فرانک با نیشخند میگوید:
– با اینکه آخرش گندش درمیاد تو هم بچهای از بچههای بیشمار جهانگیر بودی طلوع قبول کرده نگهت داره؛ ولی اشکال نداره… تا ثابت نشده کاریت ندارم. اما دیگه خودتو از الان جزو همین خانواده بدون.
خندهی همهی اعضا و حتی سوگندِ معذب و سیاوشِ عنق بلند میشود.
سیاوش زیر گوش آرش، ساکت میپرسد:
– طلوع کیه؟
آرش بیصوت لب میزند:
– مامان سوگند…
سیاوش سرش را تکان میدهد.
تا به حال نشده بود برای چیزی کنجکاوی کند؛ ولی الان علاقه وافری به سوال و جواب کردن سوگند درمورد خانوادهاش در خودش میمتوجه شد…
آرش با مسروری کودکانه تاییدیه را از جهانگیر می گیرد.
– پس شد عید همگی استانبول؟ آره؟
جهانگیر به فرانک نگاه میکند.
– کسب تکلیف کنیم خانوم… چیکارهایم؟
فرانک تسلیم شده میگوید:
-سال نو امسال صبحه، جشن سال نو رو میگیریم. شبش میریم فرودگاه.
سال نو زودتر از چیزی که انتظارش را داشتند، فرا میرسد.
از ساعت پنج صبح همه در تکاپو هستند.
سوگند لباس بلند قرمز رنگی تن میزند و آرایش سبکی روی صورتش مینشاند.
رژ لب قرمز همرنگ لباس و ناخنش را هم میزند و آرایشش را تکمیل میکند.
موهایش هم باز دورش میریزد.
از پله ها با طمانینه پایین میرود.
جهانگیر با مشاهده کردنش، چشمانش برق میزند.
قدمی جلو میرود و پیشانیاش را میبوسد.
– به به… قمر خانوم.
سوگند با خنده اعتراض میکند.
– عمو…
جهانگیر سریع اصلاح میکند.
– منظورم قرص قمره… قرص ماه!
سوگند با تبسم ظریفی، تشکر میکند:
– ممنونم…
فرانک بلند صوتیش میزند:
– قمر خانوم. برو پسرا رو بیدار کن؛ نیم ساعت دیگه سال تحویله.
با هیجان “نگاهی” میگوید و سمت اتاق سیاوش میدود.
در اتاق را آرام باز میکند و سمت تختش میرود.
مثل همیشه با بالاتنهی برهنه خوابیده بود…
با تک سرفهای آوایش را صاف میکند.
– سیاوش؟
به صورت غرق خوابش نگاه میکند.
موهای لختش روی پیشانیاش ریخته و صورتش را معصومانهی دلپذیر نشان میدهد.
زیرلب با خودش حرف میزند:
– قطعا تو این لحظه باید فاز رمانتیک بگیرم.
نگاهی دیگر به نیم تنهی لخت سیاوش میاندازد.
عاجزانه مجدداً زیرلبی میگوید:
– پس چرا الان دوست دارم با وحشیانه ترین متد روزگار بیدارش کنم و تمام قوانین حقوق بشر رو نقض کنم؟
سیاوش غلتی روی تخت میزند.
پتو بیشتر از تنش کنار میرود و عضله هایش بیشتر نمایان میشود.
سوگند صدادار آب دهانش را قورت میدهد.
– نه… نه سوگند…به عضلههای قشنگش ببخش.
سرش را در تایید حرف خودش تکان میدهد.
– درسته… به عضله هات میبخشم و سعی میکنم انسانوارانه بیدارت کنم.
ولی آخر هم با وجود تمام مقاومت هایش، سرش را نزدیک گوش سیاوش میبرد و قد بلند جیغ میکشد:
– زلزله… زلزله… خودتو نجات بده سیاوش.
دیده سیاوش تا آخر گمسرور میشود و با داد یک ضرب از جا بلند میشود.
چراکه سوگند روی صورتش خم شده بود؛ محکم بهم میخورند.
سوگند با سری داغون شده، روی پای سیاوش میافتاد.
سیاوش هراسان میپرسد:
– چیه؟ کیه؟ من کیهم؟ اینجا کجاست؟ صبحه یا شامگاهه؟
یک لحظه، بین سوال های چرت و پرتش نفس میگیرد.
چشمشبه سوگند میافتد.
عاجزانه میپرسد:
– مردم؟ همه چی تموم شد؟
سوگند گیج چندبار پلک میزند و در خاموشی نگاهش میکند.
سیاوش انگار که در عالم خواب و بیداری از مردنش مطمئن شده، موهای فر شدهی سوگند را نوازش میکند.
تبسم ریزی میزند:
– حالا درسته تو جهان بهشدت خوشی نکردیم… ولی دیگه انقدرهام خوب نبودیم که در بدو ورود حوری موری بدن بهمون. کف دست شما درد نکنه والا راضی به زحمت نبودیم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن