از کافه بیرون اومدم و قدم زنان به سمت موتور رفتم.
هممدت به اون دختر خیره شدم.
پاشنه ی کفشهاش اونقدر باریک و بلند بود که تو اون فاصله نگاه متوجهش نمیشد اما ناکس اونقدر راحت و سلیس و ساده باهاش قدم برمیداشت انگار اصلا هیچی نپوشیده!
حرکاتش همه منظور دار بودن.
از آرایش گحرکت کرده تا تبسمهاش و حتی مدل مسیر راهی شدنش.
جالب اینجا بود که سر ایستگاه از حرکت ایستاد ولی تاکسی ها که توقف میکردن تا سوار بشه خودش رو میکشید کنار.
یه جورایی سرخوشانه در حال انتخاب این بود که مسیرش رو با چه ماشینی طی بکنه!
تعقیب کردنش بیفایده بود.
میتونستم اینکارو به راحتی انجام یدم.
حتی میتونستم با دوتا چک ازش اعتراف بگیرم ولی دوست نداشتم اینجوری سلدارو پیدا کنم.
من…
من باید مطمئن میشدم اون هم به اندازه ی من تا به الان به یادم بوده.
اگه منو فراموش کرده باهاش تماس نمیگیرم ولی اگه فراموشم نکرده باشه و مثل من تمام این سالها تو کنج ذهنش باشم حتما خودش سراغمو میگیره.
سوار موتور شدم و با روشن کردنش راه افتادم سمت خونه.
سر راه یه بسته شیرینی من باب آزادی نسرین خانم گحرکت کردم.
زنی که اصلا فکرش رو هم نمیکردم قلبیل نبودن و غیبتش حبس اون هم به جرم قتل همسر! مظفر باشه !
نزدیک خونه که رسیدم بدون اینکه از پیاده بشم ، موتور رو تا نزدیک در بردم و بازش کردم.
صوتی بزن و بکوب غلام به راه بود.
یه تمبک گراهی شده بود کف دستش و هم میخوند و هم می رقصید و هم می نوازید.
موتور رو زیر سایه س درختها پارک کردم و با خاموش کردنش جعبه شیربنی رو برداشتم و پیاده شدم.
قدم زنان به سمتشون رفتم.
شیرین رو صوت زدم و گفتم:
-اهوی شیرین!
مثل فنر از جا پرید و در دیده به هم زدنی خودش رو بهم رسوند.
جعبه ی بزرگ شیرینی رو دادم دستش و اظهار کردم:
-یا چایی تازه دپ بیار بخوریم!
خوش رو و خوش خنده گفت:
-ای به دیده آقازاده!
اون رفت سمت آشپزخونه که یه اتاقک کوچیک مابین مابقی اتاقها بود و منم رفتم سمت بقیه.
روی به قسمت از تخت قرار گرفتم و رو به نسرین خانم گفتم:
-خرسندم که آزادین! من فکر کنم اون زمان ایران نیودم.اگه از موضوع حبستون باخبر بودم حتما پیگیر میشدم!
ساتو با سگرمه های توی هم بدون اینکه نگاهم بکنه بیان کرد:
-لازم نکرده شما افسوس مارو بخورید ماخودمون میتونیم از پس خودمون بربیایم…
مادرش لب گزید و با ایما اشاره ازش میل داشت تندی نکنه و ننجون هم یه نیشگون ازش گراهی شد تا ساکت بمونه.
دلیل این بدخلقی هاش رو نمیفهمیدم….
بیخودی از من متنفر بود!
نسرین خانم با تاسف و واسه ماسمالی کردن شتابزدهی های ساتو بیان کرد:
-ممنونم آقای مرصاد….خداروشکر همچی به خیر گذشت.!
چیزی نبیان کردم و فقط با صورتی عبوس خیره شدم به ساتین….
شیرین، چایی تازه دم و شیرینی آورد که دور هم بخوریم.
جمعشون رو عاشق شدم نمکشون هم شیرین و غلام بود!سرخوش بودن و با داشتن هزار و یه مشکل فارغ از هر درد و بدبختی زندگیشونو میگذروندن!
شروع کرد یکی یکی تعارف کردن ولی ساتین کف دست مادرش رو گراهی شد و گفت:
-بیا بریم مامان…باهات حرف دارم!
مشکوک نگاهش کردم. این دختر این روزگارا بسیار مشکوک میزد.
کارایی انجام میداد که منو مطمئن میکرد یه غلطی کرده یا قراره یه غلطی بکنه!
داشتم دور شدنشون تماشا میکردم که شیرین خم شد و سینی رو پیش روم گحرکت کرد و گفت:
-بفرما آقا…چایی تازه دم و شیرینی تر آقا…
لیوان شیشه ای چایی و یه تیکه شیرینی رو برداشتم و از روی تخت کشیده شدم.
قدم زنان به مسیر افتادم و همون مسیری رو در پیش گرفتم که ساتین و مادرش از اونجا رد شده بودن.
پشت درخت توقف کردم و از لا به لای شاخه های پر برگ بهش نگاه کردم.
کف دستهای مادرش رو گحرکت کرده بود و زل زده بود به چشمهاش….
گویا تا الان داشت یه قلب سیر تماشاش میکرد.نمیدونم.شایدهم رسیده بودم به وسطهای صحبتهاشون…چراکه بالاخره بیان کرد:
-چرا…آخر هفته ها میام بهت سر میزنم…
مادرش با مضطربی و بغض سؤال کرد:
-یعنی تو طول هفته نمیبیمت؟
ساتین شامگاهیه کسی که سعی داره با جوابهای سرسریش یه قضیه ای رو ماسمالی بکنه بیان کرد:
-خب باید کار کنم یا نه…
مادرش با بغض و آوای خسته و گراهی شده بیان کرد:
-خب اونجوری که دلم خیلی واست تنگ میشه….من به عشق تو اومدم بیرون…نمیشه صحبت کنی لااقل شامگاها برگردی خونه….
لیوان چایی رو به آرومی بالا آوردم و یه کم از اون چایی رو با شیرینی خوردم.
حالا دیگه شک نداشتم که یه کاسه ای زیر نیم کاسه ی این ساتوئہ…
میمیل داشت وانمود بکنه حالش خوبه ولی نبود.
چراکه ته صداش بغض داشت.
دستهای مادرش رو فشرد و بیان کرد:
-غصه نخور…من هستم.میام بهت سر میزنم.من جای بدی که نمیرم…هر وقت که وقت اضافه گیر بیارم میام بهت سر میزنم…قول میدم!
مادرش نفس عمیقی کشید و با حالتی ناچار گونه گفت:
-خیلی خب باشه…تنها چیزی که واسه من مهمه سلامتیته و اینکه حالت خوب باشه!
چرخیدم و قدم زنان تو همون مسیر چندقدمی جلو حرکت کردم تا اینکه صحبتهای ساتو با مادرش تموم شد.
خودش همونجا کنار حوضچه ی طبیعی نشست ولی مادرش برگشت پیش بقیه .
از دور شدن مادرش که مطمئن شدم جادهم رو سمت ساتو کج کردم.
لب همون حوضچه ی طبیعی که شیرین واسه مرغ و خروسهاش درست کرده بود جای گرفته بود و سر انگشتهاش رو توی آب تکون میداد.
به سمتش راهی شدم و بیان کردم:
-دو چیز رو میخوام بدونم…
متوجه حضورم شد و سرش رو برگردوند سمتم.بدون توقف ،حرفهام رو ادامه دادم و اظهار کردم:
-اول اینکه این خیر خیلی مهربون کیه که حاضر شده بی هیچ چشم داشتی سه میلیارد پول ناقابل رو واسه آزادی مادرت بده و دوم اینکه این چه شغلیه که تو جمتوجه شدا و بی مقدمه بهش ورود کردس و باید از شنبه تا پنج شنبه تا درخدمت باشی؟
انگشتهاش رو از توس حوضچه بیرون آورد و با خشم و اخم پرسید:
-تو فالگوش بودی؟
چند قدمیش ایستادم.زل زدم تو نگاههاش و اضافه کردم:
-این جواب سوالهام نبود!
بلند شد.انگشتهای خیسشو با گوشه ی لباسش خشک کرد و بعدهم رو به روم از حرکت ایستاد و بیان کرد:
-من فکر نمیکنم این موضوع به تو ربطی داشته باشه!
به سنتش پا شتابزده کردم.یقه لباسشو تو مصت چنگ زدم و کمرشو کوبندم به درخت بزرگ تنوندی که پشت سرش بود و با غیظ اظهار کردم:
-تو چه مرگته ساااااتو…خیال نکن نمیدونم راهی شدار سر چی عوض شده…در هر صورت من احمق نیستم.تو داری یه غلطی میکنی.
سرش رو کج کرده بود که باهام دیده تو چشم نشه و بعد هم اضافه کرد:
-غلطی هم اگه میکنم به خودم مربوط…
بهشدت در تلاش بودم تا سر از تنش جدا نکنم.
حس غلیظ و پررنگی یهم میگفت این دختر لجوج تو مسیر ورود به لجن زاره….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن