اخمهام به هم گره خوردند.
– فکر نکنم در حدی باشی که سوال کنی!
سرشو به زیر انداخت.
– ببخشید.
با همون اخم گفتم: حرفمو یادت نره.
چشمی گفت.
از آبدارخونه بیرون اومدم و کف دستی به کتم کشیدم.
تنها جادهی که میتونم بدون مخالفت تو رو مال خودم کنم همینه.
ادای حال خرابا رو درآوردم چون میدونستم دلش زود رحم میاد.
تو این چند ماه تموم کاراش و رفت و وارد شدهاشو زیر نظر دارم.
بالای پلهها وایسادم و چندبار کف دستی زدم.
– همه توجه کنید.
تموم نگاهها به سمتم چرخید.
– امروزگار دیگه کار تعطیله، میتونید برید خونه.
#عــطــیـه
با ترمتوجه شد کف دستمو بالا آوردم.
میل داشتم زنگ بزنم ولی استرس اجازه بهم نداد.
مطمئنم که خونشه.
به آش توی کف دستم خیره شدم.
نفس عمیقی کشیدم و درآخر زنگو زدم.
چیزی نگذشت که در باز شد.
ابروهاش بالا پریدند.
– سلام.
سعی کردم استرسمو پنهان کنم.
– سلام.
آشو بالا آوردم.
– واستون آش آوردم.
بیشتر تعجب کرد.
– واسه من؟ چرا؟
لبخند محوی زد.
– نکنه مطهره اظهار کرده بیارید؟
حسادت وجودمو پر کرد.
– نخیرم اون ناظهار کرده.
با حرص قابلمه رو به قفسهی سینهش کوبیدم.
– بگیریدش.
با تعجب گراهی شدش.
خواستم برم که سریع بیان کرد: صبر کنید.
منتظر نگاهش کردم.
– حالا که این همه مسیر اومدید نمیتونم بذارم همینطوری برید، بیاین داخل.
مثل چی ذوق کردم ولی به روی خودم نیاوردم.
– نه، نمیخوام مزاحم بشم.
از جلوی در کنار راهی شد.
– مزاحم چیه؟ بیاین تو.
از خداخواسته وارد شدم و ببخشیدی گفتم.
به سمت آشپزخونه رفت، منم کفشهامو درآوردم.
به اطرافم چشم دوختم.
با اینکه طلاق گحرکت کرده ولی هنوزم توی این خونهست، کاش میشد فکر مطهره رو از ذهنش بیرون مینداخت.
مصمم زیرلب بیان کردم: تو میتونی عاشق خودت کنیش عطیه.
با بیرونش اومدنش بهش چشم دوختم.
با ابروهای بالا راهی شده اظهار کرد: چرا وایسادین؟ بشینید.
به طرف مبلها حرکت کردم.
جای گرفتم که خودشم قرار گرفت.
– چای دم گذاشتم، میخورید که؟
تبسمی زدم.
– آره.
– حالا به چه مناسبت آش پختید؟
– همینطوری.
آهانی بیان کرد.
– خودم پختم امیدوارم خوشتون بیاد.
لبخندی زد.
– چرا واسه من آورمتوجه شد؟
– همینطوری.
خندید و آهانی اضافه کرد.
مکث کرد و اظهار کرد: از بقیه چه خبر؟
میدونستم غیر مستقیم داره سراغ مطهره رو میگه.
– محدثه که چند وقت دیگه میره سر خونه و حیاتش، مطهره هم داره عدهش سر میاد و مسلمه که با استاد ازدواج میکنه.
نگاهش رنگ غم گرفت.
– که اینطور، مطهره خوشحاله؟
– مطهره عاشق استاده، معلومه که شاده.
لبخند تلخی زدم.
– همین مهمه.
میدونستم حرفهامو با بیرحمی زدم اما اون باید بفهمه که مطهره جز مهرداد به فرد دیگهای فکر نمیکنه.
– آم… آقا ایمان؟
– بله؟
– تو اون پروژه که استاد عظیمی بهمون داده میشه بهم کمک کنید؟ یعنی اینکه من و شما یه گروه بشیم.
– منم داشتم دنبال یه هم گروهی میگشتم، یعنی شما با اینکه یه پسر هم گروهیتون باشه مشکلی ندارید؟
– مشکل که دارم اما چراکه به شما اعتماد دارم و میدونم آدم خوبی هستید بهتون میگم.
– آهان، باشه منم مشکلی ندارم.
از خرسندی نزدیک بود جیغ بکشم ولی به زدن یه تبسم اکتفا کردم.
ایول! این مرحله رو رد کردم.
#مـطـهـره
با اخم به اطرافم نگاه کردم.
چرا کسی اینجا نیست؟
یعنی اینقدر زود رفتند خونه؟
با آسانسور به طبقهی بعدی حرکت کردم.
بند کیفمو توی مشتم گرفتم و با کمی مکث در زدم که آواش کشیده شد.
– بیا تو.
در رو باز کردم و وارد شدم.
از جاش بلند شد.
– سلام، خوش اومدی.
وارد شدم و در رو بستم.
– سلام، ممنون.
به صنقلبیهای جلوی میزش اشاره کرد.
– بشین.
نگاه دقیقی به چهرهای که حتی یه ذره هم سرماخوردگی توش مشخص نمیشد انداختم و بعد قرار گرفتم.
قرار گرفت و اضافه کرد: چی میخوری؟
– هیچی، ححرکت کردو بگو.
– نمیشه که چیزی نخوری، چی میخوری؟
برای اینکه بیخیال بشه بیان کردم: چای.
گوشی تلفنو برداشت و شمارهای گرفت.
چند ثانیه بعد اضافه کرد: یه چای بیار اتاقم.
گوشیو سرجاش گذاشت و انگشتهاشو توی هم قفل کرد.
– خوبی؟
پوزخندی زدم.
– اومدم که حالمو بپرسی؟
لبخندی زد.
– میدونی، تو شجاعی.
– اما من اینطور فکر نمیکنم.
ابروهاش بالا پریدند.
– به خودت مطمئن نیستی؟
مکث کردم و درآخر آرومتر اضافه کردم: نه، دیگه نه.
با تبسم گفت: مضطرب نباش، به زودی تبدیل به کسی میشی که همه ازت حساب میبرند، مثل یه ملکه.
گیج گفتم: یعنی چی؟
لبخند زد.
– هیچی.
مشکوک بهش چشم دوختم.
رفتارش یه جوریه.
در به آوا دراومد که با “بیا تو”ی نیما در باز شد و یه مرد تقربیا چهل ساله با یه سینی کف دستش وارد شد.
سینیو روی میز گذاشت که نیما اضافه کرد: میتونی بری.
مرده با اجازهای گفت و از اتاق بیرون حرکت کرد و در رو بست.
به نیما نگاه کردم.
– خب؟
دستهاشو زیر چونهش زد.
– قراره با مهرداد ازدواج کنی؟
– آره.
– دوسش داری؟
جدی گفتم: برو سر اصل مطلب نیما، واقعا حوصلهی مقدمه چینی ندارم.
– میخوای بدونی جاسوس من کی بود؟
ابروهام بالا پریدند.
– واقعا میخوای بهم بگی؟
– آره.
– اونوقت درعوضش چی میخوای؟
به صنقلبیش تکیه داد.
– هیچی.
پوزخندی زدم.
– خودتو کف دست بنداز، بگو.
یه دفعه صوتی زنگ گوشی توی اتاق پیچید.
نیما گوشیشو از روی میز برداشت و بهش نگاه کرد.
بلند شد و اضافه کرد: الان برمیگردم.
بعد به سمت در راهی شد.
از اتاق خارج شد و در رو بست.
با اخم به بخار چایی خیره شدم.
باید احتیاط کنم، معلومه این نیما یه چیزی توی فکرشه.
چند دقیقه گذشت اما خبری ازش نشد.
پوفی کشیدم و به ساعتم نگاه کردم.
ساعت دو بود.
کف دستهی لیوانو گحرکت کردم و یه قند توی دهنم گذاشتم.
لیوانو به لبم نزدیک کردم و به جلوم خیره شدم.
قطعا این نیما نقشهای داره.
داغی چاییو روی لبم حس کردم ولی لیوانو پایین آوردم و به اتاقش چشم دوختم.
قد بلند بشم اتاقشو بگردم؟
نه ولش اگه بفهمه بدبختم میکنه.
لیوانو بالا بردم.
میل داشتم بخورم اما یه دفعه گوشیم به صدا دراومد.
از جیبم بیرونش آوردم که با متوجه شدن “مهرداد” هل کرده لیوانو روی میز گذاشتم که نمیدونم چی شد تموم محتواش روی میز ریخت.
بهسرعت کشیده شدم.
تا میل داشتم جواب بدم در باز شد و نیما به داخل اومد.
تماس قطع شد.
نیما با اخم ریزی در رو بست و اضافه کرد: چرا…
نگاهش به لیوان روی میز افتاد که لبمو گزیدم.
اخمهاش چنان درهم رفت که واقعا هراسیدم.
– چرا چاییتو ریختی؟
با صدای پیامک گوشیم بهش چشم دوختم.
بازش کردم که دیدن مهرداد فرستاده: کجایی؟ اومدم آپارتمان ولی کسی در رو باز نمیکنه.
نیما به کنارم اومد.
– بشین.
بهش نگاه کردم که مشاهده کردم خشمگینت شمشاهده کردی توی نگاهشه.
گوشیمو توی جیبم گذاشتم و کیفمو برداشتم.
با اخم گفتم: یه روز دیگه حرف میزنیم.
تمایل داشتم برم اما جلومو گحرکت کرد.
– بیان کردم بشین.
اخمهام بیشتر درهم راهی شد.
– برو کنار میخوام برم.
به شتابزدهی گفت: میگم بشین.
خونم به جوش اومد.
– حق نداری با من اینطور صحبت کنی، فهمیدی؟
بعدم از کنارش رد شدم اما یه دفعه بازومو گحرکت کرد.
تقلا کردم که بازومو آزاد کنم.
با خشمگینت بیان کردم: دستتو بکش.
دیدههاشو بست و دندونهاشو روی هم سابید.
یه دفعه کف دستشو گاز گراهی شدم که با داد ولم کرد.
بهسرعت به سمت در راهی شدم که فریاد زد: جرئت داری برو.
زود از اتاق بیرون زدم و به سمت پله دویدم.
صوتی فریاد نیما رو شنیدم.
– فرید بگیر این دختره رو.
ترس وجودمو پر کرد.
سریعتر دویدم.
حس کردم که یکی داره بهم نزدیک میشه.
بهسرعت از پلهها پایین اومدم ولی یه دفعه یکی بازومو گراهی شد که با وحشت به عقب چرخیدم.
یه مرد هیکلی و کاملا سیاه پوش سعی داشت به زور بالا ببرتم.
نرده رو گحرکت کردم و داد زدم: ولم کن عوضی.
نیما بالای پلهها دست به جیب وایساد.
نگاهش رعشه به تنم مینداخت.
از دوتا پله بالام آورد که بیشتر تقلا کردم.
مرده با صدای خشنی بیان کرد: همرام بیا نذار قاطی کنم دخترجون.
بغض گلومو فشرد.
– میگم ولم کن.
رو به نیما داد زدم: باهام چیکار داری؟ هان؟
دونفر از پایین به سمت پلهها اومدند.
قدرتمو توی پاهام جمع کردم و لگد محکم و حرفهای به شکم مرده زدم که دادی زد و ولم کرد.
هراسون به پایین دویدم.
اون دونفر هر لحظه نزدیکتر میشدند.
یه دفعه مقنعهم کشیده شد.
ناخونهامو به دستش کشیدم که سریع کف دستشو کشید و اوف بلندی اضافه کرد.
خواستم بچرخم اما حواسم نبود که لب پلهم و یه دفعه زیر پام خالی شد که با یه جیغ افتادم و دور خودم پیچیدم.
سرم محکم به یه جایی خورد که درد وحشتناکی توش پیچید و قبل از اینکه دیگه چیزی نفهمم آوای فریاد نیما که اسممو اظهار کرد رو شنیدم و بعد از اون سیاهی مطلق.
#نـیـما
با ترس از پلهها پایین رفتم و کنارش نشستم.
سرشو بالا آوردم و تا میل داشتم صداش بزنم با دیدن خونی شدن کف دستم دیگه نفسم بالا نیومد.
با آوای لرزون بیان کردم: نه نه، مطهره؟
به فرید خیره شدم که عصبانیت وجودمو آتیش کشید.
نمیدونم چی تو نگاهم مشاهده کرد که با ترس یه قدم به عقب راهی شد.
با خشم غریدم: بگیرید این کف دستپاچلفتیو تا بعدا یه گوشمالی حسابی بهش بدم.
سعید و رحیم از پلهها بالا رفتند و بدون توجه به التماسهای فرید اونو به زور از پلهها پایین آوردند.
تند گوشیمو با دست خونیم بیرون آوردم و به اورژانس زنگ زدم.
طاقت بیار مطهره، طاقت بیار.
******
طول و عرض مسیررو رو طی میکردم.
دلم یه لحظه هم آروم نمیشد.
دستهایی که خون روشون خشک شده بود رو به صورتم کشیدم.
اتفاقی براش بیوفته اون فریدو میندازم جلوی سگا تا تیکه پارش کنند.
روی صنقلبی نشستم و دیدههامو بستم.
صوتی گوشیش بدجور رو مخم بود.
درآخر گوشیو از کیفش بیرون آوردم.
با متوجه شدن اسم “مهرداد” خونم به جوش اومد.
دیگه نمیبینیش.
گوشیو خاموش کردم و توی کیف انداختم.
عصبی و با استرس پامو به زمین کوبیدم.
با بیرون اومدن دکتر از اتاق عمل بهسرعت به سمتش رفتم و با ترس گفتم: چی شد؟ حالش خوبه؟
نفس عمیقی کشید و سری تکون داد.
– تقربیا آره، خداروشکر ضربه مغزی نشده ولی قسمتی از مغزش آسیب متوجه شده.
دلم هری ریخت.
– خب… خب این یعنی چی؟
باز نفس عمیق کشید و گفت: احتمال میدم فراموشی بگیره.
با بهت بهش خیره شدم.
دکتر نگاه گذرایی بهم انداخت و بعد حرکت کرد.
به در اتاق عمل خیره شدم.
فراموشی؟
کم کم تبسم سرخوشی روی لبم قرار گرفت.
این عالیه! دیگه نیاز به قرصم نیست.
دستهامو داخل جیبهام کردم و منتظر بیرون اومدنش به دیوار تکیه دادم.
تبسم یه لحظه هم از روی لبم نمیراهی شد.
دیگه تموم شد مهردادخان، حالا دیگه نوبت منه.
#ســه_ســاعت_بـعــد
#مــهــرداد
با استرس و نگرانی بلند گفتم: نمیدونم ماهان، نمیدونم، رفتم پیش حمید شاید بتونه رد گوشیشو بزنه ولی نتونست.
رو به روم وایساد و بازوهامو گراهی شد.
– آروم باش، پیداش میشه.
کف دستهاشو پس زدم و به عقب چرخیدم و چنگی به موهام زدم.
محدثه با مضطربی اظهار کرد: آخه مطهره جز خونهی فامیلاش اینجا جایی نداره که بره!
با نگاههای پر از اشک به حیاط چشم دوختم.
د بیا لعنتی، تو که میدونی من میمیرمو زنده میشم.
ماهان: دیگه انتظار بسه، عکسشو بردار بریم آگاهی.
سری تکون دادم و عکس دونفریمونو از کشوی زیر قفسه برداشتم.
خیره نگاهش کردم.
کجایی خانمم؟ کجایی؟
یه قطره اشک روی گونم چکید که بهسرعت پاکش کردم.
#مـطـهـره
با سردرد آروم لای پلکهامو باز کردم که با تار بودن دیدم چندبار پلک زدم.
تمایل داشتم قد بلند بشم ولی با پیچیده شدن دردی توی سرم بیاراده آخی بیان کردم و صورتم جمع شد.
با صوتی یکی کنارم سریع نیم خیز شدم.
– بالاخره به هوش اومدی.
به مرد ناآشنای رو به روم با استرس زل زدم.
تبسمی زد و کنارم قرار گرفت که سریع ازش دور شدم.
با صوتی گراهی شده اضافه کردم: تو… تو کی هستی؟
نگاهش رنگ غم گرفت.
– پس حدس دکترت درست بوده.
به اطراف نگاه کردم و گیج و با استرس گفتم: یعنی… یعنی چی؟ من کجام؟
بهش خیره شدم.
– تو کی هستی؟ اصلا چه اتفاقی برام افتاده؟
مغزم انگار داشت منفجر میشد، هیچی یادم نمیومد.
با ترس گفتم: چرا… چرا چیزی یادم نمیاد؟ چرا نمیفهمم چه خبره؟ اصلا خودم… خودم کیم؟
دستمو گراهی شد که بهسرعت کف دستمو بیرون کشیدم.
– بهم کف دست نزن، جواب سوالامو بده.
نگاهش پر از اشک بود.
– اینجا بیمارستانه، بخاطر اینکه از پلهها پرت شدی پایین قسمتی از مغزت آسیب دیده، دکترت میگه…
دیدههاشو بست و ادامه داد: فراموشی گراهی شدی.
اخمهام از هم باز شدند و با بهت نگاهش کردم.
زیر لب زمزمه کردم: یعنی چی؟
با ترس ملحفهی رومو کنار زدم.
– نه من یادم میاد، حتما یادم میاد.
میل داشتم از تخت پایین برم که بازومو گرفت و با بغض گفت: استراحت کن.
بغض بدی گلومو فشرد.
کف دستشو پس زدم و با بغض بیان کردم: ولم کن.
هی سعی میکردم به یاد بیارم ولی هیچی یادم نمیومد.
درآخر بغضم ترکید که کف دستهامو روی صورتم گذاشتم و هق زدم: یادم نمیاد، هیچی یادم نمیاد.
بهسرعت رو به روم وایساد و دو طرف صورتمو گراهی شد.
– گریه نکن قربونت برم، شاید یادت راهی شده باشه ولی من همه چیو بهت میگم، باشه؟
دستهامو پایین آوردم و با گریه گفتم: تو کی هستی؟ هان؟
کمی خیره نگاهم کرد و درآخر با بغض اضافه کرد: نیما نامزدت.
جا خورده زمزمه کردم: چی؟!
تبسم پر بغضی زد.
– اصلا مضطرب نباش خانمم، من پیشتم.
فقط بیحرف با صورت خیس از اشک به چهرهی جذابش خیره شدم.
همین که تو گرمی آغوشش فرو راهی شدم چشمهام بسته شدند و باز بغضم گرفت.
– چی شد که اینطور شدم؟ کسیو جز تو دارم؟ اصلا خودم کیم؟ خواهش میکنم بهم بگو دارم دیوونه میشم.
– همه چیو بهت میگم نفسم، فقط اول آروم شو.
حرفهاش و آغوشش حس خوبی داره ولی نمیدونم چرا ته وجودم یه جوریه، یه حس بدی دارم.
دستمو گرفت و دور کمرش گذاشت.
زمزمه کرد: بغلم کن.
با خجالت سرمو عقب کشیدم که بهم نگاه کرد.
لبخند مهربونی زد.
– دیگه نبینم گریه کنی، همیشگی رو گریهت حساسم.
تبسم خجالت زدهای زدم.
– الان آرومی که تعریف کنم؟
سری تکون دادم.
ازم جدا شد.
– اول بذار به دکترت بگم بیاد.
باشهی آرومی اضافه کردم.
خم شد و بوسهای به گونم زد که خجالت وجودمو پر کرد.
عقب کشید و ریز خندید.
بینیمو کشید و با خنده بیان کرد: آخ قربون خجالتت، دوباره باید از اول خجالتتو بریزم.
با تبسم سرمو پایین انداختم.
باز لبخند زد و به سمت در راهی شد.
سرمو بالا آوردم و با نگاهم تا وقتی که از اتاق بیرون بره بدرقهش کردم.
کف دستمو روی سرم که باندپیچی شده بود گذاشتم.
چشمهام کمی سیاهی میرفت و سرمم درد میکرد.
به سرم خون چشم دوختم.
حداقل خوبه که یکی کنارم دارم.
چشمهامو بستم و بازم به مغزم فشار آوردم اما جز پوچی نتیجهای نگحرکت کردم.
با آوای در چشمهامو باز کردم که با نیما و یه مرد روپوش سفید به تن رو به رو شدم.
اون مرده که فکر کنم دکتره با لبخند کنارم وایساد.
– حال بیمار ما چطوره؟
– اگه سردرد و سرگیجه رو فاکتور بگیرم خوبم.
مشغول معاینه و بررسی شد.
– اینها طبیعیه دخترم.
کارش که تموم شد یه برگهای به نیما داد.
– این داروهاشه، برو بگیر.
نیما سری تکون داد.
– وضعیتشم خداروشکر خوبه.
نیما: ممنونم دکتر.
دکتر: خواهش میکنم.
بعدم به سمت در رفت.
منتظر به نیما نگاه کردم.
وقتی دکتر بیرون رفت گفت: برم داروهاتو بگیرم.
بهسرعت اضافه کردم: نه نرو، اول منو از این سردرگمی بیرون بیار.
به سمتم اومد.
کنارم جای گرفت که به تاج تخت تکیه دادم.
نفس عمیقی کشید و به دیدههام نگاه کرد.
بالاخره با کمی مکث لب باز کرد: اسمت مطهرهست و پایین افتادنت هم تقصیر خدمتکاره، بالای پلهها رو خشک نکرده بود، تو هم داشتی میدویدی که از پلهها پایین بیای که لیز میخوری و پرت میشی پایین، اونموقع من خونه نبودم، بچهها تو رو میارم بیمارستان.
اخم کردم.
– بچهها؟
– منظورم اونهاییه که برام کار میکنند.
آهانی اظهار کردم.
مکث کردم و اظهار کردم: قضیهی ما چیه؟
تبسمی زد.
– تو کارمند شرکتم بودی.
ابروهام بالا پریدند.
– شرکتم یه شرکت تبلیغاتیه، اولین برخوردمون تو یه مهمونی بود، اونجا من تو رو از کف دست چندتا پسر که میخواستند بهت دست درازی کنند نجات دادم، بعدها کم کم این ارتباط قویتر شد، باهم شمال راهی شدیم، تفریح کردیم.
خندید و ادامه داد: یادمه واسه اامان بار که بوسیدمت چجوری از دستم فرار کردی.
ریز خندیدم.
– چند وقت بعدش اعتراف کردم که دوست دارم ولی تو گفتی که فرصت میخوای، منم بهت فرصت دادم که فکر کنی، فکراتو کردی و بهم جواب دادی، جوابتو خوب یادمه، گفتی با اینکه بسیار بیشعور و پررویی ولی بسیار دوست دارم.
خندم گراهی شد.
– واقعا اینو گفتم؟
با خنده گفت: آره.
– پس قلب پری ازت داشتم، نه؟
خندون گفت: راستشو بخوای یه کم اذیتت میکردم.
با ابروهای بالا حرکت کرده گفتم: از چه لحاظ؟
دستش که روی رونم قرار گرفت لبمو گزیدم.
به بالا حرکتش داد که یه حسی بهم دست داد.
– اینجوری.
اخم کردم و با حرص دستشو پس زدم که شروع کرد به ریز خندیدن.
همون طور که میلبخند زد به صورتم نزدیکتر شد.
به لبم چشم دوخت که آب دهنمو به زحمت قورت دادم.
– میشه بری عقب؟ هرم نفسهات اذیتم میکنه.
سرشو کمی کج کرد و اظهار کرد: مثلا چجوری اذیتت میکنه؟
با حرص اضافه کردم: نیما!
خندید و سرشو نزدیکتر آورد.
نمیدونم چرا دلم شتابزده میزد و گرمم شده بود.
نگاههاشو بست و لبشو روی لبم گذاشت که تموم تنم گر گراهی شد و قلبم هری ریخت.
اون دستشو کنار صورتم گذاشت و لبمو مکید که از حس فوق العاده خوب و لذت بخشش بیاراده نگاههام بسته شدند.
داشتم نفس کم میاوردم که خودش زودتر عقب کشید و پیشونیشو به پیشونیم تکیه داد.
نفس زنان اضافه کرد: همیشه باید مال من باشی، متوجهی که چی میگم؟ نه؟
تبسمی روی لبم جای گرفت و نفس زنان آروم اظهار کردم: کاملا.
سرشو پایین آورد و تو گودی گردنم فرو کرد که یه حسی بهم کف دست داد.
بوسهای زد که خفیف لرزیدم.
لبشو که برداشت نگاههامو باز کردم که نگاهم تو نگاهش خیره شد.
تبسمی زد.
– مهم نیست که فراموشی گرفتی مهم اینه که سالمی، این فراموشی هم یه خوبی داره.
ابروهام بالا پریدند.
– چه خوبی؟!
کمی خیره نگاهم کرد و بعد گفت: مرگ مولین و باباتو به یاد نمیاری.
تموم حس خوبم پرید و وجودم لرزید.
– مامان… مولین و بابام مردند؟!
با غم سری تکون داد که اشک توی دیدههام حلقه زد.
– چجوری؟
– پلیسا کشتنشون.
دستمو روی دهنم گذاشتم و با بغض گفتم: چرا؟
نگاهش پر از نفرت شد.
– بدون اینکه مطمئن بشند مامان و بابات قاتلند وقتی که داشسریع با تو فرار میکردند بهشون تیر میزنند و میکشنشون، منم به زور تو رو از اونجا بیرون کشیدم واسه همینه که الان زندهای.
اشکهام تند سریع پایین اومدند و وجودم پر از نفرت و کینه شد.
به آرومی بغلم کرد و گفت: گریه نکن مطهره، انتقامشونو میگیریم، همین چند وقت پیش تصمیم داشتی که توی باند همراهم باشی، خواستی بشی بزرگترین باند قاچاق.
با گریه اظهار کردم: با خلافکار بودن چی درست میشه؟ هان؟ انتقامشون گراهی شده میشه؟
نزدیک گوشم گفت: اونها اسم ما رو خلافکار میذارند ولی خلافکار واقعی خودشونند که بیقلبیل ننگ خلافکاری به یکی میزنند و میکشنشون اما برعکس، ما اگه یکیو میکشیم دلیل محکمی داریم.
لحنش پر از نفرت بود.
لبمو به دندون گراهی شدم تا صوتی گریهم بلند نشه.
محکمتر بغلم کرد.
– خانم من باید قوی باشه، باید قوی باشی تا هیچ کسی نقطه ضعفی ازت نبینه، باید بیرحم باشی، این به نفع خودته.
خاموشی کردم و چیزی ناضافه کردم.
حس میکردم حرفهاش درسته.
کینهای که تو وجودم پمشاهده کرد اومده بود مثل تودهی سرطانی تموم وجودمو پر کرده بود.
دوست داشتم با کف دستهای خودم تک تکشونو بکشم.
– تو باهوشو شجاعی، قبلا اینو بهم ثابت کردی، تنها چیزی که کم داری قوی بودن و بیرحم بودنه، اگه این دوتا رو بتونی تو خودت جاش بدی اونوقته که دیگه همه باید ازت بترسند، اونوقته که به کمک هم انتقام مامان باباتو ازشون میگیری، باهام هممسیر میشی خانمم؟
شونههاشو گرفتم و به عقب بردمش.
اشکهامو با خشمگینت پاک کردم و به دیدههاش زل زدم.
– کمکم کن که دیگه ضعفی نداشته باشم نیما.
کم کم لبخندی روی لبش نشست.
– خودشه! این خانم منه.
#چند_روز_بعد
کیسه بکسو گراهی شد.
– تا میتونی بهش مشت بزن.
سری تکون دادم و نفسمو به بیرون فوت کردم.
قدرتمو توی کف دستم جمع کردم و شروع کردم به مشت زدن که اظهار کرد: محکمتر.
زورمو زدم که کف دستم حسابی درد گرفت.
چند ثانیه بعد خواستم وایسم که تند اضافه کرد: واینسا.
نالیدم: کف دستم درد گراهی شده خب!
با اخم گفت: حرف نباشه بزن باید کف دستت عادت کنه.
پوفی کشیدم و سعی کردم ادامه بدم.
آخر ولش کرد و اضافه کرد: بسه.
یه مشت محکم زدم و ولش کردم که نمیدونم چی شد محکم کیسه بکسه بهم خورد که به عقب پرت شدم و از درد چشمهامو روی هم فشار دادم.
صدای خندهی نیما قد بلند شد که چشمهامو باز کردم و با حرص و درد اضافه کردم: کوفت!
با خنده بازومو گراهی شد و کشیدهم کرد.
رو به کیسه بکسه با حرص نفس زنان اضافه کردم: آشغال!
نیما با خنده بیان کرد: یادت باشه که کیسه رو بگیری نه اینکه ولش کنی.
بازومو که حسابی درد گحرکت کرده بود ماساژ دادم.
– این تمرینات سخته.
بازوهامو گراهی شد و فشارشون داد که آخی اضافه کردم.
– تو بدنسازی راهی شدی، از این بازوها بهشدت وقته کار نکشیدی واسه همین درد گحرکت کرده.
با ابروهای بالا رفته گفتم: واقعا؟
سری تکون داد.
– یه کم استراحت کن، بعد ادامه میدیم.
پوفی کشیدم و روی سکوی چوبی جای گرفتم اونم به سمتی رفت.
کف دستکشها رو از کف دستم بیرون آوردم و کنارم گذاشتم.
یه کم از آب توی بطری خوردم.
وارد یه اتاقک شد و چند ثانیه بعد با بالاتنهی لخت و یه چیز توی کف دستش بیرون اومد که تند از خجالت نگاهمو ازش گرفتم و لبمو گزیدم.
خنده کنان به طرفم اومد.
– چیه؟ خجالت کشیدی؟
بدون اینکه بهش نگاه کنم با اخم گفتم: چرا لباستو درآوردی؟
رو به روم وایساد.
– زیرا ورزش کردن اونم بدون لباس راحتتره.
یه چیز رو به روم گرفت.
– اینو بپوش.
به دستش نگاه کردم که با متوجه شدن یه تاپ متعجب به خودش چشم دوختم.
– شوخی میکنی دیگه؟ من این نیم متر پارچه رو بپوشم؟
– غر نزن بپوش وگرنه خودم تنت میکنم.
با اخم و حرص گفتم: برو گمشو! نمیخوام.
بلند شدم و تمایل داشتم برم اما بازومو گرفت و تهدیدوار اظهار کرد: نمیپوشی؟
با استرس اظهار کردم: نه.
خونسرد اظهار کرد: باشه عشقم.
مچمو گحرکت کرد و به طرفی کشوندم که با تقلا اضافه کردم: کجام میبری؟ بابا ولم کن نمیخوام بپوشم مگه زوره؟
یه دفعه زیر زانو و گردنمو گراهی شد که از ترس جیغی کشیدم.
– من مربیتم پس هرچی میگم باید بگی دیده.
با حرص بهش مشت زدم و بیان کردم: بذارم زمین.
چیزی ناظهار کرد و به سمتی حرکت کرد که نفس پر حرصی کشیدم.
نگاهم به بدنش افتاد.
اوف لعنتی عجب چیزیهها! بازوها رو نگاه.
بیاراده دستم روی قفسهی سینهش گذاشتم.
چقدر سفته!
با صداش هل کرده سریع بهش خیره شدم.
– تموم شد؟
خنده از نگاهش میبارید.
متعجب بیان کردم: چی تموم شد؟
با خنده بیان کرد: دید زدن بدن من!
اخمهامو توی هم کشیدم.
– مگه بدن بیریخت توهم نگاه کردن داره آخه؟
با حرص و خنده اظهار کرد: بدن بیریخت من؟ هان؟
یه دفعه روی زمینم گذاشت و به دیوار کوبیدم که با استرس بهش نگاه کردم.
موهامو کنار زد، یقهی مانتومو گحرکت کرد و بدون مقدمه تموم دکمههاشو از جا کند که با نگاههای گرد شده نگاهش کردم.
توجهی به نگاهم نکرد و لباسو تا پایین کف دستم درآورد که با تقلا بیان کردم: چیکار میکنی نیما؟ ولم کن.
بین خودشو دیوار گیرم انداخت که نفسم بند اومد.
– شوهرتم مطهره، اذیتم نکن.
بیحرف بهش چشم دوختم و لبمو گزیدم.
با غم توی نگاهش گفت: مدتها سعی میکردم خجالتتو بریزم و نمیدونی که چه زجری کشیدم، لطفا بازم اذیتم نکن.
قلبم از لحن و نگاهش سوخت.
چقدر چهرهش مظلومه؛ گاهی وقتها شک میکنم که رئیس یه باند بزرگه.
اون تقصیری نداره اگه من فراموشی گراهی شدم.
واسم تعریف کرد که وقتی مامان و بابام کشته شدند چقدر اذیتش کردم و هر روزگار پیشش گریه میکردم.
حقش نیست که بازم عذاب بکشه.
– معذرت میخوام، لباسو بده خودم میپوشمش.
تبسمی روی لبش نشست.
عقب که کشید نفس حبس شدمو به بیرون فرستادم.
لباسو به طرفم گرفت که ازش گرفتم.
نفس عمیقی کشیدم.
عزممو جمع کردم و مانتومو درآوردم.
میل داشتم تاپو بپوشم ولی نگاه خیرهشو روی بدنم حس کردم.
تاپو تو صورتش کوبیدم و با حرص اضافه کرد: نگاه نکن.
دیده بسته خندید.
بهسرعت تاپو پوشیدم اما از وضعیتش لبمو گزیدم.
خط بالا تنم بدجور تو چشم بود.
چشمهاشو باز کرد که نگاههاش برقی زدند.
– جون! حالا شد هات من.
درحالی که از خجالت داشتم آب میشدم مچمو گحرکت کرد و کشوندم.
– بریم سر بقیهی تمرین.
#مـاهـان
با غم به مهرداد نگاه میکردم.
خاموشی تلخی توی اتاقش پیچیده بود.
اینقدر داره خودشو اذیت میکنه که آخرش بعد از چند روز بیهوش و مریض روی تخت افتاد.
تو داری با خودت چیکار میکنی داداشم؟
نفس عمیقی کشیدم.
محدثه کنارم جای گرفت و سرشو روی شونم گذاشت که کف دستمو دور شونهش حلقه کردم.
– ماهان؟
– جونم؟
– میگی مطهره کجاست؟
نفس پر غمی کشیدم.
– نمیدونم.
معلوم بود بغض داره.
– پلیس ردی ازش نگرفته؟ یا کسی زنگ نزده که دیدتش؟
آروم لب زدم: نه، هیچ خبری ازش نیست.
با بغض اضافه کرد: داداشت داره داغون میشه.
اشک بیشتری چشمهامو پر کرد و بغض به گلوم چنگ انداخت.
با آوای آیفون تند از هم فاصله گحرکت کردیم.
قد بلند شدم و از اتاق بیرون اومدم که پشت سرم اومد.
تند از پلهها پایین رفتم و صفحهی آیفونو خیره شدم.
با دیدن حمید بهسرعت در رو باز کردم.
محدثه: یعنی خبری از مطهره داره؟
با امید اظهار کردم: شاید.
همین که وارد خونه شد بدون مقدمه اضافه کردم: سلام، خبری شده؟
از نگاهش نمیتونستم تشخیص بدم که چی میخواد بگه.
– سلام، مهرداد کجاست؟
– توی اتاقه، فعلا بیهوشه سرم بهش وصله.
آروم آهانی گفت.
محدثه: آقا حمید از مطهره خبری نشد؟
نگاهش بینمون چرخید.
دلم روی هزار میزد و این خاموشیش میترسوندم.
عصبی و با ترس گفتم: د حرف بزن!
نفس عمیقی کشید و بهمون نزدیکتر شد.
هی دهنشو باز میکرد که یه چیزی بگه اما نمیگفت.
محدثه دستمو گرفت که دیدم یه تیکهی یخه.
بهش نگاه کردم که با ترس نگاهم کرد.
آروم اضافه کردم: چیزی نیست، آروم باش.
ولی خودمم به این حرفم اطمینان نداشتم.
حمید کیف کف دستیشو روی میز گذاشت و یه سری پلاستیکهایی رو بیرون آورد.
یکیشو به طرفمون گرفت.
– این واسه مطهرهست؟
محدثه ازش گحرکت کرد که مشاهده کردم یه ساعته اما نصفیش سوخته.
محدثه تند اظهار کرد: آره خودشه.
نگاه حمید رنگ عوض کرد.
یکی دیگشو به محدثه داد.
– این چطور؟
چقدر گردنبندش آشناست؟
محدثه با ترس اظهار کرد: آقا مهرداد بهش داده بود.
مضطرب بیان کردم: اینها رو از کجا آوردی؟
همه چیو توی کیف گذاشت.
اشک توی دیدههاش وجودمو میلرزوند.
درست و حسابی نمیتونستم نفس بکشم.
– امروزگار گزارشی به کف دستمون رسید، یه ماشین از دره پرت شده بود پایین…
نفس تو سینم حبس شد و محدثه به بازوم چنگ زد.
– وقتی حرکت کردیم گفتند که یه دختر توی ماشین بوده، انگار قبل از اینکه پرت بشه کشته شده بوده و از عمد توی ماشین گذاشته بودنش و از دره به پایین پرتش کردند تا اثری ازش نباشه، مامورا این وسایلو تونستند ازش پیدا کنند.
با غم ادامه داد: تسلیت میگم بچهها.
چنان شکی بهم وارد شد که فقط بیحرکت به حمید نگاه دوختم و واسه یه لحظه حس کردم که دیگه دلم نزد.
یه دفعه کف دست محدثه از دور بازوم باز شد و روی زمین افتاد که حمید سریع کنارش جای گرفت و نگران گفت: محدثه خانم؟
نمیفهمیدم داره چه اتفاقی میوفته.
انگار کل ذهنم قفل کرده بود جوری که حتی نمیتونستم نگاهمو بچرخونم.
حمید تند گفت: ماهان محدثه خانم بیهوش شدند باید ببریمشون بیمارستان.
ولی بازم فقط بیحرکت به جلو خیره شدم و تنها جوشش اشکو توی چشمهام حس کردم.
جهان دور سرم میچرخید و تموم تنم یخ کرده بود.
حمید با ترس تند رو به روم وایساد که فقط زیرلب زمزمه کردم: مهرداد میمیره!
کف دستشو بالا برد تا سیلیای بهم بزنه ولی پلکهام روی هم افتادند و بعد از اون سیاهی مطلق!
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن