عصبی اظهار کردم :
-نمیشه آدم با تو حرف زد، زبون دراز چی؟ تو حتی نمیذاری با پدرم زیاد در ارتباط باشم شورشو در آوردی دیگه، نمیذاری با دوستام باشم دم به دقیقه زنگ میزنی ببینی کجام بسه بابا ولم کن…
قبل از اینکه پیاده بشم قفل مرکزی رو زد و پاش رو روی پدال گاز گذاشت و وارد پارکینگ شد.
وقتی ماشین رو پارک کرد پیاده شد و به سرعت در سمت من رو باز کرد و بازوم رو گراهی شد و بیرون کشید.
از ترسم لال شده بودم…
برگشت پوزخندی به قیافهی وحشت کردهام زد و اظهار کرد :
-تو تا سگ شدن منو نمیمشاهده کردی ول کن نبودی نه؟
چیزی ناضافه کردم وارد آسانسور شدیم تند اظهار کردم :
-مگه نمیخواستی بری؟ برو دیگه…
پوزخندی زد و اضافه کرد :
-بعد از کوتاه کردن زبون خوشگلت میرم.
وقتی آسانسور ایستاد بازوم رو کشید طرف خونه.
عصبی اظهار کردم :
-ولم کن میام خودم…
نگاهی بهم کرد که لال شدم.
عصبی غرید :
-مُروا به حد کافی باید بزنمت پس فعلا لال باش.
بغض کردم با هل دادنم داخل خونه فهمیدم چه خاکی تو سرم ریختم.
نگاهش کردم سمت آشپزخونه راهی شد و لیوان آبی برای خودش ریخت و خورد.
بغض دار گفتم :
-منتظرت هستن ها.
با گوش دادن صدام لیوان رو روی اپن گذاشت و به طرفم اومد… حین مسیر راهی شدن آستین های لباسش رو بالا زد.
رو به روم از حرکت ایستاد و اظهار کرد :
-چی زر زر میکردی؟ تکرارش کن…
چیزی ناضافه کردم که چراکههام رو گحرکت کرد و توی صورتم داد زد.
-لال شدی چرا؟ زبون ده متریت کو؟
از صوتی دادش بغضم شکست.
آروم زمزمه کردم :
-ببخشید.
سرد اضافه کرد :
-بلند تر بگو.
از حرفش بیشتر شکستم.
با صدای کمی کشیده اضافه کردم :
-معذرت میخوام.
چونهام رو ول کرد و بیان کرد :
-فقط باید تو رو ترسوند تا خفهات کرد؟ چرا مُروا؟
بیاختیار نالیدم :
-میشه بری؟
عصبی نگاهم کرد و اضافه کرد :
-سر همین حرفتم که شده نمیرم… ناهار درست کن.
اشکامو پاک کردم و اضافه کردم :
-من؟
روی کاناپه دراز کشید و گفت :
-نه صبر کن میگم همسایه ها بیان غذا درست کنن… چطوره؟
حرصی شده از حرف هاش به سمت آشپزخونه حرکت کردم.
زیر لب بیان کردم :
-عمتو مسخره کن… بیشعور.
مشغول درست کردن برنج و مرغ شدم.
بعد از درست کردنشون روی گاز گذاشتم خوب جا بیوفتن، به سمت هویرات راهی شدم که مشاهده کردم خوابه.
شیطونه میگه آب سرد بپاش روش ولی میدونستم اگه عصبی بشه تر و خشک رو با هم میسوزونه.
بهش نمیخورد پسر یه حاجی باشه…
از قصد کولر رو زیاد کردم و دریچهاش رو سمت هویرات کردم.
ریز ریز خندیدم که با گوش دادن صوتی هویرات سکته رو زدم.
-بیشعور بازی در نیار برای من، کمش کن، کرم داری تو؟ لابد باید تنبیهت کنم تا بفهمی نباید سر به سر من گذاشت؟
آروم و بیاختیار اظهار کردم :
-میتمایل داشتم بیدارت کنم دوست نداشتم کف دستم بهت بخوره.
روی کاناپه قرار گرفت و با اخم های در هم نگاهم کرد.
-دوست نداشتی چی؟
چیزی ناظهار کردم که قد بلند شد و سمتم اومد، تیکهای از موهام رو دور انگشتش پیچید و اظهار کرد :
-زن منی، خوبه دیشب مهر مالکیتم رو روی تنت زدم باز برام زر زر میکنی؟
اون تیکهی موهام که دور انگشتش پیچیده بود رو کشید که دردم اومد.
کنار گوشم اظهار کرد :
-حیف که وقت ندارم وگرنه میدونستم چیکار باهات کنم که بلبل زبونی نکنی.
کف دستم رو روی دستش گذاشتم و سعی کردم موهام رو از کف دستش آزاد کنم.
موهام رو ول کرد و طرف آشپزخونه هولم داد.
پشت سرم اومد و روی صنقلبی قرار گرفت.
حرصی شده وسایل رو تقریبا روی میز میکوبیدم…
بشقاب خودم رو روی دور ترین صنقلبی از هویرات گذاشتم.
-هی، بشقابت رو بیار اینجا.
گوشهی میز ضربه زد.
بشقابم رو برداشتم و همون جا گذاشتم.
بعد از خوردن ناهار راهی شد توی اتاق، حدودا یک ساعت بعد شیک و مجلسی بیرون اومد.
به طرف در راهی شد که با بغض اظهار کردم :
-واقعا داری میری میل داشتگاری؟
کفشش رو پوشید و اظهار کرد :
-من با کسی شوخی دارم؟ امشب خونهی مولین اینا میخوابم.
سری تکون دادم که راهی شد، حس حسادت تو وجودم اذیتم میکرد، اگه دختره موافق باشه میشه زن عقدی هویرات و کسی که میشه خونه خراب کن منم. چون من زن صیغهای اون هستم.
از تنهایی وحشت داشتم.
به گوشه ترین قسمت خونه حرکت کردم و بغض کرده قرار گرفتم… در دلم آشوب به پا بود و مدام خود خوری میکردم.
غرق در افکارم بودم که در خونه با شدت صوت داد انگار کسی با لگد یا مشت به در میکوبید.
لرز به تن و بدنم افتاد. با کف دست هایی که لرزش گرفته بود به هویرات پیام دادم :
«نمیشه بیای خونه؟»
هر چی منتظر موندم جوابی نیومد گوشی رو کنار گذاشتم.
-هیرا بس کن شر و ور نگو.
کلافه کف دستی به موهاش کشید و عصبی ولی آروم گفت :
-یعنی چی یکی صیغهی توئه؟
پوزخندی زدم و اضافه کردم :
-حالا که شده من پابند زندگی نیستم بفهم.
از روی مبل کشیده شد و اظهار کرد :
-دعا کن دختره ازت خوشش نیاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن