بهم که رسید بیان کرد: لخت لختی؟
شامپو رو از دستش چنگ زدم.
– به تو چه؟
چشم غرهای هم بهش راهی شدم و چرخیدم و از اتاق بیرون اومدم.
دیروز کلی تهدیدم کرد که کارمو تلافی میکنه اما چرا تا حالا کاری نکرده؟ یعنی پشیمون شده؟
همون طور که به زمین نگاه میکردم؛ از این فکر با خودم کلنجار میرفتم و شامپو رو به کف دستم میکوبیدم وارد اتاق شدم.
عجیبه! نه؟
نگاهمو بالا آوردم، ولی یه دفعه پام به تخت گیر کرد و با صورت روی تخت افتادم و شامپو از کف دستم در راهی شد.
با حرص مشتی به تخت زدم.
تخت بزرگتر تو این اتاق دوازده متری نبود که بذارند؟ درست تو جادهه.
لااقل اتاق مهرداد بزرگه؛ واسه اونجا مناسبه.
پوفی کشیدم و قد بلند شدم و بهش لگدی زدم.
به طرف شامپو که درش باز شده بود و مقداری ازش روی فرش ریخته بود راهی شدم.
خم شدم و برش داشتم.
با دستمال شامپو رو تمیز کردم.
صبر کن ببینم؛ این شامپوی گل رزه، پس چرا زرده؟!
از این فکر اخمهام بهم گره خوردند.
کمی از شامپو رو کف کف دستم ریختم و بوش کردم؛ ولی با چیزی که درک کردم هست از حرص دندونهامو روی هم سابیدم.
حالا از عمد شامپوی توی اتاقمو برمیداری؟ تخم مرغ میکنی توی شامپو؟ دارم برات مهرداد خان؛ فقط صبر کن.
بعد از نیم ساعت از حموم بیرون اومدم و جلوی میز آرایش جای گرفتم و شروع به سشوار کشیدن و شونه کردن موهام کردم.
مجبور شدم با صابون موهامو بشورم.
بعد از اینکه شونه کردم، موهامو بافتم و یه تاپ قرمز و شلوار مشکی پوشیدم.
متفکر به دیوار خیره شدم.
حالا چه بلایی سرش بیارم؟
با فکری که به ذهنم رسید تبسم بدجنسی روی لبم نقش بست.
مقداری از شامپو رو توی کیسه فریزری که توی کیفم بود ریختم و توی جیب شلوارم گذاشتمش.
شامپو رو برداشتم و از اتاق بیرون اومدم.
وقتی به اتاقش رسیدم بخاطر بسته بودن در، در زدم.
– کیه کیه در میزنه؟
سعی کردم نخندم.
از خوشحالی مزه میریزی؟
نفس عمیقی کشیدم و در رو باز کردم.
با یه زیر پوش جذب مشکی روی تخت دراز کشیده بود.
لبخندی زدم و شامپو رو بالا آوردم.
– بابت شامپو ممنون؛ توی حموم بذارمش؟
با تعجب بهم چشم دوخت ولی زود هل گفت: آره آره.
وارد حمام شدم و دستمو جلوی دهنم گرفتم تا صوتی خندمو نشنوه.
شامپو رو سرجاش گذاشتم و بیرون اومدم.
روی تخت قرار گرفته بود.
– از شامپو راضی بودی؟
– آره؛ شامپو شامپوعه دیگه.
ابروهاشو بالا داد.
-احیانا بوی خاصی نمیداد؟
شونهای بالا انداختم.
– نه؛ چطور؟
کف دستی به ته ریشش کشید.
معلومه هنگ کرده.
کنارش روی تخت قرار گرفتم.
بهم نگاه کرد.
– شامپو زرد رنگ نبود؟
– نه؛ شامپوی گل رز چرا باید زرد رنگ باشه؟ عجیب رفتار میکنیا!
سرشو خاروند و به زمین خیره شد.
آروم کیسه رو از توی جیبم برداشتم و روی تخت گذاشتم.
گرهشو با احتیاط باز کردم و بعد کیسه به دست کف دستمو روی کمرش گذاشتم.
– حالت خوبه؟
بهم نگاه کرد و هل بیان کرد: آره آره.
یعنی الانه که بزنم زیر خنده.
کف دستمو بالاتر آوردم.
– شامپوی خوبیهها؛ موهامو بهشدت نرم کرد؛ ازش استفاده کردی؟
– نه.
– میخوای استفاده کنی؟
– نه؛ برای چی بکنم؟
– پس چرا دادی من استفاده بکنم؟
– آم… زیرا… میتمایل داشتم که… یعنی شامپوشو اندیشیدم دوست داری و اینکه زنونهست نه مردونه.
خندون اظهار کردم: ولی تو هم حتما دوست داری.
تو یه حرکت کل محتوای توی کیسه رو روی سرش خالی کردم و تند بلند شدم و از خنده قلبمو گرفتم.
با ترس دستی توی موهاش کشید، اما با دیدن تخم مرغ از بین دندونهای کلید شدش گفت: من تو رو میکشم مطهره.
از خنده نمیتونستم حرف بزنم.
قد بلند شد؛ تعداد زیادی کف دستمال کاغذی برداشت و روی سرش کشید.
هیچ جوری خندم تمومی نداشت.
با حرص بهم خیره شد.
– بچرخ تا بچرخیم.
یه دفعه به سمتم هجوم آورد که با خنده جیغی کشیدم؛ تند توی حمام پریدم و در رو قفل کردم.
لگدی به در زد.
-بیا بیرون ببینم.
با لحن خندون بیان کردم: نمیام.
آوای نفسهای پر حرصشو میمتوجه شدم.
– آخرش که بیرون میای مطهره خانم.
محکم به پیشونیم زدم.
چه جایی هم پناه گراهی شدم!
توی حموم اون هم توی اتاق اون!
آوای برخورد در اتاقش به دیوار بلند شد.
شاید بار دیگر داره میره حموم.
با یادآوری قیافهی اون لحظهش باز خندم گراهی شد.
به در تکیه دادم و دستمو روی قلبم گذاشتم.
وای خدا؛ چقدر خندیدم؛ میترسم این خندهها آخرش تبدیل به گریه بشه.
نفس پر استرسی کشیدم و قفل و در رو باز کردم.
با احتیاط بیرون اومدم و پاورچین پاورچین به سمت در رفتم.
به بیرون سرکی کشیدم و وقتی دیدم وضعیت سفیده بیرون اومدم و از پلهها پایین حرکت کردم و نگاهمو اطرافم چرخوندم.
گرمای حضورشو پشت سرم حس کردم که تند چرخیدم.
با دیدنش اونم با موی نمدار قلبم هری ریخت.
وقتی متوجه شد متوجهش شدم به سمتم دوید که جیغی کشیدم و پا به فرار گذاشتم.
با حرص بیان کرد: جرئت داری وایسا.
وارد آشپزخونه شدم که قدمهاشو آرومتر کرد و با تبسم مرموزی گفت: جاده فراری نداری.
تبسم محوی زدم.
– واقعا؟
به سمتم دوید که بهسرعت از اپن به اونور پریدم.
وقتی مشاهده کردم نمیاد به سمتش چرخیدم که مشاهده کردم با تعجب نگاهم میکنه.
– اینکار رو از کجا یاد گرفتی؟
لبخند زدم.
– کجای کاری استاد؟ من بچه که بودم از در خونمون میحرکت کردم بالا.
تعجب تو نگاهش از بین راهی شد و به سمتم دوید که چرخیدم ولی تا خواستم بدوئم از شانس گندم پام به زیر فرش گیر کرد و نزدیک بود با صورت روی میز فرود بیام که کف دستی مردونه دور شکمم حلقه شد.
چشمهامو بستم و نفس آسودهای کشیدم.
نزدیک گوشم لب زد: گیرم افتادی موش کوچولو!
نگاههامو باز کردم و آب دهنمو با استرس قورت دادم.
لبشو به گوشم چسبوند.
– حالا تخم مرغ میریزی روی سر من؟ فلفل میپاشی توی لباسهام؟
با استرس لبخند زدم.
– شوخی بود مهرداد جونم.
آوای خندهی آرومشو گوش دادم.
گوشم از هرم نفسهام داشت آتیش میگرفت.
– الان شدم مهرداد جونم؟
حلقهی کف دستشو تنگتر کرد که با نفس تنگی بیان کردم: میشه ولم کنی؟ دارم خفه میشم.
اون کف دستشم محکم دورم حلقه کرد که از درد آخی گفتم.
همونطور که منو به خودش فشار میداد گفت: لعنتی دوست دارم تو بغلم اونقدر فشارت بدم که نفست بالا نیاد.
با صورت جمع شده از درد درحالی که سعی میکردم کف دستشو از دورم باز کنم اظهار کردم: ولم کن دارم له میشم، کم این بازوها گنده نیسسریع!
سرشو تو گودی گردنم فرو کرد که نالیدم: مهرداد؟
بوسهای زد که لبمو گزیدم.
-اگه نمیخوای کار بهت داشته باشم امروزگار یه غذای توپ واسم درست کن، اگه بد مزه باشه اونوقت مجازاتت میکنم.
شتابزده اضافه کردم: باشه باشه قبول.
یه دفعه فشار کف دستهاشو بیشتر کرد که دادی کشیدم.
همین که ولم کرد دستمو روی دلم گذاشتم و سعی کردم نفس بگیرم.
میونشم بیان کردم: لعنت به این هیکلت!
لبخند زد و از پشت سر گونهمو بوسید و کنار گوشم اظهار کرد: حقت بود.
با خنده در مقابل چشمهای پر حرصم از کنارم رد شد و روی مبل جای گرفت.
– بدو کارتو انجام بده عزیزم، قراره بهت نمره بدم.
چشم غرهای بهش راهی شدم و با لگد زدن به میز حرصمو خالی کردم.
وارد آشپزخونه شدم و وسایل مورد نیاز رو واسه پختن یه فسنجون توپ و مشتی بیرون آوردم.
صوتی تلوزیون کشیده شد.
بخشی از کارهام که تموم شد از آشپزخونه بیرون اومدم.
میل داشتم کنارش بشینم ولی مچمو گرفت و بین پاش نشوندم که چرخی به دیدههام دادم.
از کف دست این!
دستهاشو دور شکمم حلقه کرد و کنار صورتشو به سرم تکیه داد.
– قراره مسموم بشم؟
خندیدم.
– نخیر، قراره انگشتهاتو هم بخوری.
آروم ریز خندید و کشیده بیان کرد: او!
بوسهای به گونم زد که تبسمی روی لبم نشست.
واقعا کنارش بودن حس و حال خوبی داره.
آروم لب زد: بریم شمال؟
با ذوق گفتم: آره، کی؟
– بعدازظهر بریم تا فردا هم باشیم.
با ذوق به سمتش چرخیدم که سرشو عقب برد.
– عالیه! پس برم به محدثه و…
انگشتشو روی لبم گذاشت.
– فقط خودمون دوتا.
لبم آویزون شد.
– خوش نمیگذره که!
– خوش میگذره، به من اعتماد کن.
سشتمو روی ته ریشش کشیدم.
– ناراحت نشند؟
موهامو پشت گوشم برد.
– نمیشند، حالا قبوله بریم؟
تبسمی زدم.
– بریم.
تبسمی زد.
سرشو جلو آورد و لبمو بوسید که کوتاه چشمهامو بستم و باز کردم…
منتظر بهش نگاه دوختم اما اون بیخیال فقط میخورد.
آخرش خودم بیان کردم: خوبه؟
به غذام اشاره کرد.
– اول بخور بعدا میگم.
باشهای بیان کردم و مشغول خوردن شدم.
بد بود که نمیخورد.
غدامو تموم کردم و بهش که داشت با کف دستمال لبشو تمیز میکرد چشم دوختم.
بهم چشم دوخت و انگشتهاشو توی هم قفل کرد.
– بد نبود.
حرصم گرفت.
– همین؟
سرشو تکون داد.
– بگی نگی خوب بود.
با حرص گفتم: مهرداد؟
سعی کرد نخنده.
قاشقشو برداشت و ته موندهی فسنجونشو خورد.
– مزهش همون طوریه که…
خاموشی کرد که دندونهامو روی هم فشار دادم.
کشیده شدم و به سمتش خم شدم.
– حرصم نده بگو.
کوتاه به لبم بعد به نگاههام چشم دوخت.
– فکر نمیکردم دستپختت خوب باشه.
ذوق کردم ولی خودمو زدم به نفهمی.
– این یعنی چی؟
ریز خندید و انگشت شستشو روی لبم کشید که اخم ریزی کردم.
– اینجور انگشتشو روی لبم نکش!
ابروهاش بالا پریدند.
– اونوقت چرا؟!
– زیرا… آم…
خندیدم.
– میدونی؟
شیطون بهم نگاه کرد.
– بگو دیگه، چرا؟
– خب… اصلا حسش میدونی مثل چی میمونه؟
سوالی بهم خیره شد.
– مثل چی؟
سرمو تو گودی گردنش فرو کردم و بوسهای زدم که حبس شدن نفسشو به خوبی حس کردم.
– مثل این.
سرمو عقب آوردم که دیدههاشو آروم باز کرد.
کم کم تبسم شیطنتباری روی لبش نشست.
– واقعا؟
سری تکون دادم.
– حالا هم بگو غذا چطور بود؟ از صد نمره نمره بده.
متفکر سرشو کمی کج کرد و موهامو پشت گوشم برد.
– خب… از صد نمره… بهت…
بیطاقت بیان کردم: خب چند؟
– نود و پنج.
درست وایسادم و شاکی کف دست به کمرم زدم.
– پس اون پنج درصدش چی؟
لبخند زد و از جاش بلند شدم.
به کنارم اومد.
– اون پنج درصدشو وقتی میدم که طعم اصلیه غذامو بدیده.
گیج گفتم: یعنی چی؟
کف دستشو پشت سرم به اپن تکیه داد.
– یعنی این.
اون کف دستشو کنار صورتم گذاشت و یه دفعه لبم با داغی لبش به آتیش کشیده شد که نگاههام بسته شدند.
نرم شروع کرد به بوسیدنم که قلبم شروع به کوبیدن کرد.
بیشتر بهم چسبید که بین خودش و اپن گیر افتادم.
با گاز ریزی که از لبم گراهی شد به خودم اومدم و دو کف دستمو کنار صورتش گذاشتم و با لذت همراهیش کردم.
درآخر لبشو آروم جدا کرد، دستشو توی موهام فرو برد و پیشونیشو به پیشونیم تکیه داد.
آروم لب زد: لعنتی تو چی داری؟
دستهامو دور گردنش حلقه کردم و مثل خودش آروم اظهار کردم: اعتراف میکنم که کنار تو حالم خوبه… اونم خیلی خوب.
سرشو عقب کشید و گونمو بوسید.
تا اومدم دیدههامو باز کنم به آرومی بغلم کرد که تبسمی روی لبم نشست و سرمو به سینهش تکیه دادم.
گرمای تنش لذت بخشترین چیزیه که حسش کردم.
********
همین که ماشین چهارتا چرخهاشو از تهران بیرون گذاشت گوشیم به صوت دراومد.
چرخیدم و به سمت صنقلبیهای عقب خم شدم.
گوشیمو برداشتم ولی تا تمایل داشتم بشینم مهرداد کف دستشو محکم به پشتم کوبید که با حرص به رو به روم نگاه کردم.
– جواب نده.
درست جای گرفتم و با حرص گفتم: کف دستت نمیتونه کار نکنه؟!
ریز خندید و کوتاه بهم چشم دوخت.
– قبلا هم بهت بیان کردم، وقتی خم میشی وسوسه انگیز میشه.
خندون چشم غرهای بهش راهی شدم.
به صفحهی گوشیم نگاه کردم که با مشاهده کردن شمارهی خونه جواب دادم.
– سلام، چه خبرا اهل خونه؟
صدای خندون بابا کشیده شد.
– سلام، معلومه اونجا حسابی داره بهت خوش میگذره که اینقدر انرژی داری!
با خنده چرخیدم و به در تکیه دادم؛ پاهامو روی رون مهرداد گذاشتم که با تعجب بهم نگاه کرد.
– عالیه بابا جون.
مهرداد: پاتو…
بهسرعت سرفهای مصلحتی کردم و پامو به رونش کوبیدم که با درد آروم خندید.
دیده غرهای بهش راهی شدم و آروم بیان کردم: صدات درنیاد.
بابا نگران بیان کرد: سرما خوردی؟
– نه بابایی، فقط واسه صدا صاف کردن بود.
– آهان، پس خداروشکر، نبینم سرما بخوریا.
خندیدم.
– دیده.
– آقاجون ازت گله دوره، چرا بهش سر نمیزنی؟
لبمو گزیدم.
- چیزه… درسهام سنگین شده واسه همین نمیرسم که برم.
با آوای زیرلبی و پر حرص ادامه دادم: اونم چه درسی! درس تحر*یک کردن استاد!
– اما سعی کن بری، حداقل بهش زنگ بزن.
– چشم پدرم.
– آفرین… راستی شنبه قراره بیایم تهران.
محکم به گونم زدم و کشیده گفت: نه!
مهرداد با تعجب بهم نگاه کرد.
بابا با تعجب گفت: چی نه؟
هل خندیدم.
– منظورم اینه که، نه واقعا؟ سوپرایزم کرمتوجه شد.
لبخند زد.
– آهان.
مهرداد سوالی بهم نگاه کرد که لبمو گزیدم و کف دستمو به چپ و راست تکون دادم.
– خب بابا جون از طرف من خداحافظ گوشیو میدم به مولینت.
با حالت زار بیان کردم: خداحافظ.
یه خورده با مولینم حرف زدم و بعد قطع کردم که بلافاصله مهرداد اظهار کرد: چی شده؟
– بدبخت شدیم! قراره شنبه مولین و بابام بیان تهران، یعنی اینکه تا چند شامگاه خبری از من نیست و اینکه باید برگردم به خونه مجردیم.
چهرش شدید پکر شد.
– آهان، باشه.
ابروهام بالا پریدند.
– آهان، باشه؟! همین؟!
– خب، چی بگم دیگه؟ بگم آخ جون؟
کل انرژی منم خالی شد.
– آره، چی بگی دیگه؟
پاهامو از روی رونش برداشتم و درست نشستم.
کف دست به سینه با اخمهای درهم به خیابون نگاه کردم.
کوتاه بهم خیره شد اما توجهی بهش نکردم.
– حالا چرا قهر کردی؟
چشمهامو بستم.
– حرف نزن خوابم میاد.
پوفی کشید و دیگه چیزی ناظهار کرد.
*****
با حس تکون خوردنم نگاههامو باز کردم که بخاطر نور چراغ چشمهامو ریز کردم.
– بلند شو رسیدیم.
دو کف دستمو توی صورتم کشیدم و چند بار پلک زدم.
در رو باز کرد و از ماشین پیاده شد.
کش و قوسی به کمرم دادم و بعد از برداشتن کت و کیفم از ماشین پیاده شدم.
سوز سرد مثل شلاق به بدنم خورد که یه لحظه لرزیدم.
صوتی دریا میومد و این یعنی اینکه دریا بهمون نزدیک بود.
خواب آلود به جلو حرکت کردم.
هنوز گیج میزدم و خوابم میومد.
یه جا نزدیک بود بیوفتم که یکی بهسرعت زیر بازومو گرفت.
مهرداد با خنده اظهار کرد: این چه وضعشه؟ مگه مست کردی؟
خمیازهای کشیدم.
– خوابم میاد.
کتمو از کف دستم گرفت و روی شونم انداخت.
همونطور که بازومو گراهی شده بود به جلو بردم.
جاده سنگ فرش شده پامو به درد میاورد.
یه کم که حالم سرجاش اومد گفتم: خودم میام.
ولم کرد که دو طرف کتمو گراهی شدم تا بیشتر گرم بشم.
نگاهمو اطراف دوختم.
یه ویلای نسبتا بزرگ که فکر کنم حیاطش اون طرف بود.
با کلید در رو باز کرد و اول گذاشت من وارد بشم، بعدم خودش به داخل اومد و در رو بست.
همه جا غرق در تاریکی بود ولی با کلیدی که مهرداد پایین زد خونه تو روشنایی فرو رفت که چشمهامو ریز کردم.
یه سالن نسبتا بزرگ که تموم وسایلهاش از چوب بود، یه قسمت مبلهای طوسی رنگی جلوی تلوزیون گذاشت شده بود و یه قسمت یه میز طویل ناهار خوری بود.
مهرداد چمدون به کف دست از پلههای چوبی پایین راهی شد که کفشمو درآوردم و منم پشت سرش راهی شدم.
نزدیک کاناپهها یه آشپزخونه بود که پشت اپنش سه تا صنقلبی تک پایهی کشیده گرد سفید گذاشته شده بود.
– اینجا واسه خودته؟
– نه واسه بابامه.
آهانی اضافه کردم.
تبسمی زدم.
– خوشگله.
از پنج پلهای که بود بالا راهی شدیم.
راهرویی بود که چهار تا در داخلش داشت.
مهرداد در دومین اتاقو باز کرد.
وارد شدیم که کیفمو به جالباسی که بود آویزون کردم و مهردادم چمدونو کنار تخت دو نفرهی سفیدی که بود گذاشت.
با متوجه شدن گیتار کنار اتاق با ذوق به سمتش راهی شدم و برش داشتم.
– وای گیتارم هست!
روی تخت نشستم که مهرداد با ابروهای بالا راهی شده و خنده گفت: میخوای بزنی؟
چپ چپ بهش نگاه کردم.
– دو ترم کلاسشو رفتم، چی میگی؟
بیشتر هنگ کرد.
– واقعا؟!
سری تکون دادم.
– اما خب، ولش کردم وقت نداشتم.
کنارم قرار گرفت و با همون حالت اظهار کرد: بزن ببینم.
– یه آهنگ نمیتونم بزنم اما آکوردها رو آره.
پا روی پا انداختم و گودی گیتار رو روی رونم تنظیم کردم.
سعی کردم یادم بیاد.
نفس عمیقی کشیدم و شروع کردم.
اول آکورد لا مینور رو اجرا کردم، بعد از اون به ترتیب E7 ، E،Dm و سل ماژور رو اجرا کردم.
بهش چشم دوختم که با تحسین گفت: بد نبود، فکر نمیکردم بلد باشی!
بازومو به بازوش کوبیدم و شیطون بیان کردم: منو هیچوقت دست کم نگیر عزیزم.
ریز خندید که خندیدم و بلند شدم.
گیتار رو سر جاش گذاشتم و به سمت کف دستشویی حرکت کردم.
– از اذان گذشته.
روی تخت دراز کشید.
– یه کم خستگی در کنم میخونم حاج خانم.
نمازهامونو که خوندیم به پیشنهاد خودش با قهوه وارد حیاط شدیم.
پتو مسافرتیو روی شونم انداختم.
با دیدن دریا تبسمی روی لبم نشست و بادی که صورتمو نوازش کرد هرچند که سرد آرامش و لذت خوبیو بهم داد.
مهرداد سینیو روی میزی که نزدیک دریا بود گذاشت و رو یکی از صنقلبیهای گردش قرار گرفت که منم قرار گرفتم.
حیاط نسبتا بزرگ بود، اونم سرسبز که بخاطر پاییز کم کم داشت زرد رنگ میشد.
یه طرفش تاپ داشت و یه طرفشم تور والبیال.
چراغهای ایستاده همه جا رو روشن کرده بودند و با یه دیوار سنگی با ویلای کناری جدا میشد.
انگار کسی داخل اون ویلاست زیرا هم سر و آوا میاد و هم چراغهاش روشنند.
– ویلای بابای نیماست.
با تعجب بهش خیره شدم.
– واقعا؟!
سری تکون داد.
– اگه میدونستم که اینجان عمرا میومدم.
با همون حالت اظهار کردم: چرا ویلاهای باباهاتون کنار همه؟
به صنقلبی تکیه داد.
– بابا بزرگهامون رفقای بچگی بودند، باهم این دوتا ویلا رو ساخسریع، بعد به ماها ارث رسید، بابا محسنم تازگیا بین بچههاش ارثو پخش کرده که بعدا دعوایی نشه.
آهانی بیان کردم.
همونطور که به دریا نگاه میکردم از سرما دستهامو بین پام بردم تا گرم بشند.
سرد بود اما سوز نداشت.
خم شد و کف دستهاشو روی میز گذاشت.
– دستتو بده من.
تبسمی روی لبم قرار گرفت.
خم شدم و کف دستهامو روی میز گذاشتم که گرفتشون.
گرمای کف دستش نه تنها کف دستم بلکه کل وجودمو گرم کرد.
سرشو کمی کج کرد و با تبسم بهم نگاه دوخت.
با تبسم به دیدههای مثل شامگاهش نگاه کردم.
– کنارت حالم خوبه.
لبخندم رگهی خجالت پیدا کرد که سرمو پایین انداختم.
– سرتو بیار بالا و به دیدههام نگاه کن.
با کمی مکث سرمو بالا آوردم و به چشمهای مهربونش نگاه کردم.
سر و صوتی اون ویلا واضحتر شد و انگار چند نفر بیرون اومدند.
خواستم بچرخم که سریع اظهار کرد: نچرخ.
متعجب اضافه کردم: چرا؟!
– همینطوری.
نگاهش به عقب افتاد ولی نمیدونم چی مشاهده کرد که یه دفعه سینیو به کنار بود، خم شد و لبشو روی لبم گذاشت که نگاههام گرد شدند و تو گلو صداش زدم ولی لبشو روی لبم فشرد که قلبم شروع به تند کوبیدن کرد.
یه دفعه صدای نیما رو گوش دادم.
– به! مهرداد خان!
آروم لبشو برداشت که متعجب بهش چشم دوختم.
بدون توجه به نگاه من درست وایساد و بسیار خشک بیان کرد: میبینم اومدی خوش گذرونی!
نفس عمیقی کشیدم و قد بلند شدم و به سمت نیما چرخیدم.
نیما خندید ولی معلوم بود از روی حرص یا برآشفتهته.
– آره تو هم که معلومه…
به من اشاره کرد.
– اومدی خوش گذرونی.
اخمی رو پیشونیم قرار گرفت.
مهرداد: خب که چی؟
یه دفعه با کسی که روی تراس باهاش دیده تو دیده شدم اخمهام از هم باز شدند و از خجالت اینکه دیده باشه مهرداد منو بوسیده گر گراهی شدم.
اخم عمیقی روی پیشونیش بود.
نیما: بیا اینور یه کف دست والیبال بازی کنیم…
با طعنه ادامه داد: قهرمان .
ایمان از پلهها پایین اومد که کف دستمو بالا آوردم.
– سلام.
به طور عجیبی زود اخمهاش از هم باز شدند و تبسمی زد.
– سلام.
با خوردن آرنج مهرداد تو پهلوم لبخندمو جمع کردم.
بهش خیره شدم که نگاه تندی بهم انداخت، منم از رو نحرکت کردم و ایشی گفتم.
مهرداد سعی کرد عصبانیتشو پنهان کنه.
– خودتون خوش بگذرونید دزد .
نیشخندی کنج لب نیما نشست.
مهرداد با پوزخند بیان کرد: ایمان خان، چه خبرا؟
ایمان پوزخند کم رنگی زد.
– خبری نیست استاد.
وا اینا چه پدرکشتگی باهم دارند؟!
آخرش صبرم سر اومد و قد بلند اضافه کردم: اه! بسه اینقدر با طعنه حرف نزنید.
با حرکت کف دست رو به نیما بیان کردم: برو مزاحم نشو.
مهرداد آروم اضافه کرد: دمت گرم!
آروم اظهار کردم: خواهش میکنم.
بهم نگاه کرد و لبخند زد.
نیما به بازوی ایمانی که روی من زوم بود زد.
– بریم اون دوتا…
با پوزخند ادامه داد: کبوتر عاشق صیغهای رو تنها بذاریم.
عصبانیت نگاه مهرداد رو پر کرد و به سمتش هجوم برد اما تند جلوش پریدم و دستهامو روی قفسهی سینهش گذاشتم.
– ولش کن.
صوتی خندهی نیما مثل پیکور تو سرم فرو حرکت کرد و عصبیم کرد.
مهرداد چشمهاشو بست و نفس عمیقی کشید.
بعد از چند ثانیه جوری که انگار نه انگار اتفاقی افتاده لبخندی زد.
– بشین عزیزم، قهوههامون سرد شد.
متعجب از این تغییر یکبارهیش باشهای اظهار کردم.
باهم قرار گرفتیم.
به عقب نگاهی انداختم که مشاهده کردم نیما و چند تا دختر و پسر دیگه تو زمین والیبالند و ایمان کنار کسی که جوجه رو باد میزنه وایساده.
یه دفعه مهرداد چونمو گرفت و سرمو به شدت به سمت خودش چرخوند که از دردش صورتم جمع شد.
– چیکار میکنی مهرداد؟
نگاههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
– دیگه به اونور نگاه نکن، مخصوصا به ایمان، باشه؟ نذار باهات بد راهی شداری کنم.
متعجب بیان کردم: چرا اینقدر رو این بدبخت حساسی؟!
نگاههاشو باز کرد و نگاه بدی بهم انداخت که آب دهنمو با ترس قورت دادم.
– نکنه از اون پسره خوشت میاد؟
با ابروهای بالا راهی شده اظهار کردم: اون مثل برادرمه مهرداد! تو در ذهنش گذراندی حالا که باهاش خوبم بهش نظر خاصی دارم؟
نفس عمیقی کشیدم و همونطور که خم بود کف دستشو کنار صورتم گذاشت.
با آوایی که از قبل ولومش بالاتر حرکت کرده بود با لبخند اظهار کرد: نه فداتشم، میدونم که تو فقط تمرکز و فکرتو گذاشتی روی منو به فرد دیگه هم فکر نمیکنی.
از این کلماتش جا خوردم و فقط سکوت کردم.
– حالا برو گیتار رو بیار واست گیتار بزنم.
تموم تعجبم پر کشید و با ذوق دستهامو به هم کوبیدم.
– میخوای برام بخونی؟
لبخند زد و لپمو کشید.
– آره برو.
با مسروری بلند شدم و بعد از بوسیدن گونهش به سمت ویلا دویدم.
وارد شدم و کفشهامو درآوردم.
بعد از اینکه گیتار رو برداشتم میل داشتم به سمت در حیاط برم اما یه دفعه صدای آیفون همه جا رو پر کرد که اخم کم رنگی کردم.
یعنی کیه؟
با کمی مکث گیتار رو کنار پلهها گذاشتم و ازشون بالا حرکت کردم.
در رو باز کردم اما با کسی که متوجه شدم انگار یه عالمه آب جوش روی سرم ریخشتابزده و پاهام سست شدند که سریع در رو گراهی شدم.
با پوزخند روی لبش گفت: تو اینجا چیکار میکنی دختر عمو؟ اونم توی یه ویلا با نوهی دوست آقاجون؟
با ترس و بهت زیر لب زمزمه کردم: سپیده!
به عقب انداختم و وارد شد که پتو از دستم در حرکت کرد و روی زمین افتاد.
دلم انگار از سینهم میخواست بیرون بزنه و از ترس داشتم میمردم.
نگاه اجمالی به اطراف انداخت و با همون چهرهی خبیسش به طرفم چرخید.
– چیه دختر عمو؟ کپ کردی!
درحالی که درست و حسابی نفس نمیکشیدم بیان کردم: فکر بدی نکن، واست توضیح میدم.
نیشخندی زد و رو به روم وایساد.
ناخون کاشته شدشو زیر چراکهم گذاشت.
– چیه؟ وحشت کردی؟
نزدیک صورتم لب زد: مثلا اگه همه بفهمند تو با یه پسر رابطه داری…
به عقب هلش دادم و با صدای لرزون داد زدم: این چرندیاتو توی مغزت نکن.
در رو محکم بستم که صوتش توی ویلا پیچید.
– بشین باهم حرف بزنیم.
ریز خندید و چرخید و از پلهها پایین حرکت کرد.
کل تنم مثل بید میلرزید و کف دستهام یخ کرده بودند.
کف دست به جیب نگاهشو چرخوند.
– پس توهم اهل پولدار تور کردن بودیو خبر نداشتم! همون شامگاه توی مهمون شک کردم که ربطی به هم دارید.
آروم از پلهها پایین اومدم.
خدایا چی سر هم کنم بگم؟
سعی کردم آوام نلرزه.
– چطور متوجه شدیم؟
به طرفم چرخید.
– همجاده دوستام تو ویلای بغلیم، اومدم توی حیاط که دیدمت.
ریز خندید.
– چه عاشقانه باهم حرکت کردار میکنید.
نمیتونستم جلوی حلقه زدن اشک توی دیدههامو بگیرم.
– سپیده من…
با صدای مهرداد بهش خیره شدیم.
– مطهره؟
با دیدن سپیده ابروهاش بالا پریدند.
– آشنایی! دختر عموی مطهره نیستی؟
سپیده با عشوهی همیشگی توی جاده حرکت کردنش به سمتش حرکت کرد.
– درسته آقا مهرداد! میبینم با دختر عمویی که دم از پاکی میزنه اومدی محبت و ح…
مهرداد با جدیت حرفشو قطع کرد: مواظب حرفهات باش، مطهره اگه اینجاست به خواست منه نه خودش.
هردوشون نگاهی به منی که هر لحظه نزدیک بود از حال برم انداخشتابزده.
مهرداد به طرفم اومد.
بازوهامو گراهی شد که تمایل داشتم پسش بزنم اما محکمتر گرفت و آروم بیان کرد: برو یه چیز بخور رنگت مثل گچ شده، خودم حلش میکنم.
بغض کردم.
– مهرداد آبرومو میبره.
با ساکتش گفت: بیان کردم حلش میکنم، دلواپس نباش، حالا هم برو.
سری تکون دادم که بازومهامو ول کرد.
نگاهی به سپیدهای که شرارت و تهمتوجه شد توی دیدههاش موج میزد انداختم و بعد با ترس و استرس به سمت آشپزخونه رفتم.
کف دستمو روی دلم گذاشتم و لباسمو توی مشتم گراهی شدم.
خدایا خودت به دادم برس.
#مــهــرداد
وقتی که دور شد به طرفش چرخیدم.
– خب، اینجایی که اونو تهدید کنی؟
بهم نزدیک شد و نیشخندی زد.
– نه، واسه چی؟ فقط هممسیر دوستهام اومدم خوش گذرونی، توی حیاط بودم که اتفاقی شما دوتا رو مشاهده کردم.
رو به روش وایسادم و سرد توی چشمهام چشم دوختم.
– کدوم ویلا؟
– بغلی.
اینبار من نیشخندی زدم.
– با نیما میگردی؟
انگار انتظار نداشت بشناسمش، یه لحظه چشمهاش پر از استرس شدند ولی بعد خودشو خونسرد نشون داد.
– با اون نمیگردم، با دوستهام اومدم.
کوتاه ریز خندیدم
گوشیمو از جیبم بیرون آوردم.
– میدونی، وقتی دو نفر تنها تو یه ویلان، آدم فکرای بدی به سرش میزنه.
نگاه بدی بهش انداختم که بیان کرد: فقط بیان کردم فکر بد، نگفتم واقعا اینطوره که!
– میدونی، منم فکر میکنم کسی نمیدونه با یه عده پسر اومدی خوش گذرونی، میدونی، بسیار خوب میتونم چهارتا دروغم روش بذارم و تحویل بابات بدم، میدونی که میشناسمش.
ترس نگاهشو پر کرد.
– تو بگو تا من تو کل فامیل رابطهی بین تو و مطهره رو پخش کنم.
ریز خندیدم.
– راستش، همه بفهمند، مطهره رو میگیرم و خلاص میشه، ولی واسه تو به این راحتیا نیست، به زور با یه پسر میشونند پای سفر عقد تا حرفها بخوابه.
زبونش قفل شده بود.
– مطمئنا اینجایی تا از مطهره اخاذی کنی، پس یادت باشه که منم آتویی ازت دارم، پس کار اشتباهی نکن.
گوشیمو بالا آوردم.
– و اینکه امتحانمم نکن.
عصبیت نگاهشو پر کرد.
– یه روزی آخرش حساب اون مطهره رو میرسم.
پوزخندی زدم.
تنهای بهم زد و با قدمهای تند به سمت حرکت کرد که تبسم پیروزگارمندانهای روی لبم قرار گرفت.
هنوز هیچ کسی منو نشناخته... حتی حاضرم واسه اون دانشجوی چموش و فراریم قاتلم بشم.
گوشیمو توی جیبم گذاشتم و به سمت آشپزخونه رفتم.
تمایل داشتم صوتش بزنم ولی مشاهده کردم که کنار یخچال تو خودش جمع شده، سرش روی کف دستهاشه و شونههاش میلرزند.
قلبم فشرده.
کنارش جای گرفتم و کف دستمو دور شونش حلقه کردم.
– مطهره؟
تند سرشو قد بلند کرد و به اون طرف چرخوند و اشکهاشو پاک کرد.
بهم نگاه کرد که با دیدن چشمهاش دلم به آتیش کشیده شد.
– بله؟
اعتراف میکنم گریه که میکنه دیدههاش زیباتر میشند ولی اونقدر مظلوم میشه که کل وجودت به آتیش کشیده میشه.
کف دستمو کنار صورتش گذاشتم.
– آخه چرا ضجه زدی دیوونه؟
معلوم بود باز بغض داره.
سرشو پایین انداخت.
– بیچاره میشم مهرداد.
سرشو تو بغلم گحرکت کردم که بغضش شکست.
اشک توی چشمهام حلقه زد.
– هیس، گریه کن، درستش کردم.
با گریه بیان کردم: میره میگه، سپیده سالهاست دنبال یه آتو از منه.
– منم یه آتو ازش گراهی شدم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن