شلیک خندهی سوگند به هوا میرود.
سیاوش گیج نگاهش میکند.
– چه حوری بی ادبی…
سوگند کف دستش را روی پیشانی سیاوش میگذارد.
با ترحم میگوید:
– انقدر شوک وارد شد بهت یعنی؟
سیاوش چندبار نامفهوم پلک میزند.
نگاهش را دور تا دور اتاق میچرخاند.
و انگار تازه ویندوزش بالا میآید.
دیدهان غرق در خونش اینبار مستقیم روی چشمان آرایش کردهی سوگند میشیند.
از بین دندان های جفت شده میغرد:
– باز به روش انسان های نخستین منِ زبون بسته رو بیدار کردی؟
سوگند تبسم دندان نمایی میزند.
لب های سرخش، ردیف دندان های سفیدش را قاب میگیرد و نگاه سیاوش را چند لحظه به خودش معطوف میکند.
آب دهانش را به سختی قورت میدهد و محکم زیر دست سوگند میزند.
دو کف دستش را ضربدری، جلوی سینهی لختش میگیرد و مشکوک میپرسد:
– تو خواب بودم که تلاش به تجاوز ناموفق نکردی؟ هان؟
سوگند عاقل اندر سفیه نگاهش میکند.
– تحفهای؟ توهم…
سیاوش بار دیگر میخواهد بحث کند که نگاهش به در تراس میافتد.
وا راهی شده و ناامید مینالد:
– جنگله! خود جنگله اینجا…
با دست به در شیشهای اشاره میزند و ادامه میدهد:
– اینم تارزانمونه…
سوگند کنجکاو سرش را میچرخاند.
با متوجه شدن آرش که از نرده های تراس آویزان شده دهانش باز میماند.
– این چرا همچین میکنه؟
سیاوش منزجر به میمون بازی های آرش خیره میشود.
شانه بالا میاندازد.
– والا اگه روحم خبر داشته باشه!
بالاخره آرش پس از کلنجارهای بهشدت موفق میشود از تراس بالا بیاید.
وارد اتاق سیاوش میشود.
تلو تلو میخورد.
مست میخندد و کشدار میگوید:
– به… صبح عیدتون بخیر سلاطین کابینت باز!
سیاوش ناباور داد میکشد:
– مست کردی؟
به ساعت دیواری اشاره میزند.
– ساعت شیش صبح؟ انقدر گاوی؟
نیش آرش تا بناگوش چاک میخورد.
بی تعادل سمت سیاوش میآید و خودش را در آغوشش میاندازد.
دستش را دور گردن سیاوش حلقه میکند و زیر گوشش عاشقانه لب میزند:
– میترای من…
قهقههی سوگند هوا میرود.
سیاوش با دیده گرد شده آرش را به عقب هول میدهد.
– برو گمشو شغال… میترا کیه؟
سوگند با خندهای که بند نمیآید میگوید:
– فکر کنم دیشامگاه راهی شده مهمونی. الان برگشته…
آرش سکسکهای میکند و کف دستش را روی بدن سیاوش میکشد.
با تعجب میپرسد:
– حنا تویی؟
سیاوش با چندش کف دستش را روی بدنش میکشد.
– پدرسگ. حنا و مرگ… چرا نمیمیری راحت شم از دستت؟ هان؟ چرا؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن