بغض کرده نگاهش کرد.
این روز ها زیادی بی طاقت شده بود!
سر در گریبان فرو فرستاده و اهسته زمزمه کرد:
– من…من اشتباه کردم، میشه برین خونتون؟
محمد کلافه نچی زیر لب گفت و چانهاش را کمی بالا کشاند و به نگاههایش خیره شد:
– این همه اشکو از کجا میاری تو؟
سرش را به دو طرف تکان داد و چیزی نگفت.
حقیقتا از آن یک تکهی جملهاش که تن فروشیاش را به رخش کشیده بود زیادی دلخور شده بود.
حس میکرد دردی عمیق در دلش پیچیده و همین باعث میشد بیشتر بغض کند.
قطرهی اشکش از روی مژههای بلندش تاب خورد و روی گونهاش روان شد و اظهار کرد:
– مینو بیدار میشه الان…
بیخیال تنش را به تن دخترک کوباند و بیان کرد:
– بذار بیاد مهم نیست، الان تنها چیزی که مهمه اینه که شما اینطوری بغض نکنی.
اب گلویش را پایین فرستاد و بغضش را به صورت کنترل شده ای در گلویش حفظ کرد و گفت:
– بغض نکردم، به نظرم بهتره که…
مکث کرد، برای اضافه کردن حرفش تردید داشت اما قلبِ شکستهاش باعث شد ترمتوجه شد را کنار بزند و گفت:
– بهتره که این بشه اخرین مشاهده کردارمون، ویگه همو نبینیم! من اشتباه کردم بعد از یک ماه بهتون زنگ زدم اقا محمد، الان…الان بهتره شما هم برین، بهتره تموم شه همه چی!
حرفهایش را در حالی زده بود که لبها و چانهی کوچکش می لرزید و اخمهای محمد هر لحظه بیشتر و بیشتر استخوانهایش را میلرزاند!
دندان روی هم ساباند و با حرص چانهاش را در کف دست گرفت و فشاری محکم به ان وارد کرد:
– حس میکنم زیادی داری چرت و پرت میگی! هیچی بهت نمیگم جای من تصمیم نگیر دیگه.
از درد چانهاش ابرو در هم کشید و نا مفهوم اضافه کرد:
– آخ، ولم کن، دردم اومد!
فشارِ دستش را کمی کمتر کرد و در یک لحظه برگشت و درب اشپزخونه را بست.
حالا خیال جفتشان از بی هوا نیامدنِ مینو راحت شده بود، دست به کمر روبروی ملورین از حرکت ایستاد و اضافه کرد:
– اره من اشتباه کردم! چرت و پرت سر هم کردم قبول دارم، اصلا من کصخل شده بودم یه حرفی زدم، بعد از یه ماه دیدمت…خب لامروت قلبم واست تنگ شده بود! حق یه خورده گله رو نداشتم ازت؟
نیشخمدی تلخ کنج لبش نشاند و چادرش را کمی بالاتر کشید و اهسته گفت:
– یه خورده گلگِی؟ شما با حرفاتون یه دور منو تخریب کردین و از روم رد شدین آقا محمد! به این میگین یه خورده گله کردن؟ خداروشکر منظور از یه خورده رو هم متوجه شدیم!
هر بار که نامش را با ان ناز صدایش و لبهای کوچکش بیان میکرد، چیزی در قلبش تکان میخورد.
انگار اولین باری بود که کسی اینقدر قشنگ آوایش میزد، اامان باری بود که قلبش میتمایل داشت کسی اسمش را صدا بزند!
با حرص و طمع سر تا پایش را از نظر گذراند ک نزدیکِ ملورین از حرکت ایستاد و اظهار کرد:
– ببین بچه، یه چیزی رو بذار رک بگم بهت…
سرش را خم کرد و نفسِ داغش را زیر گوش ملورین رها کرد و ادامه داد:
– وقتی آوام میزنی…قلبم میره واست!
دندان هایش را محکم روی هم فشرد تا از این حرفی که به نظر ابراز علاقه بود شوکه نشود!
نگاهش را به جای جای اشپزخونه کشاند تا فقط به دیده های مشتاق محمد خیره نشود و سپس گفت:
– در…درو…درو باز کنین!
نیشخندی از خنده روی لبهایش شکل گحرکت کرد و گوشهی ابرویش را با دست خاراند:
– میترسی ازم؟ نکنه تو هم درک کردی میخوام بخورمت که اینطوری میلرزی.
دیدههایش را یک دور در کاسه چرخاند و سپس با اعتراض نامش را به زبان اورد:
– اقا محمد!
از حرص و طمعی که از خواستن دخترک به جانش افتاده بود دندان روی هم فشرد و اظهار کرد:
– میگم صوتم میزنی قلبم میریزه واست، از قصد هی داری آوام میکنی نه؟
سرش را شتابزده سریع به چپ و راست تکان داد و اظهار کرد:
– نه نه! اصلا اینطور نیست.
با اینکه میخبر داشت قصد دخترک واقعا این نیست اما بدش نمیآمد سر به سرش بگذارد:
– تو که راست میگی خانم خانما!
مستاصل لب برچید و خیره به محمد گفت:
– به خدا راست میگم!
برای لحظه ای احساس کرد با دیدن لب های برچیدهی ملورین، پشت گوش هایش داغ شده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن