یه نگاه به کل فضای خونه انداختم و در اخر درو بستم.
کلید به نگهبان برج تحویل دادم پشت سر آترین سمت ماشین جاده افتادم.
آترین تو طول رانندگی کف دستم و تو دستش گرفته بود و حتی لحظهای ول نمیکرد.
با رسیدنمون به خونه ضربان قلبم بالا حرکت کرد.
قلبم ضعف میراهی شد برای این خونه و خاطجادهاش…برای بوی عطر آترین که همیشگی تو فضای خونه میپیچید..برای همه لحظه های باهم بودنمون.
-خوش اومدی به خونت عزیز دردونهی من.
قند تو دلم آب میشد وقتی مبرام لقبای با ارزش میذاشت..بی تاب میشدم وقتی میمتوجه شدم تمام اون روزگارای تلخ تموم شده.
با گرم شدن دستم نگاه خیرهم رو از خونه گرفتم و همراه آترین وارد خونه شدیم.
برق که روشن کرد نگاهم به خونه ویران شده افتاد.
مبلهای که روش پر از لباس شده بود.. خرده شیشه های وحشتناکی که وسط پذیرایی پخش شده بود..
با ناباوری به آترین چشم دوختم که لبخند غمناکی زد
-اینا همش اثرات نبوده توعه..وقتی که هرکس و ناکس اومد و بهم یه زخمی زد از نبودت..شرمنده دیه جمع نشده فردا میگم بیان جمع کنن بیا بریم بالا.
باز کف دستم و تو کف دستش گحرکت کرد و سمت پله ها کشوند.
دلم برای قسمت به قسمت این خونه تنگ شده بود و حالا با رسیدنم لبخندی از حجم بیقراریم میزنم واردش میشم.
اتاقم بهم ریخته شده بود ولی تا جایی که من یادمه اخرین بار همهی وسیله ها سرجاش بود حتی رو تختیمم صاف بود
-روزگارایی که تو نبودی تا صبح تو این اتاق دراز میکشیدم تا با بوی بالشت که بوی تنت میداد اروم بشم.
لب پایینم به دندون گراهی شدم سمتش برگشتم
-بسیار بهم سخت گرفتی تابان بهشدت..
تمایل داشتم حرفی بزنم که ازم رو گرفت
-یه زنگ به مولینت بزن بهشدت مضطربته منم برم یه چی سفارش بدم بیارن
میدونستم که برگشت تا من اشک جمع شده تو نگاهاش نبینم اما واقعا این دوری لازم بود؟واقعا انقدر لازم بود که خودم آترین شکنجه بدم تا واقعیت بفهمم؟
نفسم پر حسرت بیرون فرستادم سمت کیفم حرکت کردم تا به مولین یه زنگ بزنم.
بعد از چند بوق بلاخره گوشی جواب داد
-الو تابان؟
چقدر قلبم برای آواش تنگ شده بود
-سلام مولین دلنشینم خوبی؟
با شنیدن صوتم یهو زد زیر گریه با صوتی قد بلند اشک ریخت
-مامان جان چرا گریه میکنی قوربونت برم؟
وسط گریه اش فین فین کنان شروع کرد به گلایه کردن:
-دختر نصف عمرم کردی کجایی تو؟نمیگی من دق میکنم از بی خبری؟من یه ذره برای تو اهمیت ندارم تابان؟
نارحت گفتم:
-ببخشید مامان اشتباه کردم نارحت نکن دیگه خودتو الان که بهت زنگ زدم
-خوبی مادر؟همه چی خوبه؟نمیدونی که چقدر مضطربت شدم هر روزگار هر شامگاهم شده بود ذکر و دعا برای سلامتیت.
-قوربونت برم مامان من خوبم همه چی هم اینجا خوبه شما چطورید؟
وقتی مکث مامان طولانی شد مشکوک صداش زدم
-الو؟مولین؟
باز آوای گریه مولین کشیده شد جوری که دلم سخت لرزید
-چیشده مولین چرا داری گریه میکنی؟اتفاقی افتاده؟
-تابان…بابات..
باز صوتی گریهاش باعث شد حرفش نصفه بمونه که من با دلواپسی بیان کردم:
-بابا چیشده مامان؟تو رو خدا گریه نکن جون به لبم کردی..
با صوتی بلند گریه میکرد و وسط حرفش بریده برید شروع کرد به حرف زدن:
-بابات بیمارستانه..دکترا ازش قطع امید کردن..گفتن دیگه زنده نمیمونه..هی زنگ میزدم که بهت بگم تابان من بیا…بیا برای اخرین بار بابات ببین…بیا تا نگاهاش باز میشه بهش بگو حلالش کردی که با خیال راحت بره…بیا تابانم بیا مادد..
قطره های اشک یکی یکی از نگاهاش میچکید و من ناباور به دیوار روبه روم ذول زده بودم.
نفس کشیدن برام سخت شده بود و بغض لعنتی که تو گلوم جای گرفته بود سد محکمی در برابر هر واکنشی بود.
باورم نمیشد یه روزگاری همچین حرفایی بشنوم…مگه بابای من چه سنی داشت که دکترا ازش قطع امید کنن؟
-تابان مادر میشنوی صوتمو؟
با آوای مولین به خودم اومدم میان گریهام با لحن خفهای بیان کردم:
-میام مولین میام..
گوشی قطع کردم و روی تخت ولو شدم کشیده زدم زیر گریه صورتم با کف دستم پوشوندم که یه دفعه در اتاق محکم باز شد…
-تابان…تابان چیشده چرا داری گریه میکنی؟؟
با کشیده شدن دستم تو بغل آترین افتادم از حجم بدبختیایی که تو قلبم تلنبار شده بود با صدای بلند زار میزدم..
انقدر اشک ریختم و آترین تو خاموشی کمرم ماساژ داد و روی موهام بوسه زد تا بلاخره اروم گراهی شدم و کم کم چشمام گرم شد…
از تشنگی اروم لایه پلکهام باز کردم و به اطراف نگاه کردم…هوا هنوز روشن نشده بود.
کلافه نوچی کردم از جام بلند شدم که نگاهم سمت آترین افتاد که پشت سرم خوابیده بود..
از حس خفگی که بهم دست داده بود نتونستم بیشتر از این صبر کنم و از اتاق بیرون زدم.
دیدهام بخاطر گریه های دیشبم به شدت میسوخت و پلکهام بهم چسبیده بود.
وارد اشپزخانه که شدم یه لیوان آب خنک سر کشیدم تا راه تنفسم باز بشه.
به صورتم چند مشت اب پاشیدم تا از درد چشمام کم بشه.با یاداوری بابا بازم غم عالم به دلم سرازیر شد باید به آترین بگم تا برام بلیط بخره همین الانشم بسیار دیر شده.
با این فکر از اشپزمنزل بیرون زدم و سمت طبقه بالا پا سریع کردم.با دیدنش که بهشدت عمیق به خواب حرکت کرده قلبم نیومد بیدارش کنم برای همین کلافه کنارش دراز کشیدم تا خودش از خواب بیدار شه اما انقدر طول کشید تا خودم کم کم خوابم برد.
با حس حرکت چیزی روی گونهام چشمام اروم از هم باز کردم که آترین تو فاصله کمی از من با لبخند بهم ذول زده بود با سرانگشتش گونهام نوازش میکرد.
-سلام
-سلام زیبا خانم.
تک خنده ای کرد و خودش جلو کشید و بوسهای روی گونهام کاشت که بدنم گور گراهی شد
-نمیدونی چقدر عاشق شدم این صحنه رو ببینم که کنارمی..کنارم میخوابی..غذا میخوری..جاده میری..حیات میکنی..
لبخندی زدم و خودم بالا کشیدم و به تاج تخت تکیه دادم
-آترین.
خیره به نگاهام اظهار کرد:
-جانم؟
-من باید برم ایران.دیشب که با مامانم حرف زدم گفت..
بغض گلوم قورت دادم و گفتم:
-گفت دکترا از بابام قطع امید کردن و زیاد زنده نمیمونه.من باید برم ببینمش..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن