رمان معشوقه‌ی فراری استاد پارت ۱۶

دیده‌هام‌و بستم و با لذت به آوای قلبش گوش دادم.
چیزی نگذشت که دستش‌و توی موهام فرو کرد و بوسه‌ای زد که تبسمم پر رنگ‌تر شد.

#مــحـدثــه

عطیه نگاهی به ماهانی که یه دستش از کاناپه بیرون انداخته بود و روی شکم خوابیده بود و یه کف دستشم زیر بالشت بود انداخت و بیان کرد: نمی‌خواد بیدار بشه؟
لبخند زدم.
– ولش کن بذار بخوابه، بچم چجوری هم خوابیده!
لقمه‌م‌و توی دهنم گذاشتم.
عطیه با تعجب اضافه کرد: بچم؟!
اخم کردم.
– خیلوخب توعم! یه چیز اظهار کردم.
تبسم بدجنسی زد و کمی به سمتم خم شد.
– بگو ببینم، نکنه از این پسره خوشت اومده؟
یه ابروم‌و بالا انداختم.
– صبحونت‌و بخور تا آش و لاشت نکردم.
سعی کرد نخنده و سری تکون داد.
کشیده بیان کرد: باشه خانم.
نگاه غره‌ای بهش حرکت کردم و به خوردنم ادامه دادم.
همین که عطیه توی حموم رفت به سمت ماهان راهی شدم و پایین کاناپه جای گرفتم‌.
آروم موهای روی صورتش‌و کنار زدم.
– نمی‌ذارم هیچ دختری بهت آسیب برسونه، شاید تو خر باشی و زود خام بشی اما من که هم جنس‌هام‌و بهتر می‌شناسم.
کف دستم‌و روی گونش کشیدم.
– پس نگران نباش، خودم مواظبتم.
با کمی مکث قد بلند شدم.
میل داشتم برم ولی طاقت نیاوردم، خم شدم و پیشونیش‌و بوسیدم.
چرخیدم و تا خواستم قدمی بردارم مچم گرفته شد و تا بخوام بفهمم روی ماهان پرت شدم که هینی کشیدم و نگاه‌هام‌و بستم.
دست‌هاش‌و دور کمرم حلقه کرد و با صدای گرفته‌ای گفت: صبح بخیر بد اخلاق، بالا سر من چی‌کار می‌کردی؟
نگاه‌هام‌و باز کردم و با اخم اضافه کردم: ولم کن کشیده شو صبحونه بخور، می‌دونی ساعت چنده؟
موهام که از شال بیرون اومده بود و روی صورتش ریخته بود رو پشت گوشم برد.
– نه، ساعت چنده؟
– یازده.
خمیازه‌ای کشید.
– هنوز وقت واسه خوابیدن هست، امروزگار جمعه‌ست.
پوفی کشید.
– شب جمعه‌مونم خراب شد.
منظورش‌و گرفتم و با حرص مشتی به گونه‌ش زدم که با چشم‌هام گرد شده کف دستش‌و روی گونه‌ش گذاشت.
– چرا میزنی؟
نفس پر حرصی کشیدم.
– ولم کن و دیگه هم رفع زحمت کن.
کف دستش‌و برداشت و تبسم شیطونی زد.
– من حالا حالاها اینجام عزیزم.
لپم‌و کشید.
– مگه می‌تونم تو رو ول کنم برم تو خونه تک و تنها بشینم؟
اخم‌هام از هم باز شدند ولی سعی کردم جدیتم‌و حفظ کنم.
– خیلوخب ولم کن.
ولم که نکرد هیچ تازه جای خودش‌و هم باهام عوض کرد که با غضب بهش خیره شدم.
دستش‌و روی دیده‌هام گذاشت.
– اینجور نگام نکن ترسناک میشی.
دستش‌و برداشتم و موهاش‌و تو مشتم گراهی شدم.
– بلند میشی یا نه؟
ابروهاش‌و بالا انداختم که با حرص موهاش‌و کشیدم که اوفی بیان کرد و با صورت در هم سعی کرد کف دستم‌و برداره.
-‌ ول کن دیوونه می‌سوزه.
با حرص اظهار کردم: از روم قد بلند میشی یا این موهای قشنگت‌و بکنم؟
متعجب بهم نگاه کرد که تازه متوجه شدم چی زر زدم.
تند موهاش‌و ول کردم و جوری که اتفاقی نیوفتاده با اخم گفتم: چیزی شده که با تعجب بهم نگاه می‌کنی؟
به صورتم نزدیک شد و شیطون بیان کرد: به نظرت موهام دلبره؟ دوست داری کلا مال تو باشه و هر روز کف دستت‌و توش بکشی؟
برخلاف واقعیت گفتم: نخیرم نمی‌خوام، حالا هم از روم کشیده شو، ماشاالله کم سنگین نیستی!
به لبم نزدیک شد.
– می‌دونی محدثه، دوست دارم تماما مال من باشی.
شال‌و از سرم انداخت و سرش‌و تو موهام فرو کرد و عمیق بو کشید.
– دوست دارم وقتی دیدهم‌و باز می‌کنم اولین چیز تو رو ببینم.
حرفاش بد قلبم‌و به بازی می‌گحرکت کرد.
سرش‌و تو گودی گردنم فرو کرد که چشم‌هام بسته شدند.
– دوست دارم تموم تنت‌و…
بوسه‌ای به گردنم زد که به بازوش چنگ زدم.
– به نام خودم ثبت کنم.
یه دفعه به خودم اومدم و عصبی از حالم به قفسه‌ی سینه‌ش کوبیدم.
– ولم کن.
کمی عقب کشید و به دیده‌هام نگاه کرد.
– چرا ازم فرار می‌کنی؟ چرا پسم میزنی؟
عصبی و با قلبی پر گفتم: چراکه یه دختربازی ماهان، زیرا نمی‌تونم بهت اعتماد کنم، چون می‌دونم یه روزگار از من زده میشی و میری دنبال یکی دیگه.
– نه نمیشم.
با تحکم گفتم: میشی.
قاطعانه اضافه کرد: نمیشم، یادته که تو مهمونی به آرزوی دروغی چی اضافه کردم؟ اضافه کردم اگه اون دختر قبول کنه دیگه سمت دختری نمیرم، محدثه تو واسم خیلی ارزش داری.
جوری دلم لرزید که آوای لرزیدنش‌و خوب شنیدم.
با انگشت شست گونم‌و نوازش کرد و با نگاه مظلومی اضافه کرد: من بهت احتیاج دارم، تو باعث میشی یادم بیوفته که مرد بودن و غیرت یعنی چی، تو باعث میشی یادم بیوفته که به هر کسی نمیشه اعتماد کرد.
تنها چیزی که ازم متوجه شد خاموشی بود.
احساسم درهم پیچیده شده بود.
با کمی مکث آروم اضافه کردم: نمی‌دونم چی بگم ماهان، بهم فرصت بده بهش فکر کنم.
تبسم کم رنگی زد.
– باشه.
از روم کشیده شد که نفس عمیقی کشیدم.
مچم‌و گحرکت کرد و کمکم کرد که قد بلند بشم.
به آشپزخونه اشاره کردم.
– برو هر چی می‌خوای بردار.
کمی نگاهم کرد و بعد به سمت آشپزخونه راهی شد.
کلافه شالم‌و سرم کردم و وارد اتاق شدم.
***********
یه ساعتی می‌شد که رفته اما نمی‌دونم چرا قلبم شور میزنه، یه جورایی استرس دارم.
به آدرسی که بهم داده نگاه کردم.

اضافه کرد اگه خواستم جوابی بهش بدم یا زنگ بزنم و یا برم خونش.
عطیه با سینی شربت بیرون اومد و با اخم اضافه کرد: حالت خوبه؟ مضطرب به نظر میای.
نفسم‌و به بیرون فوت کردم.
– نمی‌دونم چرا استرس دارم، همش فکر می‌کنم ماهان بخاطر مواد خمار میشه و به سحر التماس می‌کنه که بهش برسونه.
سینی‌و روی میز گذاشت و کنارم جای گرفت.
کف دستم‌و گراهی شد.
– مضطرب نباش، اون دوباره تو چاه نمیوفته.
دلواپس اضافه کردم: اما اون خیره سر کله شقه.
کوتاه خندید.
– درست مثل مادرا دلواپسی.
بازم به آدرس خیره شدم.
– برم خونش؟
نگاهش دلواپس شد.
– می‌ترسم بری یه بلایی…
حرفش‌و قطع کردم.
– تا من نخوام کاری باهام نداره.
نفس عمیقی کشید.
– نمی‌دونم چی بگم، می‌خوای به مطهره زنگ بزنم استاد رو یه جوری راضی کنه که برند خونه‌ی ماهان بعد تو بری؟
کلافه از جام کشیده شدم.
– نه، می‌ترسم یه جوری بشه که استاد بفهمه یه بلایی سرش اومده.
به سمت اتاق راهی شدم.
– می‌خوای همجادهت بیام؟
وارد اتاق شدم.
– نه خودم میرم.

#ماهان

کلافه روی مبل قرار گرفتم و کف دست‌هام‌و توی موهام فرو کردم.
منی که عادت داشتم یکی روز و دوتا شامگاه اون سیگار لعنتی‌و بکشم الان که نکشیدم شدید ضعف دارم و تموم اجزای بدنم دارند مجبورم می‌کنند که به سحر زنگ بزنم و هر جور شده جورش کنم.
طاقت نیاوردم و از جام کشیده شدم.
وارد آشپزخونه شدم و یه مسکن برداشتم و با آب خوردم.
کف دست‌هام‌و به اپن تکیه دادم و نگاه‌هایی که کمی می‌سوخسریع رو بستم.
لعنت بهت سحر.
عصبی از حالم لیوان‌و با شدت روی زمین پرت کردم که صوتی بدی همه جا رو پر کرد.
چنگی به موهام زدم.
فقط اینبار رو می‌کشم دفعه‌ی بعد تحمل می‌کنم.
وارد هال شدم و گوشیم‌و از روی مبل برداشتم.
بهش زنگ زدم ولی جواب نداد.
دندون‌هام‌و روی هم فشار دادم و واسش فرستادم ” می‌دونم که توی اون سیگار لعنتی چیه سحر، پس به جای اینکه خودت‌و قایم کنی بیا و اون سیگار رو واسم بیار دیگه تحمل ندارم، هر چه قدرم بخوای بهت میدم فقط بیا لعنتی ”
گوشی‌و روی مبل پرت کردم و دو دستم‌و توی موهام فرو کردم و عصبی به هم ریختمشون.
ببخشم محدثه بار آخرمه.
چیزی نگذشت که با صوتی گوشیم سریع برش داشتم.
با دیدن شماره‌ی سحر جواب دادم.
میل داشتم هزارتا فحش بارش کنم ولی یادم افتاد که کارم پیشش گیره.
– ‌کشیده شو بیا خونم.
– از کجا معلوم که با اون دختره نقشه‌ای نریخته باشی؟
عصبی داد زدم: میگم بلند شو بیا لعنتی، جون تو بدنم نیست، نمی‌فهمی؟ تو این بلا رو سرم آوردی پس خودتم بیا درستم کن.
صوتی نفس عمیقش‌و شنیدم.
– آروم باش، بیام واست میگم چرا اینکار رو کردم.
عصبی گفتم: زود خودت‌و برسون.
بعدم تماس‌و قطع کردم و با داد لگدی به میز زدم.
پایین مبل فرود اومدم.
آرنجم‌و به زانوم تکیه دادم کف دستم‌و توی موهام فرو کردم و نگاه‌هام‌و بستم.
لرز توی بدنم افتاده بود و از این حالم داشتم دیوونه می‌شدم.

#مـحـدثــه

تمایل داشتم از تاکسی پیاده شدم اما با دیدن ماشینی که جلوی خونش پیچید اخمی رو پیشونیم جای گرفت.
تو ماشین دقیق شدم که متوجه شدم راننده‌ش یه دختره که داره تلفن جواب میده.
در خونه‌ی ماهان باز شد.
دختره عینک دودیش‌و که برداشت با شناختنش نفسم بند اومد.
همین که به داخل حرکت کرد با برآشفتهت به کیفم چنگ زدم و پیاده شدم.
هردوتون‌و بیچاره می‌کنم.
کرایه رو حساب کردم و با قدم‌های عصبی به سمت خونش رفتم.
خواستم زنگ بزنم ولی پشیمون شدم.
ففط بشین ببین چی‌کار می‌کنم آقا ماهان.
نگاهی به کوچه انداختم.
خلوت خلوت بود.
در میله‌ای بود و خوراک خودم.
تو بچگی زیاد از اینکارا می‌کردم.
کیفم‌و دور بدنم انداختم و به میله‌ها کف دست گذاشتم.
بالاخره زیر نگاه دوربین‌های عزیز بالا اومدم و روی دیوار وایسادم.
با دیدن خونش نیشم باز شد.
لعنتی عجب نمایی داره!
با یادآوری دختره و سیگار خونم به جوش اومد که سریع به میله‌ها دست گحرکت کردم و پایین پریدم.
کف دست‌ها و مانتوم‌و تمیز کردم و به سمت خونه دویدم.
با همون سیگار می‌سوزونمت دختره‌ی عوضی‌.
به یه سمتی که رو به روی استخر بود و کلا شیشه‌‌ای بود رسیدم و در کشویی رو کمی باز کردم، خودمم پشت دیوار پنهان شدم.
ماهان‌و دیدم که سیگار توی کف دست سحر رو چنگ زد که قلبم هری ریخت.
خواستم زود خودم‌و نشون بدم تا نکشه ولی با صوتی سحر وایسادم.
– دلیلم‌و گوش بده ماهان.
ماهان سیگار رو با فندک روشن کرد و اامان پکی که کشید مساوی شد با چنگ زدنش به دلم.
به سردی اضافه کرد: حرفت‌و بگو‌.
– ببین، من تو رو دوست دارم ماهان.
دست‌هام‌و مشت کردم.
ماهان پوزخندی زد و سیگار رو بالا گراهی شد.
– اینجوری دوستم داری؟
سحر رو به روش راهی شد و دو طرف صورتش‌و گرفت.
از عصبانیت داشتم خفه می‌شدم.
– تنها جادهی که به ذهنم می‌رسید تا اگه ولم کردی بازم پیشم برگردی همین بود.
ماهان دست‌هاش‌و پس زد و یه پک دیگه کشید.
سحر: ببین، هروقت بخوای من هستم، یه ذره هم نمی‌ذارم اذیت بشی.

مشتم‌و آروم چندبار به دیوار کوبیدم، چشم‌هام‌و بستم و نفس عمیقی کشیدم تا به سرم نزنه و برم یه بلایی سر دختره بیارم.
بازم نفس عمیقی کشیدم ولی با حرفی که زد دیوونگی شدید به سرم زد.
– من عاشقتم ماهان.
با نگاه‌هام به خون قرار گرفته در رو کامل باز کردم و وارد شدم که هردوشون از جا پریدند و تند به طرفم چرخیدند.
ماهان تند سیگار رو پشت سرش پنهان کرد و دختره پوزخندی زد.
– دزدکی وارد میشی؟
کیفم‌و به شدت روی زمین پرت کردم و به طرفش رفتم.
ماهان: مح…
انگشت اشارم‌و به طرفش گرفتم و با خشن ترین آوایی که از خودم می‌شناختم بیان کردم: تو خفه شو بعدا واسه تو هم دارم.
به سمت دختره رفتم ولی واسه شاخ بازی کف دست به سینه خونسرد بهم نگاه کرد.
مطمئنا اگه ببر پر خشم درونم‌و می‌شناخت پا به فرار می‌ذاشت نه اینکه وایسه.
بهش که رسیدم سیلی به شدت محکمی‌و به صورتش زدم که از شدتش روی زمین پرت شد و صوتش توی خونه پیچید.
چشم‌هاش‌و روی هم فشار داد و با کمک دستش نیم خیز شد.
از خشمگینت نفس نفس میزدم.
خون گوشه‌‌ی لبش‌و پاک کرد و خشن بهم چشم دوخت.
– دختره هر…
قبل از اینکه کلمه‌ش‌و کامل کنه لگدی به پهلوش زدم که با داد روی زمین پرت شد.
انگشت اشارم‌و به طرفش گحرکت کردم.
– او او… شتاب‌زده نرو دختر جون.
خواست کشیده بشه ولی روش قرار گرفتم و شالش‌و هممسیر با موهاش گراهی شدم که مشتش‌و به دستم زد و داد زد: عوضی ول کن.
نزدیک گوشش با برآشفتهت گفت: یه بار دیگه دور و ور ماهان ببینمت خونت گردن خودته ه*ر*ز*ه.
همون‌طور که تقلا می‌کرد اظهار کرد: قسم می‌خورم خودم می‌کشمت.
موهاش‌و بیشتر کشیدم که جیغی کشید.
از روش کشیده شدم و کفشم‌و روی کف دستش گذاشتم که چشم‌هاش‌و روی هم فشار داد.
– حالا هم برو و دیگه هم اینورا پیدات نشه.
بعد لگدی به کف دستش زد که با یه آخ روی زمین افتاد.
وقتی متوجه شدم کاری نمی‌کنه داد زدم: نشنیدی؟
سرش‌و بالا آورد و نفس زنان با نفرت بهم نگاه کرد.
– باز به هم می‌رسیم.
پوزخندی کنج لبم نشست.
قد بلند شد و شالش‌و درست روی سرش انداخت، به کیفش چنگ زد و با قدم‌های شتاب‌زده از خونه بیرون رفت.
همون نگاهم‌و به ماهان انداختم که مشاهده کردم بهت زده و قفل کرده بهم نگاه می‌کنه.
به سمتش حرکت کردم.
کف دستم‌و بالا بردم تا یکی بخوابونم توی صورتش اما از نگاهش دلم رحم اومد.
دندون‌هام‌و روی هم فشار دادم و دستم‌و پایین انداختم.
سیگار رو از دستش که پشت سرش بود چنگ زدم و نفس زنان با خشمگینت بهش چشم دوختم.
میل داشت حرفی بزنه ولی با تموم حرصی که ازش داشتم سیگار رو روی سینه‌ی ورزیده‌ش که حالا با باز بودن دکمه‌هاش به دیدهم می‌خورد خاموش کردم که فقط دیده‌هاش‌و روی هم فشار داد و سکوت کرد.
بغضم به خشمگینتم اضافه شد.
سیگار رو انداختم و با چشم‌های پر از اشک یقه‌ش‌و گراهی شدم.
– من به توی لعنتی اعتماد کردم.
کف دست‌هام‌و توی دستش گرفت و با بغض اظهار کرد: نتونستم تحمل کنم.
با بغض بیان کردم: خب به من زنگ می‌زدی احمق.
چشم‌های پر از اشکش‌و باز کرد.
با بغض لب زد: معذرت میخوام.
اشک بیشتری نگاه‌هام‌و پر کرد.
– وقتی میگم بهت احتیاج دارم باور کن که دارم، تو نباشی من سستم محدثه.
یقه‌ش‌و بیشتر تو مشت گحرکت کردم.
یه قطره اشک که روی گونه‌ش سر خورد وجودم‌و آتیش زد.
دیگه طاقت نیاوردم، با بغض دست‌هام‌و دور گردنش حلقه و بغلش کردم که چند ثانیه بعد کف دست‌هاش دورم حلقه شد و محکم بغلم کرد.

#سحر

از توی آینه کف دستی به زخم کنار لبم کشیدم که از سوزش صورتم جمع شد.
دختره‌ی وحشی… فقط ببین باهات چی‌کار می‌کنم.
با پیچیده شدن آوای لادن توی گوشم آینه رو روی صنقلبی کنارم پرت کردم.
– بله؟
عصبی اضافه کردم: همین الان یه نقشه می‌ریزی که یه بلایی سر دختره بیاری یا اینکه خودم دست به کار بشم؟
جدی اظهار کرد: چته؟
نفس عصبی کشیدم.
– طبق حدسمون ماهان نتونست تحمل کنه و بهم زنگ زد، راهی شدم خونش، همه چیز داشت خوب پیش می‌حرکت کرد تا وقتی که اون دختره پیداش شد و گند زد به همه چیز، تازه وحشی تا تونست داغونم کرد.
آوای خنده‌ش ‌بلند شد.
– از اون دختره کتک خوردی؟
غریدم: لادن!
خندون اضافه کرد: جوش نیار، یه فکری می‌کنم.
قد بلند اضافه کردم: یه فکری می‌کنم واسه من جواب نشد، همین امروزگار یه گوش مالی حسابی بهش میدی یا خودم…
جدی اضافه کرد: آوات‌و بیار پایین، وقتی اضافه کردم یه فکری می‌کنم بگو باشه، می‌دونم با اون دختره چی‌کار کنم.
بعدم تماس‌و قطع کرد که گوشی‌و کنارم پرت کردم‌.
با عصبیت روی فرمون زدم.
لعنتی!

#لادن

گوشی‌و روی مبل پرت کردم.
نیما به صنقلبیش تکیه داد.
– فکری توی سرت داری؟
لب میز قرار گرفتم و لبم‌و با زبونم تر کردم.
– دختره داره موی دماغمون میشه.
ناخونش‌و به ته ریشش کشید.
– آدمامون اضافه کردند دختره با یکی از کارمندای شرکت مهرداد زندگی می‌کنه؟
سری تکون دادم.
تکیه‌ش‌و از صندلی گرفت و کف دست‌هاش‌و روی میز گذاشت.
– باید یه جوری به اون دختره نزدیک بشی.
لبخند زدم.
– شوخی می‌کنی؟
– نه کاملا جدیم.
اخم کردم.
– ‌عمرا! ازش خوشم نمیاد.

– ببین اگه اون دختره دوست اون دختره‌ست، و اون دختره یه جورایی با ماهان ارتباط داره پس اون دختره هم به ماهان و مهرداد ربط داره.
پوفی کشیدم.
– کل جمله‌ت که شد اون دختره!
ریز خندید و دیدهکی زد.
– قبول کن.
مکث کردم و گفتم: درموردش فکر می‌کنم… حالا با دختره چی‌کار کنیم؟ این سحر دیوونه‌ست.
– آدم می‌فرستم یه کم بترسوننش، تو مضطرب اون نباش، تمرکزت‌و بذار که چجوری به دختره نزدیک بشی.
سری تکون دادم.
– باشه.
به سمت در راهی شدم.
– تو هم به اون طرحی که از شرکت مهرداد کش رفتم نگاهی بنداز ببین می‌تونی ایده‌ی بهتری بدی.

سرش روی پام بود و ده دقیقه‌ای میشد که خواب رفته.
با اینکه خواب رفته بود ولی کف دست از کشیدن دستم توی موهاش برنمی‌داشتم، یه احساس خاص و خوبی داشت.
اونقدر ضعف داشت که پیشنهاد دادم قرص ساکت بخش بخوره.
خونه غرق سکوت بود و تنها صدای نفس‌های من و اون به گوش می‌رسید.
با صوتی گوشیم از ساکتش افکار بیرون کشیده شدم و چشم‌هام‌و باز کردم.
گوشیم‌و از جیبم بیرون آورد و چندبار پلک زدم تا دیدم نرمال شد.
شماره ناشناسه.
صدام‌و صاف کردم و جواب دادم.
– الو؟
آوای یه زن پیچید.
– سلام، محدثه خانم؟
– خودم هستم، بفرمائید.
– عطیه خانم حالشون بد شد مجبور شدیم با آمبولانس تماس بگیریم.
به‌سرعت تکیه‌م‌و از مبل گراهی شدم و دلواپس بیان کردم: خب الان کجاست؟
با آهستهش بیان کرد: اصلا مضطرب نباشید، نیاز به بیمارستانم نبود، الان توی خونه من پیششونم، میشه بیاین؟ آخه من مجبورم برم.
نفس آسوده‌ای کشیدم.
– تا چند دقیقه دیگه خودم‌و می‌رسونم.
– ممنون.
بدون خداحافظی قطع کرد که ابروهام بالا پریدند.
دستی توی صورتم کشیدم و به بیرون نگاه کردم.
شامگاه شده بود.
آروم سر ماهان‌و بلند کردم و قد بلند شدم.
کوسن‌و زیر سرش گذاشتم و با کمی مکث گونه‌ش‌و بوسیدم.
– برمی‌گردم.
از همین‌جا واسه گوشیش فرستادم ” بهم زنگ زدند اضافه کردند عطیه حالش خوب نیست، کسی هم پیشش نیست، مجبور شدم برم، اگه دیدی حالت بده حتما بهم زنگ بزن زود خودم‌و می‌رسونم”
******
با قدم‌های تند وارد کوچه شدم و کیف پولم‌و توی کیفم گذاشتم.
به آپارتمان که رسیدم با آوای یه مرد بهش نگاه کردم.
– خانم؟
با اخم ریزی گفتم: بله؟
– محدثه خانم؟
اخمم عمیق‌تر شد.
– بله.
نگاهی به سر کوچه کرد.
– باید باهاتون صحبت کنم، درمورد دوستتون.
با اضطراب به سمتش حرکت کردم.
– کدومشون؟
– بیاین میگم.
پشت یه بوته‌ی پر گل قد بلند وایساد.
– بگید.
یه دفعه گرفتم و محکم به دیوار کوبیدم که از درد صورتم جمع شد.
خواستم داد بزنم اما کف دستش‌و روی دهنم گذاشت که قلبم هری ریخت.
نزدیک صورتم گفت: یا گورت‌و از زندگی ماهان گم می‌کنی یا همین‌جا کارت‌و یک سره می‌کنم.
درحالی که ترس داشتم عصبی به طور نامفهوم بیان کردم: ولش کنم که شماها هر بلایی می‌خواین سرش بیارید؟
فکم‌و گحرکت کرد.
– می‌خوای جسور بازی دراری؟
ضربان دلم روی هزار راهی شده بود اما با این وجود نمی‌تونستم غدبازیم‌و کنار بذارم.
– شما یه مشت عوضی این، قسم می‌خورم سر کف دسته‌تون‌و پیدا…
با وایسادن یه مرد دیگه پشت سرش اینبار ترس نگاهم‌و پر کرد.
– پس یه خورده باید ادب بشی.
وجودم لرزید.
– نه؟
اون یکی مرد با لبخند چندشی گفتند: البته.
تا بخوام داد بزنم روی زمین پرتم کرد که از درد دیده‌هام‌و روی هم فشار دادم.
با لگدی که به پهلوم خورد نفسم حرکت کرد و آخی اضافه کردم.
یه دفعه شال‌و از سرم کندند و گحرکت کردنم که شروع کردم به تقلا کردن.
– عوضیا…
اما با بسته شدن دهنم با شالم حرفم نصفه موند و بغض به گلوم چنگ زد.

#مـطـهـره

میل داشت وارد کوچه بشه که اضافه کردم: همین‌جا وایسا، خودم میرم.
– فکر کردی تو این تاریکی اینجا ولت می‌کنم؟
وارد شد که گفتم: فقط بخاطر خودت بیان کردم، کوچه چاله…
تو همین لحظه تو یه چاله راهی شد و بیرون اومد که بیان کردم: منظورم همین بود.
لبخند زد و کوتاه بهم نگاه کرد.
جلوی آپارتمان نگه داشت.
– درس خوندنتون تموم شد بهم زنگ بزن.
کیفم‌و برداشت.
– باشه.
خم شد و گونم‌و بوسید که تبسمی روی لبم جای گرفت.
در رو باز کردم و پیاده شدم.
در رو بستم و کف دستم‌و براش ‌تکون دادم که با تبسم کف دستش‌و بالا برد.
به سمت نگهبانی رفتم که دور زد و راهی شد.
میل داشتم پام‌و توی محوطه بذارم ولی با صدای نامفهومی که متوجه شدم از حرکت ایستادم و با اخم نگاهی به اطراف انداختم.
یه کم از محوطه دور شدم و نگاهی به کوچه انداختم.
با دیدن یه چیز کوچیکی وسط کوچه با احتیاط به سمتش راهی شدم.
یه خورده استرسم گراهی شده بود.
خم شدم که دیدم یه گیره‌ی سر.
چقدر آشناست؟
با یادآوری محدثه ترس تموم وجودم‌و پر کرد و به‌سرعت کشیده شدم.
نگاهم‌و اطراف چرخوندم و با ترس گفتم: محدثه؟
از آپارتمان بیشتر دور شدم و داد زدم: محدثه؟
دستم‌و روی قلبم گذاشتم و دور خودم چرخیدم.
با کف دست‌های لرزون گوشیم‌و از جیبم بیرون آوردم تا به مهرداد زنگ بزنم ولی با صدای ناله‌ای به سمتی رفتم.
ضربان دلم روی هزار میزد.
پشت بوته اومدم ولی با چیزی که مشاهده کردم پاهام سست شدند و همونجا روی زمین افتادم‌.
بغض گلوم‌و فشرد ولی سریع شکسته شد و اشک‌هام پایین اومدند.
با گریه به سمتش رفتم و صورت غرق در خونشه توی دست‌هام گرفت.
– محدثه؟
لب خشک شدش‌و با زبونش تر کرد و با آوای خش‌دار و بی‌جونی لب زد: پیداش می‌کنم.
با گریه اضافه کردم: کی این بلا رو سرت آورده؟
به دیوار کف دست گذاشت تا بلند بشه اما با یه آخ افتاد که تند گحرکت کردمش.
درحالی که اشک مشاهده کردم‌و تار کرده بود دستش‌و دور گردنم انداختم و به سمت آپارتمان بردمش.
فعلا این چیزا مهم نبود، مهم این بود که برسونمش بیمارستان.

گوشیم‌و از جیبم درآوردم و با دست لرزون شماره‌ی آمبولانس‌و گرفتم.
بعد از اینکه آدرس‌و گفتم گوشیم‌و توی جیبم گذاشتم و درحالی که کف دستم درد گرفته بود کنار نگهبانی فرود اومدم که آقای احمدی با دو از نگهبانی بیرون اومد و تند اضافه کرد: چی شده خانم حیدری؟
سر محدثه رو بغل کردم و با گریه اظهار کردم: نمی‌دونم کی زدتش.
با ترس اظهار کرد: پس برم به آمبولانس زنگ بزنم.
– نه نمی‌خواد زدم.
– پس برم آب قند بیارم‌.
سریع وارد نگهبانی شد.
همون‌طور که صورتم خیس از اشک بود شماره‌ی عطیه رو گرفتم.
با چهار بوق برداشت.
– الو؟
با گریه اظهار کردم: بیا نگهبانی و ببین چه بلایی سر محدثه آوردن.
با ترس گفت: چی شده؟
بغضم بزرگتر شد.
– بیا می‌فهمی.
شتاب‌زده اظهار کرد: باشه باشه الان میام.
گوشی‌و توی جیبم گذاشتم و با بغض و برآشفتهت اضافه کردم: بگو کار کیه تا دمار از روزگارش دربیارم.
دیده‌هاش هی روی هم میفتادند ولی با این وجود لب باز کرد: باید…. برم… پیش… ماهان.
با گریه و برآشفتهت اظهار کردم: چی داری میگی؟
پیرهنم‌و تو مشتش گحرکت کرد و سرفه‌ای کرد.
– به استاد… زنگ… بزن بره… پیش ماهان.
– آخه چی شده؟
مشت بی جونش‌و به سینم کوبید.
– زنگ… بزن.
دستم‌و روی صورتم کشیدم که حسابی خیس شد.
– باشه.
گوشیم‌و بیرون آوردم و به مهرداد زنگ زدم.
با گوش دادن صداش بغضم بزرگتر شد.
– به این زودی تموم شد؟
درحالی چراکهم از بغض می‌لرزید گفتم: مهرداد؟
صوتش نگران شد.
– چی شده مطهره؟ چرا صدات می‌لرزه؟
با گریه اظهار کردم: نمی‌دونم کیا محدثه رو در حد مرگ زدند، بهم میگه بهت بگم زود بری پیش ماهان.
با ترس اضافه کرد: چی؟ چیشده؟
آب دهنم‌و به سختی قورت دادم.
– نمی‌دونم، ولی برو پیش برادرت.
یه دفعه صدای پر ترس عطیه بلند شد.
– یا خدا!
بهش خیره شدم.
با دو رو به رومون نشست.
– بیام اونجا؟
– نه برو پیش برادرت، نمی‌دونم محدثه چی می‌دونه.
با عجله اظهار کرد: باشه باشه الان میرم، زنگ آمبولانس زدی؟
– آره.
آقای احمدی بیرون اومد و لیوان‌و به عطیه‌ای که گریه می‌کرد و سعی داشت با چادرش خون‌های روی صورت و دست محدثه رو پاک کنه داد.
– اگه خبری شد بهم زنگ بزن، باشه مطهره؟
با آوای لرزون گفتم: باشه.
با لحن خاصی گفت: گریه نکن، لطفا… می‌فهمیم چی شده.
نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم آوام نلرزه.
– سعیم‌و می‌کنم.
***********
ماهان با دیده‌های پر از اشک به سمت تخت اومد.
– چی شده؟ چرا اینطوریه؟
همون‌طور که لب تخت قرار گرفته بودم و گوشیم‌و توی دستم می‌چرخوندم بیان کردم: وقتی داشت از خونت بیرون میومد چی بهت اضافه کرد؟
همون‌طور که به محدثه نگاه می‌کرد اظهار کرد: من خواب بودم، وقتی بیدار شدم متوجه شدم واسم فرستاده” بهم زنگ زدند اضافه کردند عطیه حالش خوب نیست، کسی هم پیشش نیست، مجبور شدم برم”
به عطیه خیره شدیم.
با اخم گفت: منکه چیزیم نبود.
مهرداد با اخم کف دستی به لبش کشید.
– شاید یکی از عمد می‌میل داشته اونجا بکشونتش.
عطیه: کی بوده که حتی شماره تلفنشم داشته؟
با فکری که به ذهنم رسید به ماهان که هنوزم خیره‌ی محدثه بود چشم دوختم‌.
انگار سنگین نگاهم‌و حس کرد که سرش‌و بالا آورد.
با اخم بیان کردم: محدثه چرا اومد پیشت؟
نگاهی به مهرداد و بعد به من انداخت‌.
– همین‌طوری.
پوزخندی زدم و به عطیه خیره شدم.
– چرا رفت؟
اونم به مهرداد بعد به من نگاه کرد.
تا خواست حرفی بزنه مهرداد با اخم گفت: چرا به من نگاه می‌کنید؟
به ماهان چشم دوختم.
– قضیه به‌شدت داره جدی میشه، بهتره به مهرداد بگی.
استرس نگاهش‌و پر کرد.
– نه لازم نیست.
مهرداد با اخم به سمتش رفت.
– چی شده؟ چی‌کار کردی؟
ماهان سرش‌و پایین انداخت.
– چیزه داداش من…
عطیه از جاش بلند شد و معلوم بود می‌خواد بگه تا حرصش خالی بشه.
نگاه و ابرو واسش رفتم که با اخم اضافه کرد: بگم قلبم خنک میشه، شاید محدثه بخاطر اونه که اینجا افتاده.
مهرداد سردرگم بهمون خیره شد.
ماهان سر به زیر با غم گفت: اگه می‌دونستم این بلا سرش میاد نمی‌ذاشتم بهم نزدیک بشه.
اخم‌های مهرداد درهم حرکت کرد و تا خواست حرفی بزنه عطیه تیر خلاصی‌و زد.
– بدون اینکه بفهمه دوست دختر عوضیش سیگاری بهش می‌داده که ترکیبی از هروئین بوده و الانم ایشون فکر کنم معتاد شده.
اخم‌های مهرداد از هم باز شدند و بهت زده به ماهان خیره شد.
استرس از نگاه ماهان می‌بارید… خودمم کف دست کمی از اون نداشتم.
کم کم باز اخم‌هاش درهم راهی شد و غرید: چی میگه ماهان؟ تو چه غلطی کردی؟
چنان صورتش رو به کبودی راهی شد که منم هراسیدم.
هل اظهار کرد: بخدا… بخدا نمی‌دونستم مهرداد.
به سمتش حرکت کردم و تا میل داشت سیلی بهش بزنه سریع جلوش پریدم.
– نزنش.
غرید: برو کنار تا می‌خوره بزنم این احمق‌و، آخه به تو…
به سمتش راهی شد که سعی کردم عقب نگهش دارم.
– مهرداد آروم باش.
با نگاه‌های به خون جای گرفته به ماهان خیره شد.
– بیا برو آزمایش بده تا ببینم چه خاکی تو سرت بریزم، یالا.
ماهان با التماس گفت: به بابا نگو.
مهرداد چشم‌هاش‌و بست و دندون‌هاش‌و روی هم فشار داد.

باز به سمتش هجوم آورد که اینبار دست‌هام‌و دور کمرش حلقه و بغلش کردم.
– بخاطر من نزنش.
صوتی نفس عصبی عمیقش‌و شنیدم.
کف دستش‌و پشت سرم گذاشت و سرم‌و به سینه‌ش چسبوند که تبسم محوی از متوجه شدن آوای دلش روی لبم قرار گرفت.
– بیا برو آزمایش بده، دکتر کریمی اینجا هم هست برو بهش بگو ازت آزمایش بگیره.
با صوتی آرومی گفت: چشم.
بعد از کنارمون رد شد.
کف دست زیر زیرام گذاشت و سرم‌و بالا آورد.
– گرسنته؟
سری تکون دادم.
از خودش جدام کرد و بوسه‌ای به گونم زد و رفت که با تبسم بدرقه‌ش کردم.
با یادآوری عطیه تبسمم جمع شد و لبم‌و گزیدم.
آروم آروم بهش نگاه کردم که متوجه شدم کف دست به سینه با تبسم معناداری بهم نگاه می‌کنه.
اخم ریزی کردم.
– چیه؟
به سمتم اومد.
یه دفعه دست روی شونم کوبید.
– خب مطهره جون، بگو ببینم، عروسی افتادم؟
چپ چپ بهش چشم دوختم و کف دستش‌و انداختم.
– بیا برو تا داغونت نکردم که مثل محدثه اینجا بیفتی.
ایشی اضافه کرد و با یه پس سری زدن کنار محدثه قرار گرفت که با اخم نگاهش کردم.
کف دست محدثه رو گرفت و نالید: ببین چه بلایی سر آبجیمون آوردند!
اونور تخت جای گرفتم.
– مضطرب نباش، حالا که اینکار رو کردند باید واسه خودشون قبر بکنند، چون قراره ما دم و دستگاهشون‌و چی؟…
بهم خیره شد و اظهار کرد: مختل کنیم.
بشکنی زد.
– درسته‌.
************
پرونده‌هایی که خانم عسکری بهم داده بود رو روی میزش گذاشتم.
دستش‌و توی موهاش فرو کرده بود و معلوم بود کلافه‌ست‌.
به سمتش راهی شدم و کف دستم‌و روی کمرش گذاشتم.
– خوبی؟
صاف جای گرفت و دو دستش‌و توی صورتش کشید.
– نمی‌دونم.
– کشیده شو سر و وضعت‌و درست کن باید طرح‌و ببری.
نفسش‌و به بیرون فوت کرد.
در کمدش‌و با کلید باز کرد و طرح‌و برداشت.
به سمتم گحرکت کرد.
– تو به نمایندگی من برو.
با تعجب گفتم: چی؟!
طرح‌و تکون داد که ازش گرفتم.
– آخه…
– همین که بیان کردم، امروزگار اصلا حواسم جمع نیست، باید ماهان‌و ببرم کمپ، تازه پیش دکتر خودمم باید برم.
با غم نگاهش کردم.
– دلواپس ماهان نباش، اون از پسش برمیاد.
نفس عمیقی کشیدم.
– تقصیر منه، باید از همون اول جلوی اینکاراش‌و می‌گراهی شدم.
تبسمی زدم و کف دستم‌و کنار صورتش گذاشتم.
– تقصیر تو نیست، باعث و بانیش‌و پیدا می‌کنیم.
کف دستم‌و گحرکت کرد و بوسه‌ای به کف دستم زد که تبسمم پررنگ‌تر شد.
از جاش بلند شد و کف دستم‌و ول کرد.
کتش‌و برداشت و به سمت در راهی شد که پشت سرش رفتم.
*********
به سمت مسیررویی که باید می‌رفتیم و روی صندلی‌ها می‌قرار گرفتیم قدم برداشتم.
وای به‌شدت استرس دارم، خداکنه طرحمون امتیاز بیشتری بیاره.
رو به عسکری گفتم: شما برید بشینید من میرم کف دستشویی.
سری تکون داد که طرح‌و بهش دادم و به سمت جایی که به WC مسیرنمایی می‌کرد مسیرم‌و کج کردم.
تمایل داشتم در دستشویی رو باز کنم اما زودتر باز شد ولی با دیدن یه مرد با ابروهای بالا رفته به تابلوی بالاش چشم دوختم.
با تعجب اظهار کردم: اینجا کف دستشویی زنونه‌ست!
ابروهاش بالا پریدند و نگاهی به تابلو کرد که زد زیر خنده و کف دستی توی موهاش کشید.
-‌ نگاه نکردم.
خندم گرفت و از جلوی در کنار راهی شدم.
باز خندید و بیرون اومد.
همین که راهی شد تمایل داشتم وارد بشم اما با صداش بهش چشم دوختم.
– خانم؟
– ‌بله؟
– واسه ارائه‌ی طرح اوممشاهده کرد؟
-‌ بله، چطور؟
کف دستی به ته ریشش کشید.
لعنتی خداییش به‌شدت خواستنیه‌ها.
اهم، استغفرالله!
– کدوم شرکت؟
– ایده سازان پایتخت.
ابروهاش‌و بالا داد و لبخند کجی زد.
– ‌اوه! پس مهرداد اومده!
اخم ریزی کردم.
– شما چی؟
ریز خندید و چرخید که تعجب کردم.
همون‌طور که می‌راهی شد گفت: همون کسی که قراره ببره.
اخم‌هام به هم گره خوردند.
******
از استرس نمی‌تونستم بشینم و مدام مسیر می‌حرکت کردم.
در اتاق که باز شد عسکری و سه تا مردی که هممسیرمون بودند هم قد بلند شد.
با کسی که بیرون اومد ابروهام بالا پریدند.
اینکه همون مرده‌ست!
کارمنداشم بیرون اومدند و با پوزخند نگاهی به اون چهارتا انداختند که متقابلا اون چهارتا هم پوزخند زدند.
تعجب کردم.
وا! اینا چه پدر کشتگی‌ای باهم دارند؟
رو به روم وایساد و به سر تا پام نگاهی انداخت که اخم کردم.
– مهرداد از ترس باخت نیومده کارمندش‌و فرستاده؟
با اخم گفتم: درست حرف بزنید.
بهم خیره شد و تبسم محوی زد.
– پس من‌و نمی‌شناسی، یه تازه واردی!
انگشت شستش‌و به لبش کشید و متفکر گفت: احیانا تو مطهره نیستی؟
شدید تعجب کردم.
– شما کی هستید؟
ریز خندید.
– پس تویی!… خوشم میاد ازت، مخصوصا از اون دوست جسورت.
اخم کردم.
تا تمایل داشتم حرف بزنم از رو به روم رد شد و راهی شد که با اخم‌های درهم به راهی شدنش خیره شدم.
– این کی بود؟
عسکری: همون نیمای طرح دزد عوضی.
پوزخندی رو لبم جای گرفت.
– پس اونه!
به سمت اتاق حرکت کردم.
چقدر از خودراضیه!
نه به لبخند زدنش و نه به نیشخند زدنش‌!
اما منظورش از دوستم کدومشون بود؟ اصلا ما رو از کجا می‌شناسه؟!
**********
با عصبانیت جلوی یه شرکت زد رو ترمز که با تعجب اظهار کردم: اینجا کجاست؟
غرید: یعنی اون نیما رو می‌کشم.
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂