دیار بالاخره با آن لب جلو وارد شده اش ،سرش را بالا آورد و دیدهان نمناکش را در نگاه جدی شیرزاد دوخت:
-پس تکلیف اونایی که عطرشو می فهمن و پاما برای خریدنش ندارن چیه؟بیشتر گرسنه می شن.بیشتر ضعف می کنن !
شاهپور با افسوس سری تکان داد و مشغول وردنه کردن خمیر شد.
رضا پشت میز رفت و بسته های آماده ی پیتزا را در باکس مخصوص قرار داد:
-آدرسا کجاست شاپور؟
شاهپور با سر به کاغذ روی میز اشاره کرد و…
شیرزاد ولی در این چند ثانیه، در پی پیدا کردن جوابی برای سوال دیار بود.
عجب سوالی پرسید این دختر!
لبی تر کرد و مردمک هایش به آن دو نگاه گرد خرگوشی شکل دوخته شد:
-این شغل ماست .همون طوری که یه آدم بی پول از کنار نمایشگاه ماشینای لوکس با حسرت رد میشه، یه آدم گرسنه هم با همون احساسات از کنار رستوران گذر می کنه.ما نمیتونیم با این طرز فکر مخرب ،جلوی پیشراهی شد شغلمون رو بگیریم!
-ولی خریدن یه بسته غذا سخت تر از خریدن یکی از اون ماشینای لوکس نیست.درسته؟
شیرزاد حالا کلافه تر از قبل، نگاهش را به خط قدم های رضا دوخت و مهدی با سینی پر از آت و آشغال میزها سررسید.
-میگی چکار کنیم؟غذاها رو مجانی بذاریم روی میز، هر کسی که دلش میل داشت برداره؟
دیار کمی با همان حالت خیره شد و سپس مجدداً سرش را پایین انداخت:
-شما درست می گید.ببخشید.از این به بعد همه ی غذاهارو اینجا آماده می کنم.فقط…
این صدای گراهی شده و قلبگیر ،شیرزاد را دچار عذاب وجدان می کرد.آن “فقط” کوچک و آرامش هم او را مظلوم تر نشان می داد.
-فقط چی؟
-من برای آماده کردن غذا ها وقت بیشتری نیاز دارم.باید از پنج صبح بیدار باشم که خورش هارو آماده کنم.که برنج رو دم بندازم.ولی مغازه از ساعت هفت و هشت باز میشه!
شیرزاد در فکر فرو حرکت کرد و این در حالت صورتش پیدا بود.
از قرار معلوم در این مدت کوتاه، سختی های زیادی را متحمل شده و برای کم نیاوردن دم نزده است.
-امروزگار بعد از تموم شدن تایم کاریت من می رسونمت خونه.باید بدم یه کلید از مغازه برات بسازن!
نگاهان دخترک هجده ساله در کسری از ثانیه به برق نشستند و کف دستانش را در هم چلاند:
-عالی میشه!
اخم از بین ابروهای شیرزاد کمرنگ شد و لب های شاهپور هم به تبسم باز شدند.
-من هم سعی می کنم زوتر بیام که کمک حالت باشم.یه چیزایی از طبخ هم حالیمون میشه.مضطرب نباش!
دیار با هیجان و ذوق پاهایش را به زمین کوبید و اشک در چشمانش جمع شد:
-مرسی شاهپور!
شیرزاد هممدت که به طرف اتاق قدم برمی داشت که لباس هایش را عوض کند ،لنگی از ابروهایش بالا حرکت کرد.
شاهپور؟
**
-نترس نمی افتی.پای چپت رو بذار روی این پایه وپای راستت رو از اون طرف رد کن.
شیرزاد مدام تکرارش می کرد و نمی دانست این ترس دخترک نیست که لنگشان کرده است.شرم اوست..خجالتش از جای گرفتن بر ترک مردی که کمتر از یک غریبه نبود.
-می خوای پیاده شم کمکت کنم؟
دیار فورا نگاه بالا کشید:
-نه!
از نه فوری و قاطعش جا خورد و خیره اش شد.هی آب دهانش را قورت می داد و هی به آن فضای کوچک باقی مانده از موتور نگاه می کرد.
-از موتور سوار شدن می ترسی ؟
دیار کلافه تر می شد و نمی خبر داشت چه در جواب بگوید.مثل وقت هایی که مقابل او دستپاچه می شد، کف دست هایش را در هم چلاند:
-ن…نه.راستش…
شیرزاد سر خم کرد و منتظر ماند ادامه ی جمله اش را بشنود.او که سرخ تر می شد و نگاهش را پایین تر می دوخت.
-خب؟مشکل کجاست پس؟
-راستش…من…من خجالت می کشم که…آخه…
نَسَــ♚ـبـــ | آرزونامداری, [۱۲/۰۶/۲۰۲۳ ۰۹:۵۰ ب.ظ]
نَسَـ♚ـبـــ
#۱۳۴
شیرزاد ثانیه ای در فکر فرو حرکت کرد و سپس چیزی در مغزش تلنگر زد.
هنوز هم نمی درک کرد چرا با او اینقدر خجالت زده می شود و…با رضا و شاهپور اینقدر راحت است.
با ژست خواستنیش روی دسته ی موتور خم شد و حتی این می توانست به سرخ شدن بیش از حد دیار دامن بزند:
-من و تو از این به بعد همکاریم.خود به خود مجبوریم یه سری کارا رو با هم روبه مسیر کنیم.و میدونی من ماشین ندارم.مسلما اگر تو یه خانم سی ساله بودی من این درمیل داشت رو از تو نداشتم.ولی الان همه چی اوکیه.ازت می خوام همونطوری که با بقیه ی بچه ها راحتی با من هم راحت باشی.نکنه از من می ترسی؟
با اینکه آن جمله ی وسطی اش دیار را عصبی کرده بود.همانی که او را کمتر از یک خانم سی ساله می دید و شاید از نظر او دیار هنوز بچه بود.اما دخترک با اخم سر بالا آورد و این بار قاطع جواب داد:
-نه.چرا بترسم؟
این لحن شتابزدهش لب های شیرزاد را کش آوردند تا به ترک موتور اشاره کند:
-آفرین.سوار شو هزار تا کار دارم!
دیار قلب را به دریا زد و در حالی که ضربان دلش داشت به اوج می رسید، سوار بر ترک موتور شد.
تمام سعی اش این بود که تنش با تن او برخورد نکند.ولی آن گرمایی که میانشان بود را چگونه نامتوجه شده می گحرکت کرد؟
آن مرد هیچ حسی به او نداشت.ولی او چه؟
او می توانست اینقدر عادی بر ترک موتورش سوار شود و خودش را به کوچه ی علی چپ بزند؟
اگر یکی از عموهایش او را بر ترک یک مرد غریبه می دید؟
قطعا همانجا یک تیر در مغزش شلیک می کردند و با یک چاقوی بزرگ سرش را برای نمایش عموم بیخ تا بیخ می بریدند.
کوله ی بزرگش را بین تن خودش و شیرزاد قرار داد و همان لحظه بود که شیرزاد به طرفش برگشت و کاسکت خودش را روی سر او گذاشت.
اینگونه شاید خجالتش کم تر می شد.ولی نمی خبر داشت با همین حرکت از نظر خودش معماما ،چگونه چنگ به دل یک دختر بی تجربه و نابلد زد.
ندانست چگونه دلش را زیر و رو کرد:
-اگر از اینکه تو ترک من دیده بشی خجالت می کشی این برات بهتره!
اضافه کرد و بدون اینکه قعر آن نگاه های مات مانده را ببیند ،استارت زد و موتور را راه انداخت.
بوم…بوم…بوم…
اگر یک کف دستگاه کاردیوگرام روی دلش می گذاشتند ،قطعا از آوای قد بلند آن رسوا می شد.
کف دستانش را پشتش برد و بند ترک عقبی موتور کرد.حتی نفس هم نمی توانست بکشد.عطری که به آن کلاه چسبیده بود به او هشدار می داد هرچه زودتر به خودش بیاید.
که دارد خودش را در یک بازی بی سر و ته هول می دهد. باز هم سنگینی جهان روی شانه هایش آوار شد.
از پشت به شانه های شیرزاد نگاه می کرد و از خودش بدش می آمد.این مرد خیلی او را حمایت کرد.برخلاف هم خون های خودش که منتظر بودند پیدایش کنند تا سر از تنش جدا کنند.
این مرد کمکش کرد…
چگونه می توانست از این به بعد، آن همه دروغ را سرپوش بگذارد؟
دروغ پشت دروغ می آید.و بعد…روزگاری که حقایق برملا شوند .این خود دیار است که شکست می خورد.
مخصوصا با حس موریانه واری که روزگار به روزگار بیشتر زیر پوستش می خزید و فکرش را درگیر تر می کرد.
**
دیار:
اصلا نمی دانستم چه کنم. چگونه کف دست و پایم را جمع کنم. چگونه یک خفه کن روی آن دل لعنتی بگذارم.
او از جلوتر قدم برمی داشت و جسم کوچک من، مانند یک طفل به دنبالش مسیر افتاده بود.
در زد و با مهربانی به طرفم برگشت:
_بیا داخل تو هم. ممکنه کارش یه کم طول بکشه!
سر تکان دادم و زبان لکن شده ام حتی نتوانست برای گفتن کلمه ای بچرخد.
در زد و برای داخل شدن از در باریک و کوتاه آن مغازه ی قدیمی مجبور بود کمی سرش را خم کند.
نفس هایم لرزیدند و انگشتانم پارچه ی میان جیبم را فشردند.
_یاالله… اوستا محمود؟ هستی؟
هنوز چند ثانیه نگذشته بود که پیرمردی با قد خمیده و عینک ته استکانی از انبار کوچک ته مغازه بیرون آمد.
_به به… سلام اوستا. یک ساعته داریم صدا میزنیم!
پیرمرد با متوجه شدن او عینکش را بالاتر داد و هممسیر با نیم نگاهی به پشت سرش که من بودم، لبخند پدرانه ای زد:
_خوش اومدی شیرمرد. قدم خودت و مهمون عزیزت رو دیده!
نمیدانم چرا حس خوبی از نگاهش گراهی شدم. از نگاهش و جمله اش…
حس خوبی که کمی هم با خجالت آمیخته بود.
_من نوکرتم اوستا. یه کم عجله دارم کارمو مسیر میندازی؟
_سلام!
من آهسته سلام دادم و او هممدت که پشت میز کارش میجای گرفت با خنده ای پدرانه سر تکان داد:
_تا کارت چی باشه؟ سلام دخترم. بشین رو صندلی خسته نشی.
من کف دسته ی کوله ام را مانند هرمدتی که خجالت میکشیدم فشردم و آقای شیرمرد دستانش را روی میز او ستون کرد:
_یه دست کلید دارم. اگر زود برام بزنیشون بدم دست خانم کوچولو، خاک پاتم!
_چشم مادرت روشن جوون. بالاخره دم به تله دادی؟
لحظه ای ندانستم چه شد اصلا. چگونه آن ولوله ی بزرگ به جانم افتاد. آری… وقتی او با آن نگاهان پر از شیطنتش نگاهم کرد، من میتوانستم سقوط از کشیدهایی مانند کشیدهای آسمان را با گوشت و خونم حس کنم.
_استغفرالله دخترم… چه تله ای بهتر از شما؟ بشینید. بشینید سر پا نمونید. پیر شید پای هم!
اضافه کرد و از جایش بلند شد. او مشغول کارش شد و من…
قسم میخورم مانند یک مجسمه همان جا خشک شده بودم. احساس می کردم اگر نگاهم را بالا بکشم، او از چشم هایم همه چیز را میبیند.
چرا خاموشی کرد مقابل آن پیر مرد؟
چرا نگفت من آن تله ای نیستم که او به آن دم داده باشد؟
نزدیک شدنش را که حس کردم، آرزویم این بود که ستونی کنارم قرار داشت تا به آن تکیه می دادم. شاید اگر به چیزی چنگ نمی زدم، از پای میافتادم و من دختری نبودم که اینگونه علیل و ذلیل شوم.
دلم میمیل داشت گریه کنم از شدت این ضعف جمتوجه شد.
_چیزی نگفتم تا زودتر کلیدا رو بزنه. این اوستا بی نوبت کار کسی رو جاده نمیندازه!
با لحنی شوخ و راحت اظهار کرد. اظهار کرد و نخبر داشت با هجده ساله ای که او را بچه میدید ، نباید سر چنین شوخی هایی را باز میکرد.
_دیار؟ معذب شدی؟
جان دادم به کالبد بدون روحم و چتری هایم را شتاب زده داخل فرستادم:
_نـ… نه. زودتر کلیدا رو بگیریم و بریم!
اضافه کردم. اما همان لحظه به این فکر می کردم که… این من… چگونه می تواند این جاده طولانی را با او، روی یک ترک موتور بنشیند؟
***
کف دستی تکان داد و سوار بر موتورش از خم کوچه گذشت.من را دو کوچه پایین تر پیاده کرد که در محله حرفی برایم درست نشود.
ولی نمی دانست من چگونه درگیر شده ام.نمی اطلاع داشت مکررا من را مانند یک کالبد یخ زده در اقیانوسی از آتش رها می کند و بدون ذره ای درگیری فکری می رود.
نفهمیدم تا منزل چگونه رسیدم.فقط می اطلاع داشتم که قلبم می خواهد گریه کنم.
حال من خوب نمی شد .
برعکس اینکه گمان می کردم با ورود به دنیای بزرگ اطرافم، حس بهتری دریافت می کنم، روزگاربه روز افسرده تر و سرخورده تر می شدم.
**
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن