به استاد نگاه میکردم ولی ذهنم تو یه خلاء فرو حرکت کرده بود.
نمیدونستم با این اوضاعم چیکار کنم.
حس میکردم زندگی واسه من تا همینجا بوده و دیگه قراره بمیرم.
حتی ایمانم یه زن دستخورده رو نمیخواد حالا هر چه قدر دوستم داشته باشه.
– خانم موسوی؟
با تکون خوردنم توسط محدثه و صوتی بلند استاد هل کرده گفتم: چی؟ بله؟ با منید؟
با اخم اضافه کرد: چرا حواستون توی کلاس نیست؟
نفس عمیقی کشیدم و قد بلند شدم.
– میتونم برم بیرون؟
محدثه آروم گفت: چرا؟ خوبی؟
نیم نگاهی بهش انداختم.
استاد موشکافانه بهم چشم دوخت اما درآخر بیان کرد: میتونید برید.
کوله و کتابمو برداشتم ولی تا میل داشتم برم عطیه اظهار کرد: منم بیام؟
– لازم نکرده.
به سمت در حرکت کردم.
کف دستگیره رو گراهی شدم و تا قبل از اینکه بیرون بیام به ایمان چشم دوختم که نگران بهم چشم دوخته بود.
با غم نگاهمو ازش گحرکت کردم و از کلاس بیرون زدم.
کولمو از روی دوشم پایین آوردم و همینطور که کف دستهشو گراهی شده بودم به سمت در راهی شدم.
چرا فکر میکنم دنیا بیرنگ و کسل کننده شده؟
از سالن بیرون اومدم و به سمت آبخوری راهی شدم.
کمی آب خوردم و مشتمو پر از آب کردم و به صورتم زدم.
صورتمو با آستینم خشک کردم و گوشیمو از جیبم بیرون آوردم.
با ترمتوجه شدی که داشتم به مولین زنگ زدم.
با ششمین بوق جواب دادم.
– الو؟
– سلام مولین.
– سلام دخترم.
دیدههامو بستم و نفس عمیقی کشیدم.
– من نمیخوام ازدواج کنم تمایل داشتگاریو کنسل کن.
صوتی سیلی به صورتش بلند شد و با تعجب بیان کرد: چی داری میگی؟ چیشده؟ آقا جونت آبرو داره دختر!
چشمهامو باز کردم و با غم گفتم: مامان لطفا…
یه دفعه یکی شونمو گراهی شد و به عقب چرخوندم که با ایمان و اخمهای در همش رو به رو شدم.
– قطع کن باهم حرف میزنیم.
نفسمو به بیرون فوت کرد.
– بعدا دوباره بهت زنگ میزنم، فعلا.
بدون اینکه بذارم جواب بده قطع کردم.
کف دست به جیب بیان کرد: دیشامگاه که مولینم زنگ زد مامانت گفت قبول کردی… الان چی شده؟
با کمی مکث گفتم: بیخیال، من نه میخوام با مهرداد ازدواج کنم نه تو و نه هیج احد دیگه.
بغضم گحرکت کرد.
– فقط بذار تو تنهایی خودم بمیرم.
از کنارش رد شدم ولی تند بازومو گراهی شد و دلواپس اضافه کرد: چی شده مطهره؟
به رو به روم خیره شدم.
– فکر میکردم مثل خواهرتم.
– هیچوقت نبودی.
بهش چشم دوختم.
– مطهره، با من باش تا هر چی میخوای به پات بریزم، مهرداد به درد تو نمیخوره.
اشک توی چشمهام حلقه زد.
– درسته به درد من نمیخوره ولی منم به درد تو نمیخورم.
بغض کردم.
– لیاقت تو یه دختر پاک و خوبه، نه یکی مثل من.
سردرگم بیان کرد: چی میگی واسه خودت؟ من بخاطر پاکیت عاشقت شدم.
تلخ خندیدم.
– من اگه پاک بودم که نمیحرکت کردم صیغهی یکی که تازه باهاش آشنا شده بودم بشم.
قطرهای اشک روی گونم چکید که نگاهش پر از اشک شد.
مچمو گرفت و به سمتیکشوندم که با بغض گفتم: ولم کن بذار برم بمیرم ایمان.
مچمو محکمتر گحرکت کرد و چیزی نگفت.
لبمو به دندون گراهی شدم تا بغضم نشکنه.
پشت یه دیوار وایساد و به سمتم چرخید.
– چی شده؟ مهرداد کاری کرده؟ اصلا دیشامگاه بعد از مهمونی چی شد؟
سرمو پایین انداختم و آروم اظهار کردم: دست از سرم بردار ایمان، من نمیتونم زنت بشم.
با مچش سرمو بالا آورد.
– فکر میکنی نمیفهمم یه چیزی شده؟ چهرهت مثل همیشگی نیست، دیگه اون شیطونی توی نگاههات نیست.
بغضم شکست که سریع سرمو پایین انداختم و لبهامو روی هم فشار دادم.
– نباید به مهرداد اعتماد میکردم.
بازوهامو گراهی شد و یه بار تکونم داد.
با ترس و مضطربی گفت: د درست حرف بزن، چی شده؟
دستهاشو پس زدم و اشکهامو پاک کردم.
– دیگه سراغ منو نگیر، من به دردت نمیخورم.
اینو بیان کردم و با بغض دویدم که داد زد: مطهره؟
کولمو روی دوشم انداختم و با بغضی که هر لحظه نزدیک بود بشکنه به سمت در خروجی دویدم.
لعنت بهت مهرداد که حیاتمو نابود کردی.
از دانشگاه بیرون اومدم و تو پیادهرو با سرعت عادی قدم برداشتم.
سعی کردم اشکهامو پس بزنم.
یادآوری دیشامگاه چهار ستون بدنمو میلرزونه.
وقتی میتمایل داشت کار رو تموم کنه بازم با گریه کلی التماسش کردم اما اون تنها با خشونت کارشو ادامه داد و توی گوشم فقط یه چیز رو گفت و اونم اینه که ” تو باید مال من بشی “.
با صدای بوق ماشینی به خیال اینکه مزاحمه اخمی روی پیشونیم نشوندم و قدمهامو تندتر کردم.
چندبار دیگه هم بوق زد که بهش محل ندادم.
– مطهره؟
با صدای ایمان وایسادم.
از ماشین پیاده شد.
– سوار شو باهم حرف بزنیم.
با صوتی گراهی شدهای بیان کردم: من حرفی ندارم.
– ولی من دارم.
با التماس اظهار کرد: خواهش میکنم سوار شو.
نگاهی به اطراف انداختم و بعد با تردید به سمتش راهی شدم.
باهم توی ماشین جای گرفتیم و بعد به جاده افتاد.
سرمو پایین انداختم و ناخونهامو به بازی گراهی شدم.
– میریم یه جای خلوت صحبت میکنیم.
از ترس لرزیدم.
سریع سرمو بالا آوردم و اظهار کردم: نه نه خلوت نه.
اخم کم رنگی کرد.
– چرا نه؟ بهتره که!
– نه من نمیخوام، نرو جای خلوت.
نگاه دقیقی بهم انداخت.
– چرا؟
درحالی که ضربان دلم تند شده بود اظهار کردم: تو جاهای خلوت اتفاقای خوبی نمیوفته، میترسم ازش.
ابروهاش بالا پریدند.
– بهم اعتماد نداری؟!
کمی خیره نگاهش کردم و درآخر رک و با دلی پر اظهار کردم: دیگه به هیچ کسی اعتماد ندارم.
– تو یه چیزیت شده، اما میفهمم.
نگاهمو ازش گرفتم و سرمو پایین انداختم…
رو به روی دریاچه وایسادیم.
دیدههامو بستم تا نسیمو بهتر حس کنم.
– میشنوم.
چشمهامو آروم باز کردم.
– واقعا انتظار داری بهت بگم؟ اونم بعد از اتفاق دیشامگاه؟
– اگه دیشامگاه به مهرداد تیکه انداختم میخواستم بفهمه که…
خاموشی کرد که با اخم اظهار کردم: ادامهش، میخواستی که چیو بفهمه؟ هان؟
چنگی به موهاش زد.
– فقط میخواستم بفهمه منم دوست دارم.
با تاسف سری تکون دادم و نگاهمو به سمت دریاچه سوق دادم.
– هردوتون بسیار احمقید! ولی مهرداد احمقتر و البته نامرد.
– به من نگاه کن.
بهش خیره شدم.
– میگی چی شده یا اینکه برم جلوی خونهی مهرداد داد و هوار مسیر بندازم؟
ناباور گفتم: تو دیوونهای!
با اخم گفت: آره دیوونم و بخاطر تو هر کاری میکنم.
به میلهها تکیه دادم و همینطور که به رو به روم نگاه میکردم با غم گفتم: اگه بفهمی چه بلایی سرم اومده دیگه حتی نگاهمم نمیکنی، یه پسر یه دختر دست خورده رو نمیخواد.
رو به روم وایساد.
– داری منو میترسونی مطهره، چی شده؟
تبسم تلخی زدم.
– میدونی، جهان خیلی مزخرفه.
بهم نزدیکتر شد و دستشو پشت سرم به نرده گذاشت که درست وایسادم و با استرس بیان کردم: برو عقب.
به دیدههام زل زد.
– تا نگی نمیرم، میدونم اون مهرداد عوضی یه کاری کرده، پس اگه نگی میرم آبروشو میبرم.
نالیدم: ایمان، لطفا.
نزدیکتر شد.
– بگو.
مانتومو توی مشتم گراهی شدم.
– عزیز من بگو، بخدا پشتتم، هر چی باشه پشتتم، نمیذارم آب توی دلت تکون بخوره.
با ترس بیان کردم: بگم میری یه بلایی سر مهرداد میاری.
چشمهاشو بست و با تحکم گفت: بگو.
– ایمان…
چشمهاشو باز کرد و اینبار با تن آوای بالاتری کرد: میگم بگو.
سرمو پایین انداختم.
– این چیزی نیست که بشه گفتش.
– ببین، اصلا اصلا برام مهم نیست که شامگاها رو کنار اون مهرداد عوضی سر میکردی تا درمان بشه، اگه بخاطر اینه…
– نه نیست.
سرمو بالا آوردم و به دیدههاش خیره شدم.
– کاش این بود، تو یه پسری و بایدم با یه دختر ازدواج کنی نه با کسی که دیگه دخترونگیای نداره.
ماتش برد و زمزمه کرد: چی داری میگی؟
اشک توی دیدههام حلقه زد.
– تو لیاقتت یه دستخورده نیست.
با همون حالت اظهار کرد: درست حرف بزن ببینم.
بغض کردم.
– دیشب بعد از مهمونی رفتم پیش مهرداد، در ذهنش گذراندم میخواد باهام حرف بزنه اما منو برد خونه و اضافه کرد میخوام کاری بکنم که دیگه ایمان به مال من دیده نداشته باشه.
ترس نگاهشو پر کرد.
قفسهی سینهش شتابزده تند بالا و پایین میشد.
با صوتی تحلیل حرکت کردهای گفت: داره فکرای بدی به سرم میزنه.
سرمو پایین انداختم و با بغض آروم لب زدم: من دیگه دختر نیستم ایمان.
چند ثانیه گذشت ولی نه حرفی زد و نه حرکتی کرد.
سرمو بالا آوردم که دیدم بهت زده فقط بهم نگاه میکنه.
تلخ ریز خندیدم.
– اگه نظرت عوض شده من باهاش مشکلی ندارم.
کم کم نگاهش رنگ خشم گحرکت کرد و غرید: دیشامگاه اینکار رو کرده؟
آب دهنمو با استرس قورت دادم و سرمو بالا و پایین کردم.
– این دفعه دیگه میکشمش مطهره، خونشو میریزم.
دلم وایساد.
با قدمهای سریع ازم دور شد که با ترس دویدم و تند جلوش پریدم.
– زده به سرت؟! چیکار میخوای بکنی؟
با فکی قفل شده گفت: فقط بشین و ببین.
میل داشت بره که بازم جلوش وایسادم.
با التماس اظهار کردم: نه، توروخدا کار به کارش نداشته باش.
یه دفعه داد زد: بازم داری ازش طرفداری میکنی؟
با تته پته بیان کردم: نه من فقط..
بازومو گراهی شد و به سمت خودش کشیدم که از ترس هینی کشیدم.
تو صورتم لب زد: در ذهنش گذرانده اینطوری میتونه تو رو ازم بگیره؟ ولی کور خونده؛ چند روزگار دیگه یهو میبینه که همه جا پخش شده مقلبینگ مهرداد رادمنش کف دست به کار شرم آوری زده.
نفسم بند اومد.
این دفعه یقهشو گرفتم و با ترس گفتم: نه نه ایمان، نکن اینکار رو، بخاطر من، لطفا.
رگ شقیقه و گردنش متورم شده بود.
مچهامو گراهی شد.
– باید تقاص پس بده.
از ترس بغض کردم.
هر چی باشه نمیخواستم آبروی مهرداد بره.
هر چیباشه هنوزم این دل صابمردم دوسش داره و فقط به خاطر فرمان عقلمه که ازش دوری میکنم.
– ایمان، جون من بهش کاری نداشته باش، اینجور بدتر میشه، شاید آبروی منم بره.
نگاههاشو بستو دندونهاشو روی هم فشار داد.
– لطفا.
با همون دیدههای بسته اضافه کرد: فردا میام میل داشتگاریت، جواب مثبت میدی که برای همیشه شرش از حیاتت کم بشه.
قلبم هری ریخت.
نگاههاشو باز کرد.
– یه کم فکر کن، دیگه میتونی بهش اعتماد کنی؟ به کسی که قولشو شکسته؟
دستم از یقهش شل شد.
– فکر کن ببین میتونی به عنوان مرد حیات انتخابش کنی؟
دو طرف صورتمو گحرکت کرد و تلخ گفت: میدونم دوسش داری ولی بهتره به عقلت گوش بدی، با عقلت قدم بردار، بهت قول میدم پشیمون نمیشی، باهام ازدواج کن، میدونم اولش سخته و به فکر مهردادی اما کم کم بیاراده یه سمت شوهرت کشیده میشی… بذار مهرداد بخاطر کارش تقاص پس بده، بذار این از خودراضی بودنش بشکنه، اون فکر میکنه حالا که پولداره میتونه همه چیو تصاحب کنه، خدامیدونه تا حالا با چند نفر خوابیده تا درمانش کنند ولی نشده و اومده سراغ تو، تو پاکی و لیاقتت یه نفر پاکه، نمیگم من بسیار پاکم ولی حداقل تا حالا با هیچ دختری نخوابیدم.
نگاههامو بستم.
حرفهاش درد داششتابزده اما درست بودند.
اگه باهاش ازدواج کنم مهرداد چی میشه؟
پوزخند تلخ محوی زدم.
حتما میره دنبال یکی دیگه.
اصلا من چرا دارم بهش اهمیت میدم؟ مگه اون دیشب یه التماسهام اهمیت داد؟
چشمهامو باز کردم.
– تا فردا فکر کن، توی تمایل داشتگاری وقتی میریم توی اتاق جوابتو بهم بگو.
*************
از عصر تا حالا جام توی بالکنه.
مهرداد سه بار بهم زنگ زده ولی جوابشو ندادم.
اونقدر در ذهنش گذراندم که انگار مغزم میخواد بترکه.
سخت بین حرف دل و عقلم گیرم.
از طرفی فکر میکنم با این ازدواج تلافیشو سرش درمیارم و از طرفی نمیتونم ازش قلب بکنم.
ولی شاید ایمان درست میگه… بعضی وقتها گوش دادن به عقل بهترین کاره، درسته درد داره اما کار درسته.
با لرزش گوشیم دستمو بالا آوردم و بهش نگاه کردم.
بازم مهرداد!
این دفعه جواب دادم و به سردی اظهار کردم: بله؟
با کمی مکث اضافه کرد: سه بار بهت زدم چرا جواب ندادی؟ کجایی؟
– خونهی آقاجون.
– قلبم واسه صوتت تنگ شده بود.
بغضم گرفت.
– میخوام ببینمت.
سعی کردم آوام نلرزه.
– نمیتونم.
– چرا؟
خواستم بگم ولی نتونستم بیرحم باشم.
– آقاجونم به کمک نیاز داره.
نفس عمیقی کشید.
– باشه… حالا حال بداخلاق من چطوره؟
اشکی روی گونم چکید.
خودت کاری کردی که از چشمم بیوفتی.
– خوبم.
– تو خونه نیستی دارم دیوونه میشم، حوصلمم داره سر میره.
فقط خاموشی کردم.
لبخند زد.
– چیه؟ زورت میاد حرف بزنی؟ زنگ نزدم فقط خاموشی بشنوما.
دیدههامو بستم.
– حرفی داری بگو وگرنه قطع کن.
نفسشو به بیرون فوت کرد.
– تا مولین و بابات اینجان میام میل داشتگاریت.
– بیان کردم بهم مهلت بده.
– خب دارم میدم دیگه.
یه دفعه آوای مولین کشیده شد.
-مطهره؟ مامان؟ بیا پایین.
– من باید برم، خداحافظ.
حتی نذاشتم خداحافظی کنه و قطع کردم.
با استرس بلند شدم و توی اتاق اومدم.
بعد از اینکه از مرتب بودنم اطمینان پیدا کردم از اتاق بیرون اومدم و از پلهها پایین راهی شدم.
با متوجه شدن خانوادهی ایمان ضربان دلم شدت پیدا کرد.
تیپ رسمی هم حسابی به ایمان میاد.
با تبسم نگاهم کرد.
نفس پر استرسی کشیدم و درمقابل نگاه همه سینی چایی رو از یکی از خدمتکارها گراهی شدم و به سمتشون حرکت کردم.
با مولین و باباش و مولین بزرگش سلام کردم و چای رو بهشون تعارف کردم.
سعی میکردم لرزش خفیف دستمو پنهون کنم.
به ایمان تعارف کردم.
همونطور که بهم نگاه میکرد چای رو برداشت و اظهار کرد: مانتوی صورتی بهت میاد.
در جوابش فقط تبسم کم رنگی زدم.
کلا که تعارف کردم روی یکی از مبلهای سلطنتی تک نفره قرار گرفتم.
تو جمع بودم ولی فکرم پیش مهرداد بود.
مهرداد لعنتی… مهرداد دیوونه.
همش به فکرم خطور میکنه ازدواج کنم یه کم ادب بشه بعد بازم بهش روی خوب نشون بدم اما باز فکر میکنم اگه اینکار رو بکنم ایمان بدبخت چه گناهی داره که قربانی بشه.
مدت توی استرس گذشت تا اینکه نوبت به حرف زدن من و ایمان رسید.
در اتاقو باز کردم و وارد شدیم.
در رو بست.
– فکراتو کردی؟
روی تخت قرار گرفتم و به زمین چشم دوختم.
– سردرگمم.
پایین تخت رو به روم زانو زد.
– مطمئن باش پشیمون نمیشی، بهت قول میدم خوشامگاهخت میشی، ببین، چند مدت باهام زندگی کن، متوجه شدی خوب نیستم و پشیمونت کردم حرفی ندارم، میتونی طلاق بگیری.
تبسم کم رنگی زدم.
– تو خیلی خوبی ایمان.
تبسمی زد.
– کاش مهردادم مثل تو بود.
تبسمش کم رنگتر شد.
– همه اون پایین منتظر جوابمونند.
لبخند زد.
– نمیدونی مولینم با چه ذوقی آماده میشد.
کوتاه خندیدم.
– خودت چی؟
تبسمی زد.
– از ضربان دلم نزدیک بود سکته رو بزنم.
ریز خندیدم که اونم لبخند زد.
– جدی میگم.
به بازوم زد.
– حالا هم کلاسیه دیوونهی من، زن یکی دیوونهتر از خودت میشی؟
از لحنش خندیدم.
نفس عمیقی کشیدم.
یقهشو گرفت و تکون داد.
– بگو دیگه، از ضربان قلبم دارم خفه میشم.
– میدونی که شاید فکرم پیش مهرداد بره؟
– میدونم.
– با این وجود بازم میخوای یه زن اینطوری داشته باشی؟
تبسمی زد.
– تو خودت مهمی نه افکارت.
این رسما دیوونهست!
چجوری داره از آرزوهاش میگذره!
– بگو.
چشمهامو بستم.
گاهی وقتها حتی واسه خودتم باید بیرحم بشی.
– قبوله.
به ثانیه نکشیده تو آغوشش فرو حرکت کردم.
– قسم میخورم نذارم آب توی قلبت تکون بخوره.
محکمتر بغلم کرد ولی دستهای من بیاحساس فقط کنارم افتاده بودند.
دو شب پیش بهت گفتم اینکار رو بکنی دیگه این مطهره رو نمیبینی.
واسه محمد از دلم پیروی کردم که آخر ضربه خوردم.
واسه تو هم از دلم پیروی کردم و این شد ولی دیگه وقتشه از عقلم پیروی کنم تا دیگه ضربه نخورم زیرا واقعا تحملشو ندارم.
انگار نمیتمایل داشت ولم کنه.
– دیگه اینقدر پررو نشو، بکش عقب.
خندید و ولم کرد.
– بازم میپرسم، مطمئنی ایمان؟
با تبسم اضافه کرد: تا حالا توی حیاتم اینقدر مطمئن نبودم.
نفس عمیقی کشیدم.
– مهرداد نفهمه.
– خودمم به همین فکر میکردم، من نمیخوام عروسیمون خراب بشه… صیغهتون کی تموم میشه؟
به زمین دیده دوختم و سعی کردم به یاد بیارم.
با یادآوری اینکه فقط سه روزگار تا پایان صیغهمون مونده غم وجودمو پر کرد.
– فقط سه روزگار دیگه.
**********
#محدثه
کتشو تنش کردم.
– خرسندم که دارم از این آشغالدونی بیرون میام.
– منم خوشحالم اما میترسم، کاش میشد همینجا بمونی.
با ابروهای بالا رفته به طرفم چرخید.
– اونوقت چرا؟
– اینجا جات امنتره، احمق بازیت کار کف دستت نمیده.
اخمهاش درهم راهی شد.
– حالا تو هی بکوب توی سرم، باشه؟
آروم به گونش زدم.
– باشه.
خندون چپ چپ بهم خیره شد.
نمیدونستم چجوری بهش بگم که مطهره داره عروس میشه.
هنوز درکش نمیکنم، نمیفهممش.
زده به سرش؟ سحر و جادوش کردند؟
چی شده که مثل احمقا داره زن کسی میشه که حتی دوستشم نداره؟ فکر میکنه گریههای شبانهشو نمیشنوم؟ مثل سگ عاشق اون مهرداده.
با دستی که جلوی صورتم تکون خورد به خودم اومدم.
– چیه سه ساعت به من زل زدی؟
پوفی کشیدم و کیفمو برداشتم.
– هیچی.
بازومو گرفت و دقیق بهم نگاه کرد.
– کلافهای! چی شده؟
– بریم بیرون بهت میگم.
با همون نگاهش باشهای گفت…
در ماشینشو باز کرد.
– عجیبه داداشت اینجا نیست.
– گفت جلسهی مهم داره؛ میگفت عطیه که تنها دانشگاه اومده بوده حتی واینساده بتونه باهاش حرف بزنه! اظهار کرد ازت بپرسم چرا مطهره امروزگار شرکت و دانشگاه نیومده.
با کمی مکث بیان کردم: بشینیم میگم.
پوفی کشید.
سوار ماشین شدیم.
روشنش کرد و به مسیر افتاد.
در داشامگاهوردشو باز کرد و یکی از ادکلنهاشو برداشت.
– دلم برات تنگ شده بود جیگرم.
اینو اضافه کرد و توی خودش خالی کرد که سرفهای کردم و با حرص گفتم: بسه!
یه کم دیگه زد که از دستش چنگ زدم و توی داشامگاهورد انداختم.
با خنده اضافه کرد: ببین چه بوی خوبی میدم!
با حرص اظهار کردم: بوی خوبت بخوره وسط فرق سرت، به من چه؟
کمی به سمتم خم شد.
– تو دوست داری توی رابطه بوی تن خودم باشه یا عطر؟
دندونهامو روی هم فشار دادم و عصبی گفت: ببند دهنتو تا فکتو نیاوردم پایین ماهان.
لبخند زد و کف دستشو روی رونم کوبید که دستشو پس زدم.
– کف دستت به من بخوره میشکنمش.
ابروهاشو بالا انداخت و با خنده بیان کرد: او! چه خشن!
کف دستشو دور گردنم انداخت که پوفی کشیدم.
با موهام بازی کرد.
– حالا محبتم حرفتو بگو.
با ابروهای بالا رفته اضافه کردم: محبتم؟
شیطون اضافه کرد: آره دیگه.
با انزجار اظهار کردم: خوشم نمیاد، دیگه نگیا.
اوق زدم.
– عاشقیم!
ریز خندید.
– واقعا عجیبی محدثه!
موهامو پشت گوشم برد.
– حالا بگو ببینم، چی شده؟
با استرس گفتم: میگم ولی به داداشت نگو، بد قاطی میکنه.
اخم ریزی کرد.
– چی شده؟
نفس عمیقی کشیدم و از اون جایی که مقدمه چینیم افتضاحه بیان کردم: مطهره داره عروس میشه.
یه دفعه وسط خیابون زد رو ترمز که آوای بوق ماشینها و فحشهای رانندهها کشیده شد.
با دیدههای گرد شده اضافه کرد: یعنی چی که داره عروس میشه؟!
– اول تا نیومدند بزننمون ماشینو ببر کنار.
با همون حالت به کنار خیابون راهی شد و به فحشهاییم که میخورد توجهی نکرد.
– مهرداد کی راهی شده میل داشتگاریش؟!
با غم پوزخندی زدم.
– کجای کاری آقا؟ مطهره داره با ایمان ازدواج میکنه.
بهت زده بهم خیره شد و زمزمه کرد: چی؟
نفس عمیقی کشیدم.
یه دفعه داد زد: زده به سرش؟
از ترس به بالا پریدم و دستمو روی دلم کشیدم.
– چیه چرا یه دفعهای هوار میکشی یابو؟
با اخمهای درهم گوشیشو از جیبش بیرون آورد که وحشت کرده گفتم: چه غلطی میکنی؟
– به داداشم زنگ میزنم.
محکم زدم تو سرش و گوشیو از کف دستش گرفتم.
– تو غلط میکنی!
کف دستشو به سرش گحرکت کرد.
– گوشیمو بده.
با اخم گفتم: نمیدم، تو دیوونهای؟ میخوای داداشت قاتل بشه؟ هان؟
عصبی اظهار کرد: پس بشینم تا عروس بشه بعد بفهمه؟ اصلا گه خورده که میخواد…
پشت کف دستمو به لبش کوبیدم که صورتش جمع شد.
– درست صحبت کن، معلوم نیست اون خان داداش جناب عالی چی به سر دوست بیچارهی من آورده که حاضر شده از قلبش بگذره!
کف دستی به ته ریشش کشید و زمزمه کرد: اون مطهره زده به سرش! داداش من دق میکنه.
بهم چشم دوخت.
– کجاست که برم ببینمش؟
کمی اندیشیدم و اضافه کردم: فکر کنم الان باید با مادر شوهرش باشه واسه حلقه خریدن.
#ایــمــان
نگاه شتابزدهی بهم انداخت.
– دیگه نگی مادر شوهرا.
چپ چپ بهش چشم دوختم.
– دیدههات توی حلقت!
بالاخره یه کت مورد پسندم واقع شد که به کف دست علی دادم.
نیما همونطور که سیبیو گاز میزد وارد مغازه شد.
– به! آق داماد! میبینم تو هم اینجایی! چطوری؟
با سر خوشی اظهار کردم: عالی.
– حالا چی انتخاب کردی؟
به کت و شلوار توی کف دست علی اشاره کردم که به سمتش رفت.
سیبو توی سطل آشغال پرت کرد و کت رو ازش گرفت.
بهش نگاه کرد.
– نه خوبه! لاکچریه، کلا دختر کش میشی، حالا این عروس خوشامگاهخت کی هست؟
بهم نگاه کرد.
کف دست به جیب اضافه کردم: آشناست، میشناسیش.
ابروهاش بالا پریدند و کت به دست به سمتم اومد.
– نه بابا! کی هست؟
خندید.
– مامانت که زن صیغهای مهرداد رو واست لقمه گحرکت کرده بود!
اخمهام در هم راهی شد.
– بگو دیگه.
تمایل داشتم حرفی بزنم اما گوشی توی کف دستش به آوا دراومد.
پوفی کشید.
– بر خر مگس معرکه لعنت!
اینو گفت و جواب داد.
– چیه؟
اخمی کرد.
– یعنی چی که پاک شده؟
نفس عصبی کشید.
– خیلوخب دارم میام.
سوالی بهش خیره شدم.
قطع کرد و به بازوم زد.
– من برم، بعدا ازت اطلاعات میکشم.
کتو به کف دستم داد و حتی خداحافظی هم نکرد و حرکت کرد.
به کت مشکی مات توی کف دستم نگاه کردم.
تبسمی روی لبم جای گرفت.
از اولشم مال من بودی.
مهم نیست که فکرت پیش کیه مهم اینه که کم کم با کارام عاشق خودم میکنمت.
#مطـهره
بیحوصله از پشت در موندن و زنگ زدن کلید توی قفل انداختم و در رو باز کردم.
همین که وارد شدم با متوجه شدن مهرداد سرجام خشکم زد.
با استرس به عطیه نگاه کردم که با حرکت لب گفت: نمیدونه.
نفس آسودهای کشیدم.
با اخم ریزی از روی مبل بلند شد و به سمتم اومد.
– معلوم هست کجایی؟
کفشهامو بیرون آوردم و بدون اینکه بهش نگاه کنم اضافه کردم: خونهی آقاجونم.
به سمت اتاق رفتم که پشت سرم اومد.
وارد اتاق شدم و شالمو از سرم کندم.
– مطهره؟
در کمد رو باز کردم.
– بله.
نفسشو به بیرون فوت کرد و بازومو گحرکت کرد و به سمت خودش چرخوندم.
– چته تو؟ جواب پیامهامو که نمیدی، به زورم جواب تلفنهامو میدی، وقتی میگم میخوام ببینمتم که میگی نمیتونم.
پوفی کشیدم و باز چرخیدم.
– از خونه برو بیرون، فعلا نمیخوام ببینمت.
یه دفعه از پشت تو بغلش انداختم که نفس تو سینم حبس شد.
– چرا داری باهام اینکار رو میکنی؟
آروم بیان کردم: ولم کن.
آوای قورت دادن آب دهنشو کنار گوشم شنیدم.
بیشتر به خودش چسبوندم و لب زد: لعنتی چرا نمیفهمی میخوامت؟ اگه برام مهم نبودی کف دست به اون کار میزدم؟
اشک توی چشمهام حلقه زد.
– دیگه واسه این حرفها دیر شده مهرداد، همون شب بهت گفتم اگه اینکار رو بکنی دیگه این مطهره رو نمیبینی.
صدای ضربان دلشو میگوش دادم.
– اون یه احمق بازیای بود که انجام دادم ولی مهم اینه که اضافه کردم میام میگیرمت.
تبسم تلخی زدم.
کجای کاره که جمعه عروسیمه؟
خود ایمان از همه تمایل داشت زودتر برگزارش کنیم… معلومه میترسه مهرداد یه کاری بکنه.
آروم اضافه کردم: برو از اینجا، چهارشنبه صیغهمون تمومه.
ولم کرد و به طرف خودش چرخوندم.
– چیه؟ اندیشیدی حالا که تموم میشه میتونی بری؟
زیرامو توی دستش گحرکت کرد و تو صورتم خم شد.
– نه خانم، من از توی حیاتت بیرون نمیرم.
میل داشت لبمو ببوسه که تند عقب کشیدم.
اخمهاش درهم راهی شد و یه دفعه موهای پشت سرمو تو مشتش گرفت و لبشو محکم روی لبم گذاشت که وجودم زیر و رو شد.
اگه بگم دلتنگ اون لبای داغش نبودم دروغ اظهار کردم اما چیکار میشه کرد که دیگه مال من نیستند.
فکمو گراهی شد و عمیق و محکم بوسیدم.
کف دستهامو روی قفسهی سینهش که شتابزده بالا و پایین میشد گذاشتم تا به عقب هلش بدم ولی موهامو ول کرد و مچهامو با یه کف دستش گرفت.
چشمهامو بستم تا اشکم نریزه.
با کمی مکث عقب کشید و نزدیک گوشم نفس زنان گفت: صیغه هم تموم بشه بازم صیغهت میکنم، اونقدر صیغهت میکنم تا آخرش عقد دائمم بشی، حالیته که چی میگم؟
لبمو به دندون گراهی شدم تا بغضم نشکنه.
همین که تو بغلش فرو راهی شدم بغضم بزرگتر شد.
محکمتر بغلم کرد.
– لعنت بهت که این چند روزگار خودتو ازم محروم کردی، چرا نمیفهمی که دل صابمردم برات تنگ شده؟ هان؟
بغضم بیصدا شکست.
دیگه کار از کار گذشته مهرداد خان، دیگه داره تموم میشه.
سرنوشت منم اینه که از کسایی که دوسشون دارم دور بشم.
یه دفعه آوای زنگ همه جا رو پر کرد.
از ترس اینکه ایمان باشه ضربان دلم روی هزار حرکت کرد و گریم بند اومد.
از خودش جدام کرد که سریع اشکهامو پاک کردم.
دو طرف صورتمو گراهی شد.
– هیچوقت دیدههاتو اشکی کن دلم کباب میشه.
پس چرا اون شامگاه واسه گریههام و التماسهام قلبت کباب نشد؟
خواست گونمو ببوسه ولی آوای ماهان بلند شد.
– مطهره اینجاست؟
لبخندی رو لب مهرداد پمتوجه شد اومد.
– داداش دیوونم اومده.
نفس آسودهای از اینکه ایمان نیست کشیدم.
محدثه وارد اتاق شد که با متوجه شدنمون ابروهاش بالا پریدند.
– سلام.
مهرداد جوابشو داد و منم سلام آرومی کردم.
محدثه بلند اظهار کرد: ماهان بیا تو اتاق ببین کی اینجاست!
سریع با شالم موهامو پوشوندم.
مهرداد ریز خندید و به سمت در راهی شد که تو همین موقع ماهانم به داخل اومد و با دیدن مهرداد جا خورد.
– تو هم اینجایی؟!
مهرداد محکم بغلش کرد.
– لعنتی قلبم برات تنگ شده بود.
اخمهای ماهان به هم گره خوردند و به من چشم دوخت که از طرز نگاهش مطمئن شدم محدثه بهش گفته.
سرمو پایین انداختم.
محدثه کنارم وایساد.
– بهش گفتی؟
پوزخند تلخی زدم و بهش خیره شدم.
– اظهار کرده بودم اینقدر آروم بود؟
با غم نگاهم کرد.
– چرا داری اینکار رو با خودت میکنی دیوونه؟
سعی کردم نگاهمو سرد کنم ولی میتونستم با درونم اینکار رو بکنم؟
– اضافه کردم که نمیخوام درموردش حرفی بزنم.
مهرداد کف دستشو دور گردن ماهان انداخت و اضافه کرد: نظرتون چیه امشامگاه شام بریم بیرون؟
محدثه کف دستهاشو به هم کوبید.
– عالیه!
عطیه وارد شد.
-اگه شام پای شما باشه قبوله منم حرفی ندارم.
مهرداد لبخند زد.
– قبوله.
اخم کردم.
– من نمیام.
اخمهای همشون به هم گره خوردند.
– باید برم خونهی آقاجونم.
مهرداد با همون اخم بهم نزدیک شد.
– تو چرا هی میری اونجا؟ مگه فقط تو نوهشی؟
با اخم بیان کردم: دقیقا به تو چه ربطی داره؟ خونهی بابا بزرگمه میخوام برم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن