اول نگاه پر استرسی به مهرداد که اخم داشت انداختم و بعد رو به اون گفتم: بله؟
– فردا استاد رحیمی امتحانو کنسل کرده؟
سری تکون دادم.
– آره، بیان کرد شایدم نیاد، تا ساعت یازده امشامگاه تو گروه اطلاع میده که کلاس کنسله یا نه.
آهانی بیان کرد.
با صوتی مهرداد سریع بهش نگاه کردم.
– مطهره خانم؟
– بله؟
– پس اگه فردا کلاستون کنسل شد شرکت بیاین.
– دیده.
به سحری که خونسرد میوه کوفت میکرد نگاهی انداختم و رو به نیما اظهار کردم: آقا نیما، درمورد سحر چیزی درک کردید؟
پوزخندی کنج لب سحر نشست.
نیما: میگه بخاطر دلدادگی و عاشقیه.
پوزخندی زدم.
مهرداد عصبی گفت: جا داره که الان زنگ پلیس بزنم، اونا بلدند خوب از دهنش حرف بیرون بکشند.
ولی سحر بیخیال به خوردنش ادامه داد.
ایمان با اخم بیان کرد: قضیه چیه؟
– بیخیال.
چشم غرهای که مهرداد بهم حرکت کرد از نگاهم دور نموند.
ایمان: حالا مهرداد خان، بیماریت بهتر شده؟
انگار قلبم واسه یه لحظه نزد و با ترس بهش نگاه کردم.
ایمان نه، توروخدا نگو بیچارم میکنه.
مهرداد با اخم اظهار کرد: چی داری میگی؟ چه بیماریای؟
ایمان پوزخند کم رنگی زد.
– یعنی خودت نمیدونی؟
مهرداد نگاه تندی به منی که از ضربان دلم داشتن پس میوفتادم انداخت و بعد رو به اون بیان کرد: نه!
نیما: قضیه چیه ایمان؟
کف دست لرزونمو روی دلم گذاشتم.
ایمان خونسرد به مبل تکیه دادم.
– شنیده بودم بدجوری سرما خورده منم دارم حالشو میپرسم.
انگار یه بار بزرگیو از روم برداشتند که چشمهامو بستم و نفس آسودهای کشیدم.
خدا لعنتت نکنه ایمان.
مهردادبا لحنی که سعی میکرد عصبانیتشو پنهان کنه اظهار کرد: خوب خوبم، فقط اون نفری که اینو بهت بیان کرده پس بسیار باهات راحت بوده.
بازم ترس وجودمو پر کرد که دیدههامو باز کردم.
ایمان: بیشتر از اون چیزی که فکرشو بکنی باهام راحته.
مهرداد سشتشو به لبش کشید.
– که اینطور! کی هم دیگه رو متوجه شدید؟
نزدیک بود که دیگه بزنم زیر گریه.
کل بدنم یخ کرده بود.
ایمان متفکر گفت: نمیدونم دقیقا کی بود ولی یادمه که بهم بیان کرده بود حتما در این مورد باهم صحبت میکنیم.
نیما با اخم اضافه کرد: گنگ حرف میزنید! اونوقت چرا؟
مهرداد: پس برو بهش بگو که به زودی هم دیگه رو میبینیم.
لحنش پر از تهدید بود.
بیطاقت بشقاب میوه رو روی میز گذاشتم و بلند شدم.
با قدمهای لرزون به سمت در راهی شدم تا شاید هوای آزاد حالمو بهتر کنه ولی با شنیدن صدای مهرداد سرجام میخکوب شدم.
– چی شده مطهره خانم؟ چرا یه دفعه قد بلند شمتوجه شد؟
دلم روی هزار میزد و بغض بدی به گلوم چنگ میزد.
میکشتم خدایا.
سعی کردم صدام نلرزه.
– یه کم حالم بده ببخشید.
به سمت در حرکت کردم.
تند از ساختمون بیرون اومدم و لبهامو محکم روی هم فشار دادم تا بغضم نشکنه.
چرا اینکار رو کردی ایمان؟ چرا؟
همونجا رو پلهها جای گرفتم و سرمو روی کف دستهام گذاشتم.
بغضم شکست که لبمو به دندون گرفتم تا صدای گریم بلند نشه.
یه دفعه صوتی داد ایمان بلند شد که با صورت خیس از اشک از جا پریدم و با ترس از پلهها بالا اومدم.
سریع وارد شدم که مشاهده کردم نیما ایمانو گرفته.
مهرداد انگشت اشارشو به طرفش گراهی شد.
– یه بار دیگه نزدیکش ببینمت خونت پای خودته، فهمیدی؟
با ترس آروم به سمتشون رفتم.
ایمان خشن بیان کرد: ولش کن وگرنه خودم ازت میدزدمش.
نیما با عصبانیت به عقب پرتش کرد و بلند اظهار کرد: بسه.
نگاه هر سه تاشون بهم افتاد که سکوت کردند.
با ترس و نگاههای پر از اشک بهشون نگاه کردم.
رگ شقیقهی مهرداد باد کرده بود.
به سمتم اومد که از ترس سرجام میخکوب شدم.
ایمان تند جلوش وایساد.
– کوچیکترین آسیبی بهش بزنی با من طرفی.
مهرداد دیدههاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
بازم این حالت!
بغضم گحرکت کرد.
الان یه اتفاقی میوفته.
یه دفعه نگاههاشو باز کرد و مشت محکمی بهش زد که بدن ایمان کاملا خم شد.
هینی کشیدم و دستهامو روی دهنم گذاشتم.
از برآشفتهت به نفس نفس افتاده بود.
– منم اگه ببینم یه قدم بخوای بهش نزدیک بشی با من طرفی.
ایمان خون کنار لبشو پاک کرد.
– واقعا؟!
یه دفعه به سمتش هجوم برد که جیغ زدم: ایمان؟
یقهی مهرداد رو گحرکت کرد ولی نیما سریع واکنش نشون داد و به زور جداش کرد.
داد زد: دیگه بسه، چرا اینقدر خرید؟ اگه یکی بیاد داخل بفهمه واسه مطهره دارید دعوا میکنید که آبروی این بدبخت میره.
اشکهام روونه شدند.
هردوشون با نفرت به هم نگاه کردند.
اون سحر کثافتم خونسرد با گوشیش ور میحرکت کرد.
مهرداد با قدمهای قد بلند به سمت صنقلبیش رفت و کتشو برداشت.
به سمتم اومد که کف دست لرزونمو مشت کردم.
ایمان خواست به سمتم بیاد اما نیما نذاشت.
جلوم وایساد و با چشمهای به خون جای گرفته و صدای فوق العاده خشن بیان کرد: میرم توی ماشین، تا یک دقیقه بعدش نیای عواقبش پای خودت.
بعد از کنارم رد شد و رفت که به سمتش چرخیدم و با گریه قد بلند بیان کردم: مهرداد؟
از ساختمون بیرون حرکت کرد و در رو محکم بست که دو زانو روی زمین فرود اومدم و صوتی هق هقم اوج گحرکت کرد.
یه دفعه آوای سیلی توی فضا پیچید که بهت زده بهسرعت به عقب چرخیدم.
با مشاهده کردن اینکه نیما سیلیای به ایمان زده دیدههای پر از اشکم گرد شدند.
با فکی قفل شده رو به ایمانی که با تعجب نگاهش میکرد اضافه کرد: بهشدت احمقی خیلی! اندیشیدی خوب شد که مهرداد رو اونطوری عصبی کردی؟ هان؟
به من چشم دوخت.
– جایی نمیری، فهمیدی؟
بلند شدم و با عصبیت و بغض بیان کردم: اصلا حیات من به شماها چه؟
داد زدم: به شما چه که من صیغهی مهرداد شدم؟ هان؟
یه دفعه در باز شد که سریع به طرفش چرخیدم.
با متوجه شدن مهرداد نفسم بند اومد.
به سمت صنقلبیها رفت و عصبی گفت: بتمرگید ضایع کاری نکنید دارند میان تو.
آب دهن نداشتمو قورت دادم و با بدنی لرزون به سمت صنقلبیم رفتم.
فشارم شدید افتاده بود.
نیما نگران اضافه کرد: کمکت کنم؟
کف دستمو بالا بردم و به هر جون کندنی بود خودمو به صنقلبیم رسوندم و نشستم.
اون دوتا هم نشستند.
بشقابمو برداشتم و به زور و بیمیلی بقیهی تیکههای سیبهامو خوردم.
به مهرداد نگاه کردم.
با اخمهای درهم با پاش روی زمین ضرب گراهی شده بود و به میز نگاه میکرد.
مطمئنم بیخیال نمیشه.
در که باز شد همه هم وارد شدند.
آقاجون قد بلند گفت: غذا حاضره؟
صوتی خاتون قد بلند شد.
– بله آقا.
خوبیه اخلاق خاتون همیشگی اینه که هر چیزی میشنوه خودشو به نگوش دادن میزنه و به کسی نمیگه ولی بدیش اینه که بعدا تنها گیرت میاره و سوال پیچت میکنه.
آقاجون همه رو به دو میز طویل ناهارخوری که بود جادهنمایی کرد.
آقا شهریار: جوونا شما هم بیاین.
آقاجون کشیده اظهار کرد: یکی بره جوونای توی اتاق بیلیارد رو صدا بزنه.
به صندلی کف دست گذاشتم و قد بلند شدم.
مهرداد نگاه کوتاهی بهم انداخت و بعد بلند شد و راهی شد.
تو همین نگاه کوتاهشم کلی حرف بود.
به دور از مهرداد و ایمان به اجبار کنار سپیده جای گرفتم.
حتی نگاهم بهم ننداخت.
غذاها رو که آوردند همه مشغول خوردن شدند اما من بیمیل فقط با غذام بازی میکردم و گهگاهی از دسر میخوردم تا کسی بهم گیر نده.
سرمو به کف دستم تکیه دادم.
مغزم از درد انگار داشت میترکید.
آوای آروم و پر طعنهی سپیده رو شنیدم.
– چرا غذاتو نمیخوری مطهره جون؟ چراکه نزدیک مهرداد جونت نیستی میل به خوردن نداری؟
نگاه تندی بهش انداختم که پوزخندی زد و به خوردنش ادامه داد.
نفسمو به بیرون فوت کردم و شقیقهمو ماساژ دادم.
تقریبا همه غذاهاشونو خورده بودند.
صوتی مولین ایمان باعث شد که همه بهش نگاه کنیم.
– ببخشید آقا رضا.
آقاجون: بفرمائید مرضیه خانم.
مامان ایمان: میدونم که الان وقت اظهار کردنش نیست ولی باید بگم که ما یکی از نوههاتونو واسه ایمان انتخاب کردیم و اینکه شازدهی ما اون عزیزو دوست داره.
قلبم هری ریخت و لباسمو توی مشتم گحرکت کردم.
با ترس نگاهی به مهرداد انداختم که مشاهده کردم عصبی لبشو با زبونش تر کرد و با انگشتهاش روی میز ضرب گرفت.
این دفعه رسما ایمانو میکشه.
آقاجون با تبسم اضافه کرد: کدوم از نوههامون؟
نجلا و مهلا و سپیده با دقت بهشون گوش میدادند.
برای اامان بار میگم کاشکی به شماها ربط داشت.
مامان ایمان از اون طرف به من اشاره کرد.
– مطهره خانم.
نفس تو سینم حبس شد و زیرلب زمزمه کردم: یا خدا!
آقاجون با ابروهای بالا حرکت کرده اضافه کرد: گفتید آقا ایمانتون مطهرهی دردونهی منو دوست داره؟
بابای ایمان: درسته آقا رضا، اگه میشه اجازهی میل داشتگاری بهمون بدید.
به مهرداد نگاه کردم.
دستشو مشت کرده بود و نگاههاشو بسته بود.
سپیده آروم اظهار کرد: میگما مطهره، الان دعوا نشه؟ نگاه کن مهرداد رو!
خندید.
– اوه اوه!
آقاجون رو به بابا اضافه کرد: شما که مشکلی نداری؟
بابا نگاهی به مولین انداخت و با تایید مولین با تبسم بیان کرد: قدمتون روی نگاه.
نمیتونستم جلوی حلقه زدن اشک توی نگاههامو بگیرم.
قلبم انگار میتمایل داشت سینمو بشکافه و بیرون بزنه.
به ایمان چشم دوختم.
خونسرد به صنقلبی تکیه داد بود.
کف دستهای لرزون و عرق کردمو به زیر میز بردم.
یه دفعه مهرداد از سر جاش کشیده شد.
سعی میکرد خشمگینتشو پنهان کنه ولی سرخی صورتش بد توی مشاهده کرد بود.
– من یه کار فوری برام پیش اومده با اجازه دیگه میرم، خداحافظ.
آقا احمد متعجب اضافه کرد: کجا مهرداد؟!
حتی جواب باباشو هم نداد و با قدمهای قد بلند و تند ازمون دور شد.
نگاههامو بستم و سعی کردم خودمو آروم کنم اما چیزی نگذشت که صدای پیامک گوشیم بازم استرس انداخت توی جونم.
با دست لرزون از جیبم بیرونش آوردم و روشنش کردم.
مهرداد واسم پیام فرستاده بود.
با تردید بازش کردم.
” توی ماشینم، یه جوری همه رو بپیچون بیا، نترس نمیخوام بلایی سرت بیارم، فقط میخوام باهات حرف بزنم”
نفس آسودهای کشیدم.
خیالم راحت شد ولی بازم کمی استرس داشتم.
موبایلمو کنارم گرفتم و الکی صدای زنگشو از توی موسیقیهام پلی کردم و بعد مثلا جواب دادم.
– الو؟
اخمی کردم.
– چی شده؟
یه دفعه بلند شدم و گفتم: چی؟
همهی نگاهها به سمتم چرخید.
سریع و با عجله اضافه کردم: باشه باشه الان میام.
گوشیمو توی جیبم گذاشتم و رو به مولین گفتم: عطیه حالش بد شده میرم پیشش.
اخمی کرد و دلواپس بیان کرد: الان خوبه؟
– زیاد نه، من باید برم، خداحافظ همگی.
خواستم برم ولی با صدای مولین ایمان وایسادم.
– صبر کن پسرم میرسونتت اینطور امنتره.
تبسم زورکی زدم.
– نه ممنون آژانس میگیرم.
دیگه نذاشتم کسی حرفی بزنه و با دو به سمت در دویدم.
از خونه بیرون اومدم و به جلو دویدم.
کت تنم نبود و سوز سرد مثل شلاق به بدنم میخورد و کل بدنمو میلرزوند.
از عمارت بیرون اومدم و نگاهمو چرخوندم.
با متوجه شدن آوای بوق ماشین مهرداد پیداش کردم و به سمتش رفتم.
همین که نشستم بدون معطلی پاشو روی گاز گذاشت که ماشین از جاش کنده شد.
با استرس گفتم: گوش کن مهرداد، من مجبور شدم به ایمان بگم، بِ…
– نمیخوام درموردش حرفی بشنوم.
– آخه…
اینبار عصبی اضافه کرد: اظهار کردم نمیخوام حرفی درموردش بشنوم.
آروم باشهای گفتم.
نفس عمیقی کشیدم.
– کجا میریم؟
– خونه.
استرسم گراهی شد.
– چی؟ چرا؟ اگه یه دفعه مولین و بابام برند آپارتمان…
حرفمو با خشمگینت قطع کرد.
– تا خونه آواتو نشنوم.
باز ضربان قلبم شدت پیدا کرده بود.
با ترس اظهار کردم: واسه چی میبریم خونه؟ میخوای چی کار بکنی؟
با فکی قفل شده گفت: حالا میخواد بیاد تمایل داشتگاریت هان؟ کاری میکنم که مال من ثبت شدی و دیگه نتونه غلطی بکنه.
عصبی به خودش اشاره کرد.
– مال من… کاری میکنم که هر احدی بفهمه تو مال منی.
تمایل داشتم حرفی بزنم که با دادش از ترس به بالا پریدم و لال شدم.
– میفهمی؟ اینو بکن توی گوشت، تو مال منی.
با ترس بازوشو گراهی شدم و با التماس اظهار کردم: آروم باش مهرداد، نرو خونه بذار باهم حرف بزنیم.
پسم زد و نگاه ترسناکی بهم انداخت.
– تو زن منی، زن من، میفهمی؟ وقتشه پای خودمو توی حیاتت ثابت کنم.
داد زد: وقتشه به توی نفهم بفهمونم که نباید دیگه به کسی جز من نگاه کنی، نباید به کسی جز من فکر کنی.
از ترس لرزیدم.
بخدا دیوونه شده بود، انگار جنون گرفته بود.
بغضم گرفت.
فکری که به ذهنم خطور میکرد شدید میترسوندم.
– مهرداد یعنی چی که میگی میخوای پای خودمو توی حیاتت ثابت کنم؟
عصبی ریز خندید.
– میفهمی عسلم، میفهمی خانمم.
دستشو محکم روی رونم گذاشت و فشار داد که آخی اضافه کردم و سعی کردم دستشو بردارم.
– توروخدا کف دستتو بردار درد داره.
– مال منی هرکاری بخوام به سرت میارم.
محکمتر فشار داد که آخ قد بلندتری بیان کردم و اشکی از گوشه نگاهم پایین اومد.
با بغض گفتم: تو دیوونه شدی مهرداد! زده به سرت! بزن کنار پیاده میشم.
حرفی نزد که مشتمو به در کوبیدم و با بغض داد زدم: میخوام پیاده بشم، نمیفهمی؟
محکم روی فرمون زد و قد بلند بیان کرد: ببر آواتو تا همینجا کارتو یکسره نکردم.
جوری از ترس لرزیدم که لرزیدن سلولهامم رو حس کردم.
با ترس اظهار کردم: مهر… مهرداد نکنه میخوای…
سرمو شتابزده شتابزده به چپ و راست تکون دادم.
– نه نه، تو قول دادی، نمیتونی.
سرشو بالا و پایین کرد.
– آره من قول دادم، قول دادم.
– پس… پس این فکر تو سرت نیست؟
کوتاه بهم چشم دوخت.
– نترس، فقط میخوام کاری بکنم که دیگه به طور رسمی مال من بشی.
نفس بریده اضافه کردم: یعنی… یعنی چی؟ من… من منظورتو نمیفهمم.
– صبر داشته باش عزیزم، میفهمی.
لحنش شمتوجه شد میترسوندم.
اون قول داده، اینکار رو نمیکنه.
تا خود خونه فقط میلرزیدم… از این مهردادی که زده بود به سرش میوحشت کردم.
از ماشین پیاده شد و به سمت این در اومد.
درمو باز کرد و بازومو گرفت و به سمت در کشوندم.
– کاری نکن که بعدا پشیمون بشی، باشه مهرداد؟
حرفی نزد و وارد خونه شد.
کفشهاشو درآورد که منم بیرون آوردم.
بازم کشوندم که با ترس گفتم: ببین مهرداد، حتی اگه بیان خواستگاری هم قرار نیست بله بدم، پس چرا عصبی هستی؟
پوزخندی زد و از پلهها بالا آوردم.
با دیدن اینکه به سمت اتاقش میره نفسم بند اومد که این دفعه تقلا کردم.
– بیشتر از این باهات نمیام.
ولی مثل پر قو روی دوشش انداختم و بردم که مشتهامو بهش کوبیدم و با بغض اضافه کردم: مهرداد توروخدا دیوونه نشو.
وارد اتاق شد و در رو قفل کرد که اشکهام روونه شدند.
با گریه جیغ زدم: مهرداد؟
روی تخت پرتم کرد و با دیدههای قرمز شده فکمو گراهی شد و بیان کرد: دختر خوبی باش و هممسیریم کن وگرنه از درد به خودت میپیچی.
دلماز کار افتاد و گریم از ترس بند اومد.
– مگه… مگه میخوای چیکار بکنی؟
کنار لبمو بوسید.
– کاری که اون ایمان عوضی دیگه به مال من نگاه نداشته باشه.
شروع به باز کردن دکمههام کرد که بهسرعت مچشو گرفتم و با بغض بیان کردم: نه، تو نمیتونی، تو قول دادی.
مچهاشو آزاد کرد.
– قول چه اهمیتی داره وقتی شاید از کف دست بدمت.
بهسرعت بغضم شکست.
تو یه حرکت دکمههامو از جا کند که مشتهامو بهش کوبیدم و با گریه داد زدم: تو حق اینو نداری! این یه تجاو*زه میفهمی؟
لباسو از تنم درآورد که تقلاهامو بیشتر کردم.
داشتم از ترس ریخته شدن آبروم جون میدادم.
با گریه و تقلا داد زدم: مهرداد تو نمیتونی اینکار رو باهام بکنی، نمیتونی نابودم…
با سیلیای که بهم زد از شدتش سرم به طرفی چرخید.
نگاههامو با گریه بستم.
– خفه خون بگیر مطهره.
همین که دکمهی شلوارمو باز کرد و زیپشو پایین کشید بازم تقلا کردم که عصبی از روم قد بلند شد و به سمت کمد راهی شد.
از فرصت استفاده کردم و به هر جون کندنی بود بلند شدم و به سمت در دویدم ولی تا بیام قفلو باز کنم کف دستم از پشت کشیده شد و روی تخت پرت شدم.
با دیدن کمربند توی کف دستش نفسم بند اومد و با ترس به تاج تخت چسبیدم.
روی تخت اومد و پایین کشیدم که مچشو گراهی شدم و درحالی که نفسم بالا نمیومد گفتم: مهرداد، اینکار رو بکنی دیگه این مطهره رو نمیبینی.
کمی خیره نگاهم کرد اما کمی بعد مچمهامو با کمربند به هم بست و کمربند رو به میلهی تاج گره زد که لبمو به دندون گحرکت کردم تا صدای هق هقم بلند نشه.
خدایا واقعا اینه سرنوشتم؟
یکی تا چه اندازه بهش بدبختی میدی؟
مردن محمد بسم نبود؟ هان؟
شلوارمو از پام درآورد و تاپو توی تنم پاره کرد.
لباسشو روی زمین انداخت و شلوارشو از پاش درآورد.
تموم مدت ناامید و با گریه بهش نگاه میکردم.
حتی اشکهامم آتیش خشم توی وجودشو خاموش نمیکرد.
خودم درمانش کردم اما حالا داره نمکدون شکنی میکنه؟
روم خیمه زد و کنار گوشم لب زد: من دیوونه شدم، زده به سرم، اما تو اینکار رو باهام کردی.
لالهی گوشمو بوسید که با درد درونم دیدههامو بستم.
لب داغش که روی گردنم جای گرفت کف دستهامو مشت کردم.
بوسید تا روی چراکهم و بعد کنار لبم اومد.
– وقتشه خودم فتحت کنم.
با گریه آروم لب زدم: این یه تجاو*زه!
نفس زنان آروم لبخند زد.
– این فکر پوچ توعه، من فقط دارم مال خودمو به نام خودم میزنم.
لبمو عمیق بوسید.
پایین حرکت کرد و بوسهای به بدنم زد که لبمو به دندون گرفتم.
من اینو نمیخوام خدا… چرا نجاتم نمیدی؟
انگار یکی بهم گفت: تو خودت باعث شدی به اینجا برسی، وقتی با خریتت صیغهش شدی باید فکر همینجاهاشم میکردی، تو دیگه کارت تمومه مطهره.
شدت اشکهای بیصدام بیشتر شدند.
تموم تنمو بوسه میزد و به خیال خودش باهام محبت بازی میکرد ولی کاش میدونست که این عشق بازی نیست، این بازی… با مرگ… روح و… احساسات… منه!
درحالی که اشک روی صورتم خشک شده بود ناامید و پر از درد و غم به ملحفهی خونی نگاه میکردم.
درد خفیفی که توی جونم افتاده بود با درد روحم ترکیب میشد و منو تا مرز جون دادن پیش میکشید.
مطهرهی احمق، میبینی؟ تموم شد! اونی که بیشتر از هر کسی بهش اعتماد داشتی اینطوری نامردی کرد و نمک خورد و نمکدون شکست!
باز اشک نگاههامو به سوزش درآورد.
تنها کسی که لذت برد مهرداد بود و تنها کسی که از تک تک لحظاتش زجر کشید من.
به تخت کف دست گذاشتم و به هر جون کندنی بود بلند شدم که با تیری که زیر دلم کشید آخی گفتم و کف دستمو روش گذاشتم.
میتمایل داشتم تا قبل از اینکه مهرداد با کیسهی آب گرم بیاد توی اتاق خودمو به حموم برسونم تا دیگه دستش بهم نخوره.
تمایل داشتم قدم بردارم ولی نگاهم باز میخ ملحفه شد و تک تک لحظاتش جلوی چشمهام نقش بست.
اشک بیصدا روی گونههام پایین اومد و یه دفعه با بغض و عصبیت ملحفه رو از روی تخت کندم، از توی کمد قیچی رو برداشتم و باهاش تیکه تیکهش کردم و صدای جیغ و هق هقم کشیده شد.
جنونوار جیغ میزدم و ملحفه رو پاره میکردم.
یه دفعه مهرداد با دو وارد اتاق شد و سریع به سمتم اومد که سریع بلند شدم و گریه کنان داد زدم: نزدیکم نشو کثافت، حق نداری یه قدم بهم نزدیک بشی.
کف دستهاشو جلوی خودش گرفت و مضطرب گفت: آروم باش، حرف میزنیم خب؟
به سمتم اومد که عقب عقب حرکت کردم و جیغ زدم: بیان کردم نیا.
ولی توجهی نکرد که سر قیچیو روی شاه رگم گذاشتم و با هق هق اظهار کردم: بیای خودمو میکشم.
سرجاش میخکوب شد و ترس و اشک دیدههاشو پر کرد.
– مطهره، دیوونه نشو، باشه؟
درحالی که بغض انگار گیخواست گلومو بدره گفتم: مگه برات مهمه؟ تو نابودم کردی! تنها چیزی که داشتمو ازم گراهی شدی!
میل داشت قدم برداره که قیچیو فشار دادم و بهسرعت اظهار کردم: اضافه کردم نیا.
سوزش پوستم دربرابر زخم قبلم مثل یه قطره دربرابر دریا بود.
اشکی روی گونهش چکید.
– خانمم، فداتشم، قربونت برم، اونو بذارش زمین حرف میزنیم.
با هق هق اضافه کردم: ازت بدم میاد، تو قولتو شکستی، منو بدبخت کردی.
از بالا و پایین رفتن سیبک گلوش معلوم بود که بغض داره.
– الهی قربونت برم، تو هیچی از دست ندادی، من پات هستم، اصلا من فردا میام تمایل داشتگاریت، خوبه؟
صورتم با انزجار جمع شد.
– تو خودتو تو قلبم کشتی، کاری کردی که دیگه بهت اعتماد نداشته باشم، تو یه عوضی هستی.
با بغض اضافه کرد: نزن این حرفو، اینو بذار زمین باهم حرف میزنیم، اگه قانعت نکردم هر جا میل داشتی برو.
پوزخند پر دردی زدم.
– تو برام مردی مهرداد.
با بغض داد زد: بسه، لعنت بهت دارم میگم پای کارم هستم.
یه دفعه صوتی گوشیم اتاقو پر کرد که قیچیو پایینتر آوردم.
درحالی که حواسش بهم بود مانتومو از روی زمین برداشت و گوشیمو بیرون آورد.
– محدثهست.
– پرت کن.
– اول اونو بذار زمین.
کمی خیره نگاهش کردم و درآخر روی زمین پرتش کردم.
به سمتم اومد که داد زدم: اضافه کردم پرت کن.
دستهاشو بالا گرفت.
– باشه، آروم باش.
گوشیمو پرت کرد که با دستهای نیم جون و یخ کرده گحرکت کردمش و روی سبز لمس کردم و گذاشتم اول خودش صحبت کنه.
– الو مطهره؟
سعی کردم آوام عادی باشه.
– بله؟
عصبی بیان کرد: کجایی تو؟ هان؟ مامانت بهم زنگ زد و اظهار کرد اضافه کردی عطیه حالش خوب نیست و از مهمونی بیرون زدی.
با استرس بیان کردم: تو چی اضافه کردی؟
– درک کردم واسه یه چیز دروغ گفتی منم الکی اظهار کردم رسیدی توی کف دستشویی هستی، کجایی؟
باز بغضم گحرکت کرد.
– دارم میام.
آواش مضطرب شد.
– خوبی؟
کف دستمو به صورت خیس از اشکم کشیدم و به سمت در بالکن راهی شدم تا شاید هوای آزاد حالمو بهتر کنه.
– آره خوبم.
در رو باز کردم که سوز سرد لرزهی بدی توی تنم که فقط یکی از لباسهای قد بلندم تنم بود انداخت.
– دارم میام، خداحافظ.
تماسو قطع کردم و دیدههامو با بغض بستم.
برم بهشون چی بگم؟ بگم حرفهاتون درست از آب دراومد؟ آخرش کارم ساخته شد؟
با حس اینکه پشت سرمه نفسم بند اومد.
تا تمایل داشتم بچرخم تند از پشت بغلم کرد که از ترس لرزیدم و با بغض گفتم: ولم کن بهم کف دست نزن.
محکمتر بغلم کرد و با عصبیت و بغض گفت: میام خواستگاریت، حالیته که چی میگم نه؟ تو مال منی.
لبشو روی گوشم گذاشت که تقلا کردم و با بغض بیان کردم: ولم کن دیگه نمیخوام ریختتو ببینم، بیای هم میگم نه.
به پهلوم چنگ زد و عصبی بیان کرد: نه بگو تا ببین چه بلایی به سرت میارم.
اشکهام روونه شدند.
– تو یه عوضی هستی، یه آشغال…
کف دستشو روی دهنم گذاشت که شدت اشکهام بیشتر شدند.
– یه غلطی کردم اما دارم میگم پای کارم هستم، چیه؟ نکنه میخوای بشینی تو خونهی بابات و بپوسی؟
با گریه دیدههامو بستم.
لبشو باز روی گوشم گذاشت.
– پس، میام خواستگاریت، فقط ببینم مخالفت کنی من میدونم با تو، کاری نکن که همه خبردار بشند امشامگاه چه اتفاقی افتاد.
دلم خرد خرد شده بود.
کف دستشو که برداشت آروم بیان کردم: چند روز بهم مهلت بده، خودم بهت میگم کی بیای.
– قبوله خانمم.
گونمو بوسید که برای اامان بار چندشم شد.
چشمهای پر از اشکمو باز کردم که قطرهای اشک از گوشهی دیدهم پایین اومد.
*******
رو به روی آپارتمان وایساد.
میل داشتم پیاده بشم اما مچمو گراهی شد که بهسرعت مچمو از کف دستش بیرون کشیدم.
معترضانه بهم نگاه کرد.
سرد اظهار کردم: حرفی نداری برم.
پوفی کشید.
– وقتی راهی شدی بالا نخواب، یه چیز مقوی بخور.
– میخورم.
در رو باز کردم و پیاده شدم.
بدون خداحافظی به سمت محوطه رفتم که کشیده گفتم: خداحافظیت کو؟
پوزخندی زدم و وارد شدم.
دیگه هروقت نزدیکمی حالم بد میشه حالا بیام به میل داشتگاریت جواب مثبت بدم؟
حاضرم بشینم تا ترشیم بندازند ولی زن توی عوضی که دیگه اعتمادی بهت ندارم نشم…
در توسط عطیه باز شد که بی حرف وارد شدم.
– سلام کنی بد نیست.
سلام آرومی بیان کردم و کفشمو درآوردم.
محدثه رو به روم وایساد، فکمو گراهی شد و صورتمو این ور و اونور کرد.
با اخم گفت: خوبی؟ رنگت بدجور پریده! کجا بودی؟
کف دستشو پس زدم و به سمت اتاق رفتم.
– پیش مهرداد.
عطیه: دعواتون شده که این حالی؟
وارد اتاق شدم و مشغول باز کردن دکمههام شدم.
کاش دعوا بود.
نگاههامو بستم تا اشک توشون حلقه نزنه.
بلند گفتم: آره یه کم.
حوله لباسیمو برداشتم.
دوتاشون وارد اتاق شدند.
محدثه: چرا؟ چی شده؟
میل داشتم حرفی بزنم اما با آوای تلفن خونه چیزی نگفتم.
محدثه از اتاق بیرون حرکت کرد ولی کمی بعد بیان کرد: مامانته مطهره.
پوفی کشیدم و از اتاق بیرون اومدم که عطیه هم پشت سرم اومد.
گوشیو از کف دست محدثه گرفتم.
– سلام.
– سلام عزیزم، عطیه بهتره؟
روی صنقلبی قرار گرفتم که از تیر خفیفی که زیر قلبم کشید صورتم جمع شد.
– آره بهتره.
– خب خداروشکر، زنگ زدم درمورد خواستگاریای که توی مهمونی مطرح شد حرف بزنم.
خیره به زمین خیره شدم.
میدونستم امشب بدترین شامگاه عمرم میشه ولی نمیدونستم در این حد بد.
– خب؟
– تو میخوای بیان خواستگاری؟ اصلا تو پسره رو میخوای؟
فکرشو نمیکردم که ایمان منو بیشتر از خواهرش ببینه… فکرشو نمیکردم دوستم داشته باشه… پس تموم مضطربیهاش به عنوان یه برادر نبوده، به قلبیل یه چیز فراتر از اون بوده.
شقیقهمو ماساژ دادم.
از بس اشک ریخته بودم بدجور سرم درد میکرد.
– الو مطهره؟
نفس عمیقی کشیدم.
– من مشکلی ندارم، بیان
– پس عالیه.
خرسندی توی صوتش موج میزد.
– اما مولین، فعلا زنگ نزن فردا خودم روزشو مشخص میکنم بهت میگم که بگی.
– باشه، هرجور صلاح میدونی، خب کار نداری دخترم؟
– نه مولین.
– شامگاهت بخیر، خداحافظ.
– شامگاه شما هم بخیر، خداحافظ.
گوشیو سرجاش گذاشتم.
محدثه کنجکاو گفت: کی قراره کجا بره؟
کمی نگاهش کردم و درآخر گفتم: ایمان میخواد بیاد تمایل داشتگاریم.
چشمهای هردوشون گرد شد و هینی کشیدند.
عطیه با ترس بیان کرد: اینبار استاد رسما ایمان رو میکشه.
کاش میتونستم بگم اونو نمیکشه، همین امشامگاه منو کشته.
نگاههامو بستم و نفس عمیقی کشیدم.
قلبم میخواد برم و یه چند مدت گم و گور بشم.
برم جایی که کسی نتونه پیدام کنه… یا اصلا نه… کاش بمیرم، چراکه زیستنم به شکل افتضاحی مزخرف و بیهوکف دست… تازه زخم مرگ محمد داشت خوب میشد که مهرداد یه خنجر برداشت و زخمشو به طور بیرحمانهای عمیقتر کرد.
یعنی اینقدر بهم بیاعتماد بود که دست به همچین کاری زد؟
گذشت و کار رو تموم کردی ولی همه چیز اینجا تموم نمیشه مهرداد خان… با خودت اندیشیدی زیر قولم میزنمو و کار رو تموم میکنم، اونم نمیتونه هیچ کاری بکنه و مجبور میشه باهام ازدواج کنه؟ اما کور خوندی جناب مهرداد رادمنش، فقط بشین و ببین چیکار میکنم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن