#دو_ماه_بعد
#مـطـهـره
خم شدم و چونشو گرفتم.
– به کف دستور کی کامیونا رو جا به جا کردی؟
نیشخندی زد.
– به تو ربطی نداره.
عصبی ریز خندید.
– که اینطور!
تو یه حرکت با مشتی توی دستم مشتی بهش زدم که خون از دهنش بیرون ریخت و چشمهاشو روی هم فشار داد.
– آقا شجاع انگار متوجه نیستی تو چه موقعیتیای!
با نفرت دیدههاشو باز کرد.
خشن گفتم: میگی یا یه گوله حرومت کنم؟ هان؟
با خشمگینت گفت: هیچگاه بهتون چیزی نمیگم، من به اربابم وفادارم.
عصبی و قد بلند ریز خندیدم.
– نه بابا! سگ وفادار کی بودی تو؟
کلت کمریو از جاش که دور کمرم بود درآوردم و به طرفش گراهی شدم.
ترسو تو عمق نگاهش میدیدم ولی سعی میکرد خونسرد خودشو نشون بده.
– میدونی، دختر کوچولوت منتظرته.
اینبار نگاهش رنگ ترس گحرکت کرد.
تبسم مرموزی زدم.
– تو که دوست نداری دخترت بدون پدر بزرگ بشه؟
آب دهنشو به سختی قورت داد و لب خونیشو با زبونش تر کرد.
– شماها منو نکشید اربابم منو میکشه، پس بکش.
پوزخندی زدم.
– باشه.
بیرحم به چشمهاش زل زدم و ضامنشو کشیدم.
کف دستم رو ماشه حرکت کرد اما تا تمایل داشتم شلیک کنم یکی مچمو گراهی شد که مشاهده کردم نیماست.
با اخم گفت: بهت گفتم هیچوقت دستاتو به خون این سگای بیارزش آلوده نکن!
پوفی کشیدم و کلتو سرجاش گذاشتم.
به شایان اشاره کرد که از حالت رسمی بودنش بیرون اومد و کلت به کف دست به سمت مرده جاده افتاد.
از محل دور شدیم.
– من به شروین مشکوکم.
اخم ریزی کرد.
– چرا؟
متفکر گفتم: وقتی داشتی باهاش معامله میکردی از نگاهش خوشم نیومد، انگار تو عمق نگاههاش نقشهای داد میزد، حس میکنم اون موادا رو دزدیده.
یه دفعه صدای شلیک توی انباری پیچید.
با اخم کف دستی به لبش کشید.
– یعنی میگی کار اونه؟
سری تکون دادم.
در اتاقو باز کرد که وارد شدم و بعد خودش به داخل اومد و در رو بست.
کف دستمال کاغذی برداشتم و مشتیو باهاش تمیز کردم.
مشتیو روی میز گذاشتم و به سمتش چرخیدم.
هنوزم توی فکر بود.
به سمتش حرکت کردم و کف دستهامو دور گردنش حلقه کردم.
– اینقدر بهش فکر نکن، کار اون باشه میدونم باهاش چیکار کنم.
به چشمهام خیره شد و کف دستهاشو دور کمرم حلقه کرد.
– من اگه توی مغز متفکر رو نداشتم چیکار میکردم ووروجک؟
ریز خندیدم و خودمو بهش چسبوندم.
– حالا که داری.
با ابروهای بالا رفته گفت: بپا این کارات کار کف دستت نده عسلم!
سرمو کنار گوشش بردم.
– مثلا چه کاری؟
بعد لالهی گوششو بوسیدم که به کمرم چنگ زد.
– اینجا نمیشه.
شاکی عقب کشیدم.
– اونوقت چرا؟
– زیرا نه تختی هستو نه مبلی.
لبمو با زبونم تر کردم که نگاهش به سمتش راهی شد.
– رژلبتو اینقدر پررنگ نکن.
– قلبم میخواد.
تهدیدوار به دیدههام چشم دوخت.
– قلبت میخواد؟
سری تکون دادم که سرشو جلو آورد.
– باشه.
یه دفعه موهای پشت سرمو تو مشتش گرفت، لبشو محکم روی لبم گذاشتم و تند و خشن بوسیدم.
با اینکه دردم میگراهی شد اما لذت بخش بود و همین باعث میشد که هممسیریش کنم.
#ماهان
روزگارها به گندترین شکل ممکن گذششتابزده.
خنده از رو لب هممون حرکت کرده.
عطیه و محدثه روزگاری نمیشه که بخاطر خواهرشون گریه نکنند.
مولین بیچارشم داره دق میکنه و باباشم فقط توی خودش میریزه.
میگند خواهرشم از اتاق بیرون نمیاد و اما مهرداد…
وقتی درک کرد فقط لبخند زد، خنده نه، قهقهه زد، باورش نمیشد ولی به گریه نیوفتاد و فقط بیهوش شد.
وقتی به هوش اومد نه اشک ریخت و نه دیگه حرفی زد.
حتی جوری شده که یادم حرکت کرده صداش چجوریه.
تو مراسم خاکسپاری فقط به قبر زل زد و خاموشی کرد.
دکتر میگه تلاش کنید تا گریه کنه ولی دوماهه که نتونستیم، فقط به دیوار زل میزنه.
نه دیگه شرکت میاد و نه دانشگاه میره، دوماهه که خودشو توی خونه حبس کرده.
روح مهرداد مرده فقط جسمشه که داره حرکت میکنه.
میترسم آخرش دق کنه و زبونم لال از دستش بدم.
سینی به کف دست به سمت محدثه که روی صندلی توی حیاط قرار گرفته بود راهی شدم.
حتی عروسی هم نگرفتیم و همینطوری یه عقد رسمی کردیم و اومدیم خونه.
روی صنقلبی نشستم و سینیو روی میز گذاشتم.
چقدر باریکاندام شده، دیگه شیطنتی توی نگاهش نیست، حتی دیگه غلدر و خشنم نیست.
– درساتو خوندی؟
سری تکون داد.
– مگه میشه نخونم؟
تبسم تلخی زد، تبسمی که دقیقا مزهی قهوهی یخ کرده رو میداد، همونقدر تلخو همونقدرم آزار دهنده.
– مطهره همیشگی بهمون میگفت باید درس بخونیم تا خوب فوت و فن رشتمونو یادم بگیریم و بعد شرکت تبلیغاتی بزنیم.
معلوم بود باز بغضش گراهی شده.
– اما دیگه نیست، حتی قاتلشم پیدا نشده که حداقل قلبمون یه کم آروم بشه.
اشک توی دیدههام حلقه زد.
دیدههاشو بست و لبشو به دندون گراهی شد.
صنقلبیمو بهش نزدیکتر کردم و بغلش کردم.
سعی کردم بغض رو آوام اثر نذاره.
– میگذره محدثه، همه چیز میگذره، مطمئن باش اون جاش بهشدت بهتر از ماست، ماییم که زندهایمو باید حیات کنیم.
#مــهــرداد
با کلید در ویلا رو باز کردم و وارد شدم.
چراغو روشن کردم و از پلهها پایین اومدم.
انگار هنوزم صوتش توی این ویلا میپیچه.
تنها اشک دیدههامو پر کرد.
به سمت آشپزخونه حرکت کردم و گفتم: سلام خانمم، بازم اومدم ویلا، یادته چقدر دریا رو عاشق شدی؟
لبخند زدم.
– پس الان به ضررت شد که راهی شدیو الان همراهم نیستی.
بغض بدی به گلوم چنگ زد.
شیشهی مشروبو روی اپن گذاشتم..
یه دفعه کشیده شدم و روی کولم انداختمش و از آشپزخونه بیرون اومدم که تقلا کرد و با استرس اضافه کرد: دیوونه اینجوری نبرم بیرون! میبینند.
بیخیال اظهار کردم: ببینند، زنمی قلبم میخواد.
معترضانه گفت: مهرداد!
نزدیک در با خنده روی زمین گذاشتمش که چپ چپ بهم خیره شد.
روی بینیش زدم.
– اینجور نگام نکن میخورمتا.
با بغض و عصبی سیگاریو از جیبم بیرون آوردم و با فندک روشنش کردم.
با دیدههای پر از اشک شیشه رو برداشتم و به سمت در راهی شدم و پکی از سیگار کشیدم.
وارد حیاط شدم و نزدیک دریا شیشه رو روی میز گذاشتم.
پکی کشیدم و با بغض رو به دریا داد زدم: این منم مطهره، میبینی؟ مهردادت اینطوری شده، مهردادت شده یه الکلی سیگاری، د آخه لعنتی این حق منه؟ آره؟ نبودت حق منه؟ بهت بیان کردم نباشی میمیرم، حالیت نشد؟
لبمو محکم به دندون گراهی شدم تا بغضم نشکنه.
روی صنقلبی جای گرفتم و سیگار رو توی آب پرت کردم.
شیشه رو برداشتم و درشو باز کردم.
تنها چیزی که باعث میشه حتی واسه چند دقیقه نبودش اذیتم نکنه و نفهمم همینه.
یه نفس تا جایی که نفس بهم اجازه میداد خوردم.
باد سرد مثل شلاق بهم میخورد اما مشروب تنمو گرم میکرد.
– نمیتونم باور کنم که راهی شدی، که دیگه نیستی، تازه داشتیم طعم خوشامگاهختیو میچشیدیم، اما کی بهش گند زد؟
شیشه رو روی میز پرت کردم و کف دستهامو توی موهام فرو بردم.
درحالی که بدنم کورهی آتیش شده بود زیرلب زمزمه کردم: دلم برات تنگ شده دخترهی چموش.
بعد از ماهها فقط یه قطره اشک روی گونم چکید و خندیدم.
– دوست دارم بازم برات بخونم، تو دوست داری؟…
گیتار به کف دست باز اومدم و نشستم.
حس میکردم مثل دفعهی پیش رو به روم نشسته و نگام میکنه، شایدم اینجاست و من نمیبینمش.
با بغض به دریا خیره شدم.
چند ضربه به سیم زدم و شروع کردم.
– یاد یادگارهای زیبات… اولین قدمای خیابون… اولین حس پیش تو بودن… لمس دستهای تو زیر بارون… مثل حس مجدداً رسیدن هنوزم توی یادگارهامی… اونقدر به تو نزدیکه دلم هنوزم حس میکنم باهامی… با نگاههات بار دیگر منو سمت خودت بکشونو… دستامو تو به آغوش گرم خودت برسونو… منو آروم کن… هنوزم مثل گذشته عاشقت…
– مهرداد؟
حس کردم صدای مطهره رو متوجه شدم که به شدت سرمو بالا آوردم که با مشاهده کردنش نفسم بند اومد و جوری کشیده شدم که گیتار و صنقلبی روی زمین پرت شدند.
#لادن
اوه خدا! این واقعا مهرداده؟!
به دیوار نزدیک شدم.
– حدسشو میزدم اینجا باشی.
با دو به سمتم اومد که متعجب نگاهش کردم.
با بغض بیان کرد: میدونستم میای، میدونستم تنهام نمیذاری.
هم تعجب کردم و هم گیج شدم.
از دیوار به اونور اومدم ولی تا بخوام بفهمم تو بغلش فرو حرکت کردم که چشمهام تا آخرین حد ممکن گرد شدند.
بوی الکلو خوب میمتوجه شدم.
واقعا مست کرده؟!
جوری بغلم کرده بود که استخونهام انگار میخواستند بشکنند.
یه دفعه زد زیر گریه و اظهار کرد: میدونی چی کشیدم لعنتی؟ تو به فکر من نیستی؟ هان؟ این همه مدت کجا بودی لامصب؟
با درد بیان کردم: مهرداد ولم کن دردم گراهی شد.
تند ولم کرد که متوجه شدم صورتش خیس از اشکه.
تا بخوام حرف بزنم لبشو محکم روی لبم گذاشت و صوتی گریهشو خفه کرد.
اولش تعجب کردم اما کم کم چشمهام بسته شدند.
چقدر دلتنگ بوسیدنش بودم.
اونقدر بوسیدم که دیگه نفسم بالا نیومد.
درآخر پیشونیشو به پیشونیم تکیه داد و با بغض نفس زنان اضافه کرد: دیگه ترکم نکن مطهره.
تموم حسم پرید و جاشو به بغض بزرگی داد که سریع عقب کشیدم.
اون منو مطهره میبینه؟
چشمهاشو باز کرد و تبسمی زد ولی قطرهای اشک از دریای نگاههام روی گونم سر خورد که با مستی خندید و بیان کرد: تو هم… تو هم قلبت برام تنگ شده داری گریه میکنی؟
با بغض نگاهش کردم.
چه درد بزرگیه که عاشقیت تو رو یکی دیگه ببینه که روی خوش بهت نشون بده ولی باید ازش استفاده کنم.
به زور تبسم پر بغضی زدم و دو طرف صورتشو گحرکت کردم.
– قلبم بسیار برات تنگ شده بود.
لبخند زد و بازم بغلم کرد که با درد دلم دیدههامو بستم.
با مستی اضافه کرد: جوجهی سرکش من برگشته!
از بغلش خودمو بیرون کشیدم و سعی کردم بغضمو پنهان کنم.
– نصفه شبه، بخوابیم؟
چشمهاش از مستی به زور باز بودند.
– خوابت میاد؟
سری تکون دادم.
یه دفعه زیر زانو و گردنمو گرفت و کشیدهم کرد که بیحرف کف دستهامو دور گردنش حلقه کردم.
سرمو به قفسهی سینهش تکیه دادم و با بیقراری صوتی قلبشو گوش کردم.
حالا که مطهره دیگه نیست نوبت منه که بیام توی زندگیت، کاری میکنم که دیگه مطهره رو از ذهنت بیرون کنی.
وارد ویلا شد و از پلهها بالا حرکت کرد.
در اتاقو باز کرد و به داخل حرکت کرد و روی تخت گذاشتم.
خودشو کنارم پرت کرد و روم خم شد.
با لبخند مستی اضافه کرد: دوماهه کنارم نخوابیدی.
به زور تبسمی زدم.
– میذاری لباستو دربیارم.
روی تخت خوابید که کشیده شدم و شالمو از سرم کندم.
دکمههای دیگهشو که باز نبود رو باز کردم و به کمک خودش از تنش درآوردم.
بدنش حسابی داغ کرده بود.
معلومه مثل سگ مست کرده.
روش قرار گرفتم که با ابروهاش بالا پریدند و با خنده کشیده گفت: شیطونی؟
خم شدم و با یه کف دست دکمههامو باز کردم.
– قلبت نمیخواد؟
نگاهش رنگ هوس گحرکت کرد.
– قلبم براش تنگ شده، قلبم واسه عطر تنت تنگ شده.
لبخندی زدم و مانتو و لباس بافتنی تنمو درآوردم.
یه دفعه گراهی شدم و جای خودشو باهام عوض کردم.
کف دستشو به زیر لباس زیرم برد و لبشو محکم روی لبم گذاشت و بوسیدم که از لذتش کف دستمو توی موهاش فرو و هممسیریش کردم.
داره اتفاق میوفته، بالاخره انتظارت سر اومد لادن.
قراره مامانی بشی که باباش مهرداد، محبتته.
#مـطـهـره
رو بدن لختش خم شدم که کف دستهاشو زیر سرش بود.
غرزنان اظهار کردم: چرا نمیذاری تنهایی برم بیرون؟ تازشم همش یا تو خونم یا توی انبار! خب منم دوست دارم برم شهربازی، پارتی.
موهامو پشت گوشم برد.
– پارتی که میگیرم.
– اون که خودت میگیری من میخوام برم بیرون.
اخمی کرد.
– نمیشه مطهره، صلاحتو میخوام بفهم.
با حالت قهر نگاه ازش گرفتم.
پشت بهش خوابیدم و پتو رو روم کشیدم.
از پشت بهم چسبید و دستشو دور بدنم انداخت.
– عید نزدیکه خانمم، بهت قول میدم ببرمت نیویورک.
ولی اخمهام از هم باز نشدند.
– عید پونزده روزگار دیگه مونده من همین فردا میخوام برم.
نوچی زیر لب اظهار کرد.
– خب قربونت برم کار دارم، این همه بار واسم میاد، صبر کن، بذار دخترا رو جمع کنند تعدادشون که اوکی شد میریم نیویورک.
چیزی نگفتم.
نزدیک گوشم بیان کرد: قبوله؟
با فکری که به ذهنم رسید اخمهام از هم باز شدند.
– باشه قبوله.
آروم لبخند زد.
– خوبه.
بعدم لالهی گوشمو بوسید.
– یه دور دیگه بریم؟
به سمتش چرخیدم.
– خیر، من خوابم میاد.
با حرص نگاهم کرد که بیخیال بوسهای به لبش زدم و بعد چرخیدم و دیدههامو بستم.
نفسشو به بیرون فوت کرد و از پشت بغلم کرد و خوابید.
وقتی قراره واسه یه محموله بری شمال از فرصت استفاده میکنم و میرم بیرون.
به من میگند مطهره، فقط ببین محافظامو چجوری میپیزیرام محبتم.
#مـهـرداد
با سردرد غلطی زدم.
یه دفعه مثل جت سرجام قرار گرفتم و با تعجب به اطرافم نگاه کردم.
با دیدن خودم که فقط یه شورت پام بود اخمهام شمشاهده کرد در هم رفت.
اینجا چه خبره؟ من چرا اینطوریم؟
به مانتویی که به جالباسی وصل بود چشم دوختم.
کی اینجاست؟
به سرعت کشیده شدم و با دو از اتاق بیرون اومدم و از پلهها پایین رفتم.
بوی سوسیس و آوای جز ولز روغن میومد.
به سمت آشپزخونه دویدم و همین که واردش شدم با دیدن لادن جا خوردم.
به سمتم چرخید و لبخندی زد.
– صبح بخیر.
به خودم اومدم و اخمهامو توی هم کشیدم.
– تو اینجا چیکار میکنی؟
زیر گاز رو خاموش کرد و با اخم به سمتم اومد.
– دیشب مثل خر مست کرده بودی، توجه داری که داری با خودت چیکار میکنی؟
عصبی اضافه کردم: اینجا چیکار میکنی؟
کف دست به سینه شد.
– دیشامگاه کلید ویلا رو از نیما گحرکت کردم و اومدم که مشاهده کردم تو هم هستی.
بهم نزدیکتر شد و عصبی لبخند زد.
– منو با مطهره اشتباه گرفتیو بردی توی تخت خوابت، بقیشم خودت بفهم.
اخمهام از هم باز شدند و با بهت زیر لب زمزمه کردم: چی؟!
چرخید که بهسرعت بازوشو گحرکت کردم و به سمت خودم چرخوندمش.
– یعنی ما…
– آره.
کف دستهامو توی موهام فرو کردم و دیدههامو بستم.
– نباید این اتفاق میفتاد.
دیدههامو باز کردم و با داد گلدون روی اپنو پرت کردم.
– نباید این اتفاق میفتاد.
با چشمهای به خون جای گرفته بهش نگاه کردم.
– چرا جلومو نگحرکت کردی؟ هان؟
عصبی اظهار کرد: چیکار کنم وقتی مجبورم کردی؟ جناب عالی یاد عاشقی مردت مثل خر مست کرده بودی و منو مطهره میمشاهده کردی! بگو ببینم تو مطهره هم که بود اینجوری مجبورش…
دیگه نمتوجه شدم چیکار میکنم و سیلیای به صورتش زدم که آواش توی خونه پیچید.
نفس زنان از خشمگینت به نگاههای بسته و گونهی قرمز شدش خیره شدم.
غریدم: از ویلا گم شو بیرون.
چشمهاشو باز کرد و عصبی و قلبخور بهم چشم دوخت.
صبرم سر اومد و داد زدم: برو بیرون.
اشک دیدههاشو پر کرد و با خشمگینت تنهای بهم زد و از آشپزخونه بیرون حرکت کرد.
کنار اپن روی زمین فرود اومدم و کف دستهامو توی موهام فرو کردم.
زیر لب با بغض و عصبانیت گفتم: من چه غلطی کردم؟ مطهره منو ببخش، منو ببخش خانمم ندرک کردم وگرنه هیچگاه اینکار رو نمیکردم، هرگز بهت خیانت نمیکردم.
#عـطـیــه
جزوهها رو بهش دادم و کنارش جای گرفتم.
به لپ تاپ اشاره کرد.
– ببین خوبه؟
دقیق بهش چشم دوختم.
یه جاش رنگش نامناسب شده بود که تغییرش دادم.
از وقتی که مهرداد دیگه استادمون نیست و یکی دیگه اومده درس منو ایمان کمی افت کرده.
البته ربط بیشترش بخاطر مطهرهست.
نمیدونم چقدر توی فکر بودم که وقتی به خودم اومدم که ایمان داشت تکونم میداد.
تند اشک توی نگاههامو پاک کردم و بهش چشم دوختم.
– بله؟
با اخم ریزی اضافه کرد: خوبی؟
با غم ریز خندیدم.
– خوب بودنو تعریف کن ایمان.
نگاه ازم گحرکت کرد و سعی کرد خودشو مشغول جزوهها نشون بده.
– بهش فکر نکن خودتو سرگرم کن، اینطوری بهتر میتونی زندگی کنی.
خیره نگاهش کردم.
تو این مدت تنها دلخوشیه من کنار ایمان بودنه، اگه اون نبود نمیدونستم چجوری میتونستم دووم بیارم.
انگار سنگینی نگاهمو حس کرد که سرشو بالا آورد.
– حرفی داری؟
آروم گفتم: نه، فقط میتمایل داشتم نگات کنم.
بازم به حرفهام عکس العملی نشون نداد و کشیده شد.
به سمت آشپزخونه راهی شد.
– چایی میخوری؟
غم وجودمو پر کرد.
– آره.
نفس عمیقی کشیدم و قد بلند شدم.
با کمی مکث به سمت آشپزخونه رفتم.
وارد شدم که مشاهده کردم دو شاخهی چای ساز رو توی پریز زد.
– ایمان؟
به سمتم چرخید.
– بله؟
– شامگاه میخوام برم پیش ماهان و محدثه، میای؟
نگاه ازم گراهی شد و در یخچالو باز کرد.
– نه.
پوفی کشیدم و به سمتش رفتم.
– مهرداد نیست، حرکت کرده شمال.
اونور در وایسادم که نیم نگاهی بهم انداخت.
– درموردش فکر میکنم.
تبسم محوی روی لبم نشست.
بعد از اینکه آبی خورد در یخچالو بست.
#مـطـهـره
به سمتم اومد که مشتی بهش زدم ولی جا خالی داد.
تا تمایل داشت بگیرتم لگدی به شکمش زدم که چند قدم به عقب راهی شد.
به سمتم دوید و تا میل داشت مشتی بهم بزنه با کف دست مانعش شدم و با زانو به شکمش زدم که خم شد اما یه دفعه دوتا پاهامو گراهی شد و روی زمین پرتم کرد که از درد آخی گفتم و از درد کمرم به خودم پیچیدم.
خواست روم بشینه که به بالا پریدم و با هردو پام لگدی به شکمش زدم که به عقب پرت شد.
تند بلند شدم.
تا میل داشت بگیرتم لگدی به شکمش زدم که چند قدم به عقب راهی شد.
به سمتش دویدم و مشتشو گحرکت کردم ولی تند چرخید و کف دستشو دور گلوم حلقه کرد.
نزدیک به گوشم گفت: مربیت منم جوجه.
خندیدم.
– درسته ولی…
تو یه حرکت گردنش رو از پشت گراهی شدم و خم شدم که به شدت به جلوم پرت شد و صوتی بمی توی سالن پیچید.
همونطور که دیدههاشو روی هم فشار میداد انگشت اشارهشو بالا گرفت و گفت: یه امتیاز بهت میدم.
مغرورانه نگاهی بهش انداختم.
یه دفعه پامو گرفت که جیغی کشیدم و تا بخوام بفهمم روی زمین پرتم کرد و روم خیمه زد.
– حریف من نمیشی دلدادگیم اینقدر زور نزن یالا شرطو قبول کن.
تبسمی مرموزی زدم و یه دفعه پیشونیمو محکم به بینیش کوبیدم که صورتش جمع شد و بینیشو گرفت.
با تموم قدرت به کنار پرتش کردم و قد بلند شدم.
شروع کردم به لبخند زدن.
– نه عشقم، تو باید شرط منو قبول کنی.
با درد بیان کرد: لعنت بهش!
باز خندیدم و به سمت حولهی کوچیک سفید روی سکو حرکت کردم.
برش داشتم و عرق گردنمو باهاش خشک کردم.
کنارم اومد و بطری آبو برداشت و یه نفس سر کشید.
یه دفعه کمرمو گرفت و گونمو محکم بوسید که خندون دیده غرهای بهش رفتم.
میل داشت حرفی بزنه ولی یه دفعه در باز شد که سریع به طرفش چرخیدیم و با رحیم رو به رو شدیم.
نیما سریع حوله رو روی شونههای لختم انداخت و با تشر رو به رحیم اضافه کرد: اینجا در نداره؟
هل کرده بیان کرد: معذرت میخوام ارباب اینقدر هل بودم که ندرک کردم.
از غیرتی شدنش خوشم اومد.
با اخم گفت: حراهی شدو بگو.
– کشتی که دخترا رو باهاش میبردند…
مکث کرد که با اخم گفتم: ادامهش.
– یکی لو داده که کی و کجا اون محموله رو میبریم.
اخمهای هردومون شمشاهده کرد در هم حرکت کرد و خون دیدههای نیما رو پر کرد.
– کدوم حرو*مزادهای اینکار رو کرده؟
– نمیدونم ارباب اما نگران نباشید هیچ کسی گیر نیفتاد، عدهای توی آب پریدند و اونهاییم که نتونسشتابزده فرار کنند خودشونو کشسریع.
نفس آسودهای کشیدم.
نیما: خوبه، یه جوری به اون عرب مفتخور بفهمون که بازم تعداد رو اوکی میکنم بهش میدم، بهش بگو پولش جایی نرفته.
– دیده ارباب.
نیما: میتونی بری.
باز چشمی گفت و رفت.
نیما کف دستی به ته ریشش کشید.
به زمین خیره شدم.
– میدونی دارم به چی فکر میکنم؟
– به چی؟
بهش چشم دوختم.
– شروین رفته سمت کوروش، داره بهمون نارو میزنه.
پوفی کشید.
– بس کن مطهره!
عصبی اضافه کردم: تو چرا اینقدر بهش اعتماد داری؟ چون دوست قدیمیته؟
خاموشی کرد که بهش نزدیک شدم و زیراشو گرفتم.
– ببین آقای من، پول بیرحمه، دوست موست هم سرش نمیشه، حتما فرهاد پول بیشتری بهش میده.
خیره نگاهم کرد.
– اگه حقیقت داشته باشه که میکشمش.
– من میتونم بفهمم که داره خیانت میکنه یا نه، به کاوه بگو امشب یه مهمونی بگیره، همه رو حتی کوروش و دشمنهای دیگهتو هم دعوت کنه، درضمن، دختر و پسرای دیگه هم باشند که بهشدت شک برانگیز نشه، باشه؟
اخمی کرد.
– چی تو فکرته؟
لبخند مرموزی زدم.
– فقط میتونم بگم بهم اعتماد کن.
#ماهان
همونطور که سرمو با حوله خشک میکردم از حموم بیرون اومدم.
تمایل داشتم در کمد رو باز کنم ولی با آوای گوشیم چرخیدم و به سمتش حرکت کردم.
با دیدن اسم “کاوه” اخم ریزی روی پیشونیم جای گرفت.
یه دفعه صدای محدثه قد بلند شد.
– ماهان واسه ظهر چی بپزم؟
کشیده اظهار کردم: هوس شامی کردم.
باشهای اظهار کرد.
با کمی مکث جواب دادم.
– سلام.
– سلام پسر، چند وقته معلوم هست کجایی؟
حوله رو روی تخت انداختم.
– چرا زنگ زدی؟
– بد اخلاق! ببین امشامگاه یه پارتی توپ گراهی شدم.
بیتفاوت اضافه کردم: خوش به حالت، به من چه؟
معترضانه گفت: عه ماهان! زنگ زدم بگم بیای.
پوزخندی زدم.
– برو رد کارت کاوه! دیگه حوصلهی اینجور کارا رو ندارم.
پوفی کشید.
– مهردادم گفته میاد.
نگاههام تا آخرین حد ممکن گرد شدند.
– دست بردار کاوه! این چه شوخیه آخه؟
– بابا دارم راست میگم، میخوای به خودش زنگ بزن، بیان کرد که شماله و نزدیکم هست پس میاد، خب پسرمون جرم کرده که قلبش هوای کارای قدیمی کرده؟
اخمهام به هم گره خوردند.
آخ مهرداد! آخ! تو آخرش منو با این کارات دق میدی.
– باشه میام.
– با زنت دیگه؟
– معلوم نیست.
– باشه پس آدرسو واست میفرستم، فعلا خداحافظ.
– خداحافظ.
تماسو قطع کردم و گوشیمو به کف دستم کوبیدم.
تا کجا میخوای پیش بری داداشم؟
قبلا تو مواظب من بودی ولی انگار نوبتش رسیده که من مواظب تو باشم! آخه احمق خودت بهتر میدونی که مهمونیای کاوه پاتوق خلافکاراست!
#مـطـهـره
زیپ لباسو پایینتر کشیدم که خط بالا تنم کمی مشاهده کرده شد.
کلا اهل لباس مجلسی پوشیدن نیستم.
بیشتر طرفدار تیپ چرمم.
لباس تنگ چرم، شلوار چرم و چکمهی چرم.
دستکشهای انگشتی چرممو دستم کردم.
موهامم که قبلا فر درشت کرده بودم و آرایشی هم روی صورتم پیاده کرده بودم که به لطف خط دیدهم دیدههام کشیدهتر و قشنگتر شده بود.
ادکلن گرون قیمت خوشامگاهویی که نیما واسم کادو خریده بود رو توی خودم خالی کردم.
یه چرخ به خودم دادم که دیدم همه چیز مرتبه.
با آوای در به سمتش چرخیدم که دیدم نیما وارد شد.
شلوار جین مشکی و لباس سفیدی که سه دکمهی بالاییشو باز گذاشته بود بیشتر از هر چیزی جذابش میکرد.
نگاهم به کلتش که دور کمرش بود خورد.
با تبسم به سمتم اومد.
– ملکهی من دلرباتر شده!
لبخند زدم و اضافه کردم: تو هم جذاب شدی لعنتی.
خندید و خواست حرفی بزنه ولی نگاهش سمت یقهم رفت.
یه دفعه زیپشو گحرکت کرد و بالا کشید که اخمهام در هم رفت و معترضانه گفتم: نیما!
اخم ریزی کرد.
– حرف نباشه، خوش ندارم چاک لامصبت تو نگاه اون لاشخورا باشه.
با اخمهای در هم به عقب هلش دادم و از کنارش رد شدم تا مانتومو بردارم ولی یه دفعه از پشت بغلم کرد و به خودش چسبوندم که با حرص اضافه کردم: نکن.
نزدیک گوشم گفت: قهر نکن دیگه، به جاش وقتی برگشتیم هرچه قدر میخوای اون زیپو بکش پایین.
خندم گراهی شد ولی سعی کردم جدی باشم.
– نمیخوام، تازشم نگاه کنن چی میشه مگه؟ اصل اینه که مال توعه.
آروم لبخند زد و زیر گوشمو بوسید.
– اینکه یه چیز ثابت شدست.
خواست کف دستشو روش بذاره که کف دستشو پس زدم و اضافه کردم: آدم باش دیر شد.
باز خندید و ولم کرد.
یه دفعه سیلیای به پشتم زد که شاکی به عقب چرخیدم.
با ابروهای بالا راهی شده کف دستهاشو بالا برد و عقب عقب رفت که نگاه غرهای بهش حرکت کردم.
خندید و یکی از ادکلنهاشو برداشت و به قول معروف باهاش دوش گرفت.
از پشت بغلش کردم و چراکه قدش قد بلندتر بود رو پنجهی پام وایسادم.
سرمو تو گردنش فرو کردم و بوی عطرشو عمیق بو کشیدم که از بوی خوبش چشمهام بسته شدند.
کف دستهامو گراهی شد و گفت: ووروجک کار کف دستت میدما!
ریز خندیدم و بوسهای به شاهرگش زدم، بعدم عقب کشیدم که به سمتم چرخید.
تبسمی زد و لپمو کشید.
– آخ من فدای تو بشم.
تبسمی روی لبم جای گرفت.
– خدانکنه.
ساعت مچیشو برداشت.
– کلتتو برداشتی؟
لبمو گزیدم.
– نه یادم راهی شد!
کلتو از زیر بالشتم برداشتم و وقتی جاشو دور کمرم بستم سرجاش گذاشتمش.
مانتوی مشکی جلو باز قد بلندمو پوشیدم و شال مشکیمو روی سرم انداختم.
نیما کت مشکیشو پوشید.
کیفمو برداشتم و از اتاق بیرون اومدیم و از پلهها پایین راهی شدیم.
با یادآوری قرصهام لبمو گزیدم و وایسادم که وایساد و سوالی بهم نگاه کرد.
– برو تو ماشین بشین من برم کف دستشویی.
لبخند زد.
– برو.
به سمت در راهی شد که زود از پلهها بالا اومدم و وارد آخرین اتاق شدم.
قرصهامو از زیر میز که جا ساز کرده بودم برداشتم و نفس آسودهای کشیدم.
دکتر گفت این قرصها احتمال اینکه حافظم برگرده رو زیاد میکنند اما نیما اجازه نمیده بخورم چون میگه نمیخواد خاطرات قتل مولین و بابامو به یاد بیارم و بازم افسردگی بگیرم ولی مهم نیست، من باید گذشتمو به یاد بیارم، حالا هر چه قدرم که آزار دهنده باشه.
باید از این سردردای هرشامگاهم خلاص بشم.
هردو نوع قرص رو برداشتم و بستههاشونو سرجاش گذاشتم.
از اتاق بیرون اومدم و از پلهها پایین حرکت کردم.
وارد آشپزخونه شدم و قرصها رو با آب خوردم.
از خونه بیرون اومدم که متوجه شدم توی ماشین نشسته.
قرار گرفتم که اول دوتا از محافظهامون که سوار موتور بودند مسیر افتادند و بعدم راننده.
به ساعت مچیم نگاه کردم.
یازده بود.
******
همونطور که کف دستم دور بازوش حلقه بود وارد سالن عمارت شدیم.
مثل مهمونیهای همیشگیی کاوه صدای آهنگ حسابی بالا بود و فضا تاریک و چراغهای رنگی میچرخیدند.
بوی گند سیگارم حسابی میومد.
مانتو و کیفمو تحویل دادم و کشیده بیان کردم: برو به کاوه بگو چراغها رو روشن کنه خوشم نمیاد.
با متوجه شدن کاوه که داره به سمتمون میاد ابروهام بالا پریدند.
چه حلال زاده!
با تبسم بیان کرد: چاکر دوست دبستانی خودم.
نیما رو ول کردم که با خنده به طرفش راهی شد و همو بغل کردند.
چند بار به کمر هم زدن و از هم جدا شدند.
کاوه دستشو دراز کرد.
– سلام به بانوی جوان!
باهاش دست دادم.
– سلام، بیزحمت چراغا رو روشن کن خوشم نمیاد از فضا.
– ای به نگاه.
بعد یه چیزی به مرد کاملا سیاه پوش رسمی کنارش بیان کرد که احترامی گذاشت و توی بیسیمش یه چیزی اظهار کرد.
چیزی نگذشت که عمارت غرق در روشنایی شد و عدهای اعتراض کردند.
بیتوجه به اونها به سمت شروین رفتیم.
چقدر ازش متنفرم.
بهشون که رسیدیم بلند اظهار کرد: به! داداش خودم!
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن