نمی دانم چه شد ولی جا خوردم…
یک چیزی مثل حضور صنم ته قلبم را خالی کرد و آزارم داد.
اخم ظریفی روی پیشانی قرار گرفت.
میل داشتم عقب بکشم که شهریار متوجه شد.
بوسه بهسرعتی روی لبم کاشت و توضیح داد: می خوام خیالم از بابت بودنت راحت باشه…!!!
قلبیل مسخره اش وجودم را آتش زد.
بهانه می آورد ولی من متوجه بی قراری اش بودم…
او من را داشت و من تمام خودم را به او داده بودم پس این حرفش…!!!
نتوانستم تحمل کنم و خودم را عقب کشیدم.
شهریار جا خورد.
-دلیلت مسخره اس… حس می کنم از چیزی ترس داری شهریار…!!!
شهریار اخم کرد…
– چه ترسی..؟!
صدایش خشدار بود.
جدی نگاهش کردم.
-نمی دونم تو باید بگی…!!!
نوچی کرد و زیر لب اسم خدا را چند بار گفت.
کف دستی روی صورتش کشید.
-نکن ماهی… تو دیگه خون به قلبم نکن… مرحم باش و فاصله نگیر لعنتی….!
تن صوتیش بالاتر رفت.
– فاصله نگیر لعنتی… خسته ام، آهستهش می خوام…!!!
حدسم درست بود.
شهریار پر بود از نااضافه کرده هایی که بی نهایت اذیتش می کرد ولی حرفی به زبان نمی آورد.
او حتی من را به عنوان همسرش کسی که یعنی قرار است شریک غم و شادی در حیاتش باشد، قبول ندارد…
دو قدمی عقب رفتم.
– نمی دونم چته؟! سر از کارهای تو و بهزاد در نمیارم ولی می دونم که داری اشتباه می کنی شهریار… اشتباه بزرگی هم می کنی…!
چشم باریک کرد: چی اشتباهی…؟! اصلا من و بهزاد جیکار کردیم که تو بخوای سر در بیاری…؟!
لبخند زدم.
توپ را در زمین من انداخت.
– تو باید بگی نه من…!
-بس کن ماهرخ…حداقل تو بس کن و رژه نرو رو مخم…!!!
-پس یه چی هست…؟!!
نگاهم کرد و به ناگهان از کوره در حرکت کرد…
مجسمه روی میز را برداشت و چنان محکم بر زمین کوبید و نعره زد: بس کن ماهرخ… بس کن ماهرخ…!!!
نگاه هایم از ترس بسته شد و به اشک نشستند.
با ناباوری نگاهش کردم….
مگر که چه اظهار کردم که این واکنش تند حقم باشد…؟!
با چشمانی سرخ شده و نگاهی عاصی بهم خیره شد.
مستحق این داد و فریاد نبودم.
رفتارش با من بی خبر درست نبود.
نعره اش روحم را خش انداخت و تنم را لرزاند.
غرورم را له شده، دیدم.
با نگاهانی پربغض و قلبی شکسته نگاهش کردم و بعد با برداشتن شالم از اتاق بیرون زدم که شهناز را با پوزخندی بر لب متوجه شدم.
دیدهانش پر از برق پیروزگاری و نفرت بودند.
-دعواتون شده…؟!
پوزخندی زدم و با نگاهی تحقیر آمیز سرتاپایش را از نظر گذراندم.
-می دونستی یه لاشخور در هر صورتی یه لاشخوره…! تو از یه لاشخور هم کمتری…!!!
از برآشفتهت سرخ شد و چشمانش گسرخوش شد.
– چه گوهی خوردی…؟!
دستش بالا رفت تا توی گوشم بزند که دستش را میانه مسیر گحرکت کردم و محکم و به طرفی پرت کردم…
-قلبم برات میسوزه چون حتی اونقدر بی ارزشی که شوهرت و بچه هاتم دوست ندارن… عقده ای بدبخت…!!!
حرفم را زدم و خواستم بروم اما نگاهم به نگاه متعجب و اخموی شهریار گیر کرد…
حالم خوب نبود.
تحمل فضای مسموم عمارت را نداشتم.
دلم دور شدن می میل داشت.
دلم نمتوجه شدن آدم هایی را می خواست که باعث ازارم می شدند…
از همان راهی که امده بودم، برگشتم.
حاج عزیز را مشاهده کردم که خیره به من بود.
ایستادم و نگاهش کردم و برای اامان بار در ته چشمانش همدردی را حس کردم که ناخوداگاه باعث پوزخندم شد.
اشک به دیدهانم نیشتر زد.
این روزگارهایم غم سنگینی روی دلم بیداد می کرد.
شانه های ظریفم تحمل هیچ بار سنگینی را نداششتابزده…
از حاج عزیز دیده گحرکت کردم و از ساختمان بیرون زدم.
سوار ماشین شدم و اصلا به آوا زدن های شهریار توجه نکردم.
چیزی شهریار را ازار می داد که همان هم داشت او را از من دور می کرد.
از در خارج شدم و به سمت نامعلومی راندم.
نتوانستم طاقت بیاورم و اشک هایم ریخسریع…
– گلرخ… اخ گلرخ….!!!
شوری اشک را در دهان مزه مزه کردم.
-نیستی، ببینی با نبودنت دارم میمیرم… حاج عزیزت داغونم کرده مامان… حیاتم رو هواست و نمی فهمم کجای این حیات کوفتی هستم… انگار دارم به ته خط می رسم… دیگه تحمل ندارم…!!
داشتم دیوانه می شدم.
صوتی زنگ گوشی ام روی اعصابم بود.
اما ان طرف خط زیادی پیله داشت.
دست دراز کردم و گوشی را برداشتم و با مشاهده کردن نام شهریار، گوشی را بی آوا کردم و سپس توی کیفم انداختم.
دلم در سینه بی قراری می کرد و نفس کشیدن برایم سخت بود.
باید ملایم می شدم وگرنه سکته کردنم حتمی بود…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن