میل داشت پیاده بشه که با ترس بهسرعت مچشو گراهی شدم.
- مهرداد دیوونه نشو!
به صورتم نزدیک شد و عصبی لب زد: نمیدونی که من دیوونم عزیزم؟
اینو بیان کرد و مچشو به شدت آزاد کرد و پیاده شد که داد زدم: مهرداد؟
با قدمهای سریع به سمت شرکت رفت که با ترس هل کرده سوئیچو برداشتم و پیاده شدم.
در رو قفل کردم و تا تونستم تند دویدم.
وارد شرکت شدم که دیدم نگهبانو پرت کرد و زیر نگاه همه از پلههایی که وسط شرکت بودند بالا رفت.
داد زد: نیمای عوضی دزد، حسابتو کف کف دستت میذارم، از من دزدی میکنی؟
روی پلهها قدم برداشتم که پشت سرم نگهبانها هم اومدند.
نفس زنان اظهار کردم: مهرداد وایسا.
همهی کارمندا کشیده شدند و با تعجب بهش چشم دوختند.
نیما از یه اتاقی که دیوارهاش تماما شیشهای بودند بیرون اومد و کف دست به جیب اظهار کرد: چیه؟! شرکتو گذاشتی رو سرت؟!
نفس کم آوردم که وایسادم و به ستون کف دست گذاشتم.
نگهبانها از کنارم رد شدند.
به سمتش هجوم برد که داد زدم: مهرداد!
اما قبل از اینکه بهش برسه نگهبانها گحرکت کردنش که تقلا کرد و داد زد: ولم کنید.
نیما ریز خندید.
– داری میسوزی که هی میبازی نه؟
غرید: شماها اینقدر بیعرضهاید که از طرحهای دیگه دزدی میکنید؟
یکی از کارمندا اضافه کرد: حرف دهنتو بفهم، چرا بیعرضگی کارمندای خودتو به ما میچسبونی؟
مهرداد چشمهاشو بست و دندونهاشو روی هم فشار داد.
این حالتشو خوب میشناسم، یه دفعهای حمله میکنه.
با دو به سمتش راهی شدم.
یه دفعه هر دوی نگهبانها رو به شدت پس زد و به سمت نیما هجوم برد که تند وسطشون وایسادم.
– ول کن بیا بریم.
صدای نیما رو گوش دادم.
– اوه، تو هم که اینجایی! میدونستم یه ربطی به هم دارید، خوشحالم که اینقدر باهوشم.
قبل از اینکه مهرداد حرفی بزنه اظهار کردم: تو احمقترین آدمی هستی که توی عمرم متوجه شدم.
به سمتش چرخیدم که دیدم ابروهاشو بالا انداخته.
پوزخندی زدم و به سمتش رفتم.
– یه احمق که خودش به خودش اعتماد نداره که نمیتونه بدون چشم دوختن به طرحهای بقیه یه ایده بده!
نگاهش جدی شد.
– حرفتو مزه مزه کن بد بزن زیباه، اینجا شرکت منه.
مهرداد: مطه…
کف دستمو بالا بردم.
رو به روش وایسادم.
– دلم واست میسوزه.
عصبی انگشت اشارشو سمتم گراهی شد.
– بفهم…
– ببین چی میگم، یه بار دیگه فقط میخوام اون جاسوس کوچولوت طرحی برات بیاره اونوقت میدونم باهاش چیکار کنم.
به صورتش نزدیک شدم و برخلاف واقعیت آروم لب زدم: من میدونم جاسوست کیه.
شدید جا خورد.
نیشخندی زدم.
– پس حواست به کارهات باشه جناب شاهرخی.
پوزخندی زد و با تردید اضافه کرد: داری بلوف میزنی! اگه راست میگی کیه؟
آروم لبخند زدم.
– خودت بهتر میدونی، فکر نکنم نیاز باشه که من بهت بگم… پس، اگه یه بار دیگه کف دست از پا خطا کنه اول توسط من یه کم اذیت میشه و بعد تحویل پلیس میدمش، اوکی؟
حرص نگاهشو پر کرده بود.
با همون تبسم مرموز روی لبم عقب عقب حرکت کردم.
– پس قبل هر کاری به عاقبتش فکر کن.
چرخیدم که متوجه شدم مهرداد بدجور خشکش زده.
بدبخت حق داره.
تا حالا منو اینجوری نمتوجه شده.
اما خداییش دمم گرم، عجب بازیگر خوبیم!
بازوی مهرداد رو گحرکت کردم و چرخوندمش.
– بریم.
بیحرف همراهم اومد.
همین که توی ماشین جای گرفتیم زدم زیر خنده.
دلمو گرفتم و خم شدم.
با خنده بیان کردم: وایی خدا، قیافهشو مشاهده کردی؟
با تعجب گفت: مطمئنی خوبی؟! تو اومدی منو آروم کنی اونوقت خودت اونجوری…
تکونم داد.
– مطهره؟
با خنده نگاهش کردم.
– چیه؟
دستی به ته ریشش کشید.
– یه چیز دیگه به جای نوشابه خوردی؟
با ته موندهی خندم خم شدم و دو طرف صورتشو گحرکت کرد و لبشو محکم بوسیدم.
فقط خشک زده نگاهم کرد.
کف دستی به مقنعهم کشیدم و به خیابون اشاره کردم.
– نمیخوای جاده بیوفتی؟
باز کف دستی به ته ریشش کشید و گیج نگاهی بهم انداخت.
به جا سوئیچیش چشم دوخت.
– سوئیچ کو؟
از توی جیبم بیرونش آوردم و به سمتش گراهی شدم که ازم گرفت و ماشینو روشن کرد.
به مسیر افتاد.
– چی بهش گفتی که نگاه پیروزگارمندانهش خوابید؟
– بهش بیان کردم میدونم جاسوس کیه.
تند بهم نگاه کرد.
– میدونی؟
ریز خندیدم.
– نه بابا، چاخان گفتم بترسه!
اینبار اونم لبخند زد.
– تو دیگه کی هستی مطهره!
باز لبخند زدم که با خنده سرشو به چپ و راست تکون داد.
یه دفعه سرمو گحرکت کرد و به سمت خودش کشوندم.
بوسهای زد و ولم کرد.
– دیوونهی خودمی دیگه!
با تعجب بهش نگاه کردم که سرفهای کرد و خودشو جمع کرد.
– هنوز نمیخوای بگی دکترت چی اضافه کرد؟
ابروهاشو بالا انداخت که چشم غرهای بهش رفتم.
وقتی دیدم داره طرف خونهی خودش میره تند بیان کردم: اضافه کردم میخوام برم پیش محدثه.
– شب میریم.
معترضانه اظهار کردم: مهرداد!
اخم ریزی کرد.
– خستم، سرمم درد می کنه، اول یه کم بخوابیم بعد میریم.
نفس عمیقی کشیدم.
– باشه، ماهان چی شد؟
نگاهش رنگ غم گراهی شد.
– تو کمپه، هیچ وقت فکر نمیکردم به اینجا برسه.
با غم شونشو ماساژ دادم.
– زود میگذره.
لبخند تلخی زد.
– دکتر میگه چراکه هنوز اولاش بوده زودتر درمان میشه.
کوتاه بهم خیره شد.
– به محدثه مدیونم که قبل از غرق شدن ماهانو بیرون کشید.
با غم خندیدم.
– ولی تا میخورد زدنش.
نگاهش شرمنده شد.
– جبران میکنم.
تبسمی زدم.
– این حرفو نزن، من فکر میکنم محدثه ماهانو دوست داره.
تبسمی زد.
– فکر کنم هردوشون همو دوست دارند.
سری تکون دادم.
خیره نگاهش کردم.
تو چی؟ منو دوست داری؟
*********
کف دستهاشو از هم باز کرد که تو بغلش خزیدم.
سرمو بالا گراهی شدم.
– الان دیگه بگو.
موهامو پشت گوشم برد.
– دارم درمان میشم، یه سری دارو داده که باید سر موقع بخورم…
شیطون ادامه داد: ولی یه بخش درمانش بسیار دلرباه.
کف دستمو تکیه گاهم کردم و کنجکاو بیان کردم: چی؟
لبشو با زبونش تر کرد و به یقهم دیده دوخت.
– بیان کرد تا وقتی که کامل درمان بشم هرشب باید رابطه داشته باشیم.
بادم خالی شد و با آوای تحلیل حرکت کردهای گفتم: چی؟! نه مهرداد من نمیتونم.
دستمو گرفت و روی خودش انداختم.
– نترس، نمیذارم اذیت بشی.
با نارضایتی بهش نگاه کردم.
روی بینیم زد.
– اخم نکن دیگه، مگه نمیخوای درمان بشم؟
بدون فکر گفتم: درمان بشی که بعد بری با دختر دیگهای حالشو بکنی و منو دور بندازی؟
دیدههاش گرد شدند.
با غم نگاه ازش گحرکت کردم و کف دستهاشو از دورم برداشتم.
با فاصله ازش خوابیدم و پشتمو بهش کردم و چشمهامو بستم.
چیزی نگذشت که از پشت بهم چسبید و روی شونهی لختمو بوسید.
موهامو کنار زد و نزدیک گوشم اضافه کرد: کی گفته تو رو دور میندازم؟ کی بیان کرده میرم با دختره دیگه؟ هوم؟
زیر گوشم بوسید.
– مگه میتونم تو رو ولم کنم؟
دلم لرزید، جوری لرزید که آوای لرزیدن احساسمو خوب گوش دادم.
یه دستشو دورم حلقه کرد و با یه پاش پاهامو حبس کرد.
گردنمو بوسید که آروم گفتم: نکن مهرداد.
نزدیک گوشم آروم بیان کرد: فقط تو منو دیوونه میکنی.
باز بوسهای به گردنم زد که روکشو توی مشتم گرفتم.
– فقط تو… دانشجوی سرکش من.
یه دفعه چرخوندم و لبشو با قدرت روی لبم گذاشت.
دستشو به زیر لباسم برد که تند بالا مچشو گراهی شدم.
به زور سرمو چرخوندم.
– نمیخوام.
ولی فکمو گراهی شد و بازم لبمو بوسید.
روم خیمه زد و سرشو تو گودی گردنم فرو کرد و آروم بوسید و کم کم پایین اومد که نفس زنان گفتم: نکن مهرداد الان نمیخوام.
دستشو روی بدنم کشید و تاپ و لباس زیرمو با هم بالا زد که لبمو به دندون گحرکت کردم.
همونطور که کف دستهاش روی بالا تنم بود بوسهای به لبم زد و نفس زنان گفت: تو مال منی.
بازم بوسیدم.
– همه چیزت مال منه.
فقط خیره نگاهش کردم.
زبونشو روی لبم کشید و عمیق بوسیدم.
– تو منو مست میکنی لعنتی.
لباسشو از تنش کند و باز به جون لبم افتاد که اینبار کف دستمو توی موهاش فرو و همراهیش کردم.
#نـیــما
همونطور که متفکر خودکار رو به لبم میکشیدم به لادن نگاه میکردم.
– عمرا اگه درک کرده باشه منم! میخواسته شاخ بازی دراره.
جوابشو ندادم.
تموم فکر و حواسم به اون دخترهی جسوری بود که توی دیدههام زل زد و تهمشاهده کردم کرد.
اامان دختری که نیما شاهرخیو تهمتوجه شد کرد!
عجب جرئتی! عجب چهرهی تو قلب برویی داشت! لعنتی چه خوبم حرف میزد، تهمتوجه شدوار و بدون ترس!
– میفهمی چی میگم؟
با صوتی داد لادن حواسمو بهش جمع کردم.
– دیدی بیان کردم هردوی دخترا ربطی به مهرداد و ماهان دارند؟
نفس پر حرصی کشید.
– میگی چرا دختره هممسیر مهرداد بوده؟
شونهای بالا انداختم.
– اینشو نمیدونم تنها چیزی که میدونم اینه که باهاش راحت بود و بهش میاضافه کرد مهرداد.
زیرلب غرید: غلط میکنه!
نیشخندی زدم.
– چیه؟ حسودیت میشه؟
از جاش کشیده شد و عصبی اضافه کرد: زر نزن، چرا باید حسودیم بشه؟
– پس چرا عصبی شدی؟
– چون دختره گند میزنه به نقشههام!
تبسم مرموزی زدم.
– نه اتفاقا عالیه، لعنتی کاش سمت من بود، اگه بود یه امتیاز بزرگ برامون بود.
پوزخندی زد.
– کی؟ اون دختره؟ عمرا!
صنقلبیمو عقب بردم و پاهامو روی میز گذاشتم.
همونطور که به سقف نگاه میکردم اظهار کردم: باید یه کاری کنیم سمت ما بیاد، ازش خوشم میاد.
با حرص اضافه کرد: نیما!
خودکار رو روی میز پرت کردمو دستهامو زیر سرم بردم.
زیر لب اضافه کردم: اون لبش… اوف… اون چشمهای لعنتیش!
یه دفعه لادن با داد اضافه کرد: چی داری میگی واسه خودت؟
اخمهامو توی هم کشیدم و بهش نگاه کردم.
– نبینم دیگه واسهی من صداتو بندازی پس سرت؟ حالیته که چی میگم؟
دندونهاشو روی هم فشار داد و به کیفش چنگ زد.
– من دارم میرم خونه.
بازم دستهامو زیر سرم بردم.
چرخی به صنقلبیم دادم.
– به سلامت.
– آخر شب میای؟
بهش خیره شدم.
– بهت خبر میدم.
– باشه، خداحافظ.
سری تکون دادم که بیرون رفت و در رو بست.
نگاههامو بستم.
چه نگاههای جسوری! حیف تو نیست که کنار مهرداد باشی؟
لبمو با زبونم تر کرد.
تو لیاقتت بهترین از ایناست، مثلا یکی مثل من.
اگه آموزش ببینی واسه باند کمک خوبی میشی.
یه ملکهی جسور کنارم، اوف چه شود!
تبسمی روی لبم جای گرفت.
خلافکار بودن بهت میاد زیبام!
#مـطـهـره
خیلی خوشتیپ از پلهها پایین اومد که رسما هنگ کردم.
بوی ادکلنش هوش از سر آدم میپروند.
اون کت و شلوار… اون ساعت مچیش…. اون موهاش… لعنتی!
با خنده به سمتم اومد.
– چیه؟ چشمتو گرفتم؟
با همون حالت گفتم: داریم میریم تو خونهها! نکنه داری میری عروسی؟
باز خندید و بازوهامو گحرکت کرد.
– نه، امروزگار روزگار ملاقات با طرفدارامه.
چنان خونم به جوش اومد که انگار اونم متوجه شد که با تعجب یه قدم به عقب حرکت کرد.
عصبی بیان کردم: طرفدار چیه؟ برن گمشند، تو بری اونجا که چی بشه؟ هان؟ یه مشت دختر بیوفتن روت باهات عکس بگیرنو عشوههای خرکی برن؟
با دیدههای گرد شده دستهاشو بالا گرفت.
– آروم باش بابا! چرا جوش آوردی؟
به قفسهی سینهش زدم که یه قدم به عقب رفت.
– فکر نکردی باید به من بگی که میخوای بری؟
با همون حالت بیان کرد: چرا باید بگم؟ وقتی میرفتم خودت میفهمیدی دیگه!
شمشاهده کرد از حرفش جا خوردم.
کل عصبانیتم فروکش شد و جاشو به یه جهان دلخوری داد.
کیفمو روی شونم انداختم.
– راست میگی، منکه زن واقعیت نیستم که بخوای بهم بگی.
به سمت در حرکت کردم که پوفی کشید.
– مطهره؟
کفشمو از جا کفشی بیرون آوردم و مشغول پوشیدنشون شدم.
کنارم وایساد.
– به من نگاه ببینم.
– چیز متوجه شدنی نیستی بهت نگاه کنم.
در رو باز کردم و بیرون اومدم که با حرص بیان کرد: مطهره؟
توی ماشین قرار گرفتم که بعد از چند ثانیه کلافه به سمت ماشین اومد.
نشست و ماشینو روشن کرد.
بیحرف به سمت در روند، منم یه نیم نگاهم بهش ننداختم.
اصلا این روزا زیاد از حد تو خیالات فرو رفتم که فکر میکنم به عنوان زنش میبینتم…
جلوی آپارتمان وایساد که بیحرف در رو باز کردم.
تا تمایل داشتم پیاده بشم بازومو گرفت.
– ساعت ده میام دنبالت.
جدی بدون اینکه بهش نگاه کنم اضافه کردم: باشه.
تمایل داشتم برم که بازومو کشید.
پوفی کشیدم و بهش چشم دوختم.
– از خونه بیرون نمیری.
به صورتش نزدیک شدم.
– اگه هم بخوام برم بهت ربطی نداره آقای مدلینگ.
عصبانیت نگاهشو پر کرد.
ادامه دادم: برو به اونایی که واسشون اینقدر خوشتیپ کردی امر و نهی کنه.
بازومو آزاد کردم و بهسرعت پیاده شدم.
در رو بستم و با قدمهای تند به سمت محوطه رفتم که داد زد: بازم که همو میبینیم.
پوزخندی زدم و وارد محوطه شدم.
صدای گوش خراش لاستیکهاش بلند شد و با سرعت حرکت کرد…
کنار محدثه نشستم و کف دستشو گحرکت کردم.
– بهتری؟
تبسمی زد.
– آره.
دستی به چسب زخمهای روی صورتش کشیدم.
– داغون شدی که!
نفس عمیق ولی پر حرفی کشید.
– بیخیال.
عطیه سینی به کف دست از آشپزخونه بیرون اومد.
سینیو روی میز گذاشت و نشست.
– از ماهان چه خبر؟
با خنده ادامه داد: از کمپ که فرار نکرده؟
لبخند زدم.
– نه.
لیوان شربتو برداشت و به لبش نزدیک کرد.
لبخندی زدم و موهاشو پشت گوشش بردم.
– ماهانو دوست داری؟
یه دفعه شربت تو گلوش پرید که شروع کرد به سرفه کردن.
من و عطیه خندیدیم و دستهامونو هم زمان به کمرش کوبیدیم.
لیوانو روی میز گذاشت و تک سرفهای کرد.
با سریعی بهم نگاه کرد.
– یه بار دیگه این حرفو بزن تا دمار از روزگارت درارم.
تبسم بدجنسی زدم.
– بازم میزنم عزیزم، تو ماهانو دوست داری.
عطیه هم سری تکون داد.
نیشخندی زد و دستشو روی کمرم آروم کوبید.
– پس کی به تو بگه عزیزم؟ تو هم استاد رو دوست داری.
پوزخندی زدم.
– چه حرفا!
عطیه با تبسم بدجنسی اضافه کرد: دیروز رو یادت راهی شده؟
چپ چپ بهش خیره شدم که جفتشون ریز خندیدند.
محدثه: دوسش داری دیگه.
به کاناپه تکیه دادم و نفس عمیقی کشیدم.
– بیخیال بچهها، حتی اگه دوسشم داشته باشه بعد از اینکه کاملا درمان شد برمیگردم همینجا.
دوتاییشون با تعجب گفتند: وا!
– والا.
عطیه: دیوونهایا! هم پولداره هم دلربا، آرزوی هر دختریه و راست افتاده تو بغل تو، اونوقت میگی ولش میکنی؟
– نه پول ملاکه و نه خواستنییت، محبته که باید باشه اما نیست.
عطیه: اونم دوست داره.
پوزخندی زدم و با دلی پر بیان کردم: آره کاملا مشخصه، اون فقط منو واسه درمانش میخواد، همین امشامگاه بهم ثابت شد، حتی یه کلام قبلترش ناضافه کرد که امشامگاه قراره جایی بره، وقتی هم بهش گفتم بیان کرد واسه چی بگم؟ هر وقت میرفتم میفهمیدی دیگه.
نفس عمیقی کشیدم.
– بیخیال بچهها، به پسرای پولدار نمیشه اعتماد کرد.
محدثه: اینو راست میگه.
لیوان شربتمو برداشتم اما تا خواستم بخورم گوشیم به لرزش دراومد.
با فکر به اینکه مهرداد و میخواد ازم معذرت خواهی کنه سریع از جیبم ببرونش آوردم ولی با مشاهده کردن شمارهی ایمان بادم خالی شد.
بیحوصله جواب داد.
– سلام.
با اون لحن پر انرژی همیشگیش گفت: سلام خانم همکلاسی، خوبی؟
– ممنون تو خوبی؟
– نه دیگه من پرسیدم خوبی ممنون واسه من جواب نشد، دوباره میپرسم، خوبی؟
خندم گرفت.
– خوبم تو چطوری؟
– حالا شد، منم خوبم، میگما.
– بله؟
– خانوادم میخوان ببیننت، میام دنبالت.
چشمهام گرد شدند.
– واسه چی میخوان منو ببینند؟!
– بهشون گفتم کمکم کردی درس بهم یاد دادی، و اینکه اضافه کردم درس خون کلاسمونی مشتاق شدن ببیننت، مخصوصا مولینم.
با همون حالت گفتم: وا! فقط من که درس خون کلاس نیستم!
اون دوتا سوالی بهم نگاه میکردند.
– حالا ناز نکن، آماده شو میام دنبالت.
با یادآوری مهرداد و حرفش لبمو گزیدم.
گفت جایی نرم، تازشم بفهمه…
اصلا به درک، مگه اون بفهم اظهار کرد کحا میخواد بره، مگه اون الان وسط یه عالمه دختر نیست؟ پس چرا من با همکلاسیم وقت نگذرونم؟
– باشه، میام.
لحنش شاد شد.
– واقعا خرسندم کردی، پس وقتی رسیدم بهت زنگ میزنم.
– باشه.
– پس فعلا تا بعد.
– فعلا.
گوشیو روی میز گذاشتم.
عطیه با اخم اضافه کرد: کی بود؟ کجا میری؟
کف دست به سینه به کاناپه تکیه دادم.
– ایمان بود، اظهار کرد خانوادش میخوان ببیننم چون بهش کمک کردم.
هردوشون تعجب کردند.
محدثه: و تو هم میخوای بری؟
سری تکون دادم.
– آره، چرا نرم؟
عطیه آروم به گونش زد.
– استاد بیچارت میکنه بخدا، میدونی که رو ایمان حساسه.
بیخیال شونهای بالا انداختم.
– به درک! مگه واسه اون مهمه که من رو اون دخترا حساسم؟
عطیه: مطهره…
با تحکم گفتم: حرف نباشه، من تصمیمو گحرکت کردم، اگه مهرداد اومد و سراغ منو گحرکت کرد بگید بیخبر بیرون راهی شده، وای به حالتون اگه بهش بگید.
*********
به یه خانم چادری شیک پوش اشاره کرد.
– مامانم.
با خوشرویی باهاش کف دست دادم.
– سلام.
با لبخند بیان کرد: سلام عزیزم، ماشاالله چه خانمی!
تبسمم خجالتگونه شد.
– لطف دارین شما.
یه خانم مسنتر و با چهرهی به شدت مهربونی باهام کف دست داد و پیشونیمو بوسید.
– سلام.
– سلام دختر گلم.
ایمان تموم مدت خرذوق شده نگاهمون میکرد.
رو به باباش سلام آرومی کردم که با مهربونی جوابمو داد.
ایمان: خواهرم زیرا مشهده نتونست اینجا باشه.
با تبسم اظهار کردم: زیارتشون قبول.
ایمان به یه قسمت رستوران اشاره کرد.
– بشینیم.
به اون سمت حرکت کردیم و نشستیم.
من کنار مولینش جای گرفتم.
مامان بزرگ ایمان با تبسم اظهار کرد: تعریفهایی که ایمان ازتون کرده واقعا برازندتونه.
ابروهام بالا پریدند.
ازم تعریف کرده؟!
زود خودمو جمع کرد و با خجالت سرمو پایین انداختم.
مولینش: متاسفانه خونمون بخاطر رنگ آمیزی یه کم نامناسب بود انشالله دفعهی بعد خونهی خودمون دعوتت میکنیم.
با خجالت اضافه کردم: همین الانشم واقعا منو خجالت زده کرمتوجه شد.
ایمان ریز خندید.
– بابا خجالت چیه؟ راحت باش… راستی، چرا امروزگار دانشگاه نیومدی؟
– کارام حسابی زیاد شده بود، دیگه نشد که بیام.
– پس این دفعه نوبت منه که درس بهت یاد بدم.
کوتاه ریز خندید.
– ممنون، عطیه همه چیو بهم بیان کرد.
قیافهش پکر شد.
– من بهتر بهت یاد میدما.
مولینش با خنده گفت: عه ایمان!
ریز خندید که منم آروم خندیدم.
واقعا کنار این پسر آدم یادش میره غم یعنی چی، انرژیش به اطرافیانشم منتقل میشه.
باباش: خب بابا جان، قصد داری تا چه مدرکی ادامه بدی؟
ذوق مرگ شده از اینکه بابا جان گفت با خجالت گفتم: اگه بشه فوق لیسانس.
ابروهاش بالا پرید و با تحسین اظهار کرد: عالیه.
ایمان: منم همینطور، دوست دارم یه شرکت بزنم.
دیگه یادم رفت تو جمع خانوادشم و با ذوق گفتم: واقعا؟ دمت گرم، منم این آرزو رو دارم.
با صوتی خندشون به خودم اومدم و از خجالت لبمو گزیدم که بازم خندیدند.
سرمو پایین انداختم و با خجالت بیان کردم: معذرت میخوام.
مولینش خندید و کف دستشو روی کمرم بالا و پایین کرد.
– اشکال نداره عزیزم، راحت باش، ماهم مثل خانوادهی خودت.
تبسمی روی لبم نشست.
چقدر خانوادش دلبسته شدنیند.
*********
بعد از اینکه تعریف کردن باباش که درمورد آشناییش با مولینش میگفت و کلی ریز خندیدیم با خنده بیان کردم: حالا نوبت منه.
سعی کردم نخندم.
– روزگار سوم دانشگاه یه خورده دیر رسیدم، دم کلاس نگاهی به داخل انداخت که متوجه شدم استادی نیست و راست وارد شدم، بیخبر از اینکه اونی که روی صنقلبی استاد نشسته خود استاده، وای تازه باهاش کلکلم کردم، بعدش که فهمیدم استاده نمیدونید چقدر خجالت کشیدم.
همشون خندیدند.
ایمان: منظورت استاد رادمنشه؟
خندون سری تکون دادم که لبخند زد.
– حیف شد که اون روز غایب بودم؛ وگرنه صحنهی مشاهده کردنیای بوده.
چپ چپ بهش نگاه کردم که کف دستی به لبش کشید تا نخنده.
بالاخره بعد کلی حرف زدن و شام خوردن ساعت نزدیک یازده گذاشسریع که برم.
به سر کوچه نرسیده زود گفتم: همینجا وایسا.
با تعجب اضافه کرد: خب بذار توی کوچه برم!
با استرس بیان کردم: نه ممنون، همسایه ها حرف درست میکنند.
باشهای اضافه کرد و نگه داشت.
از استرس داشتم خفه میشدم.
مهرداد چندبار بهم زنگ زد که جوابشو ندادم.
با لرزش گوشیم اظهار کردم: ممنونم بخاطر امشامگاه، کلی خندیدم قلبم باز شد.
ریز خندید.
– قابلی نداشت.
– خب دیگه خداحافظ.
لبخندی زد.
– خداحافظ.
پیاده شدم و در رو بستم.
با قلبی که از استرس شتابزده میزد به جلو قدم برداشتم که راهی شد.
چیزی نیست مطهره، اون که نمیدونه تو کجا بودی.
وارد کوچه شدم که با متوجه شدنش قلبم هری ریخت.
به ماشین تکیه داده بود و تند با پاش روی زمین ضرب میگرفت.
نگاهش که بهم افتاد بدون معطلی به سمتم اومد.
یا خدا قیافهشو!
بهم که رسید لباسمو تو مشتش گراهی شد و به خودش نزدیکم کرد.
با دیدههای به خون نشسته بیان کرد: کدوم قبرستونی بودی؟
سعی کردم خونسرد نگاهش کنم.
– دقیقا به تو چه ربطی داره؟
اینبار صداشو بالا برد.
– منو دیوونه نکن، میگم کجا بودی؟
فقط نگاهش کردم.
همونطور که یقهم تو مشتش برد به سمت ماشین کشوندم و بهش کوبوندم که از درد صورتم جمع شد.
فکمو گرفت و غرید: تا یه بلایی سرت نیاوردم حرف بزن.
کف دستشو پس زدم و عصبی اضافه کردم: چیه رم کردی؟ نکنه هوادارات بهت پا ندادند عصبی شدی؟
دستشو بالا برد تا بزنتم ولی همون بالا نگهش داشت و نفس زنان و عصبی بهم خیره شد.
ابروهام بالا پریدند.
– نه بزن! ببین چی میگم، من و تو فقط یه ازدواج صوری کردیم، من فقط واسه درمان پیشتم وگرنه بقیهی کارام بهت ربط نداره، اینکه تمایل داشتم تنها باشم و برم قدم بزنمم بهت ربط نداره، پس دور ورت نداره که فکر کنی شوهرمی و بتونی بهم کف دستور بدی.
رگ شقیقه و گردنش حسابی باد کرده بودند.
اگه داشتم این حرفها رو بهش میزدم تنها از روی قلبخوری بود.
یه دفعه بازومو گراهی شد، در رو باز کرد و توی ماشین پرتم کرد و در رو محکم بست که از صوتش اخمهام به هم گره خوردند.
تند سوار شد و با اخمهای شمشاهده کرد به هم گره خورده دور زد و بهسرعت رانندگی کرد.
اگه بگم از این چهرهی کبود شدش نوحشت کردم دروغ گفتم.
هروقت خاموشی میکنه یعنی اینکه بد عصبیه و قراره یه جوری تلافی کنه.
تا خود خونه از رانندگیش تا مرز سکته راهی شدم.
همین که ماشینو پارک کرد پیاده شد و درمو باز کرد که با ترس نگاهش کردم.
بازومو گراهی شد و به زور بیرونم کشید.
– مهرداد چیکار میخوای بکنی؟
حرفی نزد و در خونه رو باز کرد.
کفشهاشو درآورد و گوشهای پرت کرد که بهسرعت کفشهامو درآوردم.
به جلو کشوندم.
همین که از پله ها بالا راهی شد مقاومت کردم.
– چیکار میخوای بکنی؟
یه دفعه به سمت خودش کشوندم که هینی کشیدم.
با فکی قفل شده غرید: مگه ناظهار کردی فقط واسه درمانم اینجایی پس دارم میبرمت وظیفتو انجام بدی.
ماتم برد.
لحنش هم عصبی بود و هم پر حرص.
توی اتاق پرتم کرد که با ترس به طرفش چرخیدم.
در رو بست و قفل کرد.
دونه دونه دکمههای لباس سفیدشو باز کرد و به سمتم اومد که به عقب حرکت کردم.
قلبم انگار توی حلقم میزد.
– مهرداد.
نگاهش بد میترسوندم.
لباسشو از تنش درآورد و روی زمین پرت کرد.
بهم که رسید سریع دویدم تا قفل در رو باز کنم ولی یه دفعه موهامو با شالم گراهی شد و به سمت خودش کشیدم که از سوزش جیغی کشیدم.
از پشت بهم چسبید و شالو از سرم درآورد که با التماس گفتم: ولم کن اول آروم شو.
همونطور که دکمههامو باز میکرد نزدیک گوشم آروم و عصبی بیان کرد: من آروم آرومم، اونقدر آروم که بتونم سه چهار بار ج*رت بدم.
قلبم از کار افتاد.
هم مدت با بیرون آوردن لباسم روی تخت پرتم کرد.
از پشت روم خیمه زد و همونطور که کف دستشو روی رونم میکشید نزدیک گوشم گفت: تو دوست داری چند بار ج*ر بخوری؟ هوم؟
با بغض اظهار کردم: مهرداد؟
موهامو پشت گوشم برد و بوسهای به زیر گوشم زد.
– چرا بغض کردی خانم کوچولو؟ مگه وظیفهت نیست؟ مگه نگفتی فقط واسه درمان پیش منی؟
دکمهی شلوارمو باز کرد.
با بغض اضافه کردم: فقط یه بار.
زبونشو روی شاه رگم کشید که لبمو به دندون گرفتم.
– ولی من چندبار میخوام، چندبار اونم خشن.
وجودم لرزید و این دفعه اشکهام روونه شدند.
– توروخدا اذیتم نکن مهرداد.
کف دستشو به زیر لباس و لباس زیرم برد.
– مگه تو اذیتم نمیکنی؟ هوم؟
با گریه اظهار کردم: مگه من چیکارت دارم؟
دستشو مشت کرد که از درد چشمهامو روی هم فشار دادم.
– میری رو اعصابم، بدم میری رو اعصابم.
– اصلا تو دیگه چیکار به من داری؟ برو به لادن بگو بیاد درمانتو تکمیل کنه، تو فقط بلدی دلمو بشکنی و اشکمو دراری، بهشدت ازت دلخورم.
فشار دستش شلتر شد.
با کمی مکث به سمت خودش چرخوندم که متوجه شدم دیگه عصبانیتی توی نگاهش نیست.
با کف دستهاش اشکهامو پاک کرد که نگاههامو بستم تا باز بغضم نشکنه.
بوسهای به پلکم زد و لبمو آروم بوسید.
بغلم کرد و آروم گفت: معذرت میخوام.
لبمو روی هم فشار دادم تا گریم نگیره.
بوسهی عمیقی به موهام زد و باز لبمو بوسید.
دیدههای پر از اشکمو باز کردم.
– از این به بعد هرجا میل داشتم برم بهت میگم، امشامگاهم اصلا بهم خوش نگذشت زیرا تو ازم غمگین بودی، بیشتر اعصاب خوردکنی بود.
درست مثل بچههایی که یکی نازشونو میکشه بغض کرده بودم.
نگاهش رنگ شرمندگی داشت.
بینیمو کشید.
– حالا دیگه بغض نکن.
با قهر نگاهمو ازش گراهی شدم.
لپمو کشید.
– قهر نکن وگرنه میخورمتا.
سعی کردم نخندم.
– یه خورده دیگه اخمهاتو باز کن.
سرمو بالا انداختم.
سرشو نزدیک گوشم آورد.
– زیادی داری ناز میکنیا، متوجهی؟
دستشو زیر لباسم برد و یه دفعه شروع کرد به قلقلک دادنم که جیغی کشیدم و با داد و خنده اظهار کردم: توروخدا نکن!
کف دستهاش که روی شکمم جای گرفت با خنده شروع کردم به جیغ زدن و توی خودم جمع شدن.
خنده امونمو بریده بود جوری که قلبدرد گحرکت کرده بودم.
اینقدر به کارش ادامه داد که دیگه تحمل نداشتم، توی خودم جمع شده بودم تا از کف دستش در ولین باشم اما اون بدتر سراغ شکم و پهلوهام راهی شده بود.
جیغ میکشیدم و از زور قلقلک میخندیدم و اونم از لذت کارش میلبخند زد.
با خنده بلند بیان کرد: بگو آشتی کردم.
از بس لبخند زده بودم اشک از گوشههای دیدهم پایین میومد.
نفسم به زور بالا میومد.
بلند گفتم: نمی..گم… ولم کن.
با حرص بیان کرد: باشه.
تا تونست شکممو قلقلک داد که در آخر بیجون بریده بریده قد بلند لب زدم: باشه… آشتی.
بیحرکت ایستاد و و پیروزمندانه بیان کرد: حالا شد!
روی تخت ولو شدم و درحالی که به زور نفسم بالا میومد به مهردادی که میخندید خیره شدم.
لگد بیجونی بهش زدم.
– بهشدت بیشوری.
یه دفعه لبشو روی لبم گذاشت و مک عمیقی زد که از نفس تنگی تقلا کردم و مشتمو به بازوش کوبیدم.
دیگه نزدیک از هستی ساقط شدن بودم که لبشو برداشت و خودشو کنارم انداخت و کوتاه خندید.
کف دستمو روی دلم گذاشتم و سعی کردم نفس بگیرم.
اشک توی چشمهامو پاک کردم.
یه دفعه روش نشستم تا بخواد عکس العملی نشون بده لبشو بین دندونهام بردم و گاز محکمی گراهی شدم که دادش تو گلوش خفه شد و سعی کرد جدام کنه.
درآخر از خوشحالی تلافی کردنم بهسرعت ولش کردم، کشیده شدم و به سمت در دویدم که با درد اضافه کرد: دعا کن دستم بهت نرسه نیم وجبی وحشی.
با خنده بهسرعت قفلو باز کردم و به بیرون دویدم.
وقتی متوجه شدم پشت سرم میاد جیغی کشیدم و شتابزده از پلهها بالا اومدم.
داد زد: اگه جرئت داری وایسا.
از خنک شدن دلم بلند کشیده لبخند زدم.
پا برهنه از خونه بیرون اومدم که سوز سرد مثل شلاق به بدنم خورد.
سریع پشت خونه پنهان شدم.
آوای پر حرصش بلند شد: جرئت داری خودتو نشون بده تا بهت بگم مهرداد رادمنش کیه.
نگاههامو بستم و دو کف دستمو روی دهنم گذاشتم تا آوای خندم کشیده نشه.
چیزی نگذشت که با حس دستی کنار سرم و هرم نفسهایی حس خندم پرید و آب دهنمو با صدا قورت دادم.
دستهامو از روی دهنم برداشتم و آروم روی صورتش کشیدم.
از ته ریشش پایین اومدم و انگشتهامو روی لبش کشیدم.
دیدههامو آروم باز کردم و با استرس لبخند زدم.
– سلام، خوبی؟ تو کجا؟ اینجا کجا؟ راه گم کردی؟
سعی کرد نخنده.
نگاهش به لبم افتاد.
خم شد و همونطور که به لبم نگاه میکرد انگشتشو روی لبم کشید.
– اگه بفهمم یه روزگار، یه وقت، یه کسی، این لبتو بوسیده، طعمشو چشیده، بیچارش میکنم، کاری میکنم که به غلط کردن بیوفته.
به لبم نزدیکتر شد.
– میفهمی که چی میگم؟
سری تکون دادم.
شتابزده سریع قند تو قلبم آب میکردن.
– خوبه.
لبشو آروم روی لبم گذاشت که دیدههامو بستم.
آروم میبوسیدم.
کف دستمو توی موهاش فرو و با تموم احساسم همراهیش کردم.
یه دفعه جدا شد و روی دوشش انداختم که از ترس جیغی کشیدم.
مشتهامو به کمرش کوبیدم و با تقلا اظهار کردم: هراسیدم روانی، بذارم زمین.
سیلیای به باسنم زد که اوفی بیان کردم و مشت محکمی به کمرش کوبیدم.
– وحشی!
#فردا_شب
عطیه و محدثه از ماشین پیاده شدند.
نالید: منم بیام؟
ابروهامو بالا انداختم.
– نوچ، میای دخترا میبیننت میگند…
اداشونو درآوردم: بیا باهامون عکس بگیر.
ریز خندید و لپمو کشید.
– خیلوخب، خواستید برگرمشاهده کرد بهم زنگ بزن.
منم لپشو کشیدم.
– باشه.
باز ریز خندید.
– حالا ببوسم برو.
نگاهی به عطیه و محدثه انداختم که بهسرعت نگاهشونو به اطراف دوختند.
زود خم شدم و بوسهای به لبش زدم.
تبسمی زد.
– خداحافظ.
با تبسم اضافه کردم: خداحافظ.
پیاده شدم و در رو بستم.
کف دستی براش تکون دادم که لبخند زد و کف دستشو تکون داد، بعدم راهی شد.
به سمت اون دوتا چرخیدم.
عطیه: لعنتیا عجیب به هم میاین.
اینبار برخلاف همواره اظهار کردم: تا چشم حسودا کور.
تعجب کردند ولی به ثانیه نکشیده لبخند زدند و به کمرم زدند.
به سمت پاساژی که طبقهی زیرینش سالن بامانگ و بیلیارد داره رفتیم.
بعد از اینکه بلیطهامونو تحویل دادیم وارد سالن شدیم.
محدثه کف دستهاشو به هم کوبید.
– بریم که ببازونمتون.
من و عطیه پشت نگاهی نازک کردیم.
– میبینیم کی میبازه.
میل داشتم قدمی بردارم اما با کسی که دیدم تعجب کردم اما لبخندی روی لبم نشست.
محدثه: چرا وایسادی؟
بیحرف به سمت ایمان رفتم.
یه جورایی به عنوان برادر نداشتم دوسش دارم.
عطیه با دیدههای ریز شده اضافه کرد: بدجور شیفتهی این ایمان شدیا!
اخم کردم.
– زر نزن، مثل برادرمه.
تا خواستم ایمانو آوا بزنم با کسی که نگاه تو دیده شدم شدید اخمهام درهم رفت.
ابروهاش بالا پریدند و کف دست به جیب نگاهی به سر تا پام انداخت.
وقتی میگم شانسم گنده باور کن که هست.
از بین این همه سالن بامانگ توی تهران این نیمای دزد باید جایی باشه که ما اومدیم، اونم امشامگاه!
🍂
🍃🍂
🍂🍃🍂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن