خودمو روی مبل پرت کردم و تلوزیونو روشن کردم.
روی مبل دراز کشیدم و کوسنو زیر سرم گذاشتم.
یه کم تو کانالا چرخ بزنم و بعد برم بخوابم.
نیما رو متوجه شدم که از پلهها بالا رفت.
شاد از اینکه از دستش راحت شدم دستمو زیر کوسن بردم.
حدود یک ساعت گذشت که درست مثل عزرائیل بالای سرم ظاهر شد.
– بیا بریم کارت دارم.
– نمیخوام خوابم میاد.
بعدم چرخیدم.
با حرص نگاهم کرد اما یه دفعه با اون زوری که داشت از مبل کندم و روی دوشش انداختم که با چشمهای گرد شده اظهار کردم: چیکار میکنی؟ بذارم پایین!
اما به سمتی رفت که تقلا کردم.
– نیما بذارم پایین، کجام میبری؟!
سیلیای به پشتم زد که اوف قد بلندی بیان کردم و با حرص مشتمو محکم به کمرش کوبیدم که شروع کرد به لبخند زدن.
نفس پر حرصی کشیدم و منتظر اینکه کدوم قبرستونی میبرتم ساکت شدم.
از در پشتی بیرون اومد که با اخم بیان کردم: نیما جوابمو بده وگرنه گازت میگیرم.
– جون! تو فقط گاز بگیر.
بعدم شروع کرد به لبخند زدن که دندونهامو روی هم فشار دادم و زیر لب گفتم: کوفت!
با دیدن اینکه داره به سمت ساختمون استخر و ماساژ میره با تعجب اضافه کردم: شوخی میکنی دیگه؟!
خونسرد گفت: نه کاملا جدیم، قلبم هوس کرده، میدونی چند وقته اونجا نرفتیم؟
– دقیقا میخوای اون تو چه غلطی بکنیم؟
– میفهمی محبتم.
نفس پرحرصی کشیدم.
درشو با کلید باز کرد و وارد شد.
روی زمین گذاشتم و به سمت کف دستگاهها رفت.
خیر سرم پوشیده پوشیدم که نگاه این غزمیت به بدنم نیوفته ولی حالا منو آورده اینجا که رسما لخت بشم!
به خدا میدونم که از عمد آوردتم تا تلافی اینجور لباس پوشیدنو سرم دربیاره.
درسته شوهرمه خدا اما من نمیخوام، دوست ندارم.
کف دستگاهها رو روشن کرد که آب با فشار توی استخر ریخت و اتاق ماساژ هم کمی مه گراهی شد.
به سمتم اومد که گفتم: بیخیال نیما.
تیشرتشو از تنش درآورد.
بازومو گحرکت کرد و به سمت رختکن بردم.
پردشو کنار زد.
– زود باش خانمم، مایو هم نپوش میخوام ماساژت بدم.
دیگه بدتر!
با دیدههای گرد شده گفتم: جانم؟!
اخم کرد.
– چرا اذیت میکنی مطهره؟ مگه بار اولته؟ هیچوقت اینقدر غر نمیزدی!
لبمو گزیدم.
مطهره جون مادرت مثل قبل باش، قول میدم زود بگذره.
نالیدم: خب خوابم میاد.
– اول ماساژت میدم بعد بخواب.
با حرص گفتم: تو که میخوای کف دست به تن من بزنی دیگه چرا ماساژ؟
شیطون نگاهم کرد.
– حرف نزن آماده شو، تو اتاق منتظرتم، یه سری هم حرف دارم.
بعد به سمت اتاق حرکت کرد که پوفی کشیدم.
در شیشهایشو باز کرد و وارد شد.
همه چیزمو درآوردم و از توی کمد اون دوتا چیزو برداشتم و پوشیدم.
موهامم گوجهای بستم.
ازش خجالت نمیکشیدم زیرا چندماهه که باهاش راحت شدم، فقط فکر مهرداد اذیتم میکرد.
مطهره، اگه میخوای موفق باشی تا چند وقت زیاد بهش فکر نکن.
وارد اتاق شدم که مشاهده کردم فقط یه شورت پاشه.
آهنگ لایت و آرومی پخش میشد.
به تخت چوبی اشاره کرد.
چرخی به نگاههام دادم و روش دراز کشیدم.
اگه نخوام ناحقی کنم همیشگی ماساژهاش حس خوبیو بهم میده، حسابی بلده چیکار کنه.
روغن مخصوصو توی دستش ریخت و با تمرکز و جدیت از پام شروع کرد.
همین که به رونم رسید بیاراده از جا پریدم و نشستم که با تعجب نگاهم کرد.
– چی شد؟!
آب دهنمو به زحمت قورت دادم.
– میشه اطراف اونجاها پرسه نزنی؟
هم خندهش گرفته بود و هم حرصی شده بود.
کف دستشو رو روی رونم گذاشت و نزدیک به صورتم لب زد: چرا خانمم؟ میترسی قلبت بخواد؟
اخم کردم.
– زر نزنا! میزنمتا.
خندید و یه دفعه لبمو شکار کرد که نگاههامو روی هم فشار دادم.
بوسهی عمیقی زد و عقب کشید که چشمهامو باز کردم.
خوابوندم.
– نبینم دیگه حرف بزنی.
پوفی کشیدم، اونم به کارش ادامه داد.
– فردا شامگاه واسه نیویورک بلیط گراهی شدم.
اخمهام به هم گره خوردند.
– چرا؟
– چندتا کار ناتموم دارم که باید انجامشون بدم.
– تنهایی میری؟
– بچرخ.
چرخیدم که مشغول ماساژ کمرم شد.
– باهم میریم.
– خب خودت برو، منو چرا میخوای ببری؟
شونههامو ماساژ دادم که زیر لب آخیشی اظهار کردم.
– فکر میکنی این همه وقت تنها تو ایران ولت میکنم؟ همرام میای و مخالفتی هم نشنوم.
خاموشی کردم اما اخمهام یه لحظه هم از هم باز نشدند.
معلوم نیست چند وقت میخواد بمونه، اونوقت نه من با مشتاق دیداری میتونم اونجا باشم و نه مهرداد میتونه دوری منو تحمل کنه.
چیکار کنم خدا؟
***
غلتی زدم اما چون دستاش دورم حلقه بود نتونستم زیاد تکون بخورم.
درکمال تعجب بعد از ماساژ رابطه نخواست ولی منکه اونو میشناسم، میخواد تشنهم کنه تا خودم پیش قدم بشم اونم حسابی کور خونده.
یه دفعه صوتی گوشیش بلند شد که کمی نیم خیز شدم و روی میز برش داشتم.
همونطور که روی نیما لم داده بودم صفحهی گوشیو متوجه شدم.
با دیدن اینکه شروینه اخمی کردم.
از روش کنار رفتم و تکونش داد.
– اوی، بیدار شو.
اونقدر تکونش داد که آخرش نگاههاشو ریز باز کرد و با صوتی گرفتهای بیان کرد: چی میگی؟
– شروین داره بهت زنگ میزنه یعنی برای بار دوم داره زنگ میزنه.
دو دستشو توی صورتش کشید و گوشیو ازم گحرکت کرد.
دیده بسته جواب داد و با صوتی گرفته بیان کرد: سلام.
خمیازهای کشید.
– نه نمیریم بیا.
ابروهام بالا پریدند.
مگه برگشته ایران؟
– باشه.
بعدم قطع کرد.
روی خودش انداختم و دستهاشو دورم انداخت.
– بگیر بخواب.
– ساعت هفته جناب، بیدار شو.
به لبش اشاره کرد که بیان کردم: حس بوسیدنم نمیاد.
یه نگاهشو باز کرد.
– زود باش.
پوفی کشیدم.
لبمو روی لبش گذاشتم و بوسیدمش ولی درآخر واسه خالی شدن حرصم لب پایینیشو محکم گاز گرفتم که آوای داد خفهش قد بلند شد.
با قلبی خنک شده عقب کشیدم که با حرص چشمهاشو باز کرد.
– دارم برات.
یه دفعه گرفتم و روی مبل خوابوندم که جیغ خفهای کشیدم.
تا بخوام کاری بکنم گازی از لپم گحرکت کرد که دادم به هوا حرکت کرد و مشتمو محکم بهش کوبیدم.
عقب که کشید دستمو روی گونم که جز جز و درد میکرد گذاشتم و بهش توپیدم: مگه سگه هاری؟ روانی دردم گحرکت کرد!
خندید و کف دستمو به زود پایین آورد.
عمیق جای دندونشو بوسید که یه دفعه در باز شد که تند عقب کشید.
با متوجه شدن رادمان لبمو گزیدم.
بچهی بیچاره معلوم بود هنگ کرده چراکه فقط بیحرف بهمون نگاه میکرد.
نیما خونسرد بیان کرد: کاری داری قربونت برم؟
با خجالت آروم اظهار کردم: از روم قد بلند شو نیما.
رادمان به سمتمون اومد و از تخت بالا اومد.
کنارم دراز کشید که با تعجب گفتم: رادمان؟ چیکار میکنی؟
– منم میخوام باهاتون بازی کنم.
هینی کشیدم و کف دستمو روی دهنم گذاشتم؛ نیما هم از خنده ترکید.
با خنده رادمانو بغل کرد و محکم فشارش داد.
– آیی توله، من به تو چی بگم آخه؟
رادمان با درد اضافه کرد: ولم کن بابایی، تو خاله رو هم اینجور فشار میدی؟
از خجالت گر گحرکت کرده بودم.
عقب کشید و شیطون اظهار کرد: اوف چجورم!
با حرص به بازوش زدم که خندید.
رادمان بازومو گحرکت کرد.
– بازی کنید دیگه.
با نگاههای گرد شده بیان کردم: بچتم به خود حرکت کرده نیما!
ریز خندید و جفتمونو بغل کرد.
شقیقهی منو لپ رادمانو بوسید و از رومون کشیده شد.
با خنده گفت: لعنتیا حسابی سرحال شدم، بلندشید بریم یه قهوه و کیک توپ به بدن بزنیم.
رادمان قد بلند شد و روی تخت بالا و پایین کرد.
– آخ جون آخ جون!
بعدم به سمت نیما پرید که زود بغلش کرد.
خندیدم و روی تخت قرار گرفتم.
– شما برید پایین من موهامو شونه میکنم میام.
*****
با لبخند به اطراف نگاه میکردم.
چقدر بهار این خونه دلنشینه.
شکوفه های سفید و صورتی زیبایی خاصیو به باغ داده بودند.
نسیمی که آروم موهامو میرقصوند حال خوبیو بهم میداد.
رادمان با سر و صدای زیاد داشت رو سبزهها ماشین بازی میکرد و مطمئن بودم نیما تموم وقت به من زل زده.
نگاهمو که به سمتش سوق دادم مشاهده کردم حدسم درسته.
لبخند زدم.
– خیلی بهم زل زدیا!
با لبخند موهامو پشت گوشم برد.
– هیچوقت از چشم دوختن بهت سیر نمیشم.
تبسم کم رنگی روی لبم قرار گرفت.
با کف دستهاش صورتمو قاب گراهی شد و شستهاشو روی گونم کشید.
سرشو جلو آورد و پیشونیمو عمیق بوسید که اون مقدار لبخندیم که داشتم از بین راهی شد.
عقب که کشید به زور لبخندی زدم.
کف دستشو روی رونم گذاشت و یه کم از کیکشو خورد.
– فردا به خدمتکارا میگم وسایلتو جمع کنند.
با ابروهای بالا راهی شده اضافه کردم: خب خودم اینکار رو میکنم!
به نوک بینیم زد.
– نمیخوام خانمم خسته بشه.
ریز خندیدم.
– رادمانو چیکار میکنی؟
– با خودمون میبریمش.
با تعجب بیان کردم: چرا؟!
– اونم مثل تو نمیتونم تنهایی وسط یه عالمه دشمن بذارم بمونه.
آهانی اظهار کردم.
دستشو بالاتر برد که معترضانه نگاهش کردم اما پررو کف دستشو بالاتر برد که با حرص اضافه کردم: نیما!
خونسرد اضافه کرد: زنمی.
دستشو به زور توی شلوارکم برد که غریدم: نکن رادمان میبی…
ولی تو همین لحظه به لطف شانس عزیزم صدای متعجبش بلند شد: دارید چیکار میکنید؟
نیما نفس پر حرصی کشید و زیرلب اظهار کرد: فقط بلده اینطور مواقع حواسش به ما بشه!
آروم و با خجالت گفتم: کف دستتو بکش بیرون!
رادمان کنارمون وایساد که نیما زود کف دستشو بیرون آورد.
– کاری نمیکردیم باباجون، فقط قلبش خارش پیدا کرده بود داشتم واسش میخاروندم.
خجالت زده خندیدم.
– بابات راست میگه.
انگار قانع شد.
یه دفعه کف دستشو به سمت پام آورد که با تعجب مچشو گحرکت کردم و اظهار کردم: چیکار میکنی رادمان؟
حق به جانب بیان کرد: منم میخوام به بابام کمک کنم.
نگاههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند.
نیما زد زیر خنده اما زود کف دستشو روی دهنش گذاشت و گفت: نمیخواد بچه، برو بازی کن.
با حرص بهش خیره شدم.
– همش تقصیر توعه!
خندون اضافه کرد: اون فضوله!
رادمان تهمشاهده کردوار بهش نزدیک شد و گفت: چی بیان کردی بابایی؟! من فضولم؟!
ای خدا! این چه بچهایه آخه؟
نیما زیر لب اظهار کرد: اوه اوه!
بعد اضافه کرد: هیچی باباجون، بدو برو بازی کن.
رادمان مشتشو بالا برد و یه دفعه کوبوند جای حساسش که با نگاههای گرد شده زدم زیر خنده ولی زود کف دستمو روی دهنم گذاشتم و از ته قلب فقط لبخند زدم.
نیما صوتی دادشو خفه کرد و دیدههاشو روی هم فشار داد و لبشو به دندون گرفت.
رادمان: حقته بابایی! دم سیروان گرم بهم اضافه کرد اگه یکی اذیتم کرد همین بلا رو سرش بیارم.
بعد قهرمانانه به سمت ماشینش راهی شد.
درحالی که از خنده نفسم بالا نمیومد به بازوی نیما زدم.
– خوبی؟
با درد زیرلب اظهار کرد: لعنت به این بچه! یه کم ماساژش بده خوب بشه.
حس خندم به کل پرید و با حرص اضافه کردم: یعنی بمیر!
بعد کشیده شدم اما سریع مچمو گحرکت کرد و درحالی که صورتش از درد قرمز شده بود با خنده اضافه کرد: شوخی کردم بشین.
نگاه غرهای بهش رفتم و جای گرفتم.
سرشو بالا گرفت و نفسشو به بیرون فرستاد.
– عجب ضرب دستی!
به رادمانی که خونسرد بازیشو میکرد چشم دوخت.
– یاد بچگیای خودم میندازتم.
نفس عمیقی کشیدم و بدون توجه به حرفش بیان کردم: نیما؟
بهم خیره شد.
– جونم؟
– تا چند وقت نیویورک میمونیم؟ باید برنامه ریزی کنم.
– مشخص نیست اما زود برمیگردیم.
نامحسوس نفس آسودهای کشیدم.
#نــیـما
فنجونو برداشت و از قهوهش خورد.
معذرت میخوام که فعلا دارم بهت دروغ میگم مطهره، ولی مجبورم.
دکترت میگه هر چه بیشتر تو موقعیت و مکانی قرار بگیری که قبلا توش بودی یا هر چه بیشتر با آدمای مهم گذشتهت رو به رو بشی امکان درمان شدنتم بیشتر میشه.
باید از ایران دورت کنم، هیچوقت نباید به یاد بیاری.
حتی اگه هم به یاد بیاری اونجا دیگه مجبور به حیات باهام میشی چون نه دیگه میتونی برگردی و نه اینکه مهردادو ببینی.
تو محکومی به موندن کنارم اونم تا آخر عمرت.
کم کم به زیستن توی نیویورک عادت میکنی خانمم.
#مــطـهــره
همونطور که کف دستمو جلوی دهنم گحرکت کرده بودم بیان کردم: بیان کرده زود برمیگردیم.
مضطرب اضافه کرد: منکه میمیرمو زنده میشم تا برگردی!
اخم کردم.
– عه! خدانکنه، ببخشید فداتشم باید زود قطع کنم.
صدای نفس عمیقشو متوجه شدم.
– باشه خانمم، مواظب مال من باش.
ریز خندیدم.
– مال تو چیه؟
با خنده اضافه کرد: منحرف نرو خودتو گفتم.
خندون اظهار کردم: منکه منحرف فکر نکردم تو منحرفی!
شروع کرد به خندیدن که با خنده اضافه کردم: دیوونه! خب دیگه من برم قربونت برم، بسیار دوست دارم.
سعی کرد خندهشو کنترل کنه.
– برو عزیزم، منم بهشدت دوست دارم.
نفس عمیقی کشیدم.
– خداحافظ.
– خداحافظ.
گوشیو توی جیبم گذاشتم و به سمت ساختمون حرکت کردم.
همین که به در رسیدم شروینو دیدم که ماشینشو پارک کرده و داره به این سمت میاد.
پوفی کشیدم و خواستم در رو باز کنم که قد بلند گفت: سلامی کنی بد نیستا!
به سمتش چرخیدم.
– لیاقتشو داری؟
از پلهها بالا اومد.
– من نمیدونم دقیقا مشکل تو با من چیه؟
رک بیان کردم: ازت خوشم نمیاد.
یه ابروشو بالا انداخت.
در رو باز کردم و وارد شدم.
بلند اظهار کردم: نیما بیا این دوست بیشعورت اومده.
آوای نفس پر حرص شروینو شنیدم.
از توی آشپزخونه بیرون اومد و معترضانه گفت: مطهره؟!
خونسرد به سمت مبل راهی شدم.
– جونم؟
پوفی کشید.
هردوشون به سمت هم راهی شدند.
همو بغل کردند و شروع کردند به خوش و بش کردند.
اگه من این شروینو نمیشناختم میبیان کردم جونشم واسه نیما میده.
یه دفعه آوای رادمان از بالای پله ها کشیده شد که همگی بهش چشم دوختیم.
– سلام.
شروین کف دست به جیب با خنده اظهار کرد: سلام قهرمان.
رادمان بهش رسید و محکم باهاش کف دست داد که لبخند زدم.
چقدر این بچه شیرینه.
شروین خم شد و به گونهش اشاره کرد که رادمان با اخم و لحن خاصی گفت: من فقط چند نفر رو میبوسم.
همونطور که انگشتهاشو نشون میداد بیان کرد: یک، بابام؛ دو، مولینم؛ سه، خاله مطی…
تعجب کردم.
خاله مطی؟!
با تعجب به نیما چشم دوختم که کف دستشو جلوی دهنش گرفت تا نخنده.
– چهار، دخترای دیگه.
همین حرفش کافی بود تا شروین و نیما از خنده منفجر بشند و من با دیدههای از حدقه دراومده نگاهش کنم.
کف دست به کمر زد و با تبسم خاصی بهمون خیره شد.
زیر لب گفتم: جلل خالق!
شروین همونطور که کشیده میریز خندید به بازوی نیما زد و به سختی بیان کرد: آی آی… نیما بچهت… خاک تو سرت!
نیما با خنده رادمانو بغل کرد و محکم گونهشو بوسید.
– دخترای دیگه؟ هان بابایی؟
رادمان سرشو تکون داد.
آروم به پشت کف دستم زدم.
– این بچه بزرگ بشه چی میشه! یعنی اگه من دختر داشتم عمرا دخترمو بهش میدادم.
به این سمت اومدند.
اون دوتا از خنده قرمز شده بودند.
شروین خودشو روی مبل انداخت و باز کوتاه خندید.
نیما کنارم نشست و رادمانو روی پاش نشوند.
با اخم ریزی اظهار کردم: شما دخترای دیگه هم نباید ببوسی فداتشم، فقط زن خودتو.
رادمان یه نگاه به نیما و بعد به من انداخت.
– چرا خاله جون؟
– چون باید مال خودتو ببوسی، دخترای دیگه مال پسرای دیگهن.
با هیجان خاصی اظهار کرد: پس مال من کجاست ببوسمش؟
سعی کردم نخندم.
نیما خندون به نوک بینیش زد و گفت: بذار بزرگ بشی خودم یکی واست پیدا میکنم.
لبم جمع شد.
اگه باشی و توی زندان سر نکنی نیما خان!
رادمان بهش تکیه داد.
– ممنونم.
نیما خندون اضافه کرد: خواهش میکنم.
شروین کف دستی توی موهاش کشید.
نیما: چرا راهی شدی دبی؟
شروین: راهی شدم یکی از اقواممو ببینم.
زیرلب بیان کردم: تو گفتیو منم باور کردم.
نیما کشیده شد و رادمانو روی مبل نشوند.
– برم ببینم این خدمتکارا دارند چیکار میکنند.
– میخوای من برم.
به سمت آشپزخونه حرکت کرد.
– تو قلبت رحم میاد، باهاشون سریعی نمیکنی.
نفسمو به بیرون فوت کردم.
با پیسی که شروین کرد بهش نگاه کردم.
– چیه؟
نگاهی به رادمان که دست به سینه جای گرفته بود انداخت و اضافه کرد: بعدا حرف مهمی باهات دارم.
اخم کردم.
– دررابطه با چی؟
– درمورد دبی که حرکت کردم و چیزهایی که درک کردمه.
کمی دقیق نگاهش کردم و بعد سری تکون دادم که به مبل تکیه داد.
یه دفعه صدای کشیده نیما اوج گرفت.
– من چی بهتون بیان کردم؟ بیان کردم اینجا پلاس بشید؟
پوفی کشیدم و قد بلند گفتم: ولشون کن نیما، بیچارهها صبح تا حالا دارند کار میکنند.
بلند گفت: پول مفت که بهشون نمیدم!… تا چند دقیقه دیگه استخر و شربت آماده باشه، درک کردید؟
خدمتکارا با ترس نگاهی اضافه کردند و از آشپزخونه بیرون ریختند.
نفسمو به بیرون فوت کردم.
– از کف دست این!
از آشپزخونه بیرون اومد و دستی توی موهاش کشید.
– چرا الکی خودتو عصبی میکنی؟
روی مبل رو به روم نشست.
– باید باهاشون سریعی کرد وگرنه تنبل بازی درمیارند، به سیروان اضافه کردم بهشون بگه استخر رو آماده کنند ولی انگار نه انگار! قرار گرفتند حرف میزنند.
سری به چپ و راست تکون دادم و به رادمانی که با همون حالت به میز نگاه میکرد چشم دوختم.
– هی رادمان جون؟ توی فکری!
بهم چشم دوخت اما حرفی نزد و به نیما چشم دوخت.
– میدونی دارم به چی فکر میکنم؟
ابروهام بالا پریدند.
شامگاهیه آدم بزرگا حرف میزنه!
نیما: به چی باباجون؟
– خاله میگه باید کسی که مال منه رو ببوسم اما تو چرا مامانیو نمیبوسی؟ مگه مال تو نیست؟
سرمو پایین انداختم تا متوجه حرص خوردنم نشدند.
هر چی باشه نیما شوهرمه و خوشم نمیاد تا وقتی که اسم من روشه به هر احدی ربط پیدا کنه، منکه شوهری نمیخوام که لبش لب هر احد دیگهای هم لمس کرده باشه.
نیما: آم… ببین پسرم، مامانت دیگه مال من نیست.
رادمان با تعجب اظهار کرد: چرا؟!
– زیرا مامانت میتونه با یکی دیگه ازدواج کنه.
گیج اضافه کرد: مگه با تو ازدواج نکرده؟
نیما کشیده شد و پایین مبل قرار گرفت.
دستهاشو گراهی شد و اضافه کرد: خیلی پیچیدهست، وقتی بزرگ میشی میفهمی.
بدون مخالفت اظهار کرد: باشه.
نیما از جاش قد بلند شد.
– خب پسرم، وقته استخره.
با شادی از مبل پایین پرید.
شروینم قد بلند شد.
نیما: قد بلند شو دیگه.
– بعدازظهر بودم دیگه حوصلهی تو آب اومدن ندارم.
شروین: حالا چیزیت نمیشه که بی…
با نگاهی که بهش انداختم لال شد.
– حداقل بیا بشین.
– این قابل قبوله.
از جام بلند شدم و باهم به سمت در پشتی رفتیم.
شالمو مرتب کردم.
وارد استخر که شدیم هوای نسبتا داغ به صورتم خورد.
خدمتکارا زود بیرون حرکت کردند که نیما کشیده بیان کرد: تا بیست دقیقه دیگه شربت نیارید من میدونم با شما.
روی سکو قرار گرفتم.
شروین لباس دکمهدار سفیدشو درآورد و تا میل داشت شلوارش دربیاره تهدیدوار اضافه کردم: جلوی من دربیاری میکشمت، رختکن واسه همین موقعها گذاششتابزده.
با بدجنسی نگاهم کرد و دکمهشو باز کرد که شاکی رو به نیما اظهار کردم: نیما ببینش!
پوفی کشید.
– بیا برو شروین.
بیشعور لبخند زد و به سمت رختکن حرکت کرد.
رادمان لباس و شلوارشو درآورد و با پا به سمت رختکن شوتش کرد و سوتی کشید که با خنده سرمو به چپ و راست تکون دادم.
نیما همونطور که لباسشو درمیاورد به سمت رختکن حرکت کرد.
به رو به روم که استخر بود چشم دوختم و پاهامو تکون دادم.
چی میشد اگه با مهرداد تو استخر میرفتم.
چشمهامو بستم و تصورش کردم که لبخندی روی لبم جای گرفت.
اون بازوهاش… اون سینهی ورزیدهش… اوف، اون سیکس پکهاش… لعنتی! نمیدونم چرا فقط بدن اونه که اینقدر واسم دلپذیره… حاضرم اعتراف کنم حتی اون اولاش که تحر**یک نمیشد بازم حس خوبی داشت چون با کسی بودم که یه حسی بهش داشتم.
با به آتیش کشیده شدن لبم از حس خوبم بیرون کشیده شدم و سریع چشمهامو باز کردم که نیما رو دیدم.
کوتاه بوسید و عقب کشید که هنگ کرده بهش چشم دوختم.
ریز خندید و اضافه کرد: دیگه اینطور چشم بسته لبخند نزن چون سخت میتونم جلوی بچه خودمو کنترل کنم.
چشم غرهای بهش راهی شدم.
رادمان درحالی که یه شرتک پاش بود با اون چیز دایرهای بادیش به سمت استخر دوید که نیما داد زد: ندو میوفتی.
بعد به سمتش رفت.
شروینو متوجه شدم که فقط یه شورت پاش بود.
با طعنه اظهار کردم: جلوی من یه کم تنگتر میپوشیدی!
خونسرد گفت: تو نبین…
آروم و با حرکت لب ادامه داد: که شاید قلبت بخواد.
با غضب بهش نگاه کردم که با پررویی لبخند زد و به سمت نیمایی که توی آب راهی شده بود و داشت رادمانو روی اون چیز بادی میذاشت حرکت کرد.
به دیوار تکیه دادم و زیر لب گفتم: عوضی!
******
رادمان کف دست نیما رو پایین کشید و با التماس بیان کرد: توروخدا بیا ماساژم بده، بیا بیا، بابایی لطفا.
هممون سعی میکردیم نخندیم.
نیما با بدجنسی سر به سرش میذاشت.
– ماساژت نمیدم چون همیشه وسط کارای من و خاله میپری.
کف دستمو روی دهنم گذاشتم.
بچهی بیچاره پاهاشو به زمین کوبید.
– دیگه نمیپرم قول میدم در بزنم.
نیما: قول میدی؟
– قول قول.
– خوبه پس بریم.
بعدم به سمت اتاق راهی شد که رادمان کف دستهاشو به هم کوبید و پشت سرش حرکت کردم.
آروم ریز خندیدم.
شروین همونطور که خودشو حوله پیج کرده بود کنارم قرار گرفت که با اخم ازش فاصله گرفتم.
– خوبی؟
نیشخندی زدم.
– واقعا اومدی اینو بپرسی؟
یه پاشو بیشتر روی سکو آورد.
– رفتم دبی، یکی از آدمام میگفت دوتا آدم اونجان که درمورد مرگ نامزدم اطلاعاتی دارند و میدونند کی باعث مرگش شده ولی لب باز نمیکنند و اون نفر رو لو نمیدند.
با اخم اضافه کردم: چرا باید نامزدتو بکشند؟
– دختر یکی از قاضیهای معروف تهران بود.
شدید تعجب کردم.
– یه خلافکار عاشق دختر یه قاضی شده؟!
– محبت مگه اصل و نسب میشناسه؟!
کاملا قانع شدم.
– خب؟
نفس عمیقی کشید.
– راهی شدم اونجا، تا چند روز گم و گور بودند تا اینکه تونستم گیرشون بندازم، آخرش با کلی شکنجه و آزار و اذیت و تهمشاهده کرد کشتن خانوادشون ازشون حرف کشیدم.
– کار نیما بوده؟
خیره نگاهم کرد.
غم عجیبی توی چشمهاش بود.
با کمی مکث اضافه کرد: نه، یه پاپوش واسش درست کرده بودند تا منو باهاش بد کنند.
ابروهام بالا پریدند.
– پس کار کی بوده؟
به اطراف خیره شد و عصبی خندید.
– کار کسی که میخواست منو به سمت خودش بکشه تا نیما رو زمین بزنه.
بهم خیره شد و با نفرت اظهار کرد: کوروش.
پوزخندی روی لبم قرار گرفت.
– عجب مارموزی! واقعا لیاقتش مرگه!
– من شرمندهی برادرمم مطهره، میگی چیکار کنم که جبران بدیهام بشه؟
– تو فقط خالصانه باهاش بمون، اینطوری جبران میشه.
تبسم کم رنگی زد.
– تو منو یاد اون میندازی.
بیتوجه به حرفش اظهار کردم: از مرگش چقدر گذشته؟
– دوسال.
با ابروهای بالا راهی شده اظهار کردم: یعنی از دوسال پیش زیر آبی نیما رو…
– نه از یه سال پیش.
نفس عمیقی کشید.
– لطفا اون قضیه مثل راز بینمون بمونه، چالش کن.
مکث کردم و گفتم: باشه.
تبسمی زد.
– ممنونم.
آوای خندهی رادمان کشیده شد.
– قلقلکم میاد، نکن بابایی!
آروم ریز خندیدم.
بلند شدم و به سمت اتاق راهی شدم.
درشو باز کردم که بوی خوب گل توی بینیم پیچید.
با خنده گفتم: چیکارش میکنی؟
همونطور که پاهاشو ماساژ میداد با خنده اظهار کرد: هیچی، قلقلکیه.
لبخند زدم و رو به تکیه گاه صنقلبی قرار گرفتم.
آوای شروین قد بلند شد: میرم دوش بگیرم.
نیما کشیده گفت: پس از توی اتاق من یه کف دست لباس بردار.
آواش دور شد: باشه ممنون.
رادمان چشم بسته گفت: خاله جون شما هم بابام ماساژت داده؟
– تا دلت بخواد.
– حس خوبی داره نه؟
خندیدم.
– آره خیلی بابات کارش بیسته.
نیما کمرشو ماساژ داد.
– خاله جون؟
– جونم؟
– میشه به بابام بگی واسم یه داداش بیاره؟
با خنده بیان کردم: بابات بیاره؟
نیما آروم لبخند زد.
– آره، به خدا بگه یه بچه واسش بیاره.
ریز خندیدم.
– بابات دیگه بچه نمیاره.
نیما اخم کرد.
– کی بیان کرده؟
بعد رو به رادمان بیان کرد: غصه نخور قربونت برم، بهت قول میدم زود یه داداش واست بیارم.
رادمان کف دستی زد.
– ایول!
با شتابزدهی نگاهش کردم که گفت: بچه داداش میخواد، از تنهایی خسته شده.
با اخم اضافه کردم: عمرا!
معترضانه نگاهم کرد که نگاه ازش گراهی شدم.
***********
– ببین چی بهت میگم؛ گوشیتو خاموش نمیکنیا، اگه اینکار رو بکنی قسم میخورم دیگه نذارم جایی بری.
پوفی کشیدم.
– نگاه.
با اخم اظهار کرد: حالا چرا اونجا؟
– دوست دارم ببینم پایین شهریا چه زندگیای دارند، جرم میکنم؟
– اونجا محلههاش اصلا امنیت نداره.
با خنده گفتم: عزیزم، یه قاچاقچی از یه مشت دله دزد باید بترسه؟!
نفسشو به بیرون فوت کرد و نگاهی به ساعت مچیش انداخت.
– من باید برم، سعید میبرتت.
با تندی اظهار کردم: نخیر، نمیخوام، میخوام تنها باشم، بهتم گفتم.
مانتومو کنار زدم و کلتو نشونش دادم.
– همین واسم بسه.
با حرص گفت: واقعا اندیشیدی تنهایی اینجا اونجا میفرستمت؟
معترضانه گفتم: نیما! داری منو میبری نیویورک و معلوم نیست کی برگردیم، پس بذار واسه امروز خودم باشم نه با یه مشت بادیگارد هممسیرم!
کلافه دستی به ته ریشش کشید.
– پس دردسترس باش، هروقت بهت زنگ زدم جواب بده.
– باشه.
همونطور که زیر لب غر میزد به سمت در راهی شد که آروم ایولی بیان کردم و از پلهها بالا اومدم.
گیتارمو که برداشتم به یه آژانس زنگ زدم.
********
نزدیک ریل قطار وایساد که کرایه رو حساب کردم و پیاده شدم.
وقتی که حرکت کرد حجابمو کامل کردم و به سمت کوچه قدم برداشتم.
چقدر دلم واسه اینجا تنگ شده بود.
کاش میشد به مهردادم بگم بیاد ولی نمیشه؛ از طرفی نمیتونم بهش زنگ بزنم چراکه ممکنه نیما بفهمه از طرفیم ممکنه آدم دنبالم فرستاده باشه.
واسه لحظهای قلبم گراهی شد.
یعنی قراره از ایران دور بشم؟ میتونم دور از مهرداد سر کنم؟
وارد کوچه شدم که طبق معمول بچهها رو مشغول بازی کردن دیدم.
دیگه پنجشنبهست و تعطیلیشونه.
با بیرون اومدن راضیه اونم با یه پارچ شربت با تبسم اضافه کردم: سلام.
یعنی جوری برگشت که بیان کردم کل مهرههاش به هم پیچیدند.
یه دفعه با یه جیغ به عقب رفت و پارچو انداخت که با چشمهای گرد شده نگاهش کردم.
– چته؟
به سمتش راهی شدم که با ترس به سمت فاطمهای که داشت از خونهش بیرون میومد دوید و اضافه کرد: تو هم میبینیش؟
یعنی هنگ کرده بودما!
فاطمه بهم خیره شد ولی یه دفعه از جا پرید و تند دستشو روی دلش گذاشت.
– یا ولیم رضا!
دستهامو از هم باز کردم.
– چتونه شماها؟ مگه روح دیدید؟
بچهها با دو خودشونو بهمون رسوندند.
توپولو با ترس اظهار کرد: بچهها محلمون روح زده شده!
خواستم حرفی بزنم ولی نگاهم به اعلامیهی ترحیمی که به در خونهی مرضیه چسبیده شده بود افتاد.
با یادآوری اینکه اینا هنوز فکر میکنند من مردم زد زیر خنده و کشیده بیان کردم: فکر میکنید من مردم؟
به سمتشون رفتم که عقب عقب رفتند.
مرضیه همونطور که ترس داشت با بغض بیان کرد: بیچاره هنوز فکر میکنه زندهست! میگند اونهایی که مرگ یکبارهی دارند تا چند وقت فکر میکنند هنوز زندهند.
با خنده گفتم: بابا من زندهم، مگه بهتون خبر نرسیده اونی که مرده من نبودم؟
با تعجب وایسادند.
فاطمه: یعنی.. یعنی تو الان… الان نمردی؟
با خنده گفتم: نه به خدا!
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن