یک لحظه سرم را از روی سینهاش برداشتم و نگاه به صورت مبهوتش دوختم:
-ولی… ولی به خدا نمیدونستم اون پسر شماست. حتی… حتی روحمم خبر نداشت! مولینم هم نمیدونست…یه وقت فکر نکنید براتون نقشه چیدم!
ابرو در هم کشید و باز سرم را در آغوشش پنهان کرد:
-این چه حرفیه عزیزکم…؟ بریز بیرون درد و قلبتو… روم سیاهه که این همه مدت درداتو نمشاهده کردم!
دستانش را به لبهایم چسباندم و بوسیدم.
عطر مادرم زیر بینیام پیچید و با گریه تلخ خندی زدم:
-وقتی هم متوجه شدم نبیان کردم… ناظهار کردم چون مولینم بهتون گفته بود به خاطر چی از محل کار قبلیم استعفا دادم. من عاشق مردی شده بودم که حق کسی دیگه بود. عاشق مردی شده بودم که یه عالمه دروغ بهش اضافه کرده بودم و رسیدن بهش ، از محال هم محالتر بود.
من خجالتزده بودم از چنین بیپروا شدن و او روی موهایم را بوسید. بوسید تا راحتتر بتوانم خودم را خالی کنم:
-همون موقعها بود که نظر آقا جهان یهویی برگشت و به جای اخراج مادرم ، منو هم علاوه کرد. پای من به خونهی شما باز شد و همون روزگار اول ، فهمیدم مردی که درصدد اخراج مادرم بود ، چرا حالا اینقدر لطف در حق من و مادرم میکنه. بهمون خونه داد؛ کار داد؛ حقوق خوب داد. ولی از همون روز اول اظهار کرد در قبال هر لطفی که میکنه، انتظار جبران داره.نبیان کرد چه جور جبرانی، اما من میدونستم که چیز کمی نمیخواد. گذشت تا وقتی که اون اتفاق برای مادرم افتاد. مولینم آقاشیرزاد و شاهپور رو شخصاً برای نذریپزون دعوت کرده بود. حتی روزگاری که مولینمو کشتن، آقاشیرزاد ما رو تا خونه رسوند!
حرکت کف دستهایش متوقف شدند و من درک کردم چگونه مضطربی به جانش افتاد.
مضطربی بابت اتفاق های نیفتادهای که میتوانست برای پسرش رخ دهد.
فاصله گحرکت کردم و مقابل نگاه ماتش نگاه دزمتوجه شدم:
-ما رو رسوند، ولی مادرم هیچجوره اجازه نداد همراهش تا در خونه بره. منم نمیخواستم آقا شیرزاد رو درگیر خطرات احتمالی زندگی شخصی خودمون بکنم و یه جوری دور از نگاهش فرار کردم.ولی مشاهده کردم…با نگاهای خودم جنازه ی له و لوره شده ی مادرم رو مشاهده کردم و چشم که باز کردم بیمارستان بودم. آقا شیرزاد منو رسونده بود بیمارستان!
-این همه اتفاق…چطور شیرزاد تا حالا خاموشی کرده و به من نگفت که تو رو می شناسه؟
معده ام داشت میسوخت. بهت عزیز، من را شرمسارتر میکرد. دخترکی که او به زلالی آب از آن یاد میکرد، سراسر دروغ و پنهانکاری بود.
شاید قلبم میخواست بمیرم ، ولی مقابل چشمان ناباور عزیز نباشم.
-من همون شامگاه از بیمارستان فرار کردم. ناگفته نمونه که اثر داروی بیهوشی هنوز تو سرم بود و باعث شد حرفایی بزنم که بعدترها از گفتنشون پشیمون بشم. من به مردی ابراز عشق کردم که نامزد داشت و در شرف ازدواج بود. وقتی به خودم اومدم ، متوجه شدم اثری از اون مرد نیست و من موندم و یه جهانی بزرگ و غریب. من موندم و مشکلاتم. باید میفهمیدم اون مادرم بوده یا نه…هموقت باید از خودم مراقبت میکردم. باید از نگاه اون آدمای وحشی دور میموندم. من حتی نتونستم برای بار آخر مادرم رو بغل کنم!
گلویم شرحهشرحه شده بود و صدایم هر لحظه بیشتر رو به خفگی میراهی شد. انتظارش را نداشتم که مرحمت عزیز، اینقدر زود شامل حالم شود. انتظارش را نداشتم وقتی از حسرت آغوش مادر میگویم، همینقدر زود بعد از متوجه شدن اعترافاتم آغوش به رویم بگشاید.
میترا میگفت عزیز فیتیش حمایت از آدم های بدبخت را دارد و من چقدر بدبخت دیده میشدم که میتوانست اینقدر زود گناه ببخشاید و کف دست دورم حلقه کند.
-آروم باش دخترم…آروم باش…
کف دست روی چشمها و بینیام کشیدم و ادامه دادم. باید زودتر تمامش میکردم ؛ وگرنه سینه ام شکافته میشد از حجم این همه درد:
-تو اون دوره، شما خیلی از من حمایت کردین. حتی آقا جهان …من مدیون شما و پسرتون بودم. تازه داشتم آروم میشدم. تازه داشتم یاد میگحرکت کردم چطور از پس شرایط بحرانیم بربیام که سر و کله ی آقا شیرزاد پیدا شد. اینکه چقدر من و مادری که دیگه زنده نبود رو متهم کردن بماند. اینکه چقدر هراسیدم مورد قضاوت شما قرار بگیرم و از چشمتون بی افتم بماند…من تازه تونسته بودم با خودم و احساساتم کنار بیام که باز هم اون مرد سر از زندگیم درآورد. منتظر بودم که بیاد و همه چیز رو به شما بگه…منتظر بودم همهتون به عنوان یه شکارچی بهم نگاه کنید و طردم کنید. ولی خاموشی کرد…من چطور میتونستم جلوی عواطفم رو به اون مرد بگیرم ؛ وقتی هر روزگار سر مسیرم قرار میگحرکت کرد؟نمیخوام اشتباهاتم رو توجیه کنم. نمیخوام واسه سرپوش گذاشتن رو گناه خودم، کسی دیگه رو گناهکار نشون بدم. ولی من گوش دادم…همون شامگاهی که خونهی آقا شیرزاد از شدت تحقیر و شکستگی از سر میز بلند شده بودم مکالمهی بین آقا جهان و رهاخانم رو متوجه شدم.
دست که روی سینه ی خود گذاشت، درک کردم حال خوشی ندارد. متوجه شدم باید متوقف کنم عنان زبانی که از کف راهی شده بود و فوراً از جایم قد بلند شدم.
-عزیز؟ عزیز حالتون خوبه؟
نفس های عمیق میکشید و چشمانش بسته بود. به طرف آشپزخانه دویدم و نفهمیدم چند ثانیه طول کشید پر کردن لیوان آبی که روی آبچکان بود. با نفسی تنگ و قلبی نگران روبه رویش زانو زدم و لیوان را به طرفش گرفتم:
-عزیز؟ قربونتون برم اینو بخورید…خدا منو بکشه!
سینهاش به سنگینی بالا و پایین میشد و رنگش داشت به سفیدی میگرایید. لیوان که به لبهایش چسبید ، جرعهای نوشید و صوتی بغضآلود من که به گوشش رسید، چشم باز کرد:
-چیزی نیست فدات شم…چیزی نیست بقیهاشو بگو…
لیوان را کناری گذاشتم و موهایم را پشت گوش فرستادم:
-ببخشید…تو رو خدا منو ببخشید…انگار عقل از سرم پریده…نباید اینا رو به شما میگفتم!
با همان رنگ پریده اش مچ کف دستم را فشرد و در نگاهش خواهش ریخت:
-نگی حالم بدتر میشه…نگی سیر و سرکه تو دلم میجوشه که چقدر مثل کبک سرم زیر برف بوده و ندرک کردم چی به روزگار اولادم اومده!
-آخه من …
-التماست میکنم بگو…جونبهسرم نکن دختر…چی متوجه شدی؟چی میبیان کرد اون ازخدابیخبر به جهان؟
و من به این فکر میکردم که حتی در این حالش هم به جهان اعتماد دارد.
چگونه میشکستم حس اعتمادی که این چنین در ذهن و قلبش ریشه کرده بود؟
میشکست… قطعاً از اینکه سالها شیرزاد را به حال خود رها کرده و باورش نکرد، میشکست.
اما کلاف آن کلمات ، دیگر از کف دست من در راهی شده بود.
نمیتوانستم به این ناعدالتی دوام دهم… نمیتوانستم بیش از این دروغ بگویم و پنهان کاری کنم.
-آقاجهان به رهاخانم همهی حقیقت رو بیان کرده بود. چیزی که فقط شما و اون میدونستید… رها فهمیده بود که من ایرانی نیستم. میدونست که اون بحث رو سر میز باز کرد. بین مکالمهشون متوجه شدم یه سری برنامهها داشتن. هنوز جملهشون کامل نشده بود که متوجه شدن کسی اونجاست و ادامه ندادن. من اون شب مطمئن نبودم… چیزی دستگیرم نشده بود که با اطمینان همه چی رو پیش شما یا آقاشیرزاد بازگو کنم. حتی الان هم خبر ندارم چی تو ذهنشون میگذره… از طرفی من به آقاجهان بدهکار بودم. حیاتمو بهش مدیون بودم و حس میکردم توی یه باتلاق عمیق گیر کردم. نمیدونستم چی درسته و چی اشتباه. کی باید دهنمو باز کنم و کی ببندم. اما… ولی وقتی فهمیدم چی تو گذشتهتون پیش اومده… وقتی متوجه شدم چه اتفاقایی افتاده ، دیگه نتونستم… یعنی نمییییشد که انسانیتم رو زیر پا بذارم. من بسیار از آقاشیرزاد دلشکسته شدم… بسیار روزگارا دلم خرد شد… میتونستم ساکت بمونم و تلافی کنم. میتونستم به خاطر حمایتهای هرچند با هدف آقاجهان، رو حقیقت سرپوش بذارم… اما این حق شما نیست…
پلکهایش ثانیهای بسته شدند. ولی بسیار زود آنها را باز کرد تا متوجه حالش نشوم. تا بگویم… تا زبان باز کنم. و من میخبر داشتم ناضافه کردن و کش دادن این موضوع، حالش را بدتر میکند.
-اون روزگاری که اومدم هتل… همون صبحی که شما از راه رسیدین و آقاجهان اجازه نداد حرف بزنم؛ اومده بودم حقیقت رو بهتون بگم؛ ولی وحشت کردم. هراسیدم که حالتون بد بشه! مثل همین حالا که وحشت کردم و جادهی هم برای فرار از این موضوع ندارم! مثل همین الان که رنگ گچتون رو میبینم و حس میکنم تو منجلاب گیر کردم!
-من خوبم… خوبم دردت به جونم…
لبهایم لرزیدند. بیچاره بودم… یک بیچارهی به تمام عیار…
-روزگاری که اون اتفاق افتاده من اونجا نبودم. نمشاهده کردم؛ شاهد نیستم؛ اما چیزی که میتونم به قطع بهتون بگم اینه که… آقاشیرزاد بیگناه بوده!
کف دست روی قلبش گذاشت و مردمکهایش میخ دهان من شدند. و من تمام کردم کابوسی که داشت هردویمان را میکشت:
-آقاشیرزاد بیگناهه و اینو جهانبخشخان خیلی خوب میدونه… نمیدونم آقاجهان نقشی تو اون اتفاق داشته یا نه؛ اما میتونم بهتون اطمینان بدم که اون از همه چیز خبر داره. خبر داره و از اینکه شما طردش کنید، بسیار میترسه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن