یک هفته گذشته بود و من و ایلهان کم تر از حد معمول حتی با هم حرف میزدیم. حتی یک شب هم پیش من نخوابیده بود.
آوای جر و بحث خاله و ایلهان کلافه ام کرده بود. خاله ایلهان را برای بی توجهی به من بازتمایل داشت میکرد.
– ایلهان یادت باشه ماهرو هم زنته! همونقدر که به فرشته توجه می کنی و میرسی باید به ماهور هم توجه کنی!
ایلهان با عصبیت گفت:
– مادر من… چرا انقدر به من زور میگی فدات شم؟ ذله ام کردی… بسه دیگه… گفتی نوه می خوای اضافه کردم دیده… بیان کردی ماهور رو بگیرم اضافه کردم نگاه… گفتی عروسی و دستمال قرمز اضافه کردم نگاه… دیگه چی می خوای؟!
پوزخند زدم. چقدر هم که تو گوش دادی… من٬ خودش٬ خاله و همه را گول زده بود. نمی اطلاع داشتم این اوصاف تا کی می خواست ادامه پیدا کند.
خاله با حرص گفت:
– اون دختر چه گناهی کرده؟! داری اذیتش می کنی… اینطوری نمیشه که
ایلهان عاصی شده به موهایش چنگ زد.
– مادر من منو مجبور کردی بگیرمش… اسلحه روی سرش نزاشته بودن که زن دوم یه مرد شوهردار بشه که خودش از اول می دونست من عاشق فرشته ام!!
خاله روی کف دستش زد و گفت:
– خدا مرگم بده آروم حرف بزن میشنوه!
پوزخند زدم و به سقف خیره شدم. هم می متوجه شدم و هم می مشاهده کردم. گرچه مطمئنا ایلهان ترسی نداشت که من بشنوم یا نه!
همه این حرف ها را در طول یک هفته به من ثابت کرده بود.
رفتارش بد بود و زمانی که از پیش فرشته می رسید بدتر…
ایلهان بلند گفت:
– بزار بشنوه مادررر… من ابایی از گوش دادنش ندارم! من ماهرو رو دوست ندارم…
– اگه یه ذره از محبتی که به فرشته میدادی رو به این دختر میدادی من جهانم گلستون میشد! حق این دختر نیست!
صوتی عصبی و ناراحت فرشته آمد.
– مامان؟! چی از جون من می خواید؟ صبر نکردین درمانم تموم شه سرمم که هوو اوردین حالا هم می خواین محبت شوهرمم رو به زور ازم بگیرید؟
از جایم کشیده شدم و در چارچوب در ایستادم. می میل داشتم حرف هایش را خوب بشنوم.
به طرف ایلهان راهی شد و با زاری و اشک گفت:
– ایلهان… دیگه دارم خفه میشم! طاقتم تموم شده. تورو خدا بسه…
رو به خاله کرد و با التماس به خاله خیره شد…
– مولین جون تو رو به خدا قسمت میدم… زندگیم رو از این جهنم تر نکن! بسه دیگه…
و با صدای کشیده گریه سر داد. اخم هایم را در هم کردم. دخترک احمق! با ضعیف بازی کردن همیشگی کار خودش را جلو می برد.
ایلهان که طاقت گریه های فرشته را نداشت؛ برش گردوند و بغلش کرد.
نگاهم به صورت خیس از گریه ی فرشته زوم شد. لبم را گاز گحرکت کردم.
او هم مرا متوجه شد و تبسمی زد. می اطلاع داشتم تمام اشک هایش اشک تمساح بود که می ریخت! همین جوری ایلهان را در مشتش نگه داشته بود.
با اعصابی خرد در اتاقم را محکم بستم تا صحنه های عاشقانه یشان را نبینم. این مدت بسیار متوجه شده بودم. دیگر بسم بود.
لباس هایم را پوشیدم تا بیمارستان بروم. گرچه هنوز زود بود ولی دیگر نمی توانستم در خانه بمانم. از این همه بحث و دعوا خسته شده بودم.
در مقابل دیدهان همه از منزل بیرون رفتم بدون آنکه به سوال های خاله جواب پس بدهم.
توقع زیادی از صبر و تحمل من داشتن.
با مترو به سمت انقلاب رفتم. در خیابان قدم میزدم. با مشاهده کردن زوج هایی که دست های هم دیگر را گراهی شده بودند. حسرت می خوردم! همواره قلبم می خواست با دلدادگیم در انقلاب قدم بزنم و از کافه قنادی ها شیرینی بگیریم. در اخر هم با خریدین یک کتاب٬ به خونه برگردیم.
ولی حال من تنها بودم. کمی که گشتم به بیمارستان راهی شدم.
بعد از تمام شدن شیفتم با هاله از بیمارستان بیرون آمدیم.
– هاله؟! وقت داریم بیرون بچرخیم؟
هاله با تعجب و خوشحالی به سمتم چرخید و ابرو هایش را بالا انداخت.
– آفتاب از کدوم طرف در اومده بانو؟
– حوصله ی خونه حرکت کردن رو ندارم.
هاله دستش را روی سینش گذاشت و با خنده کمی خم شد و اضافه کرد:
– ای به نگاه ما درخدمتیم.
خندیدم و به بازویش زدم.
– انقدر خودشیرینی نکن…
او هم لبخند زد و بغلم کرد و دستش را مانند باز لایتیر توی کارتن داستان اسباب بازی ها تکان داد و اضافه کرد:
– پس بزنیم بریم به سوی بی کران و فراتر از آن!
و گونه ام را بوسید. نگاهش کردم٬ چقدر خوب بود که در این اوضاع هاله کنارم بود. دوست خیلی خوبی بود.
با هم به کوروش مال حرکت کردیم. مغازه ها را گشتیم و تا دلم خواست خرید کردم.
چقدر خوب بود که کف دستم در جیب خودم بود و لازم نبود منت کسی را بکشم. مخصوصا وقتی که شوهرم ایلهان بود و با این وضعیت نمی توانستم از او در تمایل داشت پول کنم.
همراه هاله بعد از خرید به رستوران راهی شدیم تا شام بخوریم. به گوشیم که سایلنت کرده بودم٬ نگاه کردم. پانزده میس کال از طرف خاله و ایلهان…
ایلهان… آخ ایلهان!
آزرده صفحه ی گوشیم را بستم و صحبت های هاله در مورد کراش جمشاهده کردش گوش دادم.
– وای نمیدونی چقدر جنتلمن بود که ماهرو. خیلی آقا تو مهمونی جای گرفته بود٬ دختر ها رو هم مشاهده کرد نمی زد و با دوستاش حرف میزدن و گه گاهی می ریز خندید.
کف دستم را زیر چانه ام زدم. به ذوق و شوق هاله چشم دوختم. همان ذوق و شوقی بود که من هر مدت از ایلهان حرف میزدم در چهرهام نمایان میشد.
با خنده از نوشابه اش نوشید و بیان کرد:
– ببین اگه بهم پیشنهاد بده٬ یه سور درست حسابی بهت میدم! دعا کن…
از سالادم خوردم و اظهار کردم:
– اوکی من که دعا می کنم… هر چه به صلاحته پیش بیاد ایشالا!
سرم را پایین انداختم. صلاح من چه بود؟ خدا چه می کرد؟ کاش وضعیت عوض میشد.
هاله نگاهم کرد و بیان کرد:
– چیزی شده؟
نگاه دلگیری به هاله انداختم و اضافه کردم:
– امروزگار دعوا شد… هاله خسته شدم.
هاله کلافه نگاهم کرد.
– دختر… وقتی بهت اظهار کردم نکن… کردی! الان چرا ناراحتی؟ هم میدونستی این پسر زن داره… هم عاشق زنشه… توقع چی داری اینجا؟
غمگین به هاله چشم دوختم.
– هاله الان وقت سرکوفت نیست…حالم خوش نیست.
– اتفاقا الان وقت سرکوفته… چون اون موقع به حرفم گوش ندادی…
کمی خودش رو به جلو کشید و با حرص گفت:
– حالا که این راهو شروع کردی… پس باید ادامه اش بدی! متوجه شدی؟
با انگشت اشاره به میز ضربه زد.
– اینکه همش یه گوشه بشینی و غصه بخوری که نمیشه… خودت باید جمعش کنی! انقدرم به حرفای اون فرشته بها نده لطفا… تو چیت ازش کم تره؟ تازه سر تر هم هستی… فقط باید خودتو جمع کن.
شانه ای بالا انداختم که هاله کلافه نفسش را بیرون داد و من گفت:
– بهتره دیگه بریم…
پول رستوران را حساب کردیم. باهم خداحافظی کردیم و من به منزل راهی شدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن