رمان مقهور پارت ۲۶

می چرخم … به جای رها شدن بیشتر فرو می روم درون سینه ی پهنش
بوی عطر لعنتی اش هم که همواره مشامم را می سوزاند … عطری با این حجم از تلخی را از کجا گیر آورده؟
دست روی سینه اش می‌ گذارم به علامت عقب راهی شدن
– مرسی … کف دستم نمی رسید بهش
تنها چیزی که می بینم وسط سینه ی سختش است و حتی سر کشیده نمی کنم برای متوجه شدن چهره اش
– معماره روحشم خبر نداشت قراره یه روزگاری دختر فنچ حاجی بیاد اینجا … وگرنه با قدت تنظیمش می کرد
همین را کم داشتم … دقیقا همین حرف مسخره اش را
با غضب سر کشیده می کنم … لعنتی … کمی کوتاه تر بود چانه اش را شکسته بودم
– الان داری به من میگی قد کوتاه؟
از بالا نگاه می کند … حق داشت … از زاویه ی متوجه شد او واقعا کوتاه بودم
– آب و هوای اینجا تاثیر گذاشته روت؟ … چرا انقدر دعوایی شدی تو؟
آخرش یک روز این دیده های هیولایی اش را از کاسه در می آورم و به عنوان غذای روزگار سرو می کنم
به‌یک‌بارهی گوشه ی پلکش بالا می رود … شیطنت در نگاه شرش می نشیند
– نکنه …
نگاه هایش سرتاپایم را منظور دار نگاه می کند
کف کف دستم یخ می کند … دیگر مرز های بی شرمی را دارد جابه‌جا می کند
بدنش را عقب هل می دهم
– برو کنار ببینم … بی تربیت … بی شخصیت
دست سالمی که سعی در کنار زدنش دارد را مهار می کند و خنده در حرف هایش موج می زند
– باشه باشه … چیزی ناضافه کردم که …!
دندان روی هم می فشارم
– برو اون‌ور!
دست دیگرش را روی کانتر پشت سرم می گذارد
– این همه درباره ی دستپختت تعریف کردی … یه شام قرار نیست به ما بدی؟زن آشپز گرفتم خیر سرم
مکث می کنم … کف دست از تقلا برای رهایی بر می دارم
– شام؟
بی اختیار لب می زنم
کف دستم را رها می کند و کمی عقب می رود … حالا توان نفس کشیدن دارم
– تا حالا به گوشت نخورده؟ … شام،غذا …‌ ببینیم حلبی انقدر ادعا کرده مسموممون می کنه یا نه!
دهانم بی اختیار کج و کوله می شود … هنوز باور نکرده که واقعا آشپزم؟
– یه دستی؟
– خودم کمکت می کنم … البته …
نگاهش حقیرانه می شود
– اگر می خوای از زیرش در بری … حرفی نیست می تو…
میان حرف هایش می پرم … آشی برایت بپزم با یک وجب روغن رویش شیطان
– باشه باشه … چی میل دارین رئیس بزرگ؟
– حالا شد یه چیزی … هرچی بلدی … فقط خواهشا نزنی یه بلایی سرمون بیاری
دهانم روی هم فشرده می شود
هیچکس تا به حال مهارت آشپزی ام را زیر سوال نبرده
می چرخم و درب یخچال را باز می کنم
نگاه می چرخانم میان تمام موادی که خودمان موقع برگشت خریده بودیم
– این حرفا بار قانونی داره ها … الوند کبیر
باید چیزی مهیا کنم که برای شام مناسب باشد
بهتر است فریزر را هم چک کنم
– می خوام بهت اعتماد کنم عقلم اجازه نمیده … اون دستای تو حداکثر کارشون پس زدن من بوده آشپزی کجا بود؟
با حرص نگاه می چرخانم برای پیدا کردن یک ماده ی اولیه ی نگاهگیر
گوشت چرخ کرده …
چنان کتلتی بپزم که تا به حال در تمام عمرش نخورده باشد
– حالا بگو … حالا هی این حرفارو بزن …
بسته ی گوشت را بر می دارم و درب یخچال را می بندم
****
ظرف ادویه را کف دستم می دهد و همچنان غر می زند
– طلا نریز اینارو … نریز به کشتنمون میدی به قرآن
سس مخصوص خودم را هم می زنم و بی توجه به سمت قوطی شیشه ای اشاره می کنم
– اونو بده … اون سفیده
غر زدن هایش لب هایم را به خنده باز می کند
– این؟ … چه کوفتیه؟
– درشو باز کن
ظرف را از کف دستش می گیرم و کمی مزه می کنم
خودش بود … پودر سیر … این ادویه ها در این ویلا چکار می کردند دقیقا؟
یک قاشق اضافه می کنم که در لحظه صوتیش قد بلند می شود
– نریز … نریز حلبی … منو می کشی اون شاهین درپیت کل ارثو بالا می کشه،نریز
چگونه نخندم به این حرص خوردن های بامزه اش؟
– درشو ببند لطفا … تمومه دیگه انقدر غر نزن
قوطی پودر سیر را سر جایش می گذارد و من سسی که بالاخره کارش تمام شده را هم می زنم
– شاهین کیه اصلا … ساناز کل خونه رو به سلابه می کشه ‌‌‌… بعد جنابعالی می فهمی من چه جواهری بودم و قدر نمی دونستی … نمک نشناس شدی روزگارگار مارو سیاه کردی
این بعدِ بامزه اش را کجا پنهان کرده بود؟ … حتی لحظه ای در این یک ساعت و اندی نبوده که تبسم از لبم حرکت کرده باشد
– بیا امتحان کن!
کنارم می ایستد
قاشقی از سسِ معرکه ام را در دهان می گذارم
معرکه برای مزه اش کم بود ‌‌‌… واقعا کافی اش نبود … باید کلمه ی جدیدی برایش خلق کرد
حرکت یک باره اش تمام مزه ی ناب را از یادم می برد
انگشت هایش را روی لب هایم می کشد … سس باقی مانده روی لب هایم را به دهان می برد
برق هزار ولت به من وصل شده؟ … شاید دوهزار … شاید هم بیشتر
اینگونه امتحان کرد مزه اش را؟
– طلا … این حرف نداره … الله وکیلی باورم نمیشه … بده قاشقو … شاید مزه لبات باهاش قاطی شده بود
هول کرده قاشق را در ظرف رها می کنم … بی توجه به من قاشقی که قبلا من در دهانم کرده بودم را گوشه ی ظرف می برد
مزه ی لب هایم؟ … این حرف هارا برای زجر دادنم می زد؟
– خیلی خوشمزه‌س … این فقط سسه الان؟
بیخیال طلا … عادی باش … مانند خود او رفتار کن،انگار که هیچ اتفاق خاصی نیافتاده
می چرخم و ظرف کتلت هارا که رویش را با نان پوشیده بودم مبادا سرد شود را از روی کانتر برمی دارم
– اون قاشق دهنیه،نزنش توی کلش لطفا
ظرف کتلت را روی میز می گذارم و او همچنان دارد با ولع سس خالی را می چشد
– نه به چن دقیقه پیش که داشتی با حقارت برخورد می کردی نه به الان … الوند اون قاشقو نزن تو کلش خدایا!
بالاخره قاشق را درون سینک می اندازد و ظرف سس را با خودش سر میز می آورد
– خب … اعتراف می‌کنم دخترحاجی … حق با تو بود … به‌شدت اینکاره ای
تبسم روی لب هایم می شکفد … این همه اشتیاق و حال خوب را هرگز در او نمتوجه شده بودم
خوشحالم … لبخند زدن و اشتیاق الوندِ گوشت تلخ را مگر چند نفر بیدار کرده اند که به خودم ننازم؟
– اظهار کردم که … باور نکردی … کتلتو هم اول خالی امتحان کن ببین چطوره
چپ چپ نگاهش می کنم
– البته بعید می دونم با اون همه ناخونکی که زدی مزه‌شو نمتوجه شده باشی
چنگالِ کتلت را درون دهانش می گذارد و من منتظر به حرکتِ لب هایش موقع جویدن نگاه می کنم
– چطوره؟
با حس خوبی که انگار از نگاهش به من هم تزریق می شود نگاهم می کند
– عالیه … معرکه‌س!
دیگر دندان هایم هم مشخص می شوند و خودم هم مشغول می شوم
– خوشحالم که خوشت اومده … نوش جان!
هنوز لقمه ی اول را در دهانم نجویده ام که به کامم زهر می شود
– دیگه غذای عفت کنسله … فقط حلبی
عفت … عفت … عفت
بیشتر از خودش دخترکِ کم سنش جلوی نگاهانم نقش می بندد … همان دخترکِ نوجوانی که قلب به مرد روبه‌رویم باخته بود … به عنوان یک دختر … قلبم برایش می سوخت
– دخترش … اون … الوند تو … در حقش ظلم کردی
جویدنِ پر از اشتیاقش متوقف می شود … من کِی آشپزی بودم که با کلامم غذا را به کام کسی تلخ کنم؟
سر بلند می کند … مثل همواره … مستقیم در چشم هایم
– ظلم؟ … چرا فکر می کنی توی این دنیا تنها کسی که به همه ظلم می کنه منم؟ … چرا یه خنجر گرفتی دستت هِی فرو می کنی تو قلبم؟
قلب خودم آتش می گیرد … از نگاهش … از غمی که تمام جانم را می سوزاند … او غمگین ترین چشم های جهان را داشت
از آن همه غرور،توقع توضیح اضافه ندارم … ولی او خلاف گمانم رفتار می کند
– من سرجمع دو بار ندیدمش اون بچه رو … گوش می کنی به من؟اینقدر یه طرفه به قاضی نرو و منِ گردن شکسته رو شیطان رجیم نکن … عفت اومد بیان کرد پول مدرسه و کتاب و وسیله‌شو نداره … اومدیم ثواب کنیم هزینه ی تحصیلشو دادیم … کف کف دستمو بو نکرده بودم هورموناش میریزه به هم عاشقم میشه … گند نزن به من انقدر
کنکاش می کنم … چشم هایش را ‌… همین هایی که غم از سر و رویشان می بارد
دروغی نمی بینم … ردی از دروغ نیست ‌‌‌… او هرچه که هست … اهل سواستفاده از یک دختر بچه نیست!
– خیلی خب … من فقط می خواستم بگم که مضطربشم … اون به‌شدت بچه‌س
ظرف غذا را بیشتر جلویش هل می دهم‌
– ببخشید … عذرخواهی کردم دیگه … بخور تا سرد نشده
بالاخره نگاهش از من کنده می شود و کف دست به سمت نان دراز می کند
– نگران همه هستی الا من!
****
محکم با پا به پایه میز می کوبم که او رو بر می گرداند
– یواش … پاتم می خوای بشکنی؟
– اونی که وسایل این ویلارو خریده غولی دیوی چیزی بوده؟ … چرا همه چیزش انقدر بالاست؟
همانطور که گفته بودم بشقاب را درون ماشین ظرفشویی می گذارد
– چیکار می خوای بکنی؟
با ناامیدی تکیه می دهم به میز
– میمیل داشتم بشینم
آوای تک خنده اش را می شنوم … از جا بلند می شود
سمت من می آید؟
منتظر و گیج به حرکاتش نگاه می کنم
یک کف دستش کل کمرم را در بر می گیرد
وجودم بی حس می شود … چکار می خواهد بکند؟
کمی بدنم را بلند می کند … به خودم می آیم … روی میز نشسته ام!
سر کج می کنم و صورت استخوانی اش را کنار گونه ام می بینم
– فنچی … کاریت نمیشه کرد
به خودم می آیم … کمرم را نامحسوس از میان کف دستش عقب می کشم … البته گمانم نامحسوس … او متوجه تمام حالت هایم هست!
با نفس عمیقی سمت ماشین ظرفشویی می رود
ناراحتش کردم؟ … گمانم!
چرا نمی متوجه شد؟ … دوست نداشتم نزدیکم شود … نمی میل داشتم به من کف دست بزند … چرا کاری می کرد که هردویمان عذاب بکشیم؟
دست سالمم لبه ی میز را می فشارد و او درب ظرفشویی را می بندد
آب دهانم را قورت می دهم … باید جادهنمایی اش کنم
– باید دکمه ی کناری رو بزنی … دیگه همون کافیه
با غیض ادامه می دهم
– دومین باره داری میگی کوتاه بهم … من کوتاه نیستم قدم صدوشصت‌ونهه
نفس عمیقی می کشد … هیچ‌گاه قلبم نمی میل داشت چنین حرفی را به زبان بیاورم اما … دلتنگِ همان الوند قبلی بودم … همان مرد حیله‌گر و بدجنس … همانی که تا خرخره تحقیرم می کرد
– باشه حلبی باشه تو فنچ نیستی … یه غذا به ما دادی از دماغمون درش آوردی
حقیقت داشت … اینکه من از خوب بودن هایش سواستفاده می کنم برای انتقام گراهی شدن از تمام بد بودن هایش
دستی از فرت کلافگی به موهایش می کشد و راهِ خروج از آشپزمنزل را در پیش می گیرد
بی اختیار پایین را نگاه می کنم … این میز بود یا طاقچه اصلا؟
هول کرده صدایش می کنم
– الوند!
به جای جواب سرش را بر می گرداند
اگر بگویم می شدم همان فنچی که تاکید می کردم نیستم … اگر هم نگویم که احتمالا باید روی همین میز بخوابم
چاره ای نیست
– نمی تونم … نمی تونم بیام پایین
دخترکِ احمق … اصلا چرا حرکت کردی آن بالا؟
– میز قد بلنده … تقصیر من نیست
با غرور نزدیک می شود
– خب خب … داشتی زبون درازی می کردی … نمی دونم من قدم کشیدهه و … داشتی می گفتی
بی حرف فقط مظلومانه نگاهش می کنم … فعلا کارم گیر بود
نزدیک و نزدیک تر می شود
می ایستد … درست مماس پاهای آویزانم
– لطف می کنی کمرتو به ما قرض بدی تا بیاریمت پایین … یا می خوای بمونی بالا؟
بس کن طلا … بس کن از فوبیای نزدیکی او … همسرت است
کمرم را کمی جلو می برم و کف دستِ بزرگش حلقه می شود
من به گردنش نگاه می کنم و او دقیقا به چشم هایم … می خواهد با نگاه من را بکشد؟
پیجادهنِ گمسرورم با دستش که مانند پیچک دورم پیچیده‌ مچاله شده
– از چی انقدر می ترسی که نگات پایینه؟ … از من؟ … نگام کن
دستم بی اختیار روی شانه اش می نشیند
– بذارم پایین … لطفا
– نگام کن!

نوشته رمان مقهور پارت ۲۶ اولین بار در . پدیدار شد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دختری از جنس شب

مشاهده و دانلود ←