کف دستهامو بیشتر دورش حلقه کردم.
– میتمایل داشتم… میتمایل داشتم فعلا بهت نگم چراکه… چون…
اما گریه نذاشت ادامه بدم.
سعی کرد جدام کنه.
– کشیده شو ببینمت قلبم برات تنگ شده.
سرمو فشار دادم.
– نه، نمیتونم توی نگاههات نگاه کنم.
با بغض بیشتری گفت: بذار ببینمت خانمم.
با کمی مکث سرمو بالا آوردم که با گریه خندید و کف دستهاشو دو طرف صورتم گذاشت.
– نگاش کن چجوری هم گریه کرده! نگاهات کوچولو شدند.
با گریه لبخند زدم.
معلوم بود بازم بغض داره.
دستشو توی موهام کشید.
– بیا فرار کنیم.
سعی کردم گریه نکنم.
– نمیشه مهرداد.
با تحکم گفت: میشه، فرار کنیم بریم جایی که دیگه هیچ کس نتونه ما رو از هم جدا کنه.
بازم بغض تو گلوم افتاد.
– تو نیما رو نمیشناسی، من دو ماه کنارش بودم میدونم چه آدمیه.
کمی خیره شد و گفت: تو این دوماه چیکار کردی؟
خاموشی کردم اما کمی بعد دستهاشو برداشتم و سرمو تو سینهش پنهان کردم.
– نپرس.
صداش لرزید: نگو که آدم کشتی!
آروم زمزمه کردم: نه ولی درست مثل نیما یه هیولا شده بودم که رحمی نداشت.
– نجاتت میدم.
تلخ ریز خندیدم.
– به نظرت میشه؟
– میشه یعنی باید بشه.
با کمی مکث ازش جدا شدم و کج روی پاش قرار گرفتم که کف دستشو دور کمرم حلقه کرد و موهامو پشت گوشم برد و اشکهامو پاک کرد.
کلاهو روی سرم انداخت و گفت: گوشات یخ میکنه.
اشکهاشو پاک کردم و کف دستهامو روی گوشهای خودش گذاشتم.
– اما تو یخ کرده.
تبسم پر بغضی زد.
نم اشک دیدههامو به سوزش درآورد.
– داشتم از نمشاهده کردنت دق میکردم، لحظه به لحظهی وقتهایی که کنار نیما بودم سعی میکردم تو رو تصور کنم، اینجور کمتر زجر میکشیدم.
تبسمش پر کشید.
– باهاش رابطه داشتی؟
از شرم خاموشی کردم.
تلخ ریز خندید.
– سوال مزخرفی بود، معلومه که داشتی!
– من از هیچ چیزی خبر نداشتم.
نفس عمیقی کشیدم.
– میدونم منم سرزنشت نمیکنم قربونت برم.
– مهرداد؟
– جونم.
نگاهی به ویلای اون طرف انداختم.
میهراسیدم نیما بیاد و ببینتمون.
از روی پاش قد بلند شدم و کمی به عقب حرکت کردم که دیدم سیگارش روی زمین افتاده.
– باید برم، نیما تو ویلاست، میترسم بیدار بشه.
از جاش کشیده شد و فاصلهی بینمونو پر کرد.
بازوهامو گرفت و خیره به چشمهام بیان کرد: بازم میگم، بیا فرار کنیم.
سرمو به چپ و راست تکون دادم.
– نمیشه چراکه میدونم نیما پیدامون میکنه… مهرداد من باید پیشش بمونم.
یه بار تکونم داد و گفت: چرا؟
– زیرا باید خلافاشو رو کنم و گیر پلیس بندازمش، اینطور ما دوتا به ساکتش میرسیم.
مضطربی نگاهشو پر کرد.
– نه لعنتی خطرناکه!
لبخند کم رنگی زدم.
– نگرانم نباش، نیما نمیفهمه من کارمو بلدم، نقطه ضعفاشو میدونم.
معلوم بود میخواد مخالفت کنه که زود انگشت اشاره و وسطیمو روی لبش گذاشتم.
– مخالفت نکن.
مچمو گراهی شد و نگاههاشو بست.
دستمو پایین آورد و روی قلبش گذاشت که متوجه شدم حسابی شتابزده میزنه.
– میبینی؟
دیدههاشو باز کرد.
– این دلمم مضطربته.
لبخندم عمیقتر شد.
– بهش بگو نگران نباشه، مواظب خودم هستم.
رو پنجهی پا وایسادم و گونهشو بوسیدم که آروم چشمهاشو باز کرد.
– خداحافظ.
بعد مچمو از حصار کف دست شل شدش آزاد کردم و چرخیدم و به سمت دیوار دویدم.
از دوباره دور شدن ازش بازم بغضم گحرکت کرده بود.
هنوز به دیوار نرسیده بودم که یه دفعه مچم کشیده شد و به سمتش پرت شدم و تا بخوام کاری بکنم لبشو حریصانه روی لبم گذاشت که بخاطر بعد از چندین ماه حس کردن طعم داغ بوسهش وجودم شمتوجه شد زیر و رو شدم و تموم تنم گر گرفت.
پاهام سست شدند که تند کف دستشو دور کمرم حلقه کرد و به خودش چسبوندم که ضربان قلبم روی هزار راهی شد.
دستشو کنار صورتم گذاشت و محکم و پرنیاز بوسیدم.
آخ که چقدر دلتنگ بوسهش بودم.
خدایا ببخش نمیدونم چرا واسه مهرداد تموم احکام محرم و نامحرمی یادم میره، دلدادگیش حتی اعتقاداتمو هم به بازی گراهی شده!
یه کف دستمو کنار صورتش گذاشتم و یه دستمو هم همونطور که هممسیریش میکردم به لا به لای موهاش بردم و از اینکه بالاخره موهاشو لمس کردم غرق لذت شدم.
نفس که کم آوردیم نفس زنان از هم جدا شدیم.
پیشونیشو به پیشونیم تکیه داد که دیدههامو باز نکردم.
نفس زنان اظهار کرد: تا کی باید نداشته باشمت؟
مثل خودش اما آروم اظهار کردم: بهت قول میدم به زودی کنار همیم.
آب دهنشو قورت داد و بین بازوهاش حبسم کرد.
– قلبم برات تنگ میشه.
– قول میدم بیام خونت.
– خونت نه، خونمون.
تبسمی روی لبم نشست.
با کمی مکث رهام کرد که ازش جدا شدم اما بلافاصله گونمو طولانی بوسید.
با تبسم عقب عقب رفتم و دستمو تکون دادم.
– خداحافظ.
لبخندی زد.
– خداحافظ خانمم، بیام کمکت که بری اون طرف؟
ریز خندیدم.
– نه میتونم برم، تو هم زود برو یخ نکنی.
ریز خندید.
– ای به چشم.
لبخندی زدم و به اون طرف دیوار پریدم.
به سختی از چشم دوختن بهش قلب کندم و به سمت در رفتم و وارد ویلا شدم که متوجه شدم گیتارشو برداشت و اونم حرکت کرد.
از حس خوبی که داشتم یه دور دور خودم چرخیدم.
بعد کت نیما رو سرجاش گذاشتم و زود به سمت اتاق راهی شدم.
وارد شدم که دیدم غرق خوابه.
نفس آسودهای کشیدم و روی تخت خوابیدم.
پتو رو روم کشیدم و دیدههامو بستم.
تبسم یه لحظه هم از روی لبم نمیرفت.
***********
سرحال گفتم: بریم کنار دریا صبحونه بخوریم؟
لبخندی زد و لپمو کشید.
– سرحالیا!
سعی کردم تبسمم کم رنگتر نشه.
– آره خیلی بهترم اصلا نمیدونم دیشامگاه چم شده بود.
خندید.
وسایل صبحونه رو جمع کردیم و از ویلا بیرون اومدیم که نسیم بهاری صورتمو نوازش کرد و حس خوبش تا عمق وجودم رفت.
نگاهم به اون طرف افتاد که دیدم همشون روی حیاط دارند صبحونه میخورند.
نیما جدی اضافه کرد: برمیگردیم تو.
شاکی به سمتش چرخیدم.
– تو باز اونا رو دیدی!
با اخم گفت: خوش ندارم نگاه پسره مهرداد بهت بیوفته، حرفیه؟
باز ناز اضافه کردم: بیخیال نیما جونم، چند بار بهت بگم که من فقط تو رو میبینم.
از حرفهای خودم نزدیک بود بزنم زیر خنده اما باید نقشمو خوب بازی میکردم.
پوفی کشید.
– خیلوخوب بیا بریم.
تبسم عمیقی روی لبم قرار گرفت و باهم از پلهها پایین اومدیم.
سعی میکردم به اون طرف نگاه نکنم که ضایع بازی نشه.
یه دفعه صدای به شدت عقب حرکت کردن صنقلبی بلند شد و محدثه با تعجب اظهار کرد: مطهره؟
به اون طرف نگاه کردم و سعی کردم وانمود کنم که نمیشناسمش.
– با منید؟
نیما با اخم بیان کرد: جوابشونو نده.
باشهای اظهار کردم و وسایلو روی میز گذاشتم.
صدای عطیه قد بلند شد: مطهره…
اما ایمان پرید وسط حرفش: به به! پسر خاله!
الکی ابروهامو بالا انداختم و به نیما نگاه کردم.
– اون اضافه کرد پسر خاله؟
همونطور که با اخم به نیما نگاه میکرد اضافه کرد: آره این همون ایمانیه که باهاش ازدواج کردی.
ایمان به اونور دیوار اومد.
– دوماهه نمشاهده کردمت.
با پوزخند بیان کرد: میگند ازدواج کردی!
بعد به من نگاه کرد.
نیما به سمتش راهی شد.
خواستم همجادهش برم اما کف دستشو دراز کرد و نذاشت.
از خدا تمایل داشته وایسادم و از پشت سر بهشون خیره شدم ولی مهرداد رو نمتوجه شدم.
اخم ریزی کردم و نگاهمو اطراف چرخوندم.
با بیرون اومدنش از ویلا با یه سینی اخمهام از هم باز شدند و تبسم محوی زدم.
نگاهش که به نیما خورد شدید اخم کرد.
– ببین کی اینجاست!
نیما پوزخندی زد.
– واو! آقا مهرداد! میبینم موهاتو بلند نگه داشتی.
زیرلب اضافه کردم: خیلی هم بهش میاد.
مهرداد سینیو روی میز گذاشت و کوتاه به من نگاه کرد.
سعی کردم تبسم نزنم.
نیما: به خوردنتون برسید.
تمایل داشت بچرخه که ایمان بازوشو گرفت و آروم شروع کرد به صحبت کردن باهاش.
خودمو بیخیال نشون دادم و جای گرفتم.
یه دفعه نیما بازوشو به شدت آزاد کرد و عصبی گفت: به خودم مربوطه که چیکار میکنم، اوکی؟ پس منو تهدید نکن.
ابروهام بالا پریدند.
با اخمهای درهم به سمتم اومد.
دهن باز کردم حرف بزنم اما با شتابزدهی اظهار کرد: بلند شو پشت بهشون بشین.
با اخم اظهار کردم: چرا سر من خالی میکنی؟
دیدههاشو بست و نفس عصبی کشید.
به صندلی اشاره کرد.
– معذرت میخوام، بشین.
به اجبار قد بلند شدم و بعد از نگاه گذرایی که به مهرداد انداختم جای گرفتم؛ خودشم رو به روم نشست.
**********
حجابمو درست کردم و نگاهی به اطراف انداختم.
اونقدر زیرکانه بیرون اومده بودم که مطمئنم کسی دنبالم نیست… نیما هم که الان شرکته.
نفس عمیقی کشیدم و پامو داخل گذاشتم.
قبلا تلفنی باهاش صحبت داشتم.
اینکه یه خلافکار پاشو تو آگاهی بذاره واقعا استرس برانگیزه ولی خب، منکه خلافکار نیستم بقیه اینطور فکر میکنند.
با مشاهده کردن اتاقش به سمتش راهی شدم.
درست سر موقع رسیده بودم.
تقهای به در زدم که صداش بلند شد.
– بفرمائید داخل.
در رو باز کردم و وارد شدم.
– سلام جناب سرگرد.
لبخند کم رنگی زد.
– سلام خانم موسوی، لطفا بشینید.
نشستم و کیفمو از روی شونم پایین آوردم.
– چیزی میخورید؟
– راستش نه، فقط میخوام زود حرفهامونو تمومش کنیم، من وقتم کمه و هر لحظه ممکنه نیما برگرده خونه.
دستهاشو توی هم قفل کرد.
– مشکلی نیست… در رابطه با فراموشیتون، میدونید که حتما باید مدرک پزشکی باشه تا ثابت کنه که حافظتونو از کف دست داده بومشاهده کرد و ازتون سوءاستفاده شده.
سری تکون داد.
– من به سرهنگ رشیدی که اضافه کردم گفتند که بهتره فعلا سراغ پزشکتون نریم چراکه ممکنه پزشکتون یکی از آدمای نیما باشه، وقتی که ازش مدرک پزشکی بخواین صددرصد شک میکنه و به نیما میگه، پس اول گذاشتیم که نیما با کمکهای شما کف دستگیر بشه و بعد اقدام کنیم.
نفس پر استرسی کشیدم.
– حراهی شدون کاملا درسته.
– پشت تلفن حرفها رو بهتون زدم که دقیقا چطوری باید مدرک جور کنید و چیکار کنید و اینکه دیگه به اینجا نیاین، کوچیکترین شکی که نیما بهتون بکنه همه چیزو خراب میکنم.
– کاملا متوجهم.
گوشی تلفنو برداشت و یه شماره گرفت.
از استرس با انگشتهای کف دستم بازی کردم.
خداکنه مجازاتی واسم نبرند.
بعد از چندثانیه گفت: بیاین اتاقم.
بعد گوشیو سرجاش گذاشت و کف دستی به موهای سفید شدش کشید.
با استرس بیان کردم: درمورد مجازاتم چیز امیدوار کنندهای هست؟
– شما اظهار کردید که نیما با اینکه پلیسها از عمد و بدون مدرک مولین و باباتونو قاتل میدونسشتابزده و درحین دستگیری کشتنشون ترغیب و کینهدوز کرده بوده؟
سری تکون دادم.
– بله.
– اگه فراموشیتون ثابت بشه یه نوع سوءاستفاده تلقی میشه و چراکه کمک بزرگی دارید بهمون میکنید بخشیده میشید، اگه هم که خود نیما به همهی اینها اعتراف کنه و اعتراف کنه که شما رو گول زده که دیگه چه بهتر.
*********
جلوی خونهی مهرداد اضافه کردم وایسه که ماشینو نگه داشت.
کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم.
وقتی راهی شد زنگو زدم و از جلوی دوربین کنار راهی شدم.
بند کیفو توی مشتم فشار دادم.
قطعا سوپرایز میشه.
– کیه؟
سعی کردم آوامو تغییر بدم.
– آقای رادمنش؟
– بله خودم هستم.
سعی کردم نخندم.
– از طرف برند… مزاحمتون میشیم، میشه بیاین دم در آقای سعیدی باهاتون حرف دارند.
– خب بیاین داخل.
– نه عجله دارند.
– باشه الان میام.
بعدم گوشیو گذاشت که ریز خندیدم.
بیشتر موقعها با همین آقای سعیدی کار میکرد.
کنار در وایسادم.
چیزی نگذشت که صوتی قدمهاشو شنیدم و بعد از اون در باز شد که بهش فرصت ندادم و تو بغلش پریدم.
با تعجب اضافه کرد: مطهره؟
با خنده اظهار کردم: سلام.
از خودش جدام کرد که با متوجه شدن چهرهش زدم زیر خنده.
– قیافهشو!
تهدیدوار نگاهم کرد.
– حالا منو کف دست میندازی نیم وجبی؟ هان؟
با خنده سر تکون دادم که یه دفعه گراهی شدم و توی خونه انداختم و در رو بست.
کمرمو گراهی شد و بیان کرد: سلام جوجهی من، راستشو بخوای سوپرایز شدم.
خندون گفتم: قصدمم همین بود.
– مطمئنی کسی تعقیبت نمیکرد؟
– نه مضطرب نباش.
– کفشتو چک کردی؟
ریز خندیدم.
– نگران نباش، همه چیزم جمتوجه شده، نیما هم از خریدنشون خبری نداره که بتونه ردیاب توش بذاره.
چونمو گراهی شد.
– خوبه.
تمایل داشت لبمو ببوسه که عقب کشیدم.
– دیگه پررو نشو.
اخم ریزی کرد.
– نه به دوشامگاه پیش نه به الان!
– اونوقت قلبم تنگ شده بود.
یه ابروشو بالا انداخت.
– یعنی الان قلبت تنگ نشده؟
– نمیدونم باید درموردش فکر کنم.
با حرص گفت: باشه خانم.
یه دفعه زیر زانو و گردنمو گحرکت کرد و کشیدهم کرد که از بهیکبارهی بودنش جیغی کشیدم و به تیشرت سفیدش چنگ زدم.
شروع کرد به ریز خندیدن و به سمت خونه رفت.
با حرص به قفسهی سینهش زدم.
– بیشعور هراسیدم!
با خنده بیان کرد: حقته.
نگاه غرهای بهش حرکت کردم و کف دستمو دور گردنش حلقه کردم.
دیدههامو بستم و با لذت به صدای قلبش گوش دادم.
نفس عمیقی کشیدم و با تموم وجود عطرشو بو کشیدم.
تنها عطری که آرومم میکنه همینه.
وارد خونه شدیم و روی زمین نشوندم که با تعجب بهش چشم دوختم.
وقتی مشاهده کردم داره کفشهامو در میاره مثل چی ذوق کردم.
کفشهامو توی جا کفشی گذاشت.
بهم چشم دوخت که کرد نمیدونم چی تو نگاهم متوجه شد که خندید.
– نگاش کن!
چپ چپ بهش نگاه کردم.
بازومو گرفت و کشیدهم کرد.
به جلو راهی شدیم.
با لبخند به اطراف خیره شدم.
– چقدر قلبم واسه اینجا تنگ شده بود.
– چی میخوری عاشقی جونم؟
خندون نگاهش کردم.
– عاشقی جونم؟!
رو به روم وایساد.
– دوست نداری بهت بگم؟
با خنده اظهار کردم: از خدامه.
خندید و بغلم کرد.
یه دفعه محکم فشارم داد که از درد داد زدم.
خندید و ولم کرد که بازومو ماساژ دادم و با حرص نگاهش کردم.
پررو بازم ریز خندید و لپمو کشید.
– اینجور نگام نکن میخورمتا.
سعی کردم نخندم.
به سمت آشپزخونه راهی شد.
خواست تیشرتشو دربیاره که داد زدم: اگه دربیاری میکشمت.
با تعجب به سمتم چرخید.
– چرا؟
با حرص گفتم: چون بدن لعنتیت آدمو به سمت خودش میکشه.
نگاهش شیطون شد و کشیده اظهار کرد: جون! هات حرف میزنی!
با فکی قفل شده بیان کردم: کوفت! منحرفم نرو، منظورم کف دست کشیدن روش بود.
کشیده ریز خندید و به سمت چایی ساز راهی شد.
آروم لبخند زدم و سرمو به چپ و راست تکون دادم.
کیفمو روی مبل پرت کردم و جای گرفتم.
با عکسی که روی میز مشاهده کردم تبسمی روی لبم نشست.
برش داشتم و بهش خیره شدم.
عکس دونفریمون بود.
– هر روزگار بهش نگاه میکردم.
سرمو بالا آوردم.
لبخندم پر کشید.
– بهشدت عذاب کشیدی، منو ببخش.
لبخندی زد و کنارم قرار گرفت.
– تو تقصیری نداری، بحث گذشته رو پیش نکش بذار فراموشش کنیم.
تبسم کم رنگی زدم.
– باشه.
دستشو دور شونم حلقه کرد و اجزای صورتمو از زیر نظر گذروند و درآخر روی چشمهام ثابت موند.
– قربون اون دیدهات برم.
لبخندم رگهی خجالت پیدا کرد.
– خدانکنه.
ازم دور شد و کمرشو به دستهی مبل تکیه داد.
کف دستهاشو از هم باز کرد.
– بیا تو بغلم بشین.
با کمی مکث قد بلند شدم و بین پاش جای گرفتم و سرمو به قفسهی سینهش تکیه دادم، اونم کف دست هاشو از زیر کف دستهام رد کرد و دور شکمم حلقه کرد.
بالا و پایین حرکت کردن قفسهی سینهش ملایمش خوبیو بهم میداد.
شقیقهمو بوسید که از حس خوبش نگاههام بسته شدند.
آروم گفتم: مهرداد؟
– جونم؟
– واسم میخونی؟
– بدون گیتار؟
– آره.
– تو جون بخواه.
اخم ریزی کردم.
– من جون نمیخوام.
کوتاه خندید.
– پس چی میخوای؟
تبسمی زدم.
– خودتو.
– الهی قربونت برم با این زبونت.
خندیدم.
صدای نفس عمیقشو متوجه شدم.
کمی بالاترم کشید و با کمی مکث کنار گوشم لب باز کرد که چشمهامو از آرامش صداش بستم.
– این تویی تو شامگاهای تار… چشماتو روی هم بذار… خورشیدو به خاطر بیار… اون که گل به تو هدیه داد تا ابد عاشقت میخواد… تازهشو تا یادت بیاد… پیدا کن شامگاهو مثل من… گوشهای واسه گم شدن… ماه من اگه عاشقی… عاشقا گاهی گم میشن… گریه کن پای رازقی… گریه کن پای نسترن… این تویی که شکستهای… این تویی اگه خستهای… مثل من اگه عاشقی… دیدهاتو اگه بستهای… این تویی که یادت میره عهدایی که شکستهای، هو هو هـــو… هو هو هو هــــو.
درآخر نفسشو تو گوشم رها کرد.
اونقدر آروم شده بودم که قلبم نمیخواست حرفی این سکوتو بشکنه… انگار خودشم مثل من بود که خاموشی کرده بود و تنها آوای نفسهاشو کنار گوشم میشنیدم.
نمیدونم چقدر گذشت که کم کم داشت خواب میبرد اما آوای چای ساز خاموشی خونه رو شکست و باعث شد که دیدههامو باز کنم.
تمایل داشتم بلند بشم اما نذاشت و اظهار کرد: بلند نشو.
رک گفتم: من چایی میخوام.
کوتاه ریز خندید.
– پس کشیده شو.
خندیدم و کشیده شدم.
بلند شد و به سمت آشپزخونه راهی شد.
قرار گرفتم و با لبخند به رفتنش چشم دوختم.
چاییو که توی دوتا لیوان ریخت و به هممسیر قندون توی سینی گذاشت وارد هال شد.
سینیو روی میز گذاشت و بعد به سمت قفسهی کتاب حرکت کرد.
کشوشو باز کرد و یه چیزی بیرون آورد که با دیدن پاکت سیگار اخمهام درهم راهی شد.
اینقدر کشیده که نمیتونه کف دست برداره!
یه نخ برداشت و بین دو لبش گذاشت که تند بلند شدم و قبل از اینکه روشنش کنه از بین لبش کشیدم و درحالی که تو میلیمتری از صورتش بودم بیان کردم: نکش، یعنی دیگه نکش.
به چشمهام خیره شد.
زیرا میدونستم رو من حساسه از این جاده وارد شدم.
– اگه نمیتونی ولش کنی پس منم هممسیرت میکشم.
اخمی بین دو ابروش افتاد.
– میدونی که شوخی نمیکنم.
پاکت سیگار رو توی مشتش له کرد و از این فاصله توی سطل آشغال انداخت که لبخندی روی لبم جای گرفت.
چرخیدم و اونی که توی کف دستمم بود رو انداختم.
به سمتش چرخیدم ولی هنوز حرف نزده لب پایینیم قفل دو لبش شد که واسه یه لحظه نفسم بند اومد.
نگاههاشو بسته بود و لبشو بیحرکت روی لبم گذاشته بود.
بیاراده ضربان قلبم تندتر شد.
دستمو به سمت لبش بردم تا جداش کنم ولی مچمو گرفت و نذاشت.
اون کف دستشو پشت سرم گذاشت و اجازه نداد که سرمو عقب ببرم.
بعد از چندثانیه تو همون حالت فقط یه کم زبونشو روی لبم کشید.
یعنی خبر نداشت که با اینکاراش بیشتر تشنهم میکنه یا از عمد اینکار رو میکرد تا صبرم تموم بشه و خودم ببوسمش؟!
مچمو ول کرد و کف دستشو کنار صورتم گذاشت.
لبشو کمی حرکت داد که دیگه طاقتم تموم شد و شروع کردم به بوسیدنش که حس کردم تبسمی زد.
همراهیم که کرد کف دستمو توی موهاش فرو کردم.
لعنت بهش که هنوزم خوب نقطه ضعفهامو میدونه.
کم آوردن نفس باعث شد که عقب بکشم و کف دست بردارم.
نگاه بسته با لذت لبشو توی دهنش کشید و مکید.
– همیشه میخوام اینطوری طعم لبتو بنگاه، بیشتر مزهش رو لبم میمونه.
نفس زنان به قفسهی سینهش زدم.
– دیگه اینجور تشنهم نکن!
لبخند زد و چشمهاشو باز کرد.
یه جور خاص و دلنشینی نگاهم کرد.
– پس تو چرا منو تشنهی خودت میکنی؟ هوم؟
خیره به دیدههاش خاموشی کردم.
یادمه روزگاری که میخواستم با حرف بهش بگم که دوسش دارم فراموشی گرفتم.
– مهرداد؟
– جونم.
مکث کردم و درآخر قدیمیترین حرف قلبمو به زبون آوردم: بسیار دوست دارم.
لبخندش جمع شد و با بهت بهم خیره شد.
میدونم که میدونست دوسش دارم و تنها تعجبش بخاطر اینه که به زبون آوردم.
با همون حالت زمزمه کرد: یه بار دیگه بگو.
لبخندی زدم و اضافه کردم: بسیار دوست دارم مهردادم.
با بهت ریز خندید و تو بغلش کشیدم که کف دستهامو دور کمرش حلقه کردم و با تبسم چشمهامو بستم.
باز لبخند زد.
– ماهها منتظر این جمله ازت بودم.
تا میل داشتم حرفی بزنم صدای آیفون توی خونه پیچید که بهسرعت عقب کشیدم و تند بیان کردم: کسی قرار بود بیاد؟
اخم ریزی کرد.
– نه.
بعد ولم کرد و به سمت آیفون رفت.
با استرس بهش خیره شدم.
نمیدونم چی دید که سریع به سمتم چرخید و اظهار کرد: نیماس!
انگار دیگه نفسم بالا نیومد.
با ترس کف دستمو روی دلم گذاشتم و لباسمو توی مشتم گراهی شدم.
– آخه چطور متوجه شده اینجام؟
به پلهها اشاره کرد.
– برو اتاق بالا، هر چی شد نیا پایین.
با ترس گفتم: نکنه یه بلایی سرت بیاره؟
صدای آیفون بدجور رو مخم بود.
به سمتم اومد و بازوهامو گحرکت کرد.
– بهم اعتماد کن و برو بالا.
با نارضایتی باشهای بیان کردم و به سمت پلهها دویدم ولی با یادآوری یه چیز تند چرخیدم و اضافه کردم: چایی و کفش و کیفم!
– حلش میکنم برو.
نگران و با ترس نگاهش کردم که تبسمی زد.
– برو خانمم.
به سختی ازش قلب کندم و از پلهها بالا اومدم.
توی اتاقش راهی شدم و در رو بستم.
بهش تکیه دادم و نفس زنان چشمهامو بستم.
خدایا اتفاقی نیوفته.
هر لحظه منتظر عربدههای نیما بودم.
زیاد نگذشت که صدای جدی مهرداد کشیده شد.
– تو کجا؟ اینجا کجا؟
برخلاف تصورم نیما خونسرد گفت: باهات سه سری حرف دارم وگرنه هیچ وقت پامو اینجا نمیذاشتم و از اون جایی که دیگه شدی دختر خونه که بیرون نمیره مجبور شدم بیام اینجا.
انگار یه بار بزرگیو روی دوشم برداششتابزده که از ته دل نفس آسودهای کشیدم و روی در سر خوردم و نشستم.
پس ندرک کرده من اینجام.
مهرداد: حرفتو بگو.
نیما لبخند زد.
– واقعا مهمون نواز بدی هستی، یه چای؟ یه قهوه؟ نمیخوای ما رو مهمون کنی؟
– مزه نریز نیما، چون اصلا حوصله ندارم، حرفتو بگو.
کنی توی خونه خاموشی شد و بعد صدای نیما پیچید.
اینبار صداش جدی بود.
– ببین چی میگم مهرداد، مطهره زن قانونی و شرعی منه…
باز داغ قلبم تازه شد.
مهرداد خونسرد بیان کرد: خب که چی؟ اما نه بهتره شرعیشو خط بزنیم چون با دروغ و دغل عقدش کردی.
– برام مهم نیست، مهم اینه که الان کنارمه، ببین اگه ببینم یه قدم به سمتش برداشتی، یا بخوای از کف دستم چنگش بزنی قسم میخورم که میکشمت.
نفس تو سینم حبس شد.
– من بیدی نیستم که به اطن بادا بلرزم نیما خان، مطهره قرار بود زن من بشه و تو از کف دستم چنگش زدی.
نیما مرموزانه لبخند زد.
– همیشه باهوشتر برندست.
پوزخندی زدم.
آقای باهوش فقط ببین چجوری از عشقت رو کف دست میخوری.
– حرفهات واسم مهم نیست، حالا هم هری میتونی بری.
نمیدونم اون پایین چه اتفاقی افتاد و چی بهم اضافه کردند که نگوش دادم که یه دفعه صدای لرزش قفسه و بعد ریختن کتابها قد بلند شد.
با ترس از جا پریدم و تا خواستم در رو باز کنم با پرت شدت یه چیز توی میز دستم رو کف دستگیره ثابت موند.
مهرداد غرید: راستشو بخوای منم خیلی دوست دارم که با کف دستهای خودم بکشمت.
نیما خشن گفت: بیچارت میکنم مهرداد، اینو یادت باشه.
باز صوتی زد و خورد بلند شد که کف دستگیره رو توی مشتم گرفتم و چشمهامو بستم.
آروم باش مطهره مهرداد از پس خودش برمیاد، بری پایین کار رو خراب کردی.
مدام با خودم حرف میزدم تا به سرم نزنه و نرم پایین.
جوشش اشکو پشت پلکهایبستهم خس نیکردم.
نکنه روش اسلحه بکشه؟
سرمو با چپ و راست تکون دادم.
نه، نیما اینقدر احمق نیست.
صدای تهدیدوار نیما قد بلند شد.
– زود میان سراغت مهردادخان.
و پس بندش صدای محکم بسته شدن در اومد.
با کمی مکث با قلبی که شتابزده میزد بهسرعت در رو باز کردم و سراسیمه از پلهها پایین اومدم که با مشاهده کردن اطرافم سرجام میخکوب شدم.
هال به طور بدی به هم ریخته بود.
مهرداد رو تکیه به پایین مبل متوجه شدم که کف دستی که روی زانوشه مشت کرده بود و سر بع زیر چشمهاشو بسته بود.
با متوجه شدن خون کنار لبش نفس بریده بهش نزدیک شدم و رو به روش قرار گرفتم.
سرشو بالا آورد و با بغض گوشهی شالمو به کنار لبش کشیدم که صورتش از سوزش درهم حرکت کرد.
با بغض اظهار کردم: به خدا امشامگاه یه بلایی سرش میارم.
مچمو گراهی شد و نگاههاشو باز کرد.
– کار احمقانهای نکن.
به صورتش اشاره کردم.
– نگاه صورتتو!
کمی خیره شد و بعد اضافه کرد: چیزی نیست، فقط چندتا خراشه.
با دیدههای پر از اشک نگاهش کردم.
– میترسم بلایی سرت بیاره.
تبسمی زد.
– تو منو دست کم گراهی شدی؟
با بغض بهش دیده دوختم.
خواست گونهمو نوازش کنه ولی قبلش خودمو تو بغلش انداختم و سعی کردن با آغوشش بغضمو از بین ببرم و احساس امنیت کنم.
بغلم کرد و سرمو به قفسهی سینهش فشرد.
آروم لب زدم: مواظب خودت باش اگه یه تار مو ازت کم بشه من میمیرم.
– مضطرب نباش قربونت برم،بیشتر من دلواپس توعم.
میل داشتم حرفی بزنم ولی با یادآوری اینکه الان نیما میره خونه با شتاب عقب کشیدم و با استرس اضافه کردم: من باید برم.
هراسوت به دنبال کیفم نگاهمو چرخوندم.
– کیفم کجاست؟
به مبل کف دست گراهی شد و بلند شد.
مضطرب گفت: چیزی شده؟
– الان نیما برمیگرده خونه باید زود برم.
به سمت آشپزخونه رفت که با استرس با پام روی زمین ضرب گرفتم.
کیف و کفش به کف دست از آشپزخونه بیرون اومد.
خواستم ازش بگیرم اما نذاشت و اضافه کرد: بیا فرار کنیم.
با غم نگاهش کردم.
– نمیشه آقای من.
با تحکم اظهار کرد: بخوای میشه.
– ولی نمیخوام.
اخم کرد.
– چرا؟
– چون باید بندازمش زندان، باید ازش انتقام بگیرم.
دلواپسی نگاهشو پر کرد.
– مضطربتم لعنتی!
تبسم اطمینان بخشی زدم.
- مضطرب نباش، این مطهره دیگه اون مطهرهی ضعیف قبلی نیست.
اما از مضطربی توی نگاههاش کم نشد.
کیف و کفشمو ازش گراهی شدم.
– تا چند روزگار نمیتونیم همو ببینیم.
غمم به نگرانیش اضافه شد.
آروم زمزمه کرد: چرا؟
نفس عمیقی کشیدم.
– چراکه باید کارایی که پلیس اضافه کرده رو انجام بدم.
با چشمهای پر از اشک سرشو به چپ و راست تکون داد.
– نکن اینکار رو، خطرناکه مطهره.
تبسم پر غمی زدم.
وسایلمو انداختم و کف دستهامو دور گردنش حلقه و بغلش کردم.
– من از پس خودم برمیام.
محکم بغلم کرد.
– با کیا کار میکنی؟ آدرس بده.
– چرا؟
مکث کرد و بیان کرد: اگه قرار باشه چند روزگار خبری ازت نداشته باشم دیوونه میشم، میخوام از اونا خبرتو بگیرم.
نفس عمیقی کشیدم و آدرسو اظهار کردم.
– برو پیش سرگرد علیزاده، بهش زنگ میزنم هماهنگ میکنم.
آروم باشهای اظهار کرد.
انگار قصد نداشت ازم جدا بشه که درآخر به زور ازش جدا شدم.
اشک توی دیدههاشو سریع پاک کرد.
– برو دیرت میشه.
کمی نگاهش کردم و بعد رو پنجهی پام وایسادم و گونهشو بوسیدم و کنار گوشش گفتم: خیلی دوست دارم.
عقب کشیدم که تبسمی زد.
– منم بهشدت دوست دارم.
تبسمی روی لبم جای گرفت.
کیف و کفشمو برداشتم و به سمت در رفتم.
تا در انتهای خونه همجادهم اومد.
پامو از خونه بیرون گذاشتم که باز تکرار کرد: مواظب خودت باش.
با لبخند گفتم: هستم، تو هم باش.
با وایسادن آژانس جلوی خونه اظهار کردم: خداحافظ عاشقی جونم.
لبخند زد.
– خداحافظ وروجک من.
لبخند زدم و در ماشینو باز کردم.
به سختی نگاه ازش گراهی شدم و قرار گرفتم.
آدرسو به راننده گفتم که به مسیر افتاد.
چرخیدم و تا وقتی که از دیدم پنهان بشه بهش نگاه کردم.
وارد خیابون که شد درست سرجام جای گرفتم.
از الان قلبم برات تنگ شد.
گوشیمو از کیفم بیرون آوردم و روشنش کردم.
کاملا که روشن شد دیدم بله… نیما خان پنج بار زنگ زده.
بهش زنگ زدم و سعی کردم خونسردیمو حفظ کنم.
با چهار بوق صدای عصبیش توی گوشم پیجید: کدوم قب...
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– کجایی؟
– دور خیابون.
سعی کردم صدامو مظلوم کنم.
– اینقدر دلم گحرکت کرده بود که نگو.
لحنش ملایمتر شد.
– چرا گوشیتو خاموش کردی؟
– نمیتمایل داشتم کسی بهم زنگ بزنه یا بچهها خبری بهم برسونند که حالمو بدتر کنه، اتفاقی که نیوفتاده؟
نفس عمیقی کشید.
– نه، نگران نباش، کی میای خونه؟
– تا بیست دقیقه دیگه خونم.
– خوبه.
بعدم قطع کرد که نفس آسودهای کشیدم و گوشیو توی کیفم گذاشتم.
به خیر گذشت.
******
در هالو بستم که اامان چیز نگاهم به نیما افتاد.
اون هیکل بزرگشو به مبل لم داده بود و همونطور که تلوزیون میمتوجه شد از وودکاش میخورد.
بلند اظهار کردم: سلام.
بهم خیره شد.
– سلام، برو بالا لباساتو عوض کن ناهار آمادهست.
باشهای بیان کردم و به سمت پلهها رفتم.
از پلهها بالا راهی شدم و وارد اتاق شدم.
با خستگی لباسهامو از تنم کندم و یه آستین کوتاه و شلوارک پوشیدم.
دیگه دلم نمیخواد لباسای باز جلوش بپوشم.
لبخندی زدم.
اگه اتفاق آخر رو فاکتور بگیرم امروزگار فوق العاده خوب بود.
از پلهها پایین اومدم که هم زمان از روی مبل کشیده شد و به سمتم اومد.
گوشهی لب اونم پاره شده بود!
خودمو به دلواپسی زدم و سریع به سمتش راهی شدم.
با ترس گفتم: چی شده؟ دعوا کردی؟
تبسمی زد.
– چیزی نیست.
انگار تازه نگاهش به لباسهام افتاد که تعجب کرد.
– این چیه پوشیدی؟!
با اخم گفتم: مگه چشه؟ بسیارم زیباه.
اخم کرد.
– برو عوضش کن.
نالیدم: سردمه نیما.
بازم تعجب کرد.
-سردته؟
مظلوم سری تکون دادم.
کف دستشو روی پیشونیم گذاشت.
– تب که نداری، حتما ضعیف شدی.
کف دستمو گرفت و به سمت میز ناهارخوری بردم.
– هم الان باید حسابی غذا بخوری و هم اینکه شب چند تیکه جگر کف دست پخت خودم واست درست میکنم جگرت حال بیاد.
ریز خندیدم.
– بلدی؟
– اختیار داری خانم!
صنقلبیو واسم عقب کشید که نشستم.
کشیده گفت: مهدیه؟
مثل همیشه خودش درک کرد که قد بلند اضافه کرد: چشم آقا.
رو به روم جای گرفت و با لبخند بهم خیره شد که اخم ریزی کردم.
– اینجور نگام نکن.
کف دستهاشو زیر زیراهش زد.
– چرا؟
– چون گر میگیرم.
خندید و به صنقلبی تکیه داد.
باید خوب نقشهمو اجرا می کردم.
کوچیکترین تغییری بکنم تند شک میکنه.
نیما زیرکه.
کم کم خدمتکارا غذا و دسر و چیزهای دیگه رو روی میز چیدند و رفتند.
با گرسنگی دستهامو به هم کشیدم.
– به به فسنجون!
بعد بدون توجه به نگاه خندونش مشغول خوردن شدم.
میون خوردن یه دفعه مچمو گرفت که بهش نگاه کردم.
خندون اظهار کرد:خانمم یه کم آرومتر، اینطور چاق میشی.
مچمو آزاد کردم و دیده غرهای بهش رفتم، بعدم به خوردنم ادامه دادم که خندید.
شاید اگه مهردادی نبود عاشقت میشدم ولی الان عاشقی مهرداد اونقدر وجودمو پر کرده که جایی واسه تو نیست، یه تار موی مهردادم با دنیا عوض نمیکنم.
سیر که شدم از جام قد بلند شدم و به سمت هال رفتم که با تعجب گفت: کجا؟!
– خونهی پسر شجاع.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن