حالا دیگر نفس های منقطع رها پر از آتش بودند و از درون او را می سوزاندند:
-آشپز جدیدت دختره؟
شیرزاد سر تکان داد و از انقباض پر از شیطنت صورتش ،آن چال گونه ی دلربا نمایان شد:
-هوم.کف دستپخت شم خیلی خوبه!صبح که اول نگاهت تو نگاهش وا میشه یه صبح به خیر بهت می گه کل انرژی روزگارت رو تامین می کنه!
چشم های رها دیگر داشتند از حدقه بیرون می رسیدند.
-یه عروسک شیرین؟وای دلم…اصلا تو تمام مدتی که با هم دوست بودیم …حتی به شوخی چنین چیزی رو به من گفتی؟اینقدر از من پیش مامانت تعریف می کردی الان این وضعیتمون نبود!
شیرزاد دیگر داشت به خنده می افتاد:
-داری به یه دختر هجده ساله حسودی می کنی.باخبر باش!
دخترک با متوجه شدن جواب شیرزاد چپ چپی نگاهش کرد :
-خودتم داری می گی هجده سال.دختری که تو هجده سالگی بتونه آشپزی کنه و تو محیط کاری موفق باشه یعنی بهشدت وقته از عالم بچگیش دور شده!
رها حتی خودش هم می دانست شیرزاد به دخترانی که خیلی از خودش کوچکتر باشند حس مردانه ندارد.می اطلاع داشت زیر بیست سال جماعت را بچه می داند و به خاطر سختی هایی که خودش در این دوران کشیده است ،دلش می خواهد از کسانی که کمک می خواهند حمایت کند.
می دانست ولی…
هنوز آن صفت عروسک شیرین را از یاد نبرده بود.
-به نظرم از کانال آشپز من بیرون بیایم و بریم تو کانال خودمون.هدیه ی آشتی کنونمون هم باشه جمعه صبح، شاندیز. ناهار هم مهمون من!
این می توانست دیدهان رها را به برق بنشاند.که شیرزاد آنقدرها که او فکر می کرد هم بی خیال نیست.
تبسم زد و بی اجازه ی مرد، لب هایش را به چانه ی او چسباند:
همش تو کوه و دشت و دمن مهمون کن.یه بار منو خونه ی خودت نبری ؟
**
در حال نوازش سر مادرش بود که ساعتش را چشم دوخت.داشت دیرش می شد و بچه ها دست تنها بودند:
-اوضاع نگین چطوره؟تا کجا پیش رفتن؟
فخرالسادات سرش را از روی سینه ی شیرپسرش برداشت و با غم نگاهش کرد:
-الهی قربونت بره مادر.نگین تو رو نداشت چکار می کرد؟
به صورت مادرش خیره ماند و او ادامه داد:
-کیوان دربه در دنبال خونه ست.مولینش مغازه رو ازش گراهی شده از وقتی فهمیده اینا می خوان برن تو خونه ی جمتوجه شد.انگار از همون اولم قصدش این بوده اون دوتا جوون رو از هم جدا کنه!
اخم میان ابروهایش جا گرفت و تکیه از مبل جدا کرد:
-یعنی این مرتیکه یه قرون پول از خودش نداره که یه زندگی رو سرپا کنه؟
مادرش چانه بالا انداخت و با افسوس بازدمش را بیرون فرستاد:
-زنه بهشدت سیاست داشته.هرچقدر که این طفل معصوم کار کرده خوردن و بردن.ماشینی هم که براش خریده به نام خودش گراهی شده.مغازه…ماشین…اون خونه هم که سهم الارث همه شونه به کیوان تنها نمی دن!
لحظه ای با خشمی که از آن مرد بی بخار گریبانش را گرفته بود، چشم بست.
چشم بست ولی در ثانیه ،فکری به ذهنش رسید:
-بیان خونه ی من.تا موقعی که یه کار درست حسابی پیدا می کنه!
فخری چانه بالا انداخت و نوچ کشید:
-نگین قبول نمی کنه.هم تو ملایمشت به هم می خوره.هم اینکه اونا زن وشوهر جوونن.از اونجا می رن که تنها باشن!
زبانش را روی لب پایینش کشید و اخمش کمی باز تر شد:
-من که اصلا خونه نیستم.شامگاها تا دیروقت تو مغازه می مونم.بعضی وقتام از خستگی اصلا نای خونه برگشتن ندارم.یه مدت بیان بمونن تا وقتی که خونه می گیرن!
فخری کف دستی در هوا تکان داد و از جایش کشیده شد:
-چی بگم پسرم؟خونه جور شه.کارش رو می خواد چکار کنه؟یه عالمه جنس تو اون مغازه داره که زنه راضی نمیشه کیوان برشون داره.بی پول میشن مشکلاتشون چند برابر میشه!
-می گی چکار کنیم مادر من؟از نظر شما اینا طلاق بگیرن مشکلشون حل میشه؟اگر نگین به طلاق راضیه خودم دنبال کاراشو می گیرم!
مادرش با تفکر خیره اش شد.
گویی چاره ای نبود.چاره ای نبود جز اینکه از جهانبخش کمک بگیرند:
-من…من خودم یه مقدار پول تو حسابم دارم که…
شیرزاد از جایش قد بلند شد و مجال نداد:
-حرفشم نزن مامان.شما پول بدی که دوفردای دیگه جهان بگه شیرزاد عرضه ی روبه مسیر کردن حیات خواهرشو نداشت و آخرشم به من رو زد؟
فخری میل داشت با ساکتش توجیه کند:
-این چه حرفیه ؟جهانبخش هم برادر نگینه…
شیرزاد عصبی پلک زد و مادرش مهربان تر شد:
-حتما که نباید هم خون هم باشید.این بچه از روزگار اول تمایل داشته باهات خوب ارتباط بگیره.اما نمی دونم چرا اینقدر ازش دوری می کنی و اینقدر نسبت بهش گارد نشون می دی!
شیرزاد با همان استایل ،گردن چرخاند و مادرش نگاه سرد شده اش را دید.
او نمی تمایل داشت از رابطه ی بین خودش و جهانبخش حرفی بزند.
-همین که اضافه کردم عزیز.صبر کن خودم یه راه حل پیدا می کنم!
-تو گوش کن به من یه لحظه.به جهان ربطی نداره اصلا.من خودم دارم کار میکنم.یه عمره تو اون خونه بودم. حق و حقوقی دارم.اون پول مال خودمه!
شیرزاد نوچ کشید و گوشی اش را چنگ زد:
-به هیچ وجه گفتم!
-فقط برای این اومده بودی؟بچه ها اظهار کردن راهی شدی اتاق رها!
گوشی اش را به جیب شلوارش فرستاد و مقابل مادرش ایستاد:
-ماشالله شمام تو این هتل جاسوسای خودت رو داری ننه!
خنده تا روی لب های زن رسید.ولی هیچ جوره دوست نداشت رابطه ی رها و شیرزاد عمیق تر از اینی که هست بشود:
-آخه تا حالا واسه مشاهده کردنش اینجا نیومده بودی.دعواتون شده؟
شیرزاد کف دستی به گونه ی مادرش کشید و خنده ی کم رنگی روی لبش آمد:
-دعوا کنیم مسرور میشی؟
لبخند تا روی لب های فخری هم امد و ضربه ای به سینه ی پسرش زد:
-بیشتر.قلبم می خواد کلا جادهت رو ازش سوا کنی!
شیرزاد کمی نگاهش کرد و سپس با نفس عمیقی لب زد:
-کاش یه بار یه دلیل محکم بیاری.یا منم قبولش می کنم.یا سوتفاهمی که تو ذهنت شکل گرفته رو یه جوری رفعش می کنم!
-هیچ سوتفاهمی درکار نیست.من قبل از تو میشناسمش.و همینقدر شناختی که ازش دارم کافیه تا مطمئن باشم به درد مردی مثل تو نمی خوره!
-من؟ مگه چطورم؟
شاید مادرش گمان می کند شیرزاد نسبت به گذشته ی او حساس می شود.شاید بی خبر از اینکه شیرزاد تمام گذشته ی رها را می داند ،تمام این ها را کنار هم قرار داده است.
-همینطوری که من به عنوان مادرت میشناسمت!
لب هایش را تر کرد.هیچ دوست نداشت به مادرش نشان بدهد که احساسات مادرانه اش اشتباه می کنند.ولی برای پیش بردن آن رابطه و به سرانجام رساندنش مجبور بود:
-من مشکلی با گذشته ی اون دختر ندارم.از قبل همه چیز رو بهم اضافه کرده!
اخم های زن در هم گره خوردند و از شیرزاد فاصله گحرکت کرد:
-می دونی و هنوزم می خوایش؟نکنه عذاب وجدان میگیری ولش کنی؟
-عزیز!
-تو عاشق این دختر نیستی.چیزی که پسر من می خواد این نیست!
شیرزاد باز هم جلو آمد و این بار سعی کرد به خودش مسلط باشد:
-چیزی که من می خوام چیه عزیز؟دختری که از توی خیابون
_پیداش شده و مامانش رو تو هتل جهان مشغول به کار کردی؟عزیز تو واقعا حاضری من با اون غریبه ای که معلوم نیست اصل و نسبش چیه ازدواج کنم .ولی حاضر نیستی از موضعی که برای رها گحرکت کردی پایین بیای؟
-اون دختری که تو میگی از خیابون پیداش شده تومنی صد شاهی عیارش با این دختره رها فرق داره.طلاست…طلا…تو همون دور و بر رها چرخ بخور.من بهت فشار نمیارم.هر وقتی که قلبت بخواد می تونی رها رو به عنوان زنت ببری سر خونه زندگیت.ولی از من انتظار نداشته باشم به عنوان عروسم قبولش کنم.این حرف آخرمه!
-عزیز؟!
این بار با تحیر نامش را خواند و زن در حالی که پشت میزش می حرکت کرد، با حرص لب زد:
-دیگه چیه؟میگم هر کاری قلبت می خواد بکن!
**
هیچ اعصاب درست و حسابی نداشت.هوای شهر هم آلوده بود و ورزش امروزش ، جای اینکه برایش مفید باشد ،گویی برایش سردرد شده بود.
سوییچ موتور را روی میز انداخت و نگاهی کلی به آشپزخونه .ساعت هنوز از ده صبح عبور نکرده بود .
-به به …رسیدن به خیر رییس!
با متوجه شدن لحن طعنه آمیز شاهپور به عقب برگشت و او را در حال حمل کاسه ی خمیر مشاهده کرد:
-چه مرگتون بود همش زنگ می زدید؟کو اون غلغله ای که میاضافه کردید تو مغازه به پا شده؟
شاهپور خمیر را کنار تنور انداخت و نفسی گرفت:
-نمی بینی؟این همه مشتری نشسته.
کف دستی در هوا برایش پرت کرد و به طرف اتاق رفت.بی حوصله دستگیره ی در را کشید و هنوز داخل نشده بود که صوتی دخترانه ای از داخل او را متوقف کرد:
-نه نه نه…من اینجااام!
ابرو در هم کشید و با اینکه چیزی در تاریکی نمی مشاهده کرد در را هول داد:
-باشه…زود بیا بیرون وروجک!
گامی به عقب برداشت و لحظه ای که می میل داشت در را دوباره روی هم ببندد ،هاله ای از نور روی صورت دخترک افتاد.
هاله ای کوچک که چشمش را در تاریکی زد و…سایه ای از موهای بلندش را به نمایش گذاشت.
میان آن اخم ها ،لبخند کم رنگی روی لب های شیرزاد شکل گراهی شد.
برای متوجه شده نشدن موهایش اینقدر عز و جز کرد؟
شیرزاد گمان کرده بود لباس به تن ندارد!
در یخچال را باز کرد و مواد را بیرون کشید.
موهایش فر بود؟
اجاق را که روشن کرد صوتی پر انرژی و شفافی پشت سرش به گوش رسید:
-صبح به خیررر.اینجا یکی بد اخلاق شده؟
شیرزاد با همان تبسم کمرنگی که توانسته بود درجه ای از اخمش را باز کند، نیم نگاهی به طرفش انداخت.صبح به خیر هایش همواره حس خوبی داشسریع:
-صبح شمام به خیر.چه خبر شده ؟امروزگار بوی قورمه سبزی به دماغم نمیاد!
دیار تبسم شیرینی روی لب کاشت و به طرف قابلمه ی سایز سی و شش رفت:
-داریم.ایناهاش!
یک لنگ از ابروی شیرزاد بالا رفت و نگاهی به قابلمه انداخت:
-چرا بو و برنگ نداره؟آشپزش عوض شده؟
دیار به طرف سیب زمینی های پوست کنده حرکت کرد و آن ها را برای خورد کردن برداشت:
-نخیر.تو خونه درست شده.بوی سبزی و شنبلیله ی سرخ شده ش هم تو همون خونه مونده!
یکباره مرد، کارد کشیدهی که در دست داشت را کنار گذاشت و کامل به طرفش برگشت.اخمش حالا غلیظ تر از قبل شده بود و این، ترس به قلب دخترک می انداخت.ترس از کار اشتباهی که نمی خبر داشت چیست.
-تو…چیکار کردی؟
لحن جدی شیرزاد دیار را مضطرب تر می کرد.به گونه ای که درجا لب برچیند و این را شاهپور هم ببیند:
-شیرزاد؟
شاهپور نامش را با تذکر خواند تا لحنش را آهسته تر کند.ولی شیرزاد نمی دانست چرا شاهپور باعث شده بود عصبی تر شود:
-درست متوجه شدم؟شما غذا رو تو خونه درست کردی و اینجا آوردی؟
دیار طفلک کف دستانش را پشتش در هم قفل کرده بود و کم کم داشت خودش را می باخت:
-کار بدی کردم؟
معلومه که کارت اشتباه بوده.اینجا محل کار توئه و اگر قرار بود مثل قبل توی خونه این طور کارا رو جاده بندازی، همون بسته های غذا رو تحویل من می دادی!
دیار کوچک، گویی یک سیلی محکم خوره بود از کسی که در جواب صبح به خیرش، لبخند تحویل می داد.هرچند کم رنگ!
شیرزاد به طرفش خم شد و با ادامه دادنش، فقط او را بیشتر و بیشتر از کارش پشیمان کرد:
-اینجوری احتیاجی به کارت بهداشت و واکسن و مدرک آشپزی حرفه ای هم نداشتی!
-ب..ببخشید!
چنان مظلومانه اظهار کرد که شیرزاد توانست آوای بغضش را تشخیص دهد.نگاهش را پایین دوخته بود و لب هایش مانند یک کودک معصوم برچیده شده بودند.
-چی شده؟
صوتی رضا بود که از راه رسید و شانه های آویزان دیار را دید.شاهپور با اخم به طرفش برگشت و چانه ای بالا انداخت.این یعنی چیزی نپرس زیرا جوابی عایدت نمی شود.
و شیرزاد با هجوم این همه حمایت، گویی مصمم تر میشد که دیار را از اشتباهش آگاه کند:
-نصف مشتری هایی که برای غذا میان، به خاطر عطر و بوی همون شنبلیله ای میان که تا هفت تا خیابون اون طرف تر، هوش از سر یه ایرونی می بره.اون عطر به خودی خود برای ما تیزر تبلیغاتی محسوب میشه.مهم ترین قسمت یه رستوران همینه.ضعف انداختن به قلب مشتری.گرسنه کردنشون و کشوندن اونا به طرف غذا!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن