ترانه نگاه درشت کرد…
-داری من و مسخره می کنی…
بهزاد روی دماغش زد…
-نه عزیزم فقط دارم برات توضیح میدم…
ترانه با حرص نگاش کرد…
– اونوقت شما چطوری قراره حالش رو خوب کنین…!
-در اصل شهریار حالش رو خوب می کنه…!
ترانه کاملا جدی شد…
-ماهرخ اونقدر داغونه که هیچ چیزی فعلا نمی تونه خرسندش کنه حتی خواهرش یا شهریار… بچش و از کف دست داده… حیاتش و تموم شده می دونه… شماها چطوری می خواین خوبش کنین…؟!
بهزاد خیره در نگاهش ساکت اظهار کرد…
-هیچ سختی ابدی نیست ترانه… هرچقدر شهریار فاصله بگیره اون دخترم به همون انداره ناامید تر میشه… باید بدونه، باید بفهمه که محبت شهریار الکی نیست و لازمه این کار حضور شهریار در کنارشه تا بدونه اون مرد هم برای از کف دست دادن بچه اش آزردهه…!
-ما فقط نمی خوایم حال ماهرخ بدتر بشه…!
– حالش بد نمیشه قربون شکل ماهت برم… آخ که من چقدر دلتنگ توام… لامصب سه ماهه من و ول کردی، اومدی ور دل رفیقت نشستی نمیگی بهزادی هم هست که داره از دوری زنش دق می کنه…
دخترک ناز ریخت: عه وا خدا نکنه… زبونت و گاز بگیر….
بهزاد بی هوا سمت لباش رفت و بوسه محکمی روی لبش نشاند…
-جان قربونت برم دختر… اینجا میون این همه ادم نمیشه از خجالتت درومد…
سپس چشمکی حواله اش کرد…
-عصری به بهونه بیرون حرکت کردن، می پیچراکهیم، میریم هتلی جایی تا من دلنشین یه چند دور رفع دل تنگی کنم که بدجور هلاکم…!!!
دختر ابرو بالا داد…
-زده بالا آقا پلیسه…!
بهزاد دل به دلش داد…
-اونقدر زده که نمی تونم روی هیچ پرونده ای تمرکز کنم قلببر خانوم…!!!
#پست۵۹۶
-چی داری میگی رامبد… من بدون ماهرخ نمی تونم…؟!
رامبد سعی دارد شهریار را مجاب کند…
-شهریار جان درکت می کنم اما شدنی نیست…!
شهریار تیز نگاهش کرد…
-سه ماهه زنم و فقط از دور دیدم، نمی تونم آقا…دیگه نمی تونم…!
رامبد خنده اش گرفته بود ولی داشت خودش را کنترل می کرد…
-حق داری ولی ممکنه ماهرخ برخورد خوبی باهات نداشته باشه…!
شهریار کلافه کف دستی به صورتش کشید.
خودش هم می ترسید ولی چاره ای نبود، باید از یک جایی شروع می کرد تا توجه ماهرخ را جلب کند…
-حداقل شانسم رو امتحان می کنم…!
رامبد جدی نگاهش می کند…
از اینکه شهریار حرفش را نمی درک کرد برآشفته بود و به شدت داشت تلاش می کرد تا آهسته باشد…
-اون دختری که داری براش بال بال می زنی یک بحران تلخ و زجراور دیگه ای رو پشت سر گذاشته که هیچ فرقی با یه مرده نداره…!
قلب شهربار درد گحرکت کرد و بغض کرد.
رامبد کاملا حق به جانب ادامه داد: حرف از شانس نزن شهریار… اون چیزی که داری می بینی فقط ظاهره که به نظر یک موجود زنده اس ولی در واقع به شدت به روح و جسمش آسیب وارد شده…!
شهریار عقب عقب راهی شد و درمانده نگاه رامبد کرد…
-چیکار کنم که قلبم آروم بگیره… نمی کشم، به خدا نمی کشم دیگه…
-حق داری ولی بازم دندون رو جگر بزار و صبر کن… این دختر بعد از چند سال عذاب و برزخی که داخلش بود، می میل داشت یه زیستن عاشقانه رو شروع کنه که همه چیز به یکباره نابود میشه…!!!
دیدهان شهریار پر از اشک می شود و محکم به دلش می کوبد…
-حداقل یه کاری کن این زبون نفهم آروم بشه…!!!
#پست۵۹۷
آنقدر در جمله اش درد بود که رامبد هم مندل کرد.
مرد بود و احساس هم جنسش را درک می کرد…
-فعلا هیچ نظری ندارم زیرا خودمم باهاش رو به رو نشدم ولی می تونم یه کمکی بهت بکنم…!!!
دیدهان شهریار برق زد…
-چه کمکی…؟!
رامبد گوشه پیشانی اش را خاراند.
مطمئن نبود ولی تیری در تاریکی بود…
-حالا که تا اینجا اومدیم سرزده میریم خونه ماه منیر خانوم و شما اونجا می تونی یه صفایی هم به قلبت بدی…!
لبخند شهریار پهن تر می شود و با نگاهی قدردان به رامبد سری تکان داد…
-ممنونم…!!!
رامبد با اخطار گفت: فقط مشاهده کردن شهریار، هیچ حرفی از گذشته و مشتاق دیداریت به میون نمیاری…!
– با اینکه سخته اما سعی ام رو می کنم…
-خوبه اینجوری ماهرخ با دیدنت ممکنه حس های به خواب راهی شدش، بیدار بشن…!!!
****
-ترانه رو نمشاهده کردی مهوش…؟!
مهوش سمت ماهرخ برگشت و نگاهش کرد…
در اصل ترانه با بهزاد بود و اصلا نمی میل داشت این موضوع را به روی ماهرخ بیاورد…
-چه می دونم مگه تو زبل خان رو نمی شناسی ممکنه هرجایی باشه…!
ماهرخ شانه بالا انداخت…
-خودش اصرار داشت که امروز بریم پیاده روی لب دریا…
مهوش خنده اش را به زور کنترل کرد…
ترانه بیشعور به محض متوجه شدن بهزاد حتی قرارش را با ماهرخ فراموش می کند…
-خب اینم چیز تازه ای نیست الان یه چیز میگه، فردا یادش میره…!!!
–
#پست۵۹۸
-باشه پس من خودم میرم لب دریا… ماه منیر اومد بهش بگو نگران نشه…!
ماهرخ حرفش را زد و دیگر نتوقف کرد تا مهوش حرفی بزند و بلافاصله از خونه بیرون رفت…
مثل عادت این چند وقته به دریا رفت تا کمی با قدم زدن افکار مشوش و پراکنده اش را آرام کند…
روزگارگار بازی های عجیبی سرش آورده بود که برای این همه غم و درد زیادی جوان بود ولی چه بد که همواره بدترین ها سهم تنهاترین ها می شد…!!!
خیره آبی بی انتها دریا بود که با غروب خورشید داشت به رنگ نارنجی تغییر شکل می داد…
قلبش هوای همه را کرده و مجدداً از ان طرف دوری می خواست…
-سلام…!!!
با آوای غریبه ای می چرخد و با مشاهده کردن مردی قد کشیده و چهارشانه که ست اسپورت طوسی رنگی پوشیده و نگاه مردانه و خواستنیش هم به او بود…
-سلام…!!!
مرد خنده ای مردانه می کند که بی نهایت بهش می رسید…
-من سامیار مجد هستم…!!!
ماهرخ هیچ واکنشی از خود نشان نداد…
-من اسمتون رو پرسیدم…؟!
مرد یکه خورده و ناباور نگاه صورت قشنگی دخترک کرد و به ناگاه لبش به خنده ای باز شد…
-تا حالا هیچ کی اینجوری جوابم رو نداده بود…!
ماهرخ باز هم بی تفاوت نگاهش کرد…
-همیشه اامان باری وجود داره…!
مرد با حفظ تبسمش اضافه کرد: من تو ویلای کناری شما هستم و دو سه هفته ای میشه که اومدم اینجا…
-میلی به شنیدن حرفاتون ندارم اقا…!
-سامیارم…!!!
#پست۵۹۹
این بار ماهرخ با جدیت سمت مرد غریبه برگشت…
-انگار متوجه نیستین آقا، بنده هیچ تمایلی به دونستن اسم یا حتی حرف زدن با شما رو ندارم…
سامیار عمیق بهش زل زد…
-ولی من از شما خوشم اومده…!!!
ماهرخ امده بود تا ملایمش بگیرد نه اینکه بدتر اعصابش بهم بریزد…
چرا هر طرفی می رفت یکی بود که بخواهد روی اعصابش راه برود…؟!
-متاسفانه من هیچ حسی به شما ندارم جز اینکه مزاحمم هستین…!!!
سامیار ابتدا چند ثانیه ای خوب نگاهش می کند و بعد کشیده می خندد…
-می دونی خانوم من پررو تر از این حرف هام که بخوام جا خالی بدم… من وقتی از یه چی خوشم بیاد، کف دست بردار نیستم…!
ماهرخ پوزخند زد: پررو بودنت رو که دارم می بینم ولی بیشعور بودنت رو هم از روی حرفات می تونم با درستی اثبات کنم تا به یک خانوم از متوجه شد خودت، اون و مثل یک شی نبینی…!!!
سامیار کپ کرد…
او هنوز ماهرخ را نمی شناخت تازه هنوز دوستان گرانقدرش هم نبودند…!!!
مرد لبش را داخل دهان برد و ماند چه بگوید به زنی که آنطور با خشم و جدیت نگاهش می کرد…
-ببخشید، معذرت می خوام… حق با شماست… من…
ماهرخ بی توجه به حرف زدن مرد به آهستهی از کنارش گذشت که حرف در دهان مرد ماند…
دنبالش راهی شد…
-خانوم، یه لحظه وایسین…
ماهرخ حتی دوست نداشت ثانیه ای دیگر آنجا بماند…
او هنوز عزادار مرگ جنینش بود…!!
-ماهرخ جان…؟!
ماهرخ لحظه ای با متوجه شدن صدای آشنایی، ایستاد…
#پست۶۰۰
سه ماه بود که نه صوتیش و نه خودش را متوجه شده بود…
شهریار…؟!
سامیار نگاهش بین ماهرخ و شهریار می چرخید…
متعجب شهریار را برانداز کرد که با ان پیراهن و شلوار خوش دوخت بی نهایت برازنده قد کشیده و هیکل چهارشانه اش بود…
نگاه هردو دلتنگی را فریاد میزد…
شهریار با اخم هایی درهم نگاه مرد غریبه کنار ماهرخ انداخت…
حس بدی وجودش را فرا گرفت…
این مرد که بود که در کنار زنش بود ان هم با نگاهی طلبکار…؟!
چند قدم نزدیک تر شد و رو به روی ماهرخ ایستاد…
-سلام…!!!
ماهرخ با نگاهانی که به اشک جای گرفته و جای جای صورتش را با دلتنگی نگاه کرد…
-سلام…
شهریار سر کج کرد…
-خوبی…؟!
ماهرخ زور زد تا اشکی از دیدهش نچکد ولی…
-خوبم…!!!
شهریار بغض کرد…
دلبسته شد دخترکش را تنگ در آغوش بگیرد…
می خواست او را با تمام وجودش حس کند…!!!
-می خوای قدم بزنیم…؟!
سپس نگاه سریعش را به سامیار داد که مرد عقب عقب حرکت کرد و ماهرخ حتی توجهی به راهی شدنش نکرد…
از دار جهان یک دل داشت که ان را به شهریار تقدیم کرده بود…
-بالاخره اومدی…؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن