دوباره میز می چرخد و این نفس های سراب است که روی صورت مرد می نشیند.بازویش را دور گردن آزادی که لحظه به لحظه بیشتر حالش از این جمع به هم می خورد حلقه شده.
پای بی پوشش و کفش های پاشنه بلندی که نتوانسشتابزده قدش به آزاد برسانند از هر مردی قلب می برد الا مردی که دخترک خواهانش است.
میز می ایستد و دختری که کارت را برداشته تبسمِ کجی می زند.
نگاهی به سراب که تمام توجهش به آزاد است می اندازد و زهر خودش را می ریزد.
– نوشته یه سوال از هر کسی بخوام می تونم بپرسم،از سراب می پرسم.
سراب رو می چرخاند و نگاهش به نازنین می خورد.
– بپرس!
نازنین مانند یک ابلیس نگاهش می کند.حسادتش نسبت به سراب انسانسیتش را به باد می دهد.
– همه می دونن تنها حیات می کنی،قلبیلش چیه که پدر و مادرت نیستن؟
دل دخترک می افتد جایی میان این میزِ گرد نحس!دمای بدنش افت می کند،فشارش می افتد و هوا برایش کم است.
کف دستانش می لرزند.می لرزند و سعی می کند با چنگ زدن به پشتِ یقه آزاد،لرزشش را پنهان کند.
نگاهانش دو دو می زنند.شکمش درد می گیرد،معده اش اسید ترشح می کند و قلبش … دلش یک باره نمی کوبد.
با جانی که تمامش فرو ریخته کف دست دراز می کند و جام را سر می کشد.
خانواده … پدر و مادر … کلمه هایی که دخترک را می کشند و زنده می کنند و بار دیگر می کشند.لعنت خدا به این جمعِ شوم!
ابروهای آزاد بالا می روند و آرام می گوید:
– هِی خوبی؟
سراب جام را روی میز می کوباند و می خواهد داد بزند نه خوب نیستم ولی صدایش در نمی آید.خس خس سینه اش را فرا گراهی شده است و نازنین با پوزخند دوباره میز را می چرخاند.
می چرخد و چرخد و می چرخد و انگار سر سراب روی بدنش نیست.
مجدداً میز می ایستد و این همه حرص نسبت به دخترکِ بی کس و کار عجیب است که سوال بعدی هم از او پرسیده می شود.
– آقا واسه منم سواله،پدر و مادرت فوت کردن سراب؟
دختر خونریزی می کند.درواقع سالهاست که در جنگ با زیستن است و در این نبردِ نابرابر تمام جانش زخمی شده بود.حالا تک تک زخم ها سر باز می کنند و خونریزی شمشاهده کردی را برای دختر به ارمغان می آورند.
عجیب است که یارا هم خاموشی کرده.حقیقتا برای او هم سوال است.
سراب دوباره جام را از روی میز بر می دارد و دوباره سر می کشد.
یک ربعش تمام می شود و از روی پا آزاد کشیده می شود.صوتیش به سختی در می آید:
– میرم کف دستشویی!
یارا آرنجش را می گیرد و دلواپس می پرسد:
– خوبی؟
دخترک کف دستش را بیرون می کشد.جوابی به رفیقی که امشب رفاقتی از خودش نشان نداد نمی دهد و فقط خودش را به درب خونه کذایی می رساند.حتی کسری هم امشامگاه دلواپسش نیست.تولد مزخرفش انگار مهم تر است.
آزاد از روی صنقلبی بلند می شود و رو به همهشان می گوید:
– خوش گذشت،اما اهل این بازیا نیستم!
گمان می کند که سراب طبق گفته هایش به سرویس بهداشتی راهی شده است.
دیگر نمی تواند این مهمانی مزخرف را تحمل کند،کادویش را هم که قبلا داد،پس می رود.
پا از خونه بیرون می گذارد و هوای بیرون به صورتش می خورد.نفس عمیقی می کشد و انگار از زندان آزاد شده است.
– چه جهنم دره ای بود؟!
قدم می زند و دست در جیب کتش فرو کرده است.با خودش در خیابان صحبت می کند:
– سالم بودن؟
پیش خودش اعتراف می کند که نه،قطعا سالم نبودند آن افراد!
در کوچه تاریکی می پیچد تا میان بر بزند و در میان تاریکی جسم ظریفی را می بیند که هراسان می دود.
خوب نمی بیند.نمی بیند سرابی که در میان سیاهی فقط با کفش های پاشه بلند می دود و جیغش هم در نمی آید.
نمی تواند جیغ بزند.آوایش مثل همواره خفه شده،فقط و فقط آن زنِ مو بلند را می بیند که دنبالش می رود.
خس خس سینه اش طاقت فرساست و فقط خفه می گوید:
– نیا دنبالم،ولم کن!نیا دنبالم تو رو خدا!
آزاد پا تند می کند و حرکاتِ آن جسم ریز برایش عادی نیست که پشتش می دود تا به او برسد.
سراب آما کفش های پاشنه بلندش را از پا در می آورد و سریع تر می دود.کفش های سبز رنگِ زنانه با پاشنه های قد بلند و نگین های سفیدشان وسط کوچه می مانند و دخترک مانند دیوانه ها می دود.
صدای زن را می شنود،صدای زنانه و پر از قهقه اش را!
– تو باید بمیری سراب.چقدر دیگه می خوای فرار کنی؟وایسا دخترم،مولین می خواد بغلت کنه!
می دود و پاهایش میان آسفالت زخم می شود.دامنش را بالا گحرکت کرده و اشک هایش می چکند.
– تو رو خدا نیا دنبالم.نیا دنبالم!
آزاد به کفش های جا مانده می رسد.خم می شود و بندِ ظریفشان را می گیرد.کفشِ کوچک،اندازه کف کف دستش بیشتر نبود.دقیق نگاه می کند و میان تاریکی، کفش ها برایش آشنایند.
کفش های … سراب است؟آری همان کفش هایی است که چند دقیقه پیش مشاهده کرده بود.
کسی مزاحمش شده؟اصلا چرا در این کوچه تنگ و تاریک می دود،مگر نراهی شده بود سرویس بهداشتی؟
بند کفش هارا می گیرد و به سرعت می دود.با آن پاهای کشیده و دویدن تندش بسیار زود به دخترک می رسد و سراب با کف دستی که روی گوش هایش گذاشته فقط می دود و زیر لب زمزمه می کند:
– ولم کن!ولم کن!نمی خوامت!نمی خوام دخترت باشم!
آزاد از پشت کف دستش را می گیرد تا بایستد و سراب سکته می کند.سکته می کند و به گمانش در چنگال زن مادر نام گیر افتاد.این بار کمی قد بلند تر می گوید:
_ ولم کن!ولم کن من نمی خوام بمیرم!نمی خوام بمیرم!
تقلا می کند برای رها شدن و آوای نفس نفس زنانِ مرد،شباهتی به صدای آن زن ندارد.
– هِی هِی منم!وا کن چشاتو!منم!
نفس سراب بر می گردد.شش هایش جان می گیرند.دلش دوباره می کوبد،ضربان دارد بالاخره!
دیده باز می کند و مردِ کت و شلوار پوش قد بلندی می بیند که بندِ کفش های سبزِ پاشنه بلند زنانه ای را در یک کف دست گحرکت کرده است.
ترس از وجودش خداحافظی می کند و انگار امنیت سرتاسر جهان را فرا می گیرد.حالا می تواند سخت گریه کند!
کف دست دور شانه های مرد حلقه می کند و فرو می رود در آغوش آزادی که از این حالِ دخترک گیج است!
قد بلند گریه می کند.بسیار بلند!آنقدر بلند که به گمانش ساکنانِ کوچه تنگ و تاریک و خاموش بیدار می شوند.
هق هقش سر به فلک می گذارد.گفته بود زخم هایش سر باز کرده اند؟درد می کنند.بسیار جای بخیه های باز شده درد دارد.
– اون زن می خواد منو بکشه.اون روانی می خواد بمیرم!اون داشت دنبالم می دوید!آزادی تو اون نیستی!آزادی!
مرد حیرت زده فقط شنوای گریه های بی ولینِ دخترکی است که به آغوشش پناه آورده است.دخترک شبیه آسمانِ یک روزگارِ مه آلودِ وحشتناک می بارد.چه بلایی سرش وارد شده؟
آزاد است دیگر … از زندگی فقط حمایت کردن را بلد است.
کف دستی که بندِ کفش ها را گرفته را پشت کمر دختر می گذارد و نوازش می کند.دقیقا همان کاری که هنگام گریه های هیستریک آریو انجام می دهد.
– آزادم!آروم باش دیگه آزادم اینجام!
سراب با تمام وجودش گریه می کند.کت مرد میان پنجه هایش فشرده می شود.برای چندمین بار است که آرزو کرده کاش جای آریو باشد؟
– می خواد بکشه منو!من نمی خوام بمیرم آزاد!
مرد نمی داند باید چه واکنشی نشان بدهد.کسی دنبال دختر نیست.کسی قصد آزارش را نداشت اصلا،پس چرا … اثرات الکل است؟
سراب بیشتر خودش را به آغوش آزاد می فشارد.آغوشش بزرگ است.آن زن نمی تواند از پس این بدن ورزیده بر بی آید،پس اینجا امن ترین جاست.
کوچه تنگ هم امشامگاه با همیشگی فرق دارد.هر شب میزبان خاموشی بود،میزبان تاریکی و خواب و آرامش ولی امشب … شاهد گریه های دردناک دختری است که زندگی برایش زخم های بزرگی به جا گذاشته،شاید هم شاهد آغوش زن و مردی با لباس های مجلسی که برای کوچه گران به نظر می رسند!
– گریه نداره که من اینجام،ببین منو،چیزی واسه ترسیدن نی!
نمی داند این حرف ها جواب می دهند یا نه اما همان هایی است که آریو را ساکت می کنند.
سراب می خواهد گریه نکند ها … ولی نمی شود!
– بهش بگو نمی تونه انتخاب کنه کی بمیره کی نمیره.بهش بگو من نمی خوام بمیرم دست از سرم برداره.بهش بگو از موهاش و صوتش متنفرم!
نوازش های مرد روی کمر دختر ملایم است.چرا آهسته کردنش از آریو هم سخت است؟
رنجِ بی نهایتِ سراب مانند خار در گلوی کوچه فرو می رود.حتی کوچه هم دلش گریه می خواهد.چه بر سر این دختر ظریف وارد شده؟این همان زنِ فریبنده بی حیاست که در دومین متوجه شدار از آزاد جویا شد دوست دختر دارد یا نه؟نه … فقط پرنسسِ سبز پوشی است که از شدت رنج استخوانش هایش در حال پودر شدن است.
نمی دانند چند دقیقه،چند ساعت،فقط می دانند که مدت طولانی در میان کوچه سیاه،زیر آسمانِ بی ستاره در آغوش یکدیگراند!
دختر گریه می کند و می ترسد از آغوش مرد بیرون بیاید و پسر دلش برای دخترکِ درون بغلش سوخته است.
چه میشد؟چه میشد دنیا یک آزاد برایش کنار می گذاشت؟یک آزاد با همین حس امنیت،با همین حمایت ها،با همین بودن ها!از این زندگی به اندازه یک آزاد سهم ندارد؟
****
زانو می زند،خم می شود جلوی پای دختر و کفش ها را روی زمین می گذارد.
سراب لبخندِ دلربایی می زند.وقتی از ته قلب می ریز خندید دیگر مثل بقیه خنده هایش خبیثانه ظاهر نمیشد،قشنگ رخ می نمایید!
مچ پای ظرف و شکننده دخترک را قد بلند می کند و سنگ ریزه های چسبیده به کف پایش را با پاک می کند.سراب هم برای اینکه تعاقلبش حفظ شود دست روی شانه مرد می گذارد و موهایش را پشت گوش می برد.
– ممنون!
کفش را می پوشد و بندِ ظریفش را روی مچ پایش می بندد.
می خواهد یک طوری جو را عوض کند،حس می کند دختر معذب است.
– چطوری با اینا جاده میری؟پاشنهش اندازه قدته.
مچ پای دیگر سراب را بلند می کند و دختر روی شانه اش می کوبد.
– تقصیر توئه.من عادت ندارم از بقیه کوتاه تر باشم،از وقتی پیدات شده همهش مجبورم کفش انقدری بپوشم تا اعتماد به نفسم حفظ شه!
بالاخره پروسه پوشیدن کفش تمام می شود و مرد از جا کشیده می شود.
با این لباس بی در پیکر رسیده در خیابان؟دختر انگار اینجا را با کشور دیگری اشتباه گراهی شده است.
– کشدارتر می بیان کردی نمی درک کردم!
کشدار حرف می زند،آن دو تا جام بزرگ چیزی نبود که نتواند سراب را مست کند.
لعنت به آن چند دقیقه گذشته!
با مسخره بازی دستش را به علامت نوازش کودکانه روی سر آزاد می کشد.
– باشه تو خوبی،پسر گلی الکل نمی خوری!آفرین پسرم آفرین!
آزاد کف دستش را از روی موهایش پس می زند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن