجع به پیشنهادم… گفتی فکر کردی و حالا میخوای جواب بدی!
لحظهای فقط نگاهش کردم و او پلک زد:
-چند روزگار دیگه عزیز مرخص میشه. میخوام بعد از اینکه خوب شد یه عروسی بزرگ بگیرم… دیار من تو رو مثل یه عروسک یا مجسمه تو خونه م نمیخوام!
-من نمیخوام دیگه مشکلی برای این خانواده درست کنم. دیگه نمیخوام…
-اگر از من جدا شی درواقع بزرگترین آسیب رو به این خانواده میرسونی. خودت میدونی چطور دهن اون آدمای وحشی رو بستم و چطور فرستادمشون پی کارشون!
-پس چطور میرن خونهی شیرزاد و به اونجا حمله میکنن؟
لحظهای به خاطر بدون پسوند و پیشوند بردن نام شیرزاد مکث کردم. شاید خجالت کشیدم.
-اون مال وقتیه که هنوز نمتوجه شدن تو حرکت کردی آخرین طبقهی هتل که خودت رو پایین بندازی. فکر میکردن برگشتی خونهی شیرزاد و تو اامان لحظه چند نفرشون رو فرستادن دنبالت. دیار من ازت یه جواب میخوام!
-من تصمیممو گرفتم!
خیره شد در چشمانم. منتظر بود و کاش وقتی از تصمیم قطعیام میگفتم، اینقدر صدایم، کل تنم نمیلرزید.
این تصمیمی بود که راه بازگشتی نداشت.
تصمیمی بود برای همهی عمرم.
تصمیمی بود برای پا گذاشتن روی گذشتهام. گذشتهای که او کاملاً از آن اگاه بود.
-خب؟
دیده بستم و تیزی چیزی را در سینهام حس کردم. لبهایم نسبت به قلبم بیرحم شده بودند:
-من… من میخوام یه…یه فرصت به خودم و… تو بدم!
لرزش بیشتر شد و سرما در جانم قرار گرفت.
چرا حس کسی را داشتم که در قرنطینهی قبل از اعدام بود؟
دیده باز کردم و برقی درخشان را در چشمهایش متوجه شدم. خاموشی کرده بود که تمامش کنم.
-یه فرصت برای محک زدن خودم… میخوام امتحان کنم…
-منظورت از فرصت چیه؟ میخوای ببینی میتونم تو رو به خودم علاقهمند کنم یا نه؟
شالم میان مشتم فشرده شد. بار دیگر میتوانستم در دلم را به روی مردی باز کنم؟
کسی دیگر میتوانست راه به دلم پیدا کند؟
او برای من مناسبترین بود. حامیترین. جهان تا به حال قلب دیارک را نشکسته بود و نمیشکست!
درحالی که خودش پر از گناه بود من را گنهاکارترین نمیاطلاع داشت. او من را با تمام اشتباهاتم میپذیحرکت کرد.
-در اصل… در اصل نیازی نیست تو کار خاصی انجام بدی. به اندازهی کافی در حقم خوبی کردی. من میخوام خودمو محک بزنم… میخوام خودمو الک کنم… ببینم از پسش برمیام یا نه… میخوام ببینم میتونم گذشته رو پشت سرم بذارم ویه شروع دوباره داشته باشم یا نه… میخوام…
-بعد از مرخص شدن عزیز عروسی در پیش داریم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن