نفس های شتابزده مرد کنارم من را وادار به نگاه کردنش می کند … کلافه به نظر می رسد
تازه فرصت پیدا کرده ام برای متوجه شدن کت و شلوار خط داری که پوشیده … دکمه های پیجادهن سفیدش هم که تا نصفه باز است
معذب از وضعیتمان، دامن کشیده لباس میان انگشت هایم چنگ می شود
صوتی پاهای فرد پشت در بالاخره دور می شود و کف دست قد بلند او بدنم را پشت خودش می برد
– واستا عقب ببینم این نسناس حرکت کرد یا نه
درب را باز می کند و اصلا گمان نکنم از پشت هیکلش چیزی مشاهده کرده بشود چه برسد به منِ ریز
– حلبی … بیا برو
سریع و فرز از کنار بدنش عبور می کنم … یعنی می خواهم عبور کنم که موهایم از پشت کشیده می شود
سوزش پوست سرم وادار به عقب کشیدنم می کند … عقب کشیده می شوم و سر او خم می شود و لب های بی صاحبش درست روی لاله ی گوشم می نشیند
همین حرکت کوچک سکانس های دهشتناکی را در ذهنم دوباره پخش می کند … کشیدن موها … بلند شدن سر … لب ها روی گوش … شدت نفس ها فقط فرق می کند … از نفس های سریع خبری نیست … ولی این هم وحشتم را کم نمی کند
– اینی که تنته بیشتر از اون لباس خواب کوفتیِ قبلی بهت میاد … بدو … صوتی تک تک کفشای مزخحرکت کردم دیگه نشنوم این ور
موهایم را صاف می کند … من فقط بی هیچ حالتی قدم بر میدارم برای دور شدن از اوی بی رحمی که عین خیالش هم نیست که آزارم می دهد
دامنم را بالا می گیرم مبادا جسم دردناکم پخش زمین شود … او همان الوند است … همانی که صوتی موتورش را در کوچه و خیابان می متوجه شدم در هفت سوراخ قایم می شدم
همانی که گوشه ای گیرم انداخت … گمان کرد خبرچین پدرم هستم … تهدید ترسناکش هنوز هم یادم نرفته
او همان الوند است … همان الوند … فقط رویش یک مارک خوش دوختِ شوهر دوخته شده!
****
راوی:
روی مبل تک نفره می نشیند و پاهای بلندش را برای اذیت نشدن باز می کند
– زعفرون و فرش کار رساماه … قبول نمی کنه که توی توافق اضافه بشن
جام را میان انگشتانش تاب می دهد و تمام مغزش روی یک نقطه قفل کرده … طلا!
هر چیز مربوط به او … آن لباس بی در و پیکری که روانش را به هم ریخته بود … کفش های پاشنه بلندی که با تک تک کردنشان انگار که روی هورمون های او جاده می روند
– دیگه چیزی مال رساما نیست … اون بازار الان کلش شریکیه … چه زعفرونش و چه فرشش … چه دستمال توالتش
قلپی از محتویات لعنت شده ی جام می نوشد … فقط صوت می شنود … تجزیه و درکی در کار نیست
جای کف دست هایش روی بدن ظریف حلبیِ کوچک مانده و این به تنهایی برای دیوانه کردنش کافی بود
نمی شناسد خودش را … این مرد نگاه دریده ای که خل و دیوانه ی پستی کشیدهی های زنی شده و از هر بهانه ای برای لمس بدنش استفاده می کند را نمی شناسد
– کازینو بار دیگر با الونده؟
الوند؟ … الوند که شبیه پسرکان تازه به بلوغ رسیده شده … الوند کجا بود احمق ها؟
خشن جام را روی میز می کوبد و از میان دیده های متعجب می گذرد
درب بالکن را محکم می بندد و سیگارش را آتش می زند … یک پوک … دو پوک … یک نخ … دو نخ …
اصلا چرا دخترک انقدر از او فرار می کند؟ … چرا هنوز شوهر داشتنش را نپذریفته؟ … نکند پای کس دیگری در میان است؟
مردمک دیده هایش گشاد می شود … طلا؟ … کس دیگری را بخواهد؟
نخ سیگار میان دست هایی که رگ هایشان از هر زمان دیگر بیرون زده تر است له می شود … ترجیح می دهد حلبیِ ترسو را مرده ببیند … طلای مرده برایش قابل تحمل تر از طلایی است که به مرد دیگری فکر کند
– فکر می کردم داغون ترینِ امشامگاه منم … مثل اینکه تو نامیزون تری
حتی وجود سهراب را هم حس نکرده بود … اویی که صوتی پای حشرات را هم گاهی حس می کرد مانند یک احمق از اطرافش بی خبر شده … نباید خودش را خاک کند؟
– نامیزون که …
نفس عمیقی می کشد … افکارش تکه و پاره اش می کنند قطعا … نکند جدا مرد دیگری در ذهن طلا گنجانده شده باشد؟
– زده به مخم … بدجوریم زده
سهراب پوزخندی نثارش می کند
– چته که زده به مخت دقیقا؟ … یه زن شصت،هفتاد ساله رو گراهی شدی؟ … لابد بعدشم تو خونه ی همون زنی که گراهی شدی عین لاشیا داری مخ زن پسرشو می زنی؟ … یه رفیق خری هم داری که این پ.یوز بازیارو واسه خاطر اون می کنی و بیخودیم می زنه به مخش حتما؟ … بسوزه پدر سهراب ستم کش
سر الوند به سمت رفیق چند ساله اش می چرخد
– دوباره رگ خدا پیغمبریت زده بالا عذاب وجدان گحرکت کردی؟
– شاهینو می بینم تازه می فهمم چقدر من و تو لاشی ایم … نبینمش حله همه چی … این وسط تو چرا قاطی کردی؟
میله ی حفاظِ تراس میان انگشتان الوند فشرده می شوند … دقیقا شده شبیه همان مرد هایی که بی عرضه تلقیشان می کرد … همان هایی که فکر و ذکرشان یک زن است
– یه چیزی عین خوره داره مغزمو می خوره … فقط حرف مفت پسش بگی از همینجا پرتت می کنم پایین … یه کلمه فقط میگی … آره یا نه!
سهراب متفکر نگاهش می کند و منتظر
– یه مدت تو دم و کف دستگاه رساما بودی … کسی دور و ور طلا نبود؟
تازه شاخک های سهراب تیز می شوند … ابروهایش بالا می رود و نیشش باز می شود
دهن باز نکرده هنوز که الوند سریع پیش کف دستی می کند
– اظهار کردم ور مفت نزن پسش … آره یا نه؟
سهراب خنده اش را می خورد … این روی تعصبی الوند جدید است … او خودش مرد است … خوب می فهمد آتش تعصب را … غیرت … حسادت … هرچی … الوند اکنون دقیقا شبیه ببری است که بو برده کسی وارد قلمرو اش شده
– تمایل داشتگار زیاد داشت … جدی نبوده هیچکدوم … نه واستا یه یارویی … پسر عموش،پسر محمود … بدجور پیگیرش بود … نمیل داشته مثل بقیه دیگه لابد … حالا تو چرا دوره افتادی دنبال گذشته ی دختره؟
تمایل داشتگار زیاد داشته؟ … یعنی چه دقیقا این اراجیف؟
– محمود مگه پسر داره؟
سهراب هیجان زده از ورژن جمشاهده کرد الوند جوابش را می دهد
– این طرفا نی … دانشگاهیه یارو … اهل کتاب و این داستاناس … این زن توام دیگه زیاد سخت میگیره … من دختر بودم زنش میشدم خداوکیلی
نگاه الوند چنان تیز و سرخ روی چهره ی شیطان سهراب می نشیند … سهرابی که تعجب کرده … الوند و تعصب؟ … تنها یک جا دیده این الوند را … دقیقا آن لحظاتی که بحث مادرش می شود
– ببند فکتو …!
خودش هم حالی اش نیست چه مرگش است … عصبی است … مستاصل است … یک حالت جمشاهده کردی که درکش نمی کند
زن او … حلبیِ کک مکیِ الوند … قبل از او چند نفر نزدیکش شده اند؟ … پسر عموی بی پدر و مادر دیگر چه کوفتی است که دارد می شنود؟
– قیافه میافهشم بد نیس … از این ژیگول دختر پسنداست
– اون فک صاحاب مردهتو ببند … ر.دم تو اول و آخر هرچی رسولیه
لبخند روی لب های سهراب پهن می شود و الوند شاکی از خودِ نامتعاقلبش،خشن دستی به صورتش می کشد
و صحبت زیر لبش را سهراب می شنود و تبسمش وسیع تر می شود
– چه مرگت شده پسر؟!
میان این حجم از حس های نامربوط درب بالکن به یک باره باز می شود و هیکل نسرین میان چهارچوب نقش می بندد
– آقا…
الوند با ابروهای گره خورده و اعصابی متشنج،منتظر نگاهش می کند
نسرین هول کرده و بهسرعت کلمات را ردیف می کند
– آقا طلا خانم حالش خوب نیست
انگار که یک انفجار مهیب میان افکار درهم و برهم مرد اتفاق می افتد
– یعنی چی حالش خوب نی؟
– نمی دونم آقا یه جوری شده شما بیاین … بهسرعت لطفا تا از آشپزخونه نحرکت کرده بیرون
می خواهد دنبال نسرین برود که آوای سهراب نگهش می دارد
– بیام منم؟
– نمی خواد … شیش دنگ حواست به صحبتا باشه
میان حس های درهم ریخته اش دنبال نسرین می رود … حال طلا خوب نیست؟ … امشامگاه قطعا جزو احمقانه ترین شب های زندگی اش محسوب می شود
وارد آشپزخونه می شود … نسرین با انگشت اشاره به طلایی می کند که سعی در باز کردن یقه ی لباسش دارد
اخم بدی چهره مرد را پوشانده
سمت دخترک حرکت می کند و طلا فقط می خواهد یقه اش را تا ته باز کند بلکه این گرمای جهنمی دست از سرش بردارد
آرنجش میان دست های نامهربان مرد گحرکت کردار می شود … نگاه می دوزد به الوند … نگاهش مثل همیشگی نیست … یک نگاه ترسوی پر از شرم نیست … جایش را یک نگاهِ دریده ی وحشی گراهی شده است
دهان باز می کند و الوند تازه می فهمد چه خبر است
– دیدهاتو درمیارم آخرش … آقای شوهر
بوی الکل از نفس هایش به صورت الوند می خورد و نمی داند چرا میل به خندیدن دارد
– آقا من چیکار کنم؟
سرخوش از این طلای جمتوجه شد جواب نسرین را می دهد
– برو کارتو بکن
مجدداً به طلا نگاه می کند … طلایی که سعی دارد مانند بچه ها دستش را از کف دست او خارج کند
– چی به خوردت دادن؟ … منو ببین … طلا
طلا خسته از تلاش های مکرر برای آزادی،می ایستد
– چیزی به خوردم ندادن … اصلا اون زنای دیوونه نمی تونن چیزی به خورد من بدن … اونا از توام عوضی ترن حتی
مرد مبهوت می ماند … این دختر … لعنتی مگر می شود؟ … این روی بلبل زبانش را کجا پنهان می کند؟
– بشین رو این لامصب ببینم چی دادن دستت دادی بالا … بشین
طلا بی توجه همچنان برای حرکت کردن تلاش می کند
کف دستان قدرتمند مرد دور کمرش حلقه می شوند و در یک حرکت روی صنقلبی که نه … روی میز نشانده می شود
ورژنی از طلا را به نمایش می گذارد که الوند را تکه و پاره می کند … همان دخترک ترسو هم مردانگی اش را به فغان می آورد … این دریده ی بی شرم را چه کند؟
– هی هی … چجوری انقدر راحت قد بلندم می کنی؟
الوند می خواهد تا ابد او را مست ببیند … اصلا آن طلای قبلی چه چیز به درد نخوری بود
– چی خوردی؟
طلا با ناله ای که از بی حوصلگی سر می دهد جوابش را می دهد
– وای نمی دونم … این زنای عوضی با حرفاشون اعصابمو خورد کردن … اومدم آب بخورم،آبه مزه ی زهرمار میداد … خدایا چقدر گرممه
دندان های ردیف الوند برای لحظه ای بهشدت کوتاه معلوم می شوند … خیلی کوتاه
کف دست هایش را با تفریح دو طرف پاهای طلا روی میز می گذارد
– مست شدی دختر حاجی … بد مستم هستی
طلا بیشتر یقه ی لباسش را فاصله می دهد … انگار که درون تنور نان پزی قرارش داده اند
– برو کنار … ازت بدم میاد
سبزهای تیره ی مرد یک جا می مانند … یک جفت لب رژ خورده ی لعنتی
– از من؟
لب های دختر ناگهانی می لرزند … حالش کف دست خودش نیست که
– آره از تو … بهشدت ازت بدم میاد … این زنای از همه جا بی خبرم به من میگن به شوهرت برس … نمی دونن تو چه روانی ای هستی
مغز الوند آلارم می دهد … دخترک گفته از او بدش می آید … آن هم در راستگو ترین حالت ممکنش
ماجرا این بود که تا این حد از آن جمع زنانه فراری شده بود؟!
بالاخره نگاهش از لب هایی که مدام و پشت سر هم می گویند لمسم کن،کنده می شود و به دیده های مظلوم دخترک می رسد
لب می زند با صوتی گرفته ای که از او بعید است
– نبیان کردن وقتی به شوهرت نرسی روانی میشه؟
این بار قطره ی اشکی از نگاه طلا چکه می کند … حس خوبی است … نه از چیزی می ترسد … نه از چیزی شرم دارد … فقط میل به گریه دارد به خاطر تمام این مدتی که صبرش را لبریز کرده
– خیلی بدی … تو از بزرگ آقا هم بدتری … من هیچوقت نمی بخشمت … ریشه ی موهام هنوز درد می کنه
چیزی در وجود الوند می لرزد … یک طلای شکننده جلویش نشسته
سر خم می کند تا خودش را پیدا کند … چرا انقدر تحت تاثیر حرف های این دختر قرار می گحرکت کرد؟
چند ضربه ی بهآرامی روی میز می کوبد و سر قد بلند می کند
– پاشو دیگه … پاشو تا این خاله زنکا نیومدن بی شرف نشدیم
طلا اشکی که در چشمش حلقه زده را پاک می کند … لج کرده سفت تر می نشیند روی میز
– نمی خوام ... برو کف دست از سرم بردار
نفس مرد تنگ و تنگ تر می شود
– طلا … پاشو … پاشو تا دارم باهات مسیر میام
– نمی خوام … نِ می خوام … نمیام هیچ جا
الوند حس بی عرضه بودن دارد … این دخترک همسرش است … شرعی و قانونی و عرفی به نام اوست … اما نمی تواند وقتی تا این حد لعنتی رفتار می کند آنطور که قلبش می خواهد او را لمس کند
قبل از اینکه خودش را از این داغان تر کند کف دست به کار می شود … و طلا به خودش می آید و تنها کف دست دور گردن مرد حلقه می کند مبادا بیفتد
– اگر اندیشیدی با کشیده کردن من فکر می کنم خیلی خفنی سخت در اشتباهی … خب؟ … ببین منو … منو ببین می خوام تو اون چشمای آدم خوارت زل بزنم بگم اصلا خفن به نظر نمیا…
دندان های الوند روی هم فشرده می شوند و جملات لعنتی دختر قطع
– دهنتو ببند!
گردن طلا آویزان می شود و چشم هایش یک حالت خمارِ آدم کش!
حرف هایش که دیگر قاتل سریالی محسوب می شوند
– چرا اینقدر اذیتم می کنی؟ … قلبیلشو لااقل بهم بگو خب منم بدونم
لحنش برخلاف ثانیه ای پیش در مظلوم ترین حالت ممکن است
مرد قلبش می خواهد همینجا او را رها کند برود و دیگر پشت سرش را هم از ترس نگاه نکند … همانقدر هم می خواهد بماند و دخترک را به اندازه ی تمام این دلبری های دیوانه کننده اش لمس کند
– الوند …
خدا بکشد الوند را … خدا او را از سر زمین بردارد
این چه صدا زدنی است دیگر خداوندا؟
– چیشده زبونتو موش خورده آقای قلدر؟ … می دونی این زنای دیوونه بهم چی بیان کردن؟ … اظهار کردن تو خیلی لاغری الوند اذیت میشه باید چاق بشی
قدم های الوند روی آخرین پله متوقف می شوند … پشت گوش هایش داغ شده … رگ های بدنش نبض می زنند
مگر می شود او را با چند جمله ی کوتاه تا این حد برانگیخته کرد؟ … الوند سرسخت را؟
– می تونی دهنتو ببندی یا از همین پله ها پرتت کنم پایین حلبی؟
تبسم قلبفریب طلا تا ته قلبش نفوذ می کند … لمس انگشتان ظریفی که روی دل بی نوای مرد کشیده می شوند
– من حلبی نیستم … من طلام … خوبه من بهت بگم دماوند؟
بالاخره آخرین پله را هم بالا می رود مردی که کمی مانده به دیوانه شدنش
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن