-کار از کار گذشته بود انگار. دختره بدجور از مردونگی شیرزاد سؤاستفاده میکرد. خودشو بست به ریش پسرم. خودش و گذشتهی سیاهشو بست به ریش پسرم که اهدافشو پیش ببره.
حسرتی که از بیمادری رو قلب این بچه موند باعث شد زنی مثل رها وارد زیستنش بشه.
-من هنوزم درگیر اینم که چرا مادر مهربونی مثل شما ، باید پونزده سال پسر خودش رو طرد کنه! شما که مثل چشماتون آقاشیرزاد رو دوسش دارین…!
اشکش روی کف دست من چکید و رنگ پوستش تیره شد.
رنگ حسرت بیشتر و بیشتر رخنه میکرد در نگاهش.
-من تو جوونی بیوه شدم. بابای بچه هامو از کف دست دادم و برای بزرگ کردن دختر و پسرم مجبور شدم از این شیفت به اون شیفت کار کنم. خدا تمایل داشت که پام به اون عمارت باز بشه. تو سختترین روزگارام، یه خیر کف دست منو گحرکت کرد. مدتی که توی خونه سرایداری عمارت حیات میکردیم، اوضاعمون بهتر شده بود. اجاره خونه رو میگرفتیم ؛ ولی شیرزاد مادرمرده هم مجبور بود کار کنه. نگین مریض بود. یه مریضی پوستی نادر که بهشدت خرج برمیداشت. یه دختره و دلرباییش. پول احتیاج داشتیم واسه دوا درمونش و بعد از فوت آقای خونه، سنگینی مسئاماتش کمر من و شیرزاد ده دوازده ساله رو خم کرده بود.
-اون عمارت، عمارتٍ پدر آقا جهان بود؟
چشم روی هم گذاشت و با پرهی روسری ساتنش خیسی دیدههایش را پاک کرد:
-جهانبخش سه سال از شیرزاد بزرگتر بود. بچهی آروم و ساکتی بود که بهشدت کم پیش میاومد حرف بزنه. اندازهی بچههام بهش محبت میکردم ، چون مادر نداشت. مادرش بعد طلاق ازدواج کرده بود و حتی یه بار هم به متوجه شدن بچهش نیومد. هرچقدر شیرزاد عاصی بود ؛ جهان ساکت بود و گوشهگیر.شیرزاد شر به پا میکرد هر دفعه که به خاطر محبت به جهان، آقای خونه، کف دستِ محبت سر بچههام میکشید. بچه بود ، اما موبهمو حرفایی که از آقاش متوجه شده بود ، تو خاطرش داشت. سه سال گذشت… با جنگ و جقلبهای شیرزاد. هر بار یه شّر درست میشد و هر بار هم تهش میخورد به شیرزاد. با جهان لج میکرد… جهان عاقلتر بود و میذاشت پای بچگیش. ولی اوضاع وقتی بیخ پیدا کرد که خطبهی عقد بین من و آقای خونه خونده شد. فکر کردم درست میشه. در ذهنش گذراندم بزرگتر که بشه ، میفهمه چرا مجبور به ازدواج شدم. که منم آدمم… منم یه زن جوونم و تنهایی از پس مخارج دو تا بچه برنمیآم. که قلبم نمیخواد شیرزاد از بچگی مسئامات کار کردن رو دوشش بیفته و برای دوا درمون نگین، از درس و مشقش بزنه. من و نگین نقل مکان کردیم عمارت ولی اون نیومد. اگر وصیت آقاش نبود ، تو همون خونه سرایداری هم نمیموند. موند که سایهی سر من و خواهرش باشه. موند که اگر خم به ابرومون اومد ، بدونیم اونم هست. بچه بود ؛ اما حرفای گندهگنده میزد و همهشونو از باباش یاد گراهی شد. گذشت تا روزگاری که انباری آتیش گراهی شد… پر بود از آذوقهی مسافرخونه. همین هتلی که الان جهان اداره میکنه، اون وقت یه ساختمون چهارطبقه بود که تابستون و زمستون، پر میشد از زائر و مسافر. نگهبون عمارت گفته بود دیده که شیرزاد به اون طرف رفته. ولی بچه الّا و بلّا اصرار داشت که کار اون نبوده و خودش متوجه شده که کار جهانه. بیان کرد جهان موذیه… که حتی مادرش هم ازش بدش اومده که رفته و پشت سرشو نگاه نکرده. زخم زبون میزد با سن کمش و جهان چیزی نمیاظهار کرد. همواره محجوب بود این پسر. شرمنده بودم از اینکه هر روز پسرم یه شر درست میکنه و آقای خونه هم مجبور بود به خاطر من خاموشی کنه. شرمنده بودم از جهان…یه مدت پسرمو طردش کردم. یه مدت سرسنگین شدم باهاش. قلبم آتیش میگراهی شد، اما روی خوش بهش نشون ندادم که به خودش بیاد. که بس کنه… ولی اینبار رسوایی بزرگتری به بار آورده بود… بهشدت بزرگتر… جوری که نه میشد انتظار رحم و مروت از اون خانواده داشت و نه جای طرف کشیای باقی موند. نپرس دخترم… با خنجر قلب خودمو از سینه درمیآوردم ، ولی نمیذاشتم اون وضعیت ادامه داشته باشه… با کف دستای خودم تحویلش دادم. بچهمو… پارهی تنمو…
صورتهایمان سراسر اشک بود و شاید من تنها نبودم که این همه درد در سینهام حس میکردم.
عزیز هقهق میکرد و من میتوانستم زخم عمیقی که از آن روزگار در دلش جا باز کرده بود را ببینم.
– نتونستم ازش بگذرم. مهر سیاه به پیشونیم زده بود ، ولی نمیتونستم بذارم همون جا بمونه… رفتم در خونهی شاکی… به پاشون افتادم… پسرم تو اوج نوجوونیش دو سال توی کانون مونده بود و اونا رضایت ندادن که ندادن. پول جمع کردم. نذر کردم. دعا کردم… اونقدر حرکت کردم و اومدم تا بالأخره رضایت دادن. شیرزاد برگشت… ولی نه به عمارت… حرکت کرد تو همون خونهای که ارثیهی پدرش بود و بیشتر از چند سال میشد که مستأجر جای گرفته بود. این همه مدت نتونستیم بفروشیم ، چراکه هم یادگار باباش بود و هم دو دنگش به نام عمه ش.
کار کرد… درسش رو ادامه نداد… بچه م آرزو داشت… استعداد داشت… اما کار کرد. دو دنگ عمه خانم رو هم خرید. هیچ وقت تو تموم این سالا ،حتی یک بار هم پاشو توی اون عمارت نذاشت. با اینکه دورادور ازش خبر داشتم ، اما انگار حریم مادر پسریمون شکسته بود.
نه اون مثل قبل به من محبت میکرد و نه من از قلبم میرفت که چیکار کرده و چطور میتمایل داشته آبروی جهان و بابای جهان رو بریزه. با همهی اینا ، من مادر بودم… جگرم میسوخت و بعضی شبا تا خود صبح به لحظه ای فکر میکردم که بچهمو تحویل دادم…کف دست و پا میزدم…
-حتی یک بار هم به ذهنتون نیومد ممکنه همه چی برعکس باشه؟
صدایم سراسر بغض بود . ولی گوش داد…کمی نگاهم کرد و چانه بالا انداخت:
-همه چی علیهش بود. شاکی داشت…اون که اشتباه نمیکرد. خودش شیرزاد رو مشاهده کرده بود!
گرچه اصل موضوع را نمیبیان کرد ؛ ولی من به خوبی میتوانستم بفهمم منظورش از شاکی، همان دختریست که مورد تعرض قرار گرفته.
خیره ماند در صورتم و شاید چیزی در نگاهش عوض میشد.
در جواب دادن مکث کرد و من دستپاچه لب زدم:
-ببخشید… من در حدی نیستم که بخوام به شما چیزی رو یاد بدم. بد برداشت نکنید یه وقت!
پلک زد و این بار بغض آوایش کنار رفته بود:
-چجوری اعتماد میکردم وقتی هر روزگار یه آتیش به پا میکرد؟ بچه بود… شاید اشتباه از من بود که نمیتونستم بهش اطمینان بدم کسی نمیتونه جای پسر خودمو تو دلم بگیره. شاید نتونستم بینشون تعادل برقرار کنم. اما شیرزاد از جهانبخش بیزار بود… میمیل داشت بهش افترا بزنه و واسه انداختن اون از نگاه من کف دست به هر کاری میزد!
من قلبم از او شکسته بود.
بریده بودم از مردی که جای در دلم داشت ولی… چگونه میتوانستم خاموشی کنم در برابر چنین بیعدالتیای؟
-مطمئنید که همین طور بود؟ اطمینان داشتید کسی که میخواد دیگری رو از چشم شما بندازه آقا شیرزاد بود؟ شمایی که خودتون به مردونگی آقاشیرزاد شک نداشتید؟ که گفتید رها از همین خصلتش سؤاستفاده کرده… همچین آدمی که موبهمو حرفای پدرشو سرمشق کرده ، میتونه به یه دختر تعرض کنه؟
ترس مبهمی داشت در نگاه زن جا میافتاد.
نفسهایش نیز منقطع میشدند و این بار بغض نبود که صدایش را میلرزاند. ترس بود… وحشت بود… دلواپسی بود…
-چیزی میدونی؟
دست به نگاهانم کشیدم و نگاه از صورت عزیز گحرکت کردم.
قلب من هم سریعسریع میزد.
جهانبخش هم لطف کرده بود در حقم و هم ظلم.
لطف کرد و اجازه نداد جنازهی مادرم روی زمین بماند. لطف کرد و در منزلاش را به رویم باز کرد تا عموهای قاتلم پیدایم نکنند.
ولی ظلمش؟
ظلم کرد و در حالی که میدانست قلب به آن مرد دوختهام، من را قربانی اهداف خودش و رها کرد.
من را سپر بلای خودش کرد که باز هم زخمی به زخمهای شیرزاد اضافه کند و شاید میشد اضافه کرد تا آن لحظه، من و او بیحساب شدهایم.
کف دستی روی شانهام قرار گرفت و متوجه شدم چگونه از روی تکمبل منزل پایین وارد شد تا رودرروی من بنشیند:
-ها دردت به جونم؟ تو چیزی میدونی که ساکت موندی؟
نمیشد جلوی چکیدن اشکهایم را گراهی شد.
چگونه میاضافه کردم که این زن پس نیفتد؟
چگونه میاضافه کردم که حالش بد نشود؟
من مسئول بودم… هم مسئول اطلاع داشتن رازی که جهانبخش بیرحمانه از عزیز پنهان میکرد. و هم مسئول دور افتادن مادر و پسری که سالها یک مانع بینشان جا خوش کرده بود.
-دیار؟ مادر ، نصفهعمرم کردی… هر چیزی میدونی بگو تا سکتهم ندادی!
سر بالا آوردم و دستانش را محکم گراهی شدم:
-من نمیخوام ملایمشتون بیشتر از این به هم بخوره. ولی… ولی چیزایی که میدونم از وقتی به گوشم رسیدن، مثل یه بار سنگین دارن لهم میکنن!
دست سردش به صورتم چسبید. رنگ به رو نداشت و من نمیتوانستم بیشتر از این او را در این برزخ نگاه دارم.
-بگو مولین… بگو عمرم…!
-از روزگار اولی که… که استخدام شدم توی عمارت… همون… همون موقعی که مولینم توی هتل کار میکرد…
سر تکان داد تا به ادامهی حرفهایم ترغیب شوم.
-آقا جهان از من خوششون نمیاومد. حتی… حتی چند بار به خاطر سهلانگاری من میتمایل داشت مولینمو از هتل اخراج کنه!
-خب…
-اما… ببخشید که اینا رو میگم… به خدا من بیشرم و حیا نیستم… ولی باید بگم!
-بگو قربونت برم…
-من یه دروغ دیگه هم به شما بیان کرده بودم… یعنی… یعنی دروغ نبود. فقط نتونستم بگم!
– فدای سرت… اینجوری هق نزن دق میکنم!
سرم را روی سینهاش گذاشتم و حس کردم سنگینی روی شانههایم کمتر شد. علی الخصوص وقتی انگشت میان موهای زیر شالم برد تا ملایمم کند.
-من قبلاً تو مغازهی آقاشیرزاد کار میکردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن