دستهاشو تو جیبهای شلوارش فرو برد و گفت:
-تو بهشدت خوشگل میخندی ساتین!
بی حرف بهش خیره شدم.قلبیلی نمی دیدم اون بخواد اونجوری ازم تعریف بکنه.وقتی اینکارو انجام میداد حس معذب بودن بهم کف دست میداد.
چیزی نگفتم و سرم رو پایین انداختم که لبخند زد و اضافه کرد:
-اوووه خدایا ! تو حتی خجالت هم که میکشی خیلی بانمک میشی! حالا بزار ببینم چه جوری قراره شروع کنی…
قدم زنان حرکت کرد سمت میز.تیکه کاغذی برداشت و دوباره اومد سمتم.کاغذ رو گذاشت رو میز و بیان کرد:
-اینو تایپ کن….
کاغذرو ازش گحرکت کردم و نگاهی بهش انداختم.متن مشخصی نبود. یه جورایی شبیه به نوشته ی رمز گذاری شده بود. چشمی اضافه کردم و مشغول تایپ کردن و نوشتم نشونه ها شدم.
من خیلی از اون نوشته ها سردرنمیاوردم اما حس میکردم کنار هم قرار گرفتن اون کلمه های بی معنی و علامتهای خاص حتما نشونگر یه پیام خاص هست …
حتی طبق اطلاعات کم خودم چند تا متن رو که تو ذهنم کنار هم گذاشتم حس کردم معنی یکی از متنهای همجاده اوت علامت میشه این:
” محموله- شکم – گوشت ”
نوشتنش مدت برد خصوصا برای منی که کف دستهام چندان سرعت عمل نداشتن ولی وقتی تموم شدن کاغذ آچاررو برداشتم و با قد بلند شدن از روی میز به سمتش راهی شدم و بیان کردم:
-بفرمایید!
مشغول کار با لپتاپش بود ولی به محض متوجه شدن آوای من سرش رو بالا گراهی شد و بهم خیره شد و با گرفتن کاغذ اضافه کرد:
-مرسی عزیزم….
اینو اظهار کرد و سرش رو خم کرد تا به متن تایپ شده نگاهی بنداره.
ظاهرا نتیجه رضایت بخش بود براش چون سرش رو با خرسندی تکون داد و اظهار کرد:
-امممم خوبه…برای بار اول بد نیست!
تبسمی از رضایتش روی صورتم نشست.تبسمی زدم و گفتم:
-اگه طول کشید معذرت میخوام.انگشتهام هنوز عادت به سریع تایپ کردن ندارن….
تکیه اش رو به صندلی داد و با زدن تبسم مرموزی گفت:
-یاد میگیری عزیزم…یاد میگیری….
عزیرماظهار کردنهاش حس میکردم یه تیکه کلام نیستن.انگار عمیقا اونارو بهم میگه.
آب دهنمو قورت دادم و به سختی تبسمی زدم و گفتم:
-امیدوارم سرعت عملم بیشتر بشه!
-میشه…به مرور میشه…
اینو گفت و مجدداً سرگرم لپتاپش شد…
گرچه نویان آردوچ شبیه به یه علامت سوال مهربون بود ولی نمیتونستم حس خوبی که از پیدا کردن یه کار داشتم رو انکار بکنم حتی اگه منشی گری برای اون باشه.
برخلاف تمام کارای سختی که تاحالا داشتم اصلا کار چندان دشواری هم نبود. اصلا
همین که قرار بود به اون امیرسام لعنتی ثابت کنم یدون اون هم میتونم زندگیمو بچرخونم واسم از هر چیزی مهمتر بود.
خوشحال و پر ذوق در حیاط رو کنار زدم و حرکت کردم داخل.
پاستیل خریده بودم که شاغل شدن خودم رو شیرینی بدم و زیرا میدونستم شیرین چقدر عاشق پاستیل هست با صوتی کشیده صداش زدم و گفتم:
-شیرین….شیرین…بیا ببین چی خریدم!
جلوتر که رفتم نگاهم افتاد یه ساک جلوی در اتاق امیرسام.سر جام ایستادم و سرمو به سمت اتاقهاش چرخوندم.
غرق تماشاش بودم که شیرین سبد به دست اومد سمتم.رد نگاهمو که دنبال کرد بیان کرد:
-داره میره!
جاخوردم از شنیدن این خبر بی سرو ته.متعجب نگاهش کردم و پرسیدم:
-چی!؟ داره میره !؟ کجا !؟
نفس عمیقی کشید و سبد پر از سبزی رو گذاشت رو کله اش و جواب داد:
-داره میره نون بخره..آااا خب حرف میزنی تو دختر جان…داره میره ولاتشون دیگه!
متعجب تر جویا شدم:
-چی؟ داره میره ولایتشون!؟ یعنی برمیگرده پیش خانوادش !؟
چند تا سبزی از سبد روی کله اش بیرون آورد و گذاشت دهن خودش و جواب داد:
-آره دیگه…نه پس اندیشیدی اون کشور گل و بلبل رو ول میکنه اینجا تو این خونه ی فکستنی میمونه!؟
نفس عمیقی کشیدم و مجدداً سرم رو به سمت اتاقش چرخوندم. بود و نبودش برام فرقی نداشت اما فکر هم نمیکردم بخواد به این زودی هم از اینجا بره در واقع اصلا
نمیدونستم بودنش فقط قراره چند ماه طول بکشه!
پاستیل هارو به سمت شیرین گرفتم و اضافه کردم:
-بگیر…مال تو….
پاستیلهارو گرفت و ذوق زده گفت:
-وای ساتو کف دستت درد نکنه.حالا میای بریم ازش خداحافظی بکنی!؟
اخم کردم و با بیتفاوتی گفتم:
-نه! میره که میره…به درک!
اینو گفتم و از کنارش رد شدم و رفتم سمت اتاقم…
از حموم که اومدم بیرون یه راست حرکت کردم سمت پنجره.
یکم از پرده رو کنار زدم و نگاهی به بیرون انداختم.
ننجون،شیرین و عمو غلام امیرسامی که آماده ی راهی شدن شده بود رو دوره کرده بودن و باهاش حرف میزدن…
شایدم مثل همواره ننجون قربون صدقه اش می حرکت کرد و ورد سلامتی دور سرش فوت میکرد!
فکر نمیکردم بخواد به این زودی بره اما اصلا چه اهمیت داشت!؟
میخواد بره خب بره….
قرار گرفتم روی تخت و مشغول پوشیدن جورابهام شدم که یه نفر به در زد.
مطمئن بودم یا شیرین هست یا ننجون.
احتمالا الان هم میخوان بابت اینکه برای بدرقه ی امیرسام خودمو به زحمتت ننداختم قر بزنن و شماتتم بکنن…
جورابمو که پوشیدم بلند شدم و حرکت کردم سمت در.
قفل رو کنار زدم و پیشاپیش گفت:
-خب میخواد بره که بره به من…
حرفمو ادامه ندادم وقتی دیدهم یه امیرسام افتاد.فکر نمیکردم قراره به جای شیرین ننجون یا حتی غلام اونو ببینم.
از سر جاده کنارم زد و بعد بی دعوت اومد داخل.
نگاهی به دور و اطراف انداخت و قدم زنان گشتی توی اتاق زد و اضافه کرد:
-پس امروزگار رفتی آره!؟
لبه های حوله تنم رو بهم نزدیک کردم و جواب دادم:
-اگه منظورت سر کار آره…قلبیلی برای نحرکت کردن نمی دیدم!
پشت به من درحالی که نگاهی به ردیف کتابهاممینداخت اضافه کرد:
-دلیل برای نراهی شدن بهشدت زیاد…
بسیار پررو تشریف داشت.اخم کردمو اضافه کردم:
-واسه تو زیاد واسه من نیست…
بالاخره به سمت خودم چرخید.اامانبارش بود خونه ی من میومد شاید واسه همین بود فضا براش جدید بنظر می رسید .
رو به روم توقف کرد و پرسید:
-خب…الان چه احساسی داری از اینکه قراره برای یه مرد جنتلمن خوش اخلاق خوشتیپ کار بکنی!؟
میدونم داشت تیکه میپروند به نویان.
یعنی همه چیز قراره برعکس باشه.
من نمیتونستم حالا دیگه با امیرسام ارتباط احساسی خوبی داشته باشم. یعنی خودش نخواست.
نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-اون هرکی که هست هر جور که هست من به تو و امثال تو ترجیح میدمش…
نگاهی خنثی به صورتم انداخت و بعد گفت:
-از اونجا بزن بیرون و به حیات بی دردسر قبلیت ادامه بده حتی اگه تخمی باشه…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن