از کافه بیرون اومدم و قدم زنان به سمت موتور حرکت کردم.
هموقت به اون دختر چشم دوختم.
پاشنه ی کفشهاش اونقدر باریک و قد بلند بود که تو اون فاصله چشم متوجهش نمیشد ولی ناکس اونقدر راحت و سلیس و ساده باهاش قدم برمیداشت انگار اصلا هیچی نپوشیده!
حرکاتش همه منظور دار بودن.
از آرایش گرفته تا تبسمهاش و حتی مقلب راه حرکت کردنش.
جالب اینجا بود که سر ایستگاه ایستاد ولی تاکسی ها که توقف میکردن تا سوار بشه خودش رو میکشید کنار.
یه جورایی سرخوشانه در حال انتخاب این بود که مسیرش رو با چه ماشینی طی بکنه!
تعقیب کردنش بیفایده بود.
میتونستم اینکارو به راحتی انجام یدم.
حتی میتونستم با دوتا چک ازش اعتراف بگیرم ولی دوست نداشتم اینجوری سلدارو پیدا کنم.
من…
من باید مطمئن میشدم اون هم به اندازه ی من تا به الان به یادم بوده.
اگه منو فراموش کرده باهاش تماس نمیگیرم ولی اگه فراموشم نکرده باشه و مثل من تمام این سالها تو کنج ذهنش باشم حتما خودش سراغمو میگیره.
سوار موتور شدم و با روشن کردنش مسیر افتادم سمت خونه.
سر راه یه بسته شیرینی من باب آزادی نسرین خانم گراهی شدم.
زنی که اصلا فکرش رو هم نمیکردم دلیل نبودن و غیبتش حبس اون هم به جرم قتل همسر! مظفر باشه !
نزدیک خونه که رسیدم بدون اینکه از پیاده بشم ، موتور رو تا نزدیک در بردم و بازش کردم.
صوتی بزن و بکوب غلام به مسیر بود.
یه تمبک گرفته بود کف دستش و هم میخوند و هم می رقصید و هم می نوازید.
موتور رو زیر سایه س درختها پارک کردم و با خاموش کردنش جعبه شیربنی رو برداشتم و پیاده شدم.
قدم زنان به سمتشون حرکت کردم.
شیرین رو آوا زدم و اظهار کردم:
-اهوی شیرین!
مثل فنر از جا پرید و در دیده به هم زدنی خودش رو بهم رسوند.
جعبه ی بزرگ شیرینی رو دادم کف دستش و اظهار کردم:
-یا چایی تازه دپ بیار بخوریم!
خوش رو و خوش خنده اظهار کرد:
-ای به چشم آقازاده!
اون رفت سمت آشپزخونه که یه اتاقک کوچیک مابین مابقی اتاقها بود و منم راهی شدم سمت بقیه.
روی به قسمت از تخت قرار گرفتم و رو به نسرین خانم اظهار کردم:
-خوشحالم که آزادین! من فکر کنم اون مدت ایران نیودم.اگه از موضوع حبستون باخبر بودم حتما پیگیر میشدم!
ساتو با سگرمه های توی هم بدون اینکه نگاهم بکنه گفت:
-لازم نکرده شما افسوس مارو بخورید ماخودمون میتونیم از پس خودمون بربیایم…
مادرش لب گزید و با ایما اشاره ازش تمایل داشت سریعی نکنه و ننجون هم یه نیشگون ازش گحرکت کرد تا ساکت بمونه.
قلبیل این بدخلقی هاش رو نمیمتوجه شدم….
بیخودی از من متنفر بود!
نسرین خانم با تاسف و واسه ماسمالی کردن تندی های ساتو بیان کرد:
-ممنونم آقای مرصاد….خداروشکر همچی به خیر گذشت.!
چیزی نبیان کردم و فقط با صورتی عبوس خیره شدم به ساتین….
شیرین، چایی تازه دم و شیرینی آورد که دور هم بخوریم.
جمعشون رو عاشق شدم نمکشون هم شیرین و غلام بود!سرخوش بودن و با داشتن هزار و یه مشکل فارغ از هر درد و بدبختی حیاتشونو میگذروندن!
شروع کرد یکی یکی تعارف کردن ولی ساتین دست مادرش رو گرفت و بیان کرد:
-بیا بریم مولین…باهات حرف دارم!
مشکوک نگاهش کردم. این دختر این روزگارا بسیار مشکوک میزد.
کارایی انجام میداد که منو مطمئن میکرد یه غلطی کرده یا قراره یه غلطی بکنه!
داشتم دور شدنشون تماشا میکردم که شیرین خم شد و سینی رو پیش روم گراهی شد و بیان کرد:
-بفرما آقا…چایی تازه دم و شیرینی تر آقا…
لیوان شیشه ای چایی و یه تیکه شیرینی رو برداشتم و از روی تخت بلند شدم.
قدم زنان به جاده افتادم و همون مسیری رو در پیش گرفتم که ساتین و مادرش از اونجا رد شده بودن.
پشت درخت توقف کردم و از لا به لای شاخه های پر برگ بهش خیره شدم.
کف دستهای مادرش رو گراهی شده بود و زل زده بود به دیدههاش….
گویا تا الان داشت یه قلب سیر تماشاش میکرد.نمیدونم.شایدهم رسیده بودم به وسطهای صحبتهاشون…چراکه بالاخره اضافه کرد:
-چرا…آخر هفته ها میام بهت سر میزنم…
مادرش با مضطربی و بغض سؤال کرد:
-یعنی تو طول هفته نمیبیمت؟
ساتین شامگاهیه کسی که سعی داره با جوابهای سرسریش یه قضیه ای رو ماسمالی بکنه گفت:
-خب باید کار کنم یا نه…
مادرش با بغض و صدای خسته و گرفته گفت:
-خب اونجوری که قلبم بسیار واست تنگ میشه….من به دلدادگی تو اومدم بیرون…نمیشه صحبت کنی لااقل شامگاها برگردی خونه….
لیوان چایی رو به آرومی بالا آوردم و یه کم از اون چایی رو با شیرینی خوردم.
حالا دیگه شک نداشتم که یه کاسه ای زیر نیم کاسه ی این ساتوئہ…
میمیل داشت وانمود بکنه حالش خوبه ولی نبود.
زیرا ته صداش بغض داشت.
کف دستهای مادرش رو فشرد و بیان کرد:
-غصه نخور…من هستم.میام بهت سر میزنم.من جای بدی که نمیرم…هر وقت که وقت اضافه گیر بیارم میام بهت سر میزنم…قول میدم!
مادرش نفس عمیقی کشید و با حالتی ناچار گونه اظهار کرد:
-بهشدت خب باشه…تنها چیزی که واسه من مهمه سلامتیته و اینکه حالت خوب باشه!
چرخیدم و قدم زنان تو همون مسیر چندقدمی جلو رفتم تا اینکه صحبتهای ساتو با مادرش تموم شد.
خودش همونجا کنار حوضچه ی طبیعی نشست ولی مادرش برگشت پیش بقیه .
از دور شدن مادرش که مطمئن شدم راهم رو سمت ساتو کج کردم.
لب همون حوضچه ی طبیعی که شیرین واسه مرغ و خروسهاش درست کرده بود جای گرفته بود و سر انگشتهاش رو توی آب تکون میداد.
به سمتش راهی شدم و بیان کردم:
-دو چیز رو میخوام بدونم…
متوجه حضورم شد و سرش رو برگردوند سمتم.بدون توقف ،حرفهام رو ادامه دادم و اظهار کردم:
-اول اینکه این خیر بسیار مهربون کیه که حاضر شده بی هیچ نگاه داشتی سه میلیارد پول ناقابل رو واسه آزادی مادرت بده و دوم اینکه این چه شغلیه که تو جمتوجه شدا و بی مقدمه بهش ورود کردس و باید از شنبه تا پنج شنبه تا درخدمت باشی؟
انگشتهاش رو از توس حوضچه بیرون آورد و با خشم و اخم پرسید:
-تو فالگوش بودی؟
چند قدمیش از حرکت ایستادم.زل زدم تو نگاههاش و اظهار کردم:
-این جواب سوالهام نبود!
قد بلند شد.انگشتهای خیسشو با گوشه ی لباسش خشک کرد و بعدهم رو به روم ایستاد و گفت:
-من فکر نمیکنم این موضوع به تو ربطی داشته باشه!
به سنتش پا تند کردم.یقه لباسشو تو مصت چنگ زدم و کمرشو کوبندم به درخت بزرگ تنوندی که پشت سرش بود و با غیظ گفتم:
-تو چه مرگته ساااااتو…خیال نکن نمیدونم راهی شدار سر چی عوض شده…در هر صورت من احمق نیستم.تو داری یه غلطی میکنی.
سرش رو کج کرده بود که باهام نگاه تو چشم نشه و بعد هم گفت:
-غلطی هم اگه میکنم به خودم مربوط…
بسیار در تلاش بودم تا سر از تنش جدا نکنم.
حس غلیظ و پررنگی یهم میگفت این دختر لجوج تو مسیر ورود به لجن زاره….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن