رمان نسب پارت ۱۵

نه دیگر این زیاده از حد بود.
مردمک هایش گرد شدند و لحظه ای کنار اوپن توقف کرد:

-دیگه چی مادر من؟میخوای بگم میزمون رو هم رها رزرو کنه تو همون رستوران؟

-رها رها رها…کی میخوای بزرگ بشی؟تو این همه آدم، رها چطور تو رو پیدا کرده؟یه کم به این فکر کن!

ظرف پیرکس را از روی شاسی اش برداشت و مایع غلیظ ولیده شده را درون لیوان ریخت.باید دوش می گحرکت کرد قبل از خوردن آن.ولی مادرش گویی کارش واجب تر بود.بالاخره امرش یک امر خیر بود دیگر…
می توانست سرش را به دیوار بکوبد؟

-لازم بود بگرده تا پیدام کنه؟همین که چند بار شما منو دلواپس کشوندی اونجا کافی بود که با هم آشنا بشیم!

آوای نفس حرصی فخری در گوشش پیچید.حرفی را مدت ها قرقره می کرد.ولی به زبان نمی آورد:

-می ترسم مرغ از قفس بپره بعد به هوش بیای ببینی دور وبرت چه خبر بوده.یه کم دیدهاتو باز کن بچه.این دختره رو هم خودم یه بار راضی میکنم میارم تو مغازه.ببین عقل از سرت می پره یا نه!

**

کلاه کاسکت را از سرش برداشت و وارد مغازه شد.از همین جا هم میتوانست بوی غلیظ قیمه و قورمه سبزی را حس کند.همین کافی بود تا کسانی که از کوچه رد می شدند را تحریک کند تا برای خرید غذا داخل بیایند.

کاسکت را به مهدی داد و نیم نگاهی به مشتری های پشت میز انداخت.

وقتی وارد آشپزخانه شد با مشاهده کردن جسم ریزه میزه ای که سریع شتاب‌زده می وارد شد و می راهی شد خود به خود لب هایش کشیده شدند و کنار اجاق گاز تازه راهی شد:

-چه بویی اینجا مسیر انداختی فسقلی!

دیار با دمکن بزرگی برگشت و با تبسمی پهن آن را روی قابلمه ی برنج گذاشت:

-اول صبح بخیررر!

صبح به خیرش پر از انرزی بود و بقیه ی کارکنان را هم خنداند.شاهپور خمیر را ورز می داد که به طرف شیرزاد برگشت:

-همین فسقلی امروزگار یه تنه اینجا رو گردونده.ببین با یه صبح بخیرش چطور گل از گل رییس گنداخلاقمون شکفته!

-کی گنداخلاقه بی نون و نمک؟

دیار تبسمی به روی شاهپور پاشید و با آن روپوش تمیزش کف دستانش را پشتش برد:

-درجواب سوال قبلیتون باید بگم بله همه چی حاضره.فقط خورش ها باید جا بی افتن.برنج هم باید دم بکشه.فعلا تا تایم ناهار یک ساعت و نیم مونده!

به یقه اش نگاه می کرد و گه گداری که آن نگاه به چشمان شیرزاد برمی‌خورد، فورا دیده می دزمتوجه شد!

شیرزاد نفس عمیقی از بوی خورش ها گرفت و هموقت که به طرف اتاقش می حرکت کرد تا لباس هایش را عوض کند لب زد:
-قرار بود لازانیا هم داشته باشیم که…

دیار با مکث به روبه رویش خیره ماند و وقتی مغزش جمله ی شیرزاد را تحلیل کرد برق از سرش پرید.
حالا می درک کرد چرا طبق برنامه اش کارها زودتر تمام شده بودند.

مهم ترینشان لازانیا بود که باید خوب تزیین می شد.

**

دیار:

با استرس به میزی که مهدی سفارش ها را رویش تنظیم می کرد نگاه می کردم و پوست لبم را می جویدم.
می میل داشتم رضایت را در چشمانشان ببینم.
می تمایل داشتم اامان روزگار کاری را با خوشحالی و موفقت طی کنم.

-یه کم از اون کوفته هات می دی دیار؟

با گوش دادن صدای شاهپور آن هم درست پشت سرم شانه هایم از جا پریدند و هیع کشدم.
او زیر خنده زد و رضا هم با تبسم از روبه و رسید:

-زهر مار.بچه هم ترسوندن داره؟

دست روی قلبم گذاشتم و به طرف‌شان برگشتم.

-این بچه خودش تنهایی غذای اینجا رو تأمین کرده.برید کنار خبری از کوفته نیست!

به آشپزمنزل رفتم و آقای شیرمرد را مشغول اسنک زدن دیدم.
در کارش هم جدی بود.هم به‌شدت تمیز و بهداشتی:

-شماها کاراتون‌و تموم کرمشاهده کرد که هر هر مسیر انداختید؟نمی‌بینید چند نفر منتظر سفارش موندن؟

می تمایل داشتم بگویم غذای امروزگار همه مهمان من هسسریع.ولی با متوجه شدن لحن خشک و غیر قابل انعطافش ایست کردم.
دستانم را پشتم بردم و با دیدن بچه ها که هرکدام با غرولند سر کارشان می حرکت کردند ،من هم به طرف یخچال رفتم.
باید گوشت و پنیر بیرون می آوردم.لازانیا مانده بود و وقت من هم برای آماده کردنش کم.
**
جوراب هایم را گوشه ای انداختم و پاهایم را زیر شیر آب حیاط گرفتم.خنکای آب، به پوستم جان می بخشید و باعث می شد با احساس رفع خستگی ،پلک روی هم بگذارم:

-علیک سلام خانوووم…خسته نباشی!

شیر آب را بستم و با تنی کوفته به طرف میترا برگشتم.
یک تاپ و شلوارک نارنجی به تن داشت که ساق های کشیده و لاغرش را بیشتر در چشم می کرد:

-سلام.مرسی…مولینم هنوز نیومده؟

نوچ کشید و از سر مسیرم کنار حرکت کرد:

-اون جورابا رو کی می خواد بشوره؟طفلی خاله فتی، خسته و کوفته از اون هتل برمیگرده باید به فکر شام و ناهار هم باشه!

مانتو و شال را از سرم بیرون کشیدم و کش موهایم را هم باز کردم.
پوست سرم زق زق می کرد و واقعا به یک دوش آب گرم نیاز داشتم.

-هی دلبره؟گوشت با منه یا رفتی تو هپروت اون آقا خوشتیپه؟خوبه فقط یه هفته ست رفتی اونجا…یه هفته ت بشه یه ماه دلنشین وا میدی!

تک خندی روی لب هایم شکل گحرکت کرد و تاپم را به طرفش پرت کردم:

-تا من دوش می گیرم غذا رو گرم کن میتی.الان خسته تر از اینم که بشینم درمورد گندایی که زدم حرف بزنم!

گفتم و بی توجه به فحش های کوچه خیابانی اش که در شأن یک دختر نبود ،وارد حمام شدم.

آخرین تکه از لباس هایم را به رخت آویز درون حمام آویزان کردم و زیر دوش آب گرم راهی شدم.
چشمانم را که روی هم گذاشتم ،بی اختیار لب هایم کشیده شدند.

حس جدیدی در من شکوفه میزد .حسی که هرچقدر هم می میل داشتم آن را پس بزنم، باز هم سر و کله اش پیدا می شد.
هرچقدر هم که از آن دوری می کردم ،باز هم خودش را نشانم می داد.

حقیقت این بود که من از او خوشم می رسید.برایم دلپذیریت داشت.من را دچار هیجان می کرد و گاهی…
گاهی حتی به خاطرش دلگیر می شدم.
نفس عمیقی زیر آب گرفتم که چند قطره آب وارد بینی و دهانم شد.
پوست سرم را ماساژ دادم.هر حسی که هست فعلا به من آسیبی وارد نکرده .برعکس…باعث شده تلاش کنم تا بهتر مشاهده کرده شوم.
این تلاش ها می توانستند من را پخته کنند.
**

شیرزاد:

نگاهی به تماس پایان یافته ای که پاسخگویی نداشت انداخت و صفحه ی آن را قفل کرد.آن طور که بویش می آمد رها بدجور از او شکار شده و می بایست به گونه ای قلبش را به دست آورد.

گوشی را به جیب فرستاد.در طول مدت زمانی که با رها بود هیچ وقت قهرشان اینقدر طولانی نشده بود.قبل تر ها که رابطه شان معماما تر بود و در ابتدای آشنایی بودند رها کمتر ناراحت می شد.گویی بحث خاصی با هم نداشتند و شاید این به سرد بودن رابطه شان مربوط می شد.
به غیر واقعی بودنش.ولی حالا…
انگار حرکت کرده رفته دخترک مغرور پوست می انداخت.گویی هر چه بیشتر با شیرزاد جای گرفت و برتمایل داشت می کرد ،حسش قوی تر می شد و از او یک رابطه ی قوی تر هم می خواست.
باید برای راضی کردن مادرش کاری از پیش می برد.این قائله ی ازدواج، دیگر خیلی داشت کش می راهی شد.

استارت موتور را زد و هممدت که تماسی را برقرار می کرد هکف دست را در گوشش قرار داد.
موتور جاده افتاد و شاهپور پس از دو بوق جواب داد:

-کجایی شیرزاد؟مشتریا خوردنمون!

نگاه بست و لحظه ای کوتاه نفس گراهی شد.خیابان ها هم شلوغ بودند:
-باید برم جایی.اداره کنید این یکی دو ساعت رو میام!

-چی بگم خب؟من برم زیر کامیون هم تو نمیای الان.خدافظ!

تماس را قطع کرد و گاز داد.
یک هفته برای این قهر بسیار زیاد بود.اگر از خودش می جویا شد در طول این مدت دلش برای رها تنگ شده یا نه شاید از خودش شرمنده می شد.
در طول این یک هفته، وارد یک دنیای کاری جدید شده بود که وقت زیادی می تمایل داشت و او حتی فرصت سر خاراندن هم نداشت.ولی دیگر داشت در حق دخترک بی انصافی می شد!

برای یک بار هم که شده شاید می بایست او حرکتی بزند.

موتور را مقابل هتل بزرگ پارک کرد و بدون این که به کشیدهای ساختمان نگاهی بکند، کاسکتش را به تنه ی موتور زنجیر کرد.

هم می شد احوال نگین را جویا شود.هم سری به مادرش بزند و به صورت جدی صحبتی با هم داشته باشند.هم اینکه…اول باید به اتاق رها سر می زد!

به طرف رسپشن قدم برداشت و منشی تا او را متوجه شد لبخند زد:

-خوش اوممتوجه شد آقای شیر مرد.
سری تکان داد و سلام کرد:

-خانم مشفق تو اتاقشونن؟

دخترک از جایش کشیده شد و همزمان داخلی اتاق رها را گرفت:

-بله الان باهاشون هماهنگ می کنم.

دستش را بالا آورد و قدمی به عقب برداشت:

-نیازی نیست.میخوام سوپرایزش کنم…

تلفن در دست دخترک ماند و لب زد:
آخه…

شیرزاد نماند تا ادامه ی حرف دختر را بشنود و جاده اتاق رها را در پیش گرفت.

از جادهرو که داخل شد، چند تقه روی در زد.صوتیی از داخل نیامد و شیرزاد با حس بدجنسی لب هایش کشیده شد.
این آشتی کنان کمی متفاوت از آب در می رسید.آن هم در اتاق کار او!
کف دستگیره ی در را پایین کشید و آن را هول داد.

چیزی که منتظرش بود، شاید دخترکی که عینک به نگاه داشت و با خستگی به لپ تاپش خیره شده است.
اما با دیدن کسی که مقابلش ایستاده بود ،ابروهایش در هم رفت و دستش روی همان دستگیره ماند.

نگاهش را از چهره ی جدی جهانبخش گراهی شد و به مردمک های لرزان دخترک داد.
شاید از این که شیرزاد را اینجا می مشاهده کرد بهت زده شده بود.

-سلام!

کسی که اول سلام داد شیرزاد بود.
شاید می خواست این خاموشی سنگین را زودتر بشکند و بفهمد چه خبر است.چه خبر است که رها با رنگ پریده نگاهش می کند؟

-شیرزاد؟

نگاهش را از رها که با تعجب آوایش زد گرفت و به جهانبخشی داد که کاغذ کف دستش را رو به دخترک بالا آورد:

-تا غروب حسابای جدید رو می خوام.قبل از رسیدن اون وام، باید این نمودار، رنگ نظم به خودش ببینه!

بیان کرد و با چهره ای که هیچ تغییری در آن ایجاد نشده بود ،از کنار شیرزاد گذشت.
شیرزاد نگاه از خط قدم های جهانبخش گرفت و به صورت رها دوخت.
داخل که شد، در را پشت سرش بست و با چانه به قیافه ی مات رها اشاره کرد:

-چیزی شده؟

رها سعی کرد خودش را جمع کند و در این کار ماهر بود.
ولی به هم خوردن لب هایی که نشان از قورت دادن آب دهانش بود، از نگاه شیرزاد دور نماند:

-این سؤال‌و من باید از تو بپرسم.اتفاقی افتاده؟تا حالا به خاطر من …واسه دیدن من اینجا نیومده بودی!

نیش کلامش یعنی شروع گله گذاری ها.یعنی او پر است و به این آسانی قصد آشتی ندارد.
پشت به شیرزاد به طرف صنقلبی چرخانش قدم برمی داشت که مرد در یک حرکت، کف دست دور کمرش گرد کرد و او را به طرف خودش برگرداند.

مردمک های رها ،گرد شده و با حیرت دیده در دیده شیرزاد شد:

-شیر…زاد؟؟

با شاظهار کردی نامش را خواند و ابروهای مرد با شیطنت بالا راهی شدند.ولی قصد نداشت از اینی که هست نزدیک تر شود.
قصد نداشت و رها این را بسیار خوب می متوجه شد.

-اومدم آشتی کنون!

دخترک لب گزید و کم کم به خنده می افتاد:

-فاصله بگیر لطفا.با این کارا نمیتونی خرم کنی!

لبخند بدجنس پسرک رها را به هیجان وا می داشت.
یک هیجان.و یک مضطربی
نگرانی اش به خاطر چه بود؟

-یعنی هنوزم نمی‌خوای بهم زنگ بزنی؟

لحن طلبکارش او را حرصی تر می کرد:

-حتی الانم نمی گی چرا جوابم رو نمیدی.می گی نمی خوای زنگ بزنی؟می دونی چرا؟چراکه تو این یه هفته سر جمع سه بار هم شماره ی من رو نگحرکت کردی!

شیرزاد تابی به تنش داد و با یک حرکت دخترک را مانند یک جسم کوچک و سبک روی میز نشاند.
رها روی میز قرار گرفت و کف دست های او هم کناره هایش ستون شد:

-سرم شلوغ بود.آشپز جمتوجه شد برام اومده!

مردمک های دخترک در حدقه ی دیدهانش چرخید و نفس پر از حرصش را بیرون فوت کرد:
-ببین…حتی اون آشپز پیزوری هم از من مهم تره!

شیرزاد به خنده افتاد و سرش را زاویه داد:

-پیزوری نیست.اتفاقا یه عروسک کوچولوی شیرینه.کل اکیپ رو سرحال می کنه!