ماهرخ
این روزگارهایم مانند ادمی بودم که نمی اطلاع داشتم درست و غلط چیست…
شهریار مهربانم هوایم را داشت و من را از محبت و نوازش هایش بی نصیب نمی گذاشت.
می خبر داشتم اگر بروم برای همیشه در حسرت نداشتنش می سوختم.
دلم درد می کرد.
من عاشق مردی شده بودم که اوایل برایم اجبار بود ولی حالا، طاقت دوری اش را نداشتم.
نگاهی از آینه به خودم می اندازم…
لباس خوابی که برایم خریده بود در تنم به قشنگیی می درخشید…
عاشق ان بود که لباس خواب بپوشم و او تنم را ستایش کند…
با یادآوری رابطه ای که داشتیم صورتم سرخ میشود.
عاشقانه هایش هم ساکت و قلبنشین بودند.
مرد من، آهسته جانم روح و جسمم را به پرواز در می آورد…
دست برداشتن و دل کندن سخت بود.
من مغلوب مهراد نمی شدم…
با صدای پیامی قلب از آینه کندم و سمت گوشی رفتم.
با متوجه شدن شماره پوزخندی زدم.
مهراد بود.
کثافت رذل…!
(از شهریار جدا شدی…؟!)
حالم از فکر پلیدی که داشت بهم خورد.
مردی که هم خون من، محرم من بود، چشم های شومش به دنبال من بود…
حالم از این زندگی و خودم بهم می خورد…
بازهم صدای پیام…
( بهتره هرچه زودتر از اون شهریار کثافت جدا شی وگرنه می دونی که اصلا برام مهم نیست نسبتی که با هم دارین…)
سرم سنگین شد.
دیدهانم گشاد شد…
تمام وجودم یک پارچه آتش بود.
نفس هایم داشت سریع و سریعتر می شد.
قفسه سینه ام تیر کشید و تیره کمرم به عرق قرار گرفت…
ان بیشرف چه گفت…؟!
او با من دخترش…؟!
هم خونش…؟!
زانوهایم لرزیدند و روی زمین سقوط کردم…!
اشک از گوشه نگاهم مسیر پیدا کرد.
از درد و نفهمیدن بالا تنه ام عقب جلو شد که حتی این هم دست خودم نبود.
هیچ چیز کف دست من نبود.
دستانم مشت شد.
بغض گیر کرده در گلویم قصد آب شدن نداشت.
آخ که قلبم داشت از غصه می ترکید.
اب دهانم را با زور قورت دادم.
داشتم نفس کم می آوردم.
تنم سر شده بود و دلم شهریار را می تمایل داشت…
کاش شهریار بیاید.
دستم روی سینه ام مشت شد.
قرص هابم…!
رامبد…!
باید پیش رامبد می رفتم…
خود را با زور سمت کیفم برده و با دستی سنگین شده قرص ها را از داخل ان برداشتم و سپس لرزان ان ها را بدون آب خوردم.
بد بود.
حالم زیادی بد بود…
تنم داشت می لرزید.
هیچ وقت برایم هضم نمی شد نظر داشتن مهراد به من دخترش….!!!
همانجا روی زمین دراز کشیدم تا حالم جا بیاید.
مهراد…!
انتقام خودم و گلرخ را می گحرکت کردم.
به روح گلرخ قسم که تقاص خونش را می گراهی شدم.
مهراد نباید مرگ عادی داشته باشد…
مهراد را می کشتم…
آنقدر از نفرت و کینه خودم را لبریز کردم که قرص ها اثر کرد و ضربان دلم کم کم به ریتم آهستهش برگشت…
دوست نداشتم کسی پریشانی ام را ببیند.
من بارها زمین خوردم و کشیده شدم.
من جان سخت یک انگل به نام مهراد در زیستن داشتم که بارها و بارها زمینم زد و من مجدداً قد بلند شدم.
ولی این بار قرار نبود فقط من زمین بخورم…
او را هم هممسیر خودم جوری زمین گیر می کردم که دیگر نتواند قد بلند شود….
موهایم را با حرص بالای سرم می بندم و چشمان کشیده ام به قشنگیی هرچه تمامتر توی صورتم خودش را نشان می دهد.
شال را بی قید روی سرم انداختم و از اتاق خارج شدم.
به درک که پالتوام کوتاه بود و شهریار دوست نداشت.
به درک که دلم می تمایل داشت عوض کنم ولی خودم مقاومت می کردم…!
وارد سالن شدم و صفیه با متوجه شدنم نگاهش درخشید.
کمی بیشتر تو صورتم خیره شد.
می دانم خیره آرایش غلیظم هست.
من امروزگار با همه سر جنگ دارم…
چون باید بی رحم می شدم و اگر می توانستم شهریار مهربانم را هم از خودم برانم دیگر همه چیز خوب بود.
مهراد من را به این نقطه رسانده و او خوب مرا بلد بود…!!!
-جایی میرین خانوم جان…؟!
لبان رژ خورده سرخ رنگ را بهم میمالم…
-میرم اما شامگاه برمی گردم به شهریار بگو…! هرچند خودش می فهمه کجا راهی شدم…!
صفیه مات و مبهوت نگاهم کرد.
ناز حرکت ایستادم تا به نگاه خیره اش پاسخی دهم و از در ویلا خارج شدم.
این بار سمت پارکینگ راهی شده و با دیدن ماشین مدل بالای سفید رنگی که انجا بود، چشمانم درخشید.
بگذار من هم از موضع قدرت شوهرم وارد شوم…
مهراد باید بفهمد شهریار قرار است همه چیز را بداند و هیچ وقت قرار نیست تنهایم بگذارد.
سوار ماشین شدم و سوییچ را چرخاندم و ماشین را روشن کردم…
اول باید رامبد را در جریان می گذاشتم بعد به دیدن مهوش می راهی شدم….!
-بسیار بی معحرکت کردی ماهرخ…!
تبسم زدم.
حق با او بود ولی من شرایط نرمالی نداشتم.
-حق داری ولی همون طور که در جریانی، مجبورم کردن نباشم…!
مهوش اخم کرد.
– کی می تونه تو رو مجبور کنه…؟!
دیدهکی می زنم.
– حاجیمون…!
حرص می کند و چهره در هم می کشد.
-مگه اینکه دستم به حاجیت نرسه…!
لبخند می زنم و با قلب تنگی نگاهش می کنم.
-قلبم برات تنگ شده بود…!
با بغض در اغوشم می کشد و گونه ام را می بوسد.
-جات خیلی خالی بود ماهرخ… دیروزگار ترانه پیشم بود… یه حرف هایی می زد…!
نگاهانم را به چشمان مضطربش می دوزم…
– دوباره سر و کلش پیدا شده…!
نگاهانش گسرخوش شدند.
– اونکه نمی تونست وارد ایران بشه…!
پوزخند زدم: این آدم یه روده راست تو شکمش نیست، اونوقت می خوای حرفش و باور کنم…؟!
-بهتر نیست به همون حاجیت بگی…!
بی قرار بودم.
راست و درست را نمی خبر داشتم.
با ترمتوجه شد نگاهش کردم.
-مهوش شک ندارم شهریار از همه چیز باخبره فقط من نمی تونم راهی پیدا کنم…!
مهوش نوچی کرد: خب باهاش حرف بزن…!
-نمی خوام صدمه ای بهش بزنم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن