یه دفعه همشون به سمتم هجوم آوردند و به ثانیه نکشیده تو بغل فاطمه و مرضیه درحال خفه شدن قرار گحرکت کردم.
بالاخره کلا همسایهها بیرون ریخشتابزده و همشون از اینکه خبر مرگم درست نبوده چقدر خوشحال شدند.
البته نااضافه کرده نماند که چقدر سخت راضی شدند که من روح نیستم.
تموم مدت لبخندی روی لبم بود.
چه خوبه کساییو داشته باشی که اینقدر دوستت دارند.
بلند اضافه کردم: از همتون یه خواهش دارم و اونم اینه که درمورد اینجا اومدنم با هیچ احدی صحبت نکنید، حتی آقا جونم.
کوچه تو همهمه فرو حرکت کرد.
– خیالت راحت.
- نگران نباش ما دهنمون قرصه.
چیزی نگذشت که کوچه خلوتتر شد.
عدهای باید میحرکت کردند سرکار و عدهای توی خونه کار داششتابزده.
تنها کسایی که موندند بچهها و مرضیه بودند.
توپولو و فرهاد درحال ور حرکت کردن با گیتارم بودند.
– مواظب باشید خراب نشه وگرنه نمیتونم واستون بزنم.
با این حرف همشون دورمو گراهی شدند و فرهاد گیتار رو به سمتم گحرکت کرد.
– پس الان بزن.
لبخندی زدم و ازشون گراهی شدم.
بلند شدم و درست وسط کوچه قرار گرفتم، بقیه هم رو به روم قرار گرفتند و منتظر نگاهم کردند.
نفس عمیقی کشیدم و به یاد آهنگی که آخرین بار توی ماشین مهرداد گوش دادم شروع کردم به نواختن.
با اینکه یه روزگار گذشته ولی قلبم خیلی برات تنگ شده… کاش میشد الان مال تو بودم… توی خونت بودم و داشتم واست ناهار میپختم… روزگار واسه من بهشدت بیرحمی، خودت توجه داری که داری روزگار به روز منو از مهرداد دورتر میکنی؟
سعی کردم بغض نکنم.
– خدا میدونه چی به من گذشته… قلب از همه، از خودم شکسته… هر چی که بوده پاشیده از هم… مثل یه بغض در هم شکسته… خودم درا رو… بستم و رفتم… تو تمایل داشتی ولی من برنگشتم… نفس کشیدن با نفس تو… من سنگ نبودم آخر شکستم.
هر چقدر تلاش کردم اما آخرش بغضم گراهی شد.
– سخته…
– سخته…
با شنیدن آوای مهرداد پشت سرم تند سرمو بالا آوردم و با بهت هممسیرش ادامه دادم.
– مشتاق دیداری سخته، قد یه ساله برام یه لحظه…
بغضم گرفت که سکوت کردم ولی اون با غم توی صداش ادامه داد: تلخه، تنهایی تلخه، بیکسی… بدترین درده.
دیدههامو بستم و با بغض باهاش خوندم.
– بسه… خود خوری بسه… تا کی شامگاهو روز تنم بلرزه… عاشقیت در حد حرفه… بودنت با من یه عادت محضه!
هر لحظه نزدیک بود اشکم بریزه.
دست برداشتم و میل داشتم به سمتش بچرخم ولی پشت بهم جای گرفت و کمرشو به کمرم تکیه داد.
آروم لب زد: ادامه بده.
لبمو به دندون گراهی شدم تا بغضم نشکنه.
بقیشو زدم که باهم اظهار کردیم: تو بیداری چقدر کابوس متوجه شدم! نمیتونی بفهمی…
این دفعه بغضم شکست ولی اون ادامه داد: من چی کشیدم.
نتهای بینشو زدم و من با گریه و اون با بغض لب باز کرد: باید بتونم تنها بمونم… اصلا مهم نیست رو به جنونم… اون همه عمرمو واسه تو مردم… تو نفهمیدی شکستی غرورمو…
گریه نذاشت همراهش ادامه بدم و واسه بالا نراهی شدن صدای هق هقم لبمو به دندون گرفتم.
– بغضمو میشکنم واسه همیشه این رابطه مرده درست نمیشه؛ اون همه عمرمو، واسه تو مردمو؛ تو ندرک کردی دود کردی حسمو…
کمرش برداشته شد ولی با دستش که دور شکمم حلقه شد و چونش روی شونم نشست با گریه چشمهامو بستم.
کنار گوشم لب باز کرد: سخته، مشتاق دیداری سخته… قد یه ساله برام یه لحظه، تلخه، تنهایی تلخه… بیکسی، بدترین درده…
سعی کردم گریهمو کنترل کنم تا بتونم باهاش بخونم.
– بسه… خود خوری بسه… تا کی شبو روزگار تنم بلرزه… دلدادگیت در حد حرفه… بودنت با من یه عادت محضه!
کلمهی آخر رو با بغض عجیبی اظهار کرد و این دفعه اون سکوت کرد و کف دستهاش حریصانهتر دورم پیچیده شدند.
– سخته، دلتنگی سخته… قد یه ساله برام یه لحظه، تلخه، تنهایی تلخه… بیکسی، بدترین درده…
بسیار آروم جوری که هرم نفسهاش به گوشم میخورد همخونی کرد: تو بیداری چقدر کابوس دیدم… نمیتونی بفهمی من چی کشیدم…
درآخر دیده بسته نفس عمیقی کشیدم و تمومش کردم.
صوت از هیچ کسی قد بلند نمیشد.
کوچه غرق خاموشی بود.
حتی دیگه گریه هم نمیکردیم.
گیتار رو ول کردم و سرمو به سرش تکیه دادم و دیده بسته دستمو توی موهاش فرو کردم.
میمیل داشتم مدت همینجا وایسه… نه بذاره نیمایی داخلش بیاد و نه هیچ فردی دیگه.
نمیدونم تا کی دیگه باید ازش دور باشم و نداشته باشمش.
صوتی نفسهاش لذت بخشترین صدایی بود که میشنیدم.
یکی از بچهها تا خواست چیزی بگه مرضیه هیسی اضافه کرد.
لب مهرداد که روی گونهم جای گرفت حس فوق العاده خوبیو بهم داد.
بوسهای زد ولی انگار به یکی راضی نشد که پی در پی بوسیدم و حصار دستهاشو تنگتر کرد که با اینکه دردم گحرکت کرد ولی لبخندی روی لبم جای گرفت.
مرضیه: هی بلند شید ببینم چجوری
هم زل زدند به اینا! این صحنهها مناسب بچهها نیست قد بلند شید.
همشون شروع کردند به غر زدن اما انگار ما دوتا تو جهانی دیگهای بودیم که توجهی به اطرافمون نمیکردیم.
یه کف دستشو دور شکمم و یه کف دستشم دور قفسهی سینهم حلقه کرد.
کنار گوشم آروم لب زد: قلبم میخواد بدزدمت.
باز گونهمو بوسید.
– ببرمت جایی که کف دست هیچ احدی بهت نرسه.
زیر گلومو بوسید که آروم اظهار کردم: نکن مهرداد.
نفس زنان نزدیک گوشم بیان کرد: حرف نباشه، مال منی.
بازم زیر گلومو بوسید که معترضانه آروم گفتم: مهرداد!
بیشتر میون بازوهاش فشارم داد و با حرص عجیبی بیان کرد: بیان کردم حرف نباشه.
شالمو شلتر کرد و گردنمو بوسید که چشمهامو باز کردم.
با متوجه شدن اینکه بچهها نیسسریع نفس آسودهای کشیدم.
– مهرداد میشه ولم کنی؟ یه همسایه میاد میبینه، جلوی بچهها هم زشته.
کف دستشو روی پیشونیم گذاشت و سرمو بالا گراهی شد.
گلومو بوسید که سعی کردم کف دستهاشو جدا کنم.
– مهرداد لطفا!
کف دستشو کنار صورتم و لبشو از روی شال روی گوشم گذاشت که نفس تو سینم حبس شد.
– هیس!
حرص عجیب و شمتوجه شدی توی کاراش و حرفهاش بود.
– اون مردک ببوستت اشکالی نداره اما واسه من بکن نکن میکنی؟
زبونم بند اومد.
مانتومو تو مشتش گراهی شد و همونطور که ناخن انگشت شستشو روی لبم میکشید با حرص اظهار کرد: غلط میکنی که میذاری کف دست اون لاشخور به تنت بخوره، غلط میکنی که میذاری به جای من بدنتو لمس کنه.
هر لحظه حصار دستهاش تنگتر میشد که آخرش طاقت نیاوردم و آخی بیان کردم.
بیشتر تو بغلش خوابوندم که این دفعه تونستم ببینمش.
توی دیدههاش رگهی قرمز رنگی بود.
– آروم باش مهرداد، قول میدم زود تموم میشه.
دندونهاشو روی هم فشار داد.
اصلا چرا یه دفعه به این قضیه اندیشید؟!
خم شد و لبشو محکم روی لبم گذاشت که از درد نگاههامو روی هم فشار دادم.
حریصانه میبوسیدم و من اصلا قدرت جدا کردنشو نداشتم.
لبشو که کمی برداشت میل داشتم حرفی بزنم اما دستشو روی دهنم گذاشت و لبشو روی کف دستش گذاشت.
– دیگه نمیذارم برگردی، دیگه طاقتشو ندارم.
با ترس سعی کردم به عقب ببرمش.
این دیوونهست، نمیذاره برگردم.
– شادم که واست به پا گذاشتم.
با گوش دادن صوتی آشنایی انگار دیگه نفسم بالا نیومد.
مهرداد زود ازم جدا شد که با وحشت کشیده شدم و به شدت به سمتش چرخیدم.
با کسی که مشاهده کردم شدید جا خوردم ولی از طرفی خیالم راحت راحت شد.
مهرداد با تشر بهش توپید: تو اینجا چه غلطی میکنی؟ حالا کارت به جایی رسیده که زاغ سیاه منو چوب میزنی؟ هان؟
خونسرد و کف دست به جیب به سمتمون اومد.
به من چشم دوخت.
– این واقعا رسمشه مطهره جون؟
به مهرداد چشم دوخت.
– ما رو بگو چقدر داریم بخاطرت حرص میخوریم ولی در اصل تو پیش دلدادگیتی و داری میبوسیش!
از خجالت لبمو گزیدم.
مهرداد قد بلند شد و با اخم بیان کرد: فضاماش به تو نیومده، اگه ناضافه کردم به میل داشت مطهره بوده نه من.
رو بهم پوزخندی زد و اضافه کرد: اونوقت چرا؟
با اخم اضافه کردم: الان تو دقیقا برای چی داری امر و نهی داداشت میکنی؟ بزرگتره هر کار میخواد میکنه.
رو به روم وایساد و با حرص زیادی اضافه کرد: بزرگتره آره؟ ولی تو این چند ماه من میوفتادم دنبالش تا…
مهرداد غرید: ببند ماهان.
نگاه کوتاه و اخم آلودی بهش انداختم و بعد رو به ماهان گفتم: تو این دوماه چی کار می کرده؟
– هر…
مهرداد به عقب پرتش کرد و با برآشفتهت گقت: خفه شو ماهان، یه کلمه…
جلوش وایسادم و با برآشفتهت بیان کردم: تو ساکت شو مهرداد.
به ماهان خیره شدم.
– بگو.
به مهردادی که داشت با نگاههاش تهدیدش میکرد انداخت.
دست به سینه خونسرد بهم خیره شد.
– تو هر قبرستون پارتیای باید پیداش میکردم.
خونم به جوش اومد و تیز نگاهش کردم که دیدههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
– تو این چند ماه کارش شده بود سیگار کشیدن و مشروب…
یه دفعه مهرداد کنارم زد و به سمتش هجوم برد که سریع دست به دیوار گذاشتم.
چنان مشتی بهش زل که روی زمین پرت شد.
یقهشو گرفت و غرید: وقتی میگم خفه شو یعنی باید بشی.
تا میل داشت مشتی بهش بزنه تند مچشو گراهی شدم.
– بسه!
تعدادی از همسایهها دورمونو گرفته بودند.
ماهان خون کنار لبشو پاک کرد و با عصبانیت اظهار کرد: چیه؟ حقیقت تلخه؟ هان؟ دوست نداری عشقت از کثافتکاریات خبر داشته باشه؟ که بدونه چه احمقی شده بودی؟
با فکی قفل شده اضافه کرد: میکشمت ماهان.
خواست مچشو آزاد کنه ولی مچشو پیچوندم که آخی گفت و دیدههاشو روی هم فشار داد.
با همون حالت یقهشو گحرکت کردم و نزدیک صورتش اضافه کردم: از روش بلند شو وگرنه بیشتر میپیزیرام.
نگاههاشو باز کرد و نفس زنان به دیدههام زل زد که داد زدم: اضافه کردم کشیده شو.
دندونهاشو روی هم فشار داد و بعد از اینکه نگاه شتابزده و تیزی به ماهان انداخت کشیده شد که مچشو ول کردم.
رو به همسایهها اضافه کردم: چیز خاصی نیست، برید.
ماهان از جاش کشیده شد.
– از کی حافظهت برگشته؟
– بسیار وقت نیست.
نگاهی به سر تا پای مهرداد انداختم.
– با چند نفر خوابیدی؟
کمی خیره نگاهم کرد و بعد از کنارم گذشت و گفت: تا یادم میاد هیچی.
به ماهان خیره شدم که اضافه کرد: تا میدونم هیچی، حالا تعریف کن، دقیقا چی شد و داره چی میشه؟
**
سینی چای رو ازش گرفتم و روی زمین نشستم.
– بشین زحمت نکش.
چادرشو جمع کرد.
– شما راحت باشید، من میرم یه سر به سکینه خانم بزنم بنده خدا مریضه.
وقتی رفت گفتم: اینم از تموم ماجرا.
مهرداد تموم مدت کف دستش رو یه زانوش برد و همونطور که سرش پایین بود مشتشو باز و بسته میکرد.
ماهان جدی اضافه کرد: تو از پسش برنمیای مطهره، پس بکش کنار، تا ندرک کرده که حافظتو به دست آوردی فرار کن.
پوزخندی زدم.
– هرجا برم راحت یه شکایت نامه واسم تنظیم میکنه و مامورا رو میفرسته دنبالم تا نتونم در برم، از طرفیم اون از شماها هم شکایت میکنه و میگه که شما منو ترغیب کرمشاهده کرد، هر چی باشه اون شوهرمه.
یه دفعه مهرداد بازومو گراهی شد و به سمت خودش کشید که هینی کشیدم.
غرید: یه بار دیگه بگی شوهرمه دیگه نمیفهمم چه بلایی سرت میارم.
به دیدههای به خون جای گرفتهش زل زدم.
– تموم میشه، بهت قول میدم.
اینبار درمونده گفت: آخه تا کی نباید داشته باشمت؟ هان؟ تا کی باید کف دست اون مرتیکه بهت بخوره و تو بخاطر نقشهت دم نزنی؟
درجواب این کلماتش فقط تونستم بگم: تموم میشه.
دیدههاشو بست.
– داره میره نیویورک تا یه کار مهمیو انجام بده، مدرک اونجا رو که جور کنم دیگه تمومه.
ماهان دلواپس گفت: ما مضطربتیم مطهره.
– چارهای ندارم، لطفا درکم کنید.
یه دفعه مهرداد تو بغلش کشیدم که چشمهامو بستم.
– کاش میشد همیشگی همینجا میموندی.
لبخند کم رنگی زدم.
– روزی میرسه که از بس کنارت بودم دیگه خسته میشی.
محکمتر بغلم کرد و با تشر اظهار کرد: نزن این حرفو! من هیچوقت ازت سیر نمیشم.
تبسمم عمیقتر شد.
********
همونطور که از توی آینه به خودم نگاه میکردم دکمههای مانتوی آبیمو میبستم.
کاش زود برگردیم، دلم براش تنگ میشه.
در باز شد و نیما همونطور که تیشرتش روی شونش بود وارد شد.
شال زردمو برداشتم و اظهار کردم: این همه وسیله واسه چی به خدمتکارا بیان کردی بردارن؟
در کمد رو باز کرد.
– لازم میشه، ممکنه اونجا نتونیم بریم خرید.
شالو روی سرم انداختم و کیف زردمو برداشتم.
لباس زرشکیشو پوشید و اضافه کرد: بیا دکمههاشو ببند.
چشم غرهای بهش حرکت کردم.
– روتو کم کن!
اخم کرد.
– زود باش حوصله ندارم.
تعجب کردم.
عجب آدمی!
اخم کردم و به سمتش رفتم.
مشغول بستن دکمههاش شدم.
– سردتر شدی.
به نگاههاش چشم دوختم.
– چرا؟ هوم؟
نگاه از دیدههاش گرفتم و یقهشو درست کردم.
– از وقتی که سارا اینجاست احساس خوبی ندارم.
– اون که کاری به ما نداره.
به چشمهاش خیره شدم.
– اما داره تلاش میکنه خودشو به تو بچسبونه، فکر کردی نمتوجه شدم موقع دزدیده شدن رادمان چجوری خودشو بهت میچسبوند و عشوههای خرکی میومد؟
زیرامو گرفت.
– خانم من، چرا نمیفهمی اگه هزار نفرم منو بخوان، من فقط تو رو میخوام.
– بیا بحثو ببندیم، ممکنه دیر به پرواز برسیم.
به سمت تخت حرکت کردم و روش جای گرفتم.
کفشهامو برداشتم و پوشیدم.
جلوی آینه وایساد و ساعت مچی مشکیشو دور مچش بست.
ادکلنشو برداشت و توی خودش خالی کرد.
به سمت در حرکت کردم.
– میرم پایین.
بعد اجازهی حرفیو بهش ندادم و بیرون اومدم.
هر کار بکنم نمیتونم باهاش بهتر باشم، میترسم آخرش گند زده بشه به نقشهم.
از پلهها پایین اومدم که دیدم نگهبانا چمدونها رو دارند میبرند، رادمانم روی مبل نشسته و بستنی میخوره.
تبسمی روی لبم نشوندم و به سمتش راهی شدم.
– چطوری بزرگ مرد کوچیک؟
بهم خیره شد و کف دستشو بالا برد که خندیدم.
کنارش قرار گرفتم.
– خوشمزهست؟
سری تکون داد.
– خیلی.
بعد لیسی به بستنیش زد.
یه جوری میخورد که بد هوس کردم.
بلند گفتم: فرشته یه بستنی واسم بیار.
آواش قد بلند شد: چشم خانم.
– تو هم بستنی دوست داری؟
– اوف چجورم.
به تیپش خیره شدم.
پیرهن سبز پستهای که آستینهاشو بالا زده بود و ساعت مچی مشکی دور مچ کوچولوش بسته بود؛ شلوارشم شلوار تنگ مشکی بود.
– خوشتیپ شدیا!
لبخند پهنی زد.
– ممنون، تو هم خیلی خوشگل شدی.
ریز خندیدم و روی موهای گندمی رنگشو بوسیدم.
فرشته بستنیو واسم آورد که بازش کردن و مشغول خوردن شدم.
نگاههامو بستم و با تموم وجود مزهشو حس کردم.
تو حس بودم که یه دفعه صدای نیما رو کنار گوشم شنیدم.
– خوب میلیسی!
بهسرعت دیدههامو باز کردم و کنار کشیدم.
زدمش و با حرص گفتم: یعنی بمیر!
لبخند زد و مچمو گحرکت کرد و لیسی به بستنیم زد که صورتم با انزجار جمع شد.
– بقیشو خودت بخور پس.
خندون بیان کرد: نمیخوام، درضمن، تو که اینقدر خوب میلیسی چرا واسه من…
متوجه شدم میخواد چی بگه که سریع انگشت اشارمو به طرفش گحرکت کردم و تهمشاهده کردوار گفتم: ادامهشو بگی میکشمت.
بلند خندید و به سمت در حرکت کرد.
– بلند شید باید بریم.
رادمان زودتر از من کشیده شد و بستنی به کف دست دوید.
بلند شدم و بعد از اینکه بستنیو توی سطل آشغال ریختم پشت سرشون حرکت کردم.
مطمئنم اگه مهرداد اینکار رو میکرد بدون چندش شدنم میخوردم.
****
منتظر اعلام کردن شمارهی پروازمون نشسته بودیم.
نیما هم با رادمان داشت نون بیار کباب ببر بازی میکرد.
نگاهمو اطراف میچرخوندم که با دیدن سحر اولش تعجب کردم اما کم کم اخمهام به هم گره خوردند.
وانمود کردم که نمیشناسمش و باز به اطراف چشم دوختم.
چیزی نگذشت که کنار نیما وایساد.
– سلام.
مثل اینکه غریبه مشاهده کردم بهش نگاه کردم.
نیما اخم ریزی کرد.
– سلام، تو اینجا چیکار میکنی؟
– نیما جان، معرفی نمیکنی؟
سحر با تبسم به سمتم اومد.
– ببخشید که خودمو معرفی نکردم.
دستشو دراز کرد که بلند شدم و باهاش کف دست دادم.
– سحرم، دختر عمهی نیما.
ابروهامو بالا انداختم.
– اوه، سلام، منم که فکر کنم میدونی، ندیده بودمت.
– ایران نبودم عزیزم.
آهانی بیان کردم و دستمو انداختم.
خندید و بیان کرد: میتونم چند دقیقه شوهرتو قرض بگیرم؟
نگاه کوتاهی به نیما انداختم و بعد بیان کردم: مشکلی نیست.
تا وقتی که از مشاهده کردم پنهان بشند بهشون خیره شدم.
از فرصت استفاده کردم و بهسرعت از رادمان دور شدم و به مهرداد زنگ زدم.
با شش بوق آوای گراهی شدهش قد بلند شد.
– الو؟
اخم کردم.
– مشروب که نخوردی؟
انگار هل کرد که سریع سرفهای کرد و با صوتی بهتری اضافه کرد: عه تویی مطهره!
عصبی گفتم: میگم نخوردی که؟
– نه، خواب بودم.
به ساعت مچیم نگاه کردم.
– الان چه وقت خوابه؟
– خب خوابم میومد دیگه، حالا بگو خانمم، کی میری؟
یعنی بهشدت شیک و مجلسی پیچوندم.
– چیزی دیگه نمونده، ببین چی میگم، بفهمم بازم خوردی، بازم کشیدی خیلی ازت قلبخور و عصبانی میشم، فهمیدی؟
پوفی کشید.
– خانمم، قربونت برم، بذار دوری بگذره بعد که مال خودم شدی دیده، میشم همون مهرداد.
شاکی اضافه کردم: یعنی چی آخه مهرداد؟ خوشم نمیاد بخوری، مثلا قبلا نماز میخوندی!
کمی سکوت کرد و بعد آرومتر اظهار کرد: خدا تو رو ازم دور کرد، وقتی بازم بهم برت گردون اونوقت بازم درست میشم.
سری به عنوان تاسف تکون دادم.
– نمیدونم چی بهت بگم، فعلا این حرفها رو بیخیال، به ماهان بگو سحر از خارج برگشته، حواسش یه زندگیش باشه، درضمن محدثه هم نفهمه، این دیوونهست میزنه به سرش!
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– اینو دیگه کم داشتیم!
– باید قطع کنم، خداحافظ.
– یه بوس بده، بعد برو.
خندون و معترض اظهار کردم: مهرداد! پشت گوشی؟
– یالا وگرنه صدبار بهت زنگ میزنم.
سعی کردم نخندم تا پررو نشه.
روی بلندگو رو بوسیدم.
– خوب شد؟
– ای جونم، حالا میتونی بری.
خندیدم و سری به چپ و راست تکون دادم.
– خداحافظ.
– خداحافظ خانمم.
تماسو قطع کردم و گوشیو توی جیبم گذاشتم.
باز خندیدم و از آب سردکن یه لیوانو پر از آب کردم و به سمت رادمان رفتم که دیدم نیما تنها داره این سمتی میاد.
با اخم اظهار کرد: کجا بودی؟
– رفتم آب بخورم.
لیوانو به سمت رادمان گحرکت کردم.
– میخوری؟
ازم گرفتش و ممنونی بیان کرد.
– دختر عمهت کوش؟
– مجبور شد زود بره، اظهار کرد از طرفش خداحافظی بکنم.
با اخم گفتم: چی میاظهار کرد؟
– درمورد مولین و بابام بود، میگفت ازم گله دارند که چرا نمیرم کانادا و بهشون سر نمیزنم.
میدونستم دروغ میگه ولی بازم آهانی اضافه کردم.
خدا به خیر کنه، معلوم نیست چی تو سرشونه.
تا میل داشتم بشینم شمارهی پروازمونو اعلام کردند.
#عــطیــه
نگاههاشو بست و با صدای گرفته بیان کرد: دیگه برو خونه، من خوبم.
با حرص اضافه کردم: آره، مشخصه، بسیار خوبی بسیار! همینجا بخواب میرم واست سوپ درست کنم.
پوفی کشید.
– عطیه!
بلند شدم.
– حرف نباشه.
بعد با اخمهای درهم به سمت آشپزخونه راهی شدم.
کاراشو که انجام دادم بیرون اومدم که مشاهده کردم نیست!
دندونهامو روی هم فشار دادم و داد زدم: ایما…
با کشیده شدن صدای آب نفس پر حرصی کشیدم و به سمت اتاق رفتم.
وارد که شدم متوجه شدم بله! جناب راهی شده حموم!
تقهای به در زدم.
– بله؟
– میگحرکت کردی میخوابیدی! چرا راهی شدی حموم؟
– لازم بود، غر نزن.
پوفی کشیدم و از اتاق بیرون اومدم.
منتظرش روی مبل قرار گرفتم.
آرنجمو به دستهی مبل و کف دستمو به کنار سرم تکیه دادم.
گذشت و گذشت، با اینکه آوای آب قطع شده بود ولی از اتاق بیرون نیومده بود.
با اخم بلند شدم و به سمت اتاق راهی شدم.
همین که وارد شدم مشاهده کردم با یه حوله لباسی درحالی موهاش حسابی خیسند خوابیده!
دندونهامو روی هم فشار دادم و این دفعه از حرص بالشتو برداشتم و محکم کوبوندم تو صورتش که از جا پرید و با دیدههای گرد شده نگاهم کرد.
بالشتو تو بغلش انداختم و عصبی اظهار کرد: خری یا نمیفهمی که سرما خوردی نباید با این موی خیس بخوابی؟ هان؟
اخمهاشو توی هم کشید.
– به تو چه؟ هان؟
غریدم: به من چه؟
اینو گفتم و از عصبانیت افتادم به جونشو تا تونستم موهاشو کشیدم و بهش مشت زدم.
سعی می کرد جدا کنه و هی آخ و اوخ میکرد.
– ولم کن روانی.
جیغ زدم: ولت نمیکنم چون خیلی خری.
– خر خودای بیتربیت.
– قربون خودت با تربی…
یه دفعه بازومو کشید و روی تخت پرتم کرد که نفس تو سینم حبس شد و رسما لال شدم.
کف دستشو به قفسهی سینهم گذاشت.
کف دستهای من خیس شده بودند و موهای اونم به طور بدی شلخته شده بودند، یه ور حولهشم پایین اومده بود.
– معذرت خواهی کن.
همون طور که سعی میکردم به بدن لعنتیش نگاه نکنم گفتم: تو باید ازم معذرت خواهی کنی.
نیشخندی زد.
– نه بابا؟ پس کی بود با اون پنگولهاش مثل گربهی وحشی به جونم افتاده بود؟
حق به جانب اظهار کردم: تقصیر خودته.
بیشتر روم خم شد که آب دهنمو با صوت قورت دادم.
تمایل داشت حرفی بزنه ولی نگاهش رو یه جایی ثابت موند که مشاهده کردم روسریم به کل کنار راهی شده و قفسهی سینهم بد تو متوجه شدشه.
لبمو گزیدم و درستش کردم.
به چشمهام چشم دوخت.
– از این به بعدم نبینم تو کارای من فضاما کنی، خوشم نمیاد، اوکی؟
شمشاهده کرد بهم برخورد و اشک توی نگاههام حلقه زد ولی فقط خاموشی کردم.
از روم کشیده شد و کلافه کف دستی توی موهاش کشید و به سمت در راهی شد.
از اتاق خارج شد که نگاههامو بستم تا بغضم نشکنه.
خیلی خری عطیه! عاشق کسی شدی که حتی براش مهم نیستی!
از روی تخت قد بلند شدم.
به کیفم چنگ زدم و سر وضعمو درست کردم.
از اتاق بیرون اومدم و با اخمهای درهم به سمت در راهی شدم.
– عطیه؟
چیزی ناضافه کردم
مدام با پوست لبم بازی میکردم تا اشکم نریزه.
مشغول پوشیدن کفشم شدم که بالا سرم وایساد.
– کجا داری میری؟
قد بلند شدم و سعی کردم صدام نلرزه.
– قبرستون.
چرخیدم و در رو باز کردم که بازومو گحرکت کرد و در رو بست.
– بابت حرفم ببخشید.
تلاش کردم بازومو آزاد کنم.
– ولم کن، تو که از فضول خوشت نمیاد!
– معذرت میخوام.
اینبار صوتم لرزید.
– مهم نیست.
بازومو آزاد کردم و میل داشتم در رو باز کنم ولی یه دفعه از پشت بغلم کرد که کف دستم رو دستگیره خشک شد و دلم فرو ریخت.
– ببخشید، نمتوجه شدم چی اظهار کردم.
اشکی از دریای چشمهام روی گونم ریخت.
با بغض گفتم: ولم کن، حرف قلبتو زدی.
کف دستهاشو بیشتر دورم حلقه کرد.
– سرما خوردم مغزم ارور میده.
نگاههامو بستم و خاموشی کردم.
– نکن اینکار رو!
نزدیک گوشم بیان کرد: مگه چیکارت میکنم؟
با بغض گفتم: اذیتم نکن.
– منکه اذیتت نمیکنم.
با تحکم اضافه کردم: چرا میکنی!
هینی کشید.
– عطیه؟! تو و این حرفا؟!
حرص وجودمو پر کرد.
– یعنی مردشورتو نبرن با این ذهن خرابت!
قهقههای زد و محکم فشارم داد که از درد آخ بلندی گفتم و مشتمو به کف دستش زدم.
– روانی!
باز لبخند زد و ولم کرد.
خواستم در رو باز کنم ولی بازومو گراهی شد و به سمت آشپزخونه کشیدم.
– اوی پررو ولم کن!
چیزی ناظهار کرد و توی آشپزخونه بردم.
جلوی گاز وایسوندم و اضافه کرد: سوپو ظرف کن واسم بیار.
الکی سرفه کرد.
– من سرما خوردم حوصله ندارم.
دندونهامو روی هم فشار دادم و دهن باز کردم که بهش فحش بدم ولی تند از آشپزخونه بیرون رفت که لگدی به کابینت زدم و بیشعوری زیرلب گفتم.
**********
#مــطـهــره
در بالکنو باز کردم و با لبخند به اطراف نگاه دوختم.
کی فکرشو میکرد یه روز بیام نیویورک!
در رو بستم و از اتاق بیرون اومدم.
از پلههای چوبی داشتم پایین میومدم اما آوای نیما توجهمو جلب کرد و باعث شد که وایسم.
– مدارک اقامتو واسم بیار.
اخم کردم.
– خوبه.
بعدم قطع کرد.
کاملا پایین اومدم و با اخم بیان کردم: قضیه چیه؟
به سمتم چرخید و گوشیشو توی جیبش گذاشت.
– چیز مهمی نیست، راستی، میخوام رادمان همینجا درس بخونه.
بیتفاوت اضافه کردم: هرجور صلاح میدونی.
بهم نزدیک شد.
– راستش نمیخوام خلافکار بشه.
ابروهام بالا پریدند.
– میخوام تو آهستهش باشه.
دو طرف صورتمو گرفت.
– همینطور بچهی خودمون.
اومدم جبهه بگیرم و بگم بچهای در کار نخواهد بود ولی زود جلوی خودمو گرفتم.
– امیدوارم اینطور باشه.
– هست.
سرشو جلو آورد که لبمو ببوسه اما یه دفعه در باز شد و رادمان با سر و آوا وارد خونه شد که دندونهاشو روی هم فشار دادم و عقب کشید.
– لعنت به این بچه!
خندم گحرکت کرد.
رادمان نفس زنان اظهار کرد: بابایی بابایی؟
نیما: جون بابایی؟
– کی میریم بگردیم؟
نیما به من خیره شد.
– بریم؟
به رادمان نگاه کردم.
دستهاشو توی هم قفل کرد و با التماس بهم نگاه کرد که لبخند زدم.
– آره بریم.
رادمان جیغی کشید که هممونو چشمهامونو ریز کردیم.
با خوشحالی به سمت پله ها دوید و داد زد: دوست دارم خاله جون.
هممون حتی سیروان خدای سنگ هم خندیدیم.
سیروان هم پشت سرش راهی شد.
نیما به ساعتش نگاه کرد و با اخم گفت: قرار بود شروین تا الان بیاد.
– نگران نباش میاد، بیا بریم آماده بشیم.
نفسشو به بیرون فوت کرد و باهم به سمت پلهها حرکت کردیم.
یه دفعه در قسمت جنوبی خونه به آوا دراومد و آیفون پی در پی زنگ زد که با اخم به هم نگاه کردیم.
نیما به سعید اشاره کرد که به سمت در حرکت کرد.
چیزی نگذشت که با یکی که زیر بازوشو گحرکت کرده بود و پهلوی اون طرف پر از خون بود به داخل اومد.
با ترس گفت: آقا شروی…
اون مرده سرشو بالا آورد که با متوجه شدن شروین و وضعیتش نفسم بند اومد.
– نی… ما…
نیما با ترس به سمتش دوید.
– شروین این چه وضعیه؟
به خودم اومدم و پشت سرش دویدم.
نیما زیر بازوشو گحرکت کرد و به دیوار تکیهش داد و نشوندش.
نفس بریده گفت: چی شده؟
درحالی که به زور حرف میزد بیان کرد: از... اینجا… برید.
با ترس اظهار کردم: چرا؟
نفس زنان گفت: دارن… میان… درک کرده که… زن… گرفتی!
نیما شونههاشو گرفت و قد بلند گفت: د درست حرف بزن؛ چی شده که مثل احمقا به جای بیمارستان اومدی اینجا؟
آب دهنشو به سختی قورت داد.
– بابای… سارا… داره میاد… سراغت.
نمیدونم چرا ترس شدیدی چشمهای نیما رو پر کرد و بهسرعت بهم نگاه دوخت
شروین مشت بیجونی به نیما زد.
– نمیفهمی؟
نیما انگار به خودش اومد و زود بازومو گرفت و کشیدهم کرد.
رو به سعید اضافه کرد: برسونش بیمارستان.
بازومو آزاد کردم و درحالی که استرس داشتم گفتم: مگه کیه؟ چی شده؟
باز بازومو گراهی شد و به سمت پلهها کشوندم.
مگه کیه که اینقدر ازش هراس داره؟!
بازم بازومو آزاد کردم ولی قبل از اینکه حرفی بزنم داد زد: باید بریم، داره میاد سراغ تو!
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن