دیدههایش بیشتر از آن گرد نمیشد!
انگشتش را روی بینیِ کوچکش گذاشت و به ارامی زمزمه کرد:
– میشه بس کنید؟ الان مینو پا میشه این حرفاتونو بشنوه فکر بد میکنه پیش خودش..
با شیطنت ابرو بالا انداخت و هر دو دستش را روی دگمههای پیراهنش گذاشت و اضافه کرد:
– میخوای بریم تو اتاق؟ واست تجمشاهده کرد یادگار کنم عزیزم!
گونههایش گل گراهی شد و بی هوا از روی زمین کشیده شد و همانطور که سمت آشپزخونه میحرکت کرد اظهار کرد:
– ببخشید، میام الان!
حرفش را زد و با سری زیر گرفته وارد اشپزمنزل شد و به دیوار تکیه زد.
تمام تنش گر گراهی شده بود.
توقع شنیدن این حرفهای بیشرمانه را از محمد نداشت ولی نمیدانست چرا خودش داشت سست میشد؟
تصویر شبی که درخونهی خودشان کنار هم بودند یک لحظه هم از جلوی نگاهانش کنار نمیراهی شد.
خدا از آن فکر اینکه محمد هم به همان لحظهها و رابطهی داغ و پر شورشان فکر کند باعث خجالتش میشد!
بهسرعت لیوانی برداشت و از پارچ اب کرد و یک سر آن را بالا کشید، چند ثانیهای را جلوی سینک ظرفشویی ایستاد تا حالش کمی بهتر شود و سپس روی پاشنهی پا چرخ خورد.
خواست قدم از قدم بردارد که با دیدن محمد آن هم درست در استانهی درِ آشپزخانه خشکش زد!
او اینجا چه میخواست؟!
آب گلویش را پایین فرستاد و کمی تنش را به کابینتِ پشت سرش فشرد و بیان کرد:
– چیزی میخواستین؟
تبسمی گوشهی لب محمد را زینت داد و انگشت شستش را گوشهی لبش کشید و بیان کرد:
– یه لیوان اب لطفا!
کف دست و پایش را گم کرده بود ولی با این حال سری به نشانهی تایید تکان داد و پشتش را به محمد کرد.
لیوان تمیزی از کابینت بیرون کشید و آب کرد، با همان کف دستان لرزان لیوان را به کف دست محمد داد و اظهار کرد:
– ب…فرمایید.
تشکری کرد و خیره به نگاههای ملوریون لیوان اب را به لبش چسباند و یک سره ان را بالا کشید.
بعد دستش را دور لبهایش که کمی نمناک بود کشاند و با لحنی منظور دار زمزمه کرد:
– بسیار خوشمزده بود!
دخترک گیج سری تکان داد و موقع گرفتن لیوان حواسش نبود که انگشتانش به انگشتانِ مردانهی محمد برخورد کرد.
هینِ کشیدهای گفت و بعد نگاهی مظلومانه به محمد که با شیطنت خیرهاش شده بود انداخت و گفت:
– ببخشید…
محمد ولی خرسند از اتفاقی که افتاده بود لیوان را روی کانتر اشپزخونه گذاشت و بازوی ملورین را به نرمی در دستش گحرکت کرد.
به ارامی مشغول نوازش کردنِ بازویش از روی چادرِ گلدارش شد و زیر نگاهی دخترک را دید زد!
کمی تنش را به سمت خودش کشاند و خیرهی چشمهای خوش رنگش اهسته زمزمه کرد:
– قلبم واست تنگ شده بود!
ملورین بی حرف و با گونههایی که به سرخی انار شده بود نگاهش را به زیر کشاند.
خیره به دگمههای پیجادهنِ محمد با صدایی که لرزشی مشهود داشت اهسته زمزمه کرد:
– اقا محمد… میشه ولم کنین؟
خودش را به سختی به ملورین فشرد و با دستِ ازادش چنگی به کمر دخترک انداخت و پر حرص اظهار کرد:
– جون اقا محمد؟ من استثناً تیکهی دوم ححرکت کردو نشنیده میگیرم و فقط به همون تیکهی اول جملت کار دارم.
چادرش در این هاگیر و واگیر روی شانههایش افتاده بود و موهایش با کف دست و دلبازی از مردِ روبرویش قلببری میکردند!
دستش را آزادانه روی کمر دخترک حرکت داد و خیره به لبهایش که کمی از هم فاصله گحرکت کرده بودند اضافه کرد:
– تموم این یه ماه فکر و ذکرم تو بودی… اینکه کجایی داری چیکار میکنی الان! بی معرفتی ولی…
حرفش را زد و بعد به ارامی گونهی دختر را با پشت کف دستش نوازش کرد و ادامه داد:
– تو دلت تنگ نشده بود واسم؟
نمیدانست چه بگوید! این یک ماه به قدری فشار رویش بود که فرصتی برای دلتنگی برایش باقی نمانده بود.
شاید اگر قضیهی خریدنِ داروهای مینو نبود دیگر سراغی از محمد نمی گرفت و او را فراموش میکرد.
پوزخندی کنج لبش نشست و با کمی قلبخوری که چاشنی لحنش کرده بود اهسته زمزمه کرد:
– پس قلبت تنگ نشده بود! من ک.صخل بودم که لحظه به لحظه این یه ماه فکر و ذکرم تو بودی!
قبل از اینکه ملورین فرصت حرف زدن پیدا کند، کف دستش را از دور کمرش باز کرد و اخم کرده کمی عقب کشید.
چگونه باید میاظهار کرد که در این یک ماه، بدبختی هایش به قدری زیاد بودند که یادی از محمد نکند؟
که حتی بخاطر نیاورد محمد نامی در زندگیاش وجود داشته یا نه!
با این حال مدتی که اخم های در هم محمد را متوجه شد کمی رنجور شد و اهسته بیان کرد:
– من…من قلبیل داشتم.
پوزخندی زد و گوشهی ابرویش را خاراند و بی مقدمه و با لحنی تند اظهار کرد:
– چیشده؟ لابد باز خرت مونده اینطرف پل که بهم زنگ زدی نه؟
مردمک هایش لرزید و دو دو زنان خیرهاش شد!
مطمئن نبود حرفی که شنیده درست است یا نه.
– چی؟
محمد ولی بی تفاوت به نگاه رنجور و ازرده خاطر ملورین با تندی ادامه داد:
– دروغ میگم مگه؟ عین همون شامگاهی که خرت گیر کرده بود اینطرف پل که اومدی تن فروشی کردی دیگه.
اینبار علاوه بر خیس شدن پلک هایش سوزشی عمیق در قسمت چپ سینهاش هم حس کرد!
حرف های محمد در عین سریع بودن حق بود و همین حق بودنش غمگینش میکرد.
سر پایین گراهی شد و با لحنی که سعی داشت زیاد نلرزید اهسته لب زد:
– حق با شماست!
با اینکه سعی داشت قلبخور بودنش را زیاد نشان ندهد ولی محمد متوجه اوضاع شد!
دوباره گند زده بود و در اوج خشمگینت حرفی زده بود که اصلا درست نبود.
چند نفس عمیق کشید و سپس تنش را به سمت ملورین مایل کرد و اهسته لب زد:
– منظوی نداشتم خانم کوچولو! بغض نکن…
سرش را بالا گرفت و با دیدههایی خیس و لب هایی لرزان سرش را به دوطرف تکان داد و گفت؛
– نه مشکلی نیست! حق با شماست من بازم باهاتون کار داشتم که زنگ زدم درست مثل اون شامگاه…
دلخوری در تک به تک حرف هایش بی داد میکرد.
نفسی عمیق کشید و اظهار کرد:
– میشه برین اونور؟ یا اصلا برین خونهی خودتون… من اشتباه کردم زنگ زدم.
انگار زیادی گند زده بود و ملورین زیادی از دستش دلخور شده بود .
قبل از اینکه ملورین از او فاصله بگیرد مچ دستش را گرفت و اهسته گفت:
– بیان کردم ببخشید منظوری نداشتم !
مچ دستش را به ارامی از دست محمد بیرون کشید و سعی کرد خونسرد به نظر برسد:
– منم گفتم مهم نیست، حق با شماست.
خود داری را کنار گذاشت و با دندان هایی که چفت هم شده بودند اهسته لب زد:
– چرا هر چی میگم هی تایید میکنی تو؟ بگم غلط کردم خوبه؟ وا میشه اخمات؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن