رمان ماه یا ماهی پارت ۴

– بهادر کجا داری آتیش میسوزونی بچه ؟؟؟؟

خاموشی مطلق مغازه باعث شد نفسش را محکم به بیرون فوت کند و با خشم بغرد: بهادر هر گوری هستی خودتو گم کن بیا اینجا‌…

بهادر از پشت سر ماهلین با شیطنت گف: آبجی خودت متوجه شدی گورتو گم کن بیا اینجا یعنی چی اصلا؟؟؟

ماهلین به سرعت چرخید و گوش بهادر را در کف دست گحرکت کرد ولی فشاری نداد…

بهادر هم با اینکه دردش نگحرکت کرده بود با آه و ناله گف: آیییی آبجی گوشمو کندی…

ماهلین با خشم غرید: زهر مار گوشمو کندی… من اصلا فشار دادم گوشتو؟؟؟ میخوای بریم پایین گوشتو زیبا بکنم؟؟؟؟

بهادر همواره از روی جدی و کمی عصبی ماهلین میوحشت کرد

نمیاطلاع داشت چرا این آبجی خوش خلقش هرزگاهی سیم هایش اتصالی میکند

بهادر با ترس گف: آبجی بخدا غلط کردمااااا… دیگه نمیرم همه مافینا رو بخورم… تقصیر من نبود که انقدر خوشمزه بودن خب…

لحن مظلوم بهادر و دیدهان درشتش و آن لپ های بیش از حد آویزانش دل سنگ را هم آب میکرد چه برسد به ماهلینی که همین جوری قلب نازک بود…

کف دستش را از گوش بهادر برداشت و کمی لپ بهادر را کشید و گف: تا یه هفته کف مغازه رو تمیز میکنی تا خرج مافینایی که خوردی درآد درک کردی؟؟؟

در حقیقت مافین ها خورده شده ذره ای برایش اهمیت نداشت فقط میخواست بهادر یاد بگیرد جلوی شکمش را بگیرد. مطمئن بود یک روزگار شکمو بودنش کار کف دستش میدهد…

بهادر از اینکه مورد بخشش ماهلین قرار گحرکت کرده بود با ذوق کف دست هایش را به هم کوبید و گف: نوکرتم آبجی… خاک پاتم من اصلا….

ماهلین تبسمی به لحن داش مشتی طور بهادر زد و گف: کمتر دم خور عباس شو… این طرز ادبیات مناسب یه جنتلمن نیستش بهادر…

بهادر مث پلیس هاسلام نظامی ای داد و گف: دیده آبجی…

و بلافاصله از دوید و از در مغازه بیرون زد تا قبل از تاریکی هوا به خانه برسد

ماهلین با لخند به مسیر حرکت کردن بهادر نگاه کرد

پسرک زیادی شیطان و سر به هوا بود ولی با وجود اینکه ده سال بیشتر نداشت عین برادر هوای ماهلین را داشت

در اصل بابا اسماعیل و ملیح خانوم و بهادر تنها خانواده او بودند

خانواده ای که به سختی توانسته بود بسازد و وای بر روزی که آنها را از کف دست بدهد

اصلا توان زیستن بدون آنها را دارد؟؟

صدای زنگ تلفن ثابت مغازه او را به خودش آورد…

گوشی را برداشت و با متانت همیشگی اش گف: سلام…

صدای بم مرد پشت خط برایش آشنا بود ولی بخاطر نمی آورد صدای کیست: سلام… کافه قنادی افرا؟؟

ماهلین نفس عمیقی کشید و گف: بله بفرمایید…

ماهیار نفس راحتی من باب باز بودن مغازه کشید. حال رسیده بود به بخش سخت ماجرا. امیدوار بود دختر پشت خط درخواستش را قبول کند

نفس عمیقی کشید و گف: بانو میتمایل داشتم ببینم شما سیمیت هم درست میکنید؟؟؟

نفس ماهلین با شنیدن اسم سیمیت راهی شد. سیمیت عاشقیش بود. تمام زیستن اش روزگاری دور سیمیت و نان های ترکی میگذشت

شاید با ثروت خانوادگی اش میتوانست به راحتی تا آمریکا هم برود ولی او عاشق ترکیه بود کشوری که هیچ وقت نراهی شده بود

چند سال بود سیمیت نپخته بود؟!

از همان مدتی که خواهرش او را شکست یا قبل ترش؟؟؟

از همان مدتی که شنا را کنار گذاشت یا بعد ترش؟؟؟

تاریخ ها را گم کرده بود…

اصلا چند وقت بود مادر بزرگ مهربانش را ندیده بود…

مادر بزرگ عزیزش که عاشق سیمیت هایش بود…

مادر بزرگی که دیگر او را نداشت…

ماهیار با مشاهده کردن خاموشی دختر گف: اگه شما نمیتونید جایی رو میشناسید که…

ماهلین وسط حرفش پرید… دوست داشت سیمیت درست کند حتی اگر خاطراتش او را آزار میدادند

سیمیتی درست کند به یاد گذشته… به یاد کسانی که از کف دست داد… به یاد تک تک کسانی که روزگارگاری خانواده اش نام داششتاب‌زدهند

– جناب درست میکنم براتون… فردا از ساعت دو به بعد هر وقت بیاید حاضره… فقط چه مقداری مد نظرتون؟؟؟

ماهیار تبسمش عمق گراهی شد و گف: ده تا دونه بیشتر نمیخوام… هزینه اش هر چقدر هم که بشه پرداخت میکنم…

بعد از قطع کردن تماس ماهلین روی یکی از صنقلبی کافه ولو شد و به مادربزرگش در ذهنش گذراند.

به همان زن مهربان با گونه های همواره گل انداخته از دست کار های پدر بزرگش

درست یا غلط هر چه بود دیگر هیچ کدامشان را نداست و چقدر جای خالی شان آزار دهنده است…

***

هیچ وقت روزگار ااما که ماهش را متوجه شد فراموش نمیکند

عمو احسانش با دختری حدودا پنج ساله وارد منزل باغ شد

دختری که هم باعث تعجب همه شد و هم حال سمیه و حنا را گرفت

آن وقت ها همه شان درون منزل باغ زندگی میکردند… عزیز و آقا جون و خوانواده احسان و حسام… دو پسر عزیز و آقا جون که یکیشان در صنعت سینما بود و دیگری بیزینسمن…

دختر تازه وارد خوشخنده بود و بیتوجه به اخم های درهم سمیه و حنا سفت کف دست احسان را چسبیده بود و به همه تبسم تحویل میداد

مهبد از همان ابتدا تصمیم به اذیت ماه گرفت و موهایدخترک را که خرگوشی بسته شده بود، یواشکی گرفت و کشید

ماهیار توقع داشت دخترک مثل ماهرخ گریه کند و مخ همه را بخورد اما دخترک با اخم سمت مهبد هشت ساله برگشت و لگدی به ساق پای مهبد زد و به ماهیار مجدداً تبسم زد

مهبد نگاه غره ای به دختر حرکت کرد و قبل از اینکه عمو یا پدرش متوجه برخوردش بشوند سریع از ماه دور شد

ماهیار آن زمان ده سالش بود و هر دختری دور ورش متوجه شده بود لوس بود و زر زرو

همین برخورد ماه با مهبد حسابی او را در متوجه شدگاه ماهیار از ماهرخ جدا کرده بود

زنعمو سمیه اش داشت جلوی همه با احسان بابت آوردن این دختر بچه دعوا میکرد و ماهیار بدون توجه به آنها نزدیک دختر شد و کف دستش را سمتش دراز کرد و گف: سلام من ماهیارم…

دخترک نیشش را تا ته باز کرد و گف: سلام ماهیییی…

ماهیار متنفر بود از اینکه ماهی صدا زده شود. مهبد همیشگی میگفت ماهی اسم دختر است و اگر کسی او را ماهی صوت کند یعنی دارد مسخره اش میکند و مردانگی اش را زیر سوال می برد

میل داشت تلافی کند برای همین ابرویی بالا انداخت و گف: اسمت چیه؟؟؟

دختر با دست آزادش بالای ابرویش خاراند و با لحن کودکانه اش گف: نمیدونم… یعنی میدونی فقط یادمه تو اسمم ماه هستش… آخه همه تو پرورشگاه ماه صدام میزنن… خانووووم لطفی بیان کرده هااااا… اما من بقیه شو یادم نمیاد… تو ام ماه صدام کن خب…

ماهیار از خنگی دخترک خنده اش گرفت و گف: لاقل اسم خودتو یاد بگیر دختر…

ماه شانه بالا انداخت و گف: ماه اسم دلنشینیه دیگه…. تازه من مثل ماه خوشگلم هستم… موافقی باهام؟؟؟

ماهرخ که حواسش پی مکالمه ماهیار با دختر تازه وارد که پدرش اصرار داشت خواهرش است بود با گوش دادن حرف های ماه با اخم های در هم زیر لب گف: دختره ی چندش!!!! یه جوری برخورد میکنه انگار پرنسسه…. اسم من ماهرخه و یعنی من به زیبایی ماه هستم نه تو دختره ی قربتی..

ماهرخ یکی دو سالی از ماهیار بزرگتر بود و انقدر کنار مادر و زنعمویش قرار گرفته بود و به صحبت هایشان گوش داده به‌شدت خوب میاطلاع داشت چجوری باید با کلام نیش بزند و حال یکی را بگیرد

ای کاش یکی آنجا کنار ماهرخ ایستاده بود و میمتوجه شد که چه چیز هایی راجب خواهر خوانده اش میگوید

ای کاش یکی کنار ماهرخ بود و به او میگفت ماه قرار نیست جای او را در خانواده بگیرید

ای کاش یک نفر مانع کاشته شدن بذر نفرت در قلب ماهرخ میشد….

The post رمان ماه یا ماهی پارت ۴ appeared first on رمان دونی.