تمایل داشت از بغلم بیرون بیاد اما نذاشتم و ادامه دادم.
– معلومه باباش نمیدونه با پسرا اومده شمال، هممسیر نیما و اونوریا اومده، تهدیدش کردم، نمیره بگه.
با بغض اضافه کرد: یعنی نمیگه؟
سرشو بوسیدم.
– نه، نمیگه، بگه بد میبینه، حالا هم کشیده شو بریم توی حیاط، قرار بود واست گیتار بزنم.
میل داشتم ازش جدا بشم اما پیرهنمو توی مشتش گرفت و آروم اظهار کرد: نرو، بذار تو بغلت باشم.
تبسمی روی لبم نشست و محکمتر بغلش کردم.
شالشو از سرش پایین انداختم و صورتمو توی موهاش فرو کردم.
عمیق بو کشیدم که از بوی خوبش دیدههام بسته شدند.
کف دستهاشو دورم حلقه کرد و آروم زمزمه کرد: ممنون که هستی.
نفسم از این جملهش بند اومد اما چنان لذتیو بهم داد که یه لبخند واقعی روی لبم نشوند.
#مـطـهـره
با لذت و آهستهش آغوشش نگاههامو بستم.
اعتراف میکنم که این استاد پررومو دوسش دارم، بهشدت هم دوسش دارم.
با کمی مکث ازش جدا شدم.
دو طرف صورتشو گرفتم، دیدههامو بستم و لبمو روی لبش گذاشتم.
بوسهای زدم و لبمو برداشتم که آروم دیدههاشو باز کرد.
تبسمی زد و باز بغلم کرد و محکم فشارم داد که با خنده و درد اظهار کردم: ولم کن خفه شدم دیوونه!
روی سرمو محکم بوسید.
یه دفعه قد بلند شد و روی کولش انداختم و از آشپزخونه بیرون اومد که تقلا کردم و با استرس گفتم: دیوونه اینجوری نبرم بیرون! میبینند.
بیخیال بیان کرد: ببینند، زنمی قلبم میخواد.
معترضانه اضافه کردم: مهرداد!
نزدیک در با خنده روی زمین گذاشتم که چپ چپ بهش نگاه کردم.
روی بینیم زد.
– اینجور نگام نکن میخورمتا.
سعی کردم نخندم و اخممو نگه دارم.
با بوسهای که بین دوتا ابروم زد اخمهام از هم باز شدند و خندیدم.
– حالا شد، گیتار کو؟
به کنار پله اشاره کردم که به سمتش راهی شد.
– پتومم کنار در افتاده بیزحمت بیارش.
بعد از اینکه گیتار رو برداشت از پله ها بالا راهی شد و پتو به کف دست از پلهها پایین اومد.
شالمو درست کردم.
بهم که رسید میل داشتم بچرخم در رو باز کنم ولی کف دستم تو دست مردونش حبس شد که با ابروهای بالا راهی شده بهش چشم دوختم.
– اینجور کف دستت یخ نمیکنه.
خندیدم و آهانی اظهار کردم.
کفشهامونو پوشیدیم و از ساختمون بیرون اومدیم.
با خوردن سوز سرد به بدنم بیاراده به مهرداد نزدیکتر شدم که شیطون نگاهی بهم انداخت.
– بغلت کنم؟
چپ چپ بهش نگاه کردم.
– اینجا نه.
ریز خندید و باشهای بیان کرد.
نزدیک دریا روی همون صنقلبیها نشستیم.
– حیف شد، قهوم سرد شد.
– انشاالله دیگه فردا میخوری، یه ساعت دیگه یه شام توپ درست کنیم بخوریم.
دستهامو زیر چراکهم زدم.
– چی درست کنیم؟
شونهای بالا انداخت که لبخند زدم و خودشم خندید.
نگاهی به اون طرف چرخوندم که معترضانه اضافه کرد: مطهره؟
– صبر کن ببینم سپیده نباشه.
نگاهم که تو نگاه ایمانی که هنوزم کنار منقل بود گره خورد تبسمی زد.
با ضربهای که مهرداد به سیمها زد ار جا پریدم و ترسیده به سمتش چرخیدم.
– هراسیدم بابا!
با اخم گفت: منو عصبی نکن، باشه؟
با تعجب بیان کردم: وا! مهرداد؟ چیکارت دارم آخه؟
با همون اخم اضافه کرد: نگات به ایمان بخوره یهو میبینی قاطی کردم، حواست باشه.
لبخند بدجنسی زدم.
– داری حسودی میکنی؟ نه؟
نگاه تندی بهم انداخت.
– چی اظهار کردی؟ من حسودی میکنم؟ اصلا برای چی حسودی کنم؟
ریز خندیدم و قد بلند شدم.
صنقلبیمو کنارش گذاشتم و نشستم.
یه کف دستشو توی کف دستهام گراهی شدم.
– اصلا فکر کن اونها نیسسریع، رو ایمانم اینقدر حساس نباش، من و اون مثل خواهر و برادریم، مثل برادر نداشتمه نه بیشتر.
اخمهاش از هم باز شدند و لپمو کشید.
– باشه وروجک، حالا بگو چه آهنگی واست بزنم.
به صنقلبی تکیه دادم.
– هر چی خودت دوست داری.
متفکر دستی به چونش کشید.
– یه دفعه دخترهای اونور چشمم نکنند یا بخوان مخمو بزنند؟
تهمتوجه شدوار چشمهامو ریز کردم.
– چی گفتی؟
ریز خندید.
– هیچی، با خودم بودم.
نگاه غرهای بهش رفتم که پررو بازم خندید.
چندتا ضربه روی گیتار زد و بعد شروع کرد که با تبسم بهش نگاه کردم.
با تبسم به چشمهام زل زد که تبسمم عمیقتر شد.
همین که شروع کرد به خوندن باز قلبم از صوت و نگاهش لرزید.
اون موهاش که با نسیم دریا تکون میخورد عجیب جذابش میکرد.
– امشامگاه… میخوام بمونم من تا صبح کنارت… این دریا با تو چه حالی داره… بارون بباره… بارون بباره… تو هم بخندی برا من دوباره بخونم برات… نگام تو نگات، چشاتم کنار… همه نگاه کنن به ما… با اون قلببری کردنات…
#ایــمــان
یعنی حاضرم قسم بخورم عذابآورترین صحنهایه که دارم میبینم.
اون طرز نگاهها… اون احساس توی نگاهش… یعنی اینکه مهرداد رو دوست داره و همینطور مهرداد اونو.
اشک توی دیدههام هر لحظه نزدیک بود روی گونم سر بخوره.
باید زودتر بهش میگفتم که دوسش دارم اما الان یعنی هنوزم امیدی هست؟
چرا میگه بعد از تموم شدن صیغه ولش میکنه؟ چرا اصلا صیغهش شده؟
دیدههامو بستم.
برای اولین بار از دختری خوشم اومده و به این راحتیها بیخیالش نمیشم… میجنگم تا مال من بشه.
#نـیــما
لیوان توی کف دستمو محکمتر گراهی شدم و با خشمی که داشت آتیشم میزد بهشون نگاه کردم.
پس با همین ترفنداش مطهره رو مثل هر دختر دیگهای سمت خودش کشیده.
ولی کور خونده… اگه من نیمام مطهره رو ازش میگیرم، حالا به هر قیمتی شده.
امیدوارم از راه آسونتری بتونم به دستش بیارم وگرنه آخرش مجبور میشم اون دارو رو بهش بدم تا هیچ چیزیو دیگه به یاد نیاره و با دروغ بتونم کنار خودم نگهش دارم.
این نیمایی که اینجا نشسته هیچوقت شکست نمیخوره… اونم از کی؟
پوزخندی زدم.
از مهرداد رادمنش!
با صدای گوشیم نگاه ازشون گحرکت کردم.
گوشی و بیرون آوردم که با مشاهده کردن “لادن” جواب دادم.
– بله؟
– نشد.
اخمی کردم.
– چرا؟
– قفل خونشو عوض کرده.
نفس عصبی کشیدم.
– تو اتاق شرکتش حرکت کردی؟
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– اونجا هم قفلشو عوض کرده.
زیر لب اضافه کردم: لعنتی!
با پا روی زمین ضرب گرفتم.
– یه فکری واسش میکنم، تو برو خونه منتظر خبرم باش.
باشهای بیان کرد و بعد با حرصی که توی آواش مشخص بود بیان کرد: اون دوتا چیکار می کنند؟
پوزخندی زدم.
– قرار گرفته واسش گیتار میزنه.
عصبی خندید.
– یادمه فقط واسه من گیتار میزد حالا واسه اون دختره میزنه؟
نیشخندی زدم.
– چیه؟ حسودیت میشه؟
– باز شروع نکن… فعلا تا بعد.
بعدم قطع کرد که پوزخندی زدم.
تو هنوزم دلت پیش اون مهرداد گیره… الکی واسه من دم از انتقام نزن.
متفکر سشتمو به لبم کشیدم.
شاید با استفاده از لادن بشه مطهره رو از مهرداد دور کرد.
********
#مـطـهـره
با دست دودها رو کنار زدم.
– هوف، این دودا رو اینوری نزن خفه شدم.
– خب تو اینور واینسا.
سینیای که سیخهای جوجه داخلش بود رو برداشتم و روی میز اون طرفش گذاشتم.
یه تیکه مرغ داشتیم که قلب و رودشو بیرون ریختیم و به قسمتهای کوچیک تقسیمش کردیم.
یه سیخو برداشت ولی انگشتشو توی آب طعم دهندهها زد و یه دفعه روی بینیم کشید که صورتم جمع شد و بینیمو با آستینم پاک کردم.
– بیشور!
لبخند زد و سیخو روی منقل گذاشت.
به جاش من کل دستمو توش فرو کردم و یه دفعه توی صورتش کشیدم و زود ازش دور شدم.
زود نگاههاشو بست و درحالی که خودشو باد میزد با حرص گفت: لعنتی دیدههام داره میسوزه، آبلیموعه.
با خنده بیان کردم: الان آب میارم.
یکی از ظرفهای بزرگو برداشتم و به سمت شیر زیر یه درخت راهی شدم.
ظرفو پر از آب کردم.
– بدو مطهره.
لبمو گزیدم تا نخندم.
قد بلند شدم و خندون اظهار کردم: دارم یه کم آب میارم صورتتو بشورم.
به سمتش رفتم و بازوشو گرفتم.
– یه کم بیا این طرفتر.
کمی جا به جا شد که تموم آبو روش خالی کردم که از جا پرید و سر تا پا خیس شد.
ظرفو ول کردم و شروع کردم به بلند ریز خندیدن.
همونطور که آب ازش چکه میکرد دندونهاشو روی هم فشار داد و آستینشو به صورتش کشید.
یه دفعه به سمتم هجوم آورد که با خنده جیغی کشیدم و فرار کردم.
با حرص قد بلند بیان کرد: آره فرار کن.
با اون لنگهای درازش نزدیک بود بگیرتم که بهسرعت زدم رو ترمز و خم شدم که جلوتر ازم وایساد.
عقب عقب رفتم.
– جوجه سوخت موش آب کشیده شدهی عزیزم.
همونطور وایساده بود و از دست مشت شدش معلوم بود از حرص داره خفه میشه.
کم کم به طرفم چرخید و با اخمهای درهم بدون اینکه بهم نگاه کنه به سمت منقل رفت که تعجب کردم.
بچه ننه قهر کرد؟!
پشت سرش حرکت کردم و با تعجب اضافه کردم: قهر کردی؟
بهش که رسیدم خواستم کف دستمو روی بازوش بذارم ولی یه دفعه چرخید و زیر و زانو و گردنمو گراهی شد و بلندم کرد که از ترس جیغی کشیدم و به لباسش چنگ زدم.
نزدیک صورتم گفت: دارم برات.
وقتی دیدم به سمت دریا میره با تقلا بیان کردم: ولم کن غلط کردم، مهرداد توروخدا خیسم نکن.
توی آب وایساد و خمم کرد که جیغی کشیدم، کف دستهامو دور گردنش حلقه کردم و بهش چسبیدم.
– نکن.
خندون بیان کرد: منکه هنوز…
جیغ زدم: نگو.
شروع کرد به ریز خندیدن.
حس کردم کتم خیس شد که بیشتر بهش چسبیدم.
– توروخدا نندازم.
نزدیک گوشم بیان کرد: یه کم خیس میشی.
با حس خیسی کمرم نالیدم: مهرداد سرما میخورم.
سرمو تو گودی گردنش فرو کردم که آروم گفت: بپا نفسهای داغت کار دستت نده.
بهسرعت سرمو عقب کشیدم که ریز خندید.
همین که کشیده شد نفس آسودهای کشیدم.
یه دفعه ولم کرد که جیغی کشیدم اما تند گراهی شدم و شروع کردم به ریز خندیدن.
سرمو تو سینهش پنهان کنم و مشتمو بهش کوبیدم.
– بهشدت بدی!
به لبخند زدنش ادامه داد و قدم برداشت.
*****
با حس نوازش کف دستی توی موهام بیدار شدم.
تا تمایل داشتم چشمهامو باز کنم صوتی آروم مهرداد مانعم شد.
– چند روزگار بری که قلبم برات تنگ میشه جوجه.
سعی کردم تبسم نزنم.
از حس نکردن روشنایی معلوم بود هنوز شامگاهه.
انگشتشو آروم روی پلکم کشید که قلبم شروع به سریع زدن کرد.
– تو بری من که دیگه وقتی صبح چشمهامو باز میکنم تو رو نمیبینم.
شستشو که روی لبم کشید، لبم نبض گحرکت کرد و نزدیک بود الکی خواب بودنم لو بره.
– اونوقت دیگه به امید سر به سر گذاشتن کی برم خونه؟ هوم؟
دلم از حرفهاش میلرزید.
کاش دل لعنتیم آرومتر میکوبید و بیقراری میکرد تا مبادا بفهمه که بیدارم.
با حس داغی نفسهاش که روی صورتم پخش شد رسما گر گرفتم.
سشتشو به لب پایینیم کشید.
نزدیک خودم حسش میکردم؛ اونقدر نزدیک که صورتم از هرم نفسهاش داشت میسوخت.
– لعنتی چی داری که اینطور دیوونت شدم؟
نفسم بند اومد.
واقعا مهرداد بود که داشت این حرفها رو بهم میزد؟ یعنی بیخوابی نزده به سرش که باعث بشه این حرفها رو بزنه؟
لحظهای نگذشت که کنار لبم از گرمای لبش سوخت شد و دستش توی موهام بیحرکت موند.
لبش بیحرکت و ثابت مونده بود.
میهراسیدم از آوای دلم فهمیده باشه که بیدارم.
بالاخره لبشو برداشت و دستشو روی قلبم گذاشت که دیگه مطمئن شدم درک کرده بیدارم.
با یه نفس عمیق سعی کردم نفسهایی که کم آوردمو جبران کنم.
حرفی نزد و به جاش بغلم کرد که آروم بیان کردم: مهرداد؟
زمزمه کرد: بخواب.
انگار انتظارشو نداشت که بیدار بشم.
دیگه حرفی نزدم.
لبخندی از شیرینی حرفهاش روی لبم جای گرفت.
کاش بشه یه روزی عقد دائمت بشم، بشم زن واقعیت، بشم خانم خونت، بشم زن استاد و مقلبینگ مهرداد رادمنش!
چمدون به کف دست از پلهها پایین اومدم.
– منم دیگه دارم رفع زحمت میکنم.
اخمی روی پیشونیش جای گرفت و به طرفم اومد.
– همین که حرکت کردند برمیگردی دیگه نه؟
– خودت میخوای برگردم؟
رو به روم وایساد و عمیق توی نگاههام زل زد.
– بیشتر از هر چیزی که فکرشو بکنی.
تبسمی روی لبم نشست.
چمدونو روی زمین انداختم، خودمو تو بغلش انداختم و دستهامو دور کمرش حلقه کردم.
به ثانیه نکشیده بین بازوهای مردونهش گم شدم.
نگاه بسته گفتم: قلبم برات تنگ میشه.
حس کردم یه لحظه نفس تو سینهش حبس شد.
روی سرمو بوسید و آروم زمزمه کرد: دل منم برات تنگ میشه.
لبخندم عمیقتر شد.
چیزی نگذشت که از خودش جدام کرد و سریع دو کف دستشو توی صورتش کشید.
به طرف در حرکت کرد.
– معطل کنیم دیر به دانشگاه میرسی.
با تبسم به حرکت کردنش نگاه کردم.
با کمی مکث چمدونمو برداشتم و پشت سرش رفتم.
****
جلوی آپارتمان وایساد.
به سمتش چرخیدم و بهش چشم دوختم.
از همین الان قلبم براش تنگ میشه.
بهم نگاه نمیکرد، دیدههاشو بسته بود و با انگشتهاش روی فرمون ضرب گراهی شده بود.
با همون حالت بیان کرد: نمیخوای بری؟
معلوم بود که داره اینکار رو میکنه تا بتونه قلب ازم بکنه.
خم شدم.
کف دستمو اونور صورتش گذاشتم و گونهشو عمیق بوسیدم.
ازش جدا شدم.
بازم چشمهاشو بسته بود.
لبخندم کم رنگتر شد.
– خداحافظ.
– خداحافظ.
با غم در رو باز کردم اما تا میل داشتم پامو از ماشین بیرون بذارم یه دفعه بازومو گرفت، به سمت خودش کشیدم و لبشو روی لبم گذاشت که تبسمی روی لبم نشست.
دو طرف صورتمو گرفت و بوسهی عمیقی زد.
ازم که جدا شد آروم چشمهامو با تبسم باز کردم.
نگاهشو بین دوتا نگاههام چرخوند و اضافه کرد: مواظب خودت باش.
– هستم، تو هم باش.
سری تکون داد و اخم ریزی کرد.
– فقط نفهمم حرکت کرد و رسیدی با اون ایمان داشته باشی.
ریز خندیدم.
– باشه.
دستهاشو برداشت که اضافه کردم: خداحافظ.
درست نشست.
– خداحافظ.
*
از کلاس بیرون اومدیم.
عطیه با حرص اضافه کرد: دوست دارم کلهی این استاد رو بگیرم و بکوبم به دیوار.
محدثه هم سری تکون داد و با حرص اظهار کرد: پیر خرفت!
با اخم معترضانه گفتم: عه! این چه حرفیه؟
با طعنه گفت: نکنه ازش خوشت اومده؟
تهمشاهده کردوار بهش چشم دوختم.
– چی بیان کردی؟
تمایل داشت حرفی بزنه که صوتی ایمان مانعش شد.
– مطهره؟
به طرفش چرخیدیم.
– قرار بود باهم حرف بزنیم.
نفسمو به بیرون فوت کردم.
– آره، یادمه.
کولمو روی دوشم تنظیم کردم.
– کجا بریم؟
محدثه توی پهلوم زد و آروم بیان کرد: استاد بفهمه قاطی میکنهها.
آروم اظهار کردم: نمیفهمه.
ایمان: یه کافه همین نزدیکی هست.
عطیه: آم… ببخشید… ماهم بیایم؟
ایمان: آره حتما، چه اشکالی داره؟
لبخندی رو لب عطیه جای گرفت.
– پس بریم…
روی صنقلبیها نشستیم.
اون دوتا هم پشت یه میز دیگه جای گرفتد.
کف دستهاشو توی هم قفل کرد.
– باهام رک باش مطهره، حتی اگه مجبورت کرده هم بهم بگو.
تبسمی زدم.
– نه، مجبور نکرده، بخاطر یه چیز دیگه، اما هیچ کسی نفهمه، مخصوصا نیما.
اخم ریزی کرد.
– واسه چی برم به کسی بگم؟ بهم اعتماد کن.
نفس عمیقی کشیدم.
– من واسه کمک صیغهش شدم.
با چهرهی سوالی اظهار کرد: کمک؟ یعنی چی؟
حسابی تردید داشتم.
– میدونی، هوف… گفتنش سخته.
کمی به سمتم خم شد و با ملایمش گفت: بگو، باهام راحت باش.
نفس عمیقی کشیدم.
– مهرداد یه بیماریای داشت… و اینکه فقط من میتونستم کمکش کنم که درمان بشه زیرا به من کشش داشت.
اخمی کرد.
– یعنی چی؟ چه بیماری؟
پوفی کشیدم.
– یه بیماریای که به شما مردا مربوط میشه و باعث میشه که… چیزه…
گونمو خاروندم.
تیر خلاصو زودتر از من زد.
– بیماریش درمورد رابطهست؟
با خجالت سری تکون دادم.
اخمهاش بیشتر درهم رفت.
– ناتوانی جن*سی یا جنون جن*سی؟ کدوم؟
از شرم لبمو گزیدم.
– ناتوانی.
نگاههامو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
– چند وقته؟
آب دهنمو به سختی قورت دادم.
– تقریبا اولای مهر.
– تا کی؟
آروم بیان کردم: نمیدونم.
خاموشی کرد و نفسهای بلند و عصبی کشید.
با ترمشاهده کرد اضافه کردم: ایمان؟ خوبی؟
نگاههاشو باز کرد که از طرز نگاهش استرسم گرفت.
– یعنی اینکه تو الان…
معنادار نگاهم کرد که تند اظهار کردم: نه نه، هنوز دخترم، شرطمم همین بود.
بازم چشمهاشو بست و با انگشتهاش روی میز ضرب گرفت.
یه دفعه کف دستشو روی میز کوبید که از ترس به بالا پریدم.
– این چه کاری بود که کردی؟ به دور از نگاه مولین و بابات این چه کاری بود؟ هان؟
سرمو پایین انداختم و آروم اضافه کردم: اولش کلی اصرار کرد ولی قبول نکردم، اما بعدش تهمشاهده کردم کرد که میندازتم.
خشن گفت: واسه همین هراسیدی؟
سری تکون دادم که با همون لحن گفت: فقط بشین و ببین چجوری از دانشگاه پرتش میکنم بیرون.
یه دفعه به شدت کشیده شد که با ترس سریع کشیده شدم و جلوش پریدم.
– چیکار میخوای بکنی؟
نگاه عدهای به طرفمون چرخید.
غرید: بیچارش میکنم، اون مهرداد عوضیو به خاک سیاه میشونم.
خواست بره که بازم جلوش وایسادم و با التماس اظهار کردم: توروخدا بیخیال شو ایمان، یه قضیهایه بین من و اون و یه روزگاری تموم میشه.
عطیه و محدثه سراسیمه خودشونو بهمون رسوندند.
ایمان کف دست مشت شدشو جلوی صورتم گراهی شد و به سمتم خم شد.
– بیخیال شم؟ اینکه با تهدید داره ازت استفاده میکنه و لذت میبره چیز مهمی نیست؟
کنارم زد و حرکت کرد که محکم به گونم زدم.
محدثه: چی شده؟
– بدبخت شدم.
به سمت ایمان دویدم و بازم جلوش وایسادم.
– ببین، من مشکلی باهاش ندارم پس دعوای الکی جاده ننداز.
عصبی خندید.
– مشکلی نداری؟
– نه.
غرید: اینکه توسط یه پسر غریبه دستمالی بشی مشکلی نداری؟
از اینکه برای اامان بار اینقدر رک حرف زد تعجب کردم.
- بازم میگم، یه موضوعیه بین من و اون پس لطفا بیخیال شو و دخالت نکن، من بهت اعتماد کردم و بیان کردم.
چنگی به موهاش زد و زیر لب غرید: لعنتی!
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– شامگاه تو مهمونی درموردش حرف میزنیم.
با تعجب گفتم: چه مهمونیای؟
اخم کرد.
– نمیدونی؟
شونهای بالا انداختم.
– نه!
نفس عمیقی کشید.
– بابابزرگت ما رو دعوت کرده.
دیدههام گرد شدند.
– چرا؟!
– میخواد خانوادهها باهم آشنا بشند و هم اینکه دوتا دوست قدیمی وقتی باهم بگذرونند.
– پس بابا بزرگ تو هم با بابابزرگ من دوست بوده؟
سری تکون داد.
پس به این نتیجه میرسیم که آقا جون من و بابابزرگ نیما و مهرداد دوست بودند.
– میرسونمت.
از ترس اینکه مهرداد نزدیک آپارتمان واسم بپا گذاشته باشه اضافه کردم: نه ممنون خودمون میریم، خداحافظ.
تمایل داشت حرفی بزنه اما بهسرعت به سمت در رفتم که پوفی کشید.
محدثه و عطیه از کافه بیرون اومدند.
محدثه: شماها باهم برید، من تاکسی میگیرم میرم کمپ.
تبسمی زدم.
– باشه.
به ساعتش نگاهی انداخت.
– فکر کنم کم کم دیگه مولین و باباتم دارند میرسند تهران.
********
با استرس جلوی آینه وایسادم.
– آروم باش مطهره، سوتی نده، اصلا هم به نیما توجهی نکن.
با حالت زار روی تخت قرار گرفتم.
لعنت بهتون!
اصلا چرا این نیما و سحر هم باید بیان! فقط خانوادهی ایمانو دعوت میکردید دیگه!
یه دفعه صوتی مولین از توی جادهرو قد بلند شد.
– دو ساعت توی اتاق چیکار میکنی؟ بیا الان میرسند.
پوفی کشیدم و داد زدم: الان میام.
بلند شدم و مانتوی لیمویی_سفید توی تنمو مرتب کردم و از اتاق بیرون اومدم.
نفس عمیقی کشیدم و از پلهها پایین حرکت کردم که صدای آقا جونو شنیدم.
– نمیدونید چقدر شادم که قراره اون دوتا رو ببینم.
اخمی کردم.
اون دوتا؟!
– منظورتون از اون دوتا چیه آقاجون؟
همه بهم خیره شدند.
نگاهم به سپیده خورد که با یه پوزخند روشو ازم برگردوند.
خداکنه مهرداد درست و حسابی ترسونده باشتش.
آقاجون: شهریار و محسن دیگه!
با شنیدن محسن با چشمهای گرد شده بیاراده داد زدم: مگه اونا هم میان؟
عمه مریم با تعجب گفت: وا! چرا داد میزنی؟ خب آره، مگه نمیدونستی؟
همونجا روی پلهها فرود اومدم و نالیدم: خدایا نه، حس میکنم امشامگاه بدترین شامگاه عمرم میشه!
مامان نگران به سمتم دوید.
– چی شد مطهره؟ خوبی؟
از ضایع بازیم لبمو گزیدم و سریع قد بلند شدم.
الکی ریز خندیدم.
– آره آره، عالیم، فقط خیلی گرسنمه.
بعد از کنار مولینی که تعجب کرده بود گذشتم و به سمت آشپزخونه رفتم.
– تا نیومدند یه چیزی بخورم.
عمو حسین با خنده بیان کرد: شکموی منی دیگه.
وارد آشپزخونه شدم و بلند اضافه کردم: من نوکرتم.
صدای خندهی خودشو بابا و آقا جون کشیده شد.
خاتون به سمتم چرخید که با حالت زار خودمو تو بغلش انداختم.
– امشب بدترین شامگاه عمرمه.
بغلم کرد و با تعجب بیان کرد: وا! چرا؟!
نالیدم: اون دوتا به جون هم نیوفسریع معجزهست!
از خودش جدام کرد و گیج گفت: کیا رو میگی؟
نفس عمیقی کشیدم.
– هیچی، بیخیال.
با تعجب نگاهم کرد.
به بازوش زدم و در یخچالو باز کردم.
خدایا خودت به خیر بگذرون.
مهرداد… نیما… ایمان، به به! چه شود!
شیشهی آبو بیرون آوردم و بعد از اینکه توی لیوان ریختم خوردم.
با صوتی آقا محسن هل کرده لیوانو توی سینک پرت کردم و از آشپزخونه بیرون اومدم که صدای خاتونو شنیدم.
– بیچاره بچم زده به سرش!
صداهای زیادی توی سالن پیچیده بود و همه باهم خوش و بش میکردند.
خودمو وسطشون انداختم و با زنهاشون تک به تک دست دادم و سلام کردم.
با مرجان کف دست دادم و بینی آوا رو کشیدم.
– چطوری زیباه؟
با ناز بیان کرد: توبم، خیلی، تایی مهردادمم اومده، میتونستی؟ الان توشحال شدی؟
مرجان با اخم گفت: چی میگی بچه؟!
شروع کردم به ریز خندیدن و لپشو کشیدم.
– خب اومده باشه کوچولو، خوش به حال خودت.
مرجان با خنده اضافه کرد: این بچه یه چیز میگه.
لبخند زدم.
– بچهست دیگه.
کاش میشد بگم بیشتر از هر چیزی که فکرشو بکنی خوشحال شدم.
از بین صوتی مردا آوای مهرداد رو متوجه شدم که تبسم محوی زدم.
به دنبالش نگاهمو چرخوندم که کنار بابام متوجه شدمش.
بابا: احمد ماشاالله پسرت چقدر بزرگ شده!
آقا احمد ریز خندید و گفت: دختر خودتم پاک خانمیه واسه خودشا.
مهرداد رو دیدم که چه لبخند عمیقی روی لبش جای گرفت و یه چیز زیرلب گفت که نمتوجه شدم.
دست به جیب نگاهشو چرخوند.
همین که نگاهش بهم افتاد با لبخند دیدهکی زد و زمزمه کرد: چطوری؟
با تبسم خجالتزدهای دستهامو توی هم قفل کردم و با حرکت لب بیان کردم: خوبم.
اگه بگم قلبم براش تنگ نشده بود دروغ بیان کردم.
بالاخره همه قصد جای گرفتن کردند.
روی مبل نشستم که حدیثه هم کنارم جای گرفت.
نیم نگاهی بهش انداختم.
– برو کنار مولین بشین بچه ننه، نمیخوام ریختتو ببینم.
چپ چپ بهم نگاه کرد.
– چه مرگت شده؟
با حرص بهش نگاه کردم.
– خاک تو سرت کنند که مثلا خواهرمی، چند وقته منو نمشاهده کردی؟
شونهای بالا انداخت.
– فکر کنم یه چند هفتهای بشه.
محکم پس سرش زدم که صورتش جمع شد و کف دستشو پشت سرش گذاشت.
– نباید بیان سلام کنند؟
پوزخندی زد.
– تو برو بچسب به همون محدثه و عطیهت!
نیشخندی زدم.
– حسودی میکنی؟
با حرص کیفشو برداشت.
– اصلا من رفتم.
منتظر شد بگم نرو ولی وقتی متوجه شد نمیگم قد بلند و با حرص به سمت نجلا راهی شد.
با حس خوبی که از حرص دادنش نصیبم شده بود پا روی پا انداختم و تبسمی زدم.
آخیش، قلبم خنک شد.
خیر سرش پونزده سالشه؛ اینقدر بیفرهنگه!
همه باهم حرف میزدند و سر و آوایی تو سالن جاده انداخته بودند.
به مهرداد خیره شدم که دیدم بهم زل زد.
لبخندی زدم ولی نگاهم به کنارش افتاد که با یادآوری ماهان لبخندم کم رنگتر شد.
خدا لعنتت کنه سحر.
مهرداد نگاهی به کنارش انداخت ولی انگار درک کرد دارم به چی فکر میکنم که لبخندش جمع شد و جاشو به غم توی دیدههاش داد.
با دویدن آوا به سمتش بهش نگاه کردیم.
کف دستهاشو از هم باز کرد که مهرداد تبسم کم رنگی زد و بغلش کرد و روی پاش نشوند.
آوا یه چیزی در گوشش اضافه کرد که حرص چشمهاشو پر کرد و عقب کشید.
متوجه شدم که بیان کرد: چی میگی بچه؟
آوا به من اشاره کرد که ابروهام بالا پریدند.
دستشو دور گردن مهرداد انداخت و سرشو بالا و پایین کرد.
مهرداد دندونهاشو روی هم فشار داد که از چهرهش خندم گرفت.
این بچهی چهار ساله رو ببین بخدا!
با باز شدن در و ورود یه نگهبان یه عده پشت سرش ریخسریع داخل که همه بلند شدند.
محکم به پیشونیش زدم.
بالاخره اومدند، یا خدا!
با استرس کشیده شدم.
مهرداد رو متوجه شدم که اخم ریزی رو پیشونیش بود.
همه به سمت اون قوم رفتند و بازم سالن از صوت ترکید.
اونا مثل خانوادهی آقا محسن اینقدر پر جمعیت نبودند، بیشترم نوهی کوچیک داششتابزده.
به اجبار به سمت بقیه حرکت کردم.
هر جایی که مامان سلام میکرد منم پشت سرش سلام میکردم.
با رسیدن به مامان ایمان تبسمی روی لبم جای گرفت.
اول با مولین سلام کرد و نگاهش که به من افتاد انگار گل از گلش شکفت..
بغلم کرد.
– سلام عزیزم.
– سلام، نمیدونید چقدر خوشحالم که شما رو میبینم.
از بغلش بیرون اومدم.
– منم بسیار خوشحالم.
به مولینم اشاره کردم.
– مامانم.
با خوشرویی اظهار کرد: هزار ماشاالله چه خانمی تربیت کرمشاهده کرد.
مولین با لبخند عمیقی گفت: شما لطف دارید.
با آوای ایمان بهش نگاه کردم.
لعنتی عجب تیپی زده بود! درست مثل مهرداد خوشتیپه.
– سلام.
لبخندی زدم.
– سلام.
با یادآوری مهرداد لبمو گزیدم و زود به اطراف نگاه کردم ولی خداروشکر اینورا نبود.
مولین ایمان به ایمان اشاره کرد.
– مطهره خانم با ایمان ما هم کلاسیند.
ابروهای مامان بالا پریدند.
– که اینطور!
ایمان اخمی کرد و آروم گفت: مهردادم اومده؟
سری تکون دادم که نفس عصبی کشید.
با استرس بهش چشم دوختم.
با دیدن سحر پشت سر ایمان که کنار نیما بود و حرف میزد خشمگینت وجودمو پر کرد و بیاراده کف دستم مشت شد.
یعنی الان جای محدثه خالیه.
همه به سمت صنقلبی و مبلها حرکت کردند.
الان میفهمم که این همه صندلی و مبل توی سالن این عمارت به چه دردی میخوره.
به سمت همه رفتم.
نگاهم تو نگاه نیما گره خورد که ابروهاش بالا پریدند و از سر تا پامو برانداز کرد.
نگاه عصبی بهش انداختم که لبخند زد و روی یه مبل نشست.
صدای گوشیم کشیده شد که وایسادم و از جیبم بیرونش آوردم.
پیامی از مهرداد بود.
بازش کردم که مشاهده کردم نوشته: تا قاطی نکردم برو بشین، نبینمم به نیما یا ایمان نگاه کنی.
نفسمو به بیرون فوت کردم و بهش چشم دوختم.
با سر اشاره کرد که بشینم.
هی خدا!
رو یکی از صنقلبیهای خالی جای گرفتم.
از اینکه اون زن عموم و ارشیا نیومده بودند کلی خوشحال بودم.
دیگه نمیخوام دیدهم به نگاه اون ارشیای عوضی بیوفته.
بالاخره مثل دفعهی پیش، بزرگها ازمون جدا شدند و توی حیاط رفتند.
اونجا آقاجون به خدمتکارها اظهار کرده بود که فرش پهن کنند؛ آتیش روشن کنند و بلال درست کنند.
سپیده و نجلا و مهلا به همراه چندتا از نوههای اونها توی اتاق میز بیلیارد که اتاقکش بیرون از ساختمون بود حرکت کرده بودند.
بیخیال اونهایی که نشسته بودند مشغول میوه خوردن شدم.
با صدای ایمان سریع بهش نگاه کردم.
– مطهره؟
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن