ترانه جا خورد: من…؟! مگه من می خوام عروس بشم…؟!
– رابطه ات با بهزاد اصلا درست نیست…!
ترانه کمی در جایش جا به جا شد و خجالت زده اظهار کرد: خب رابطه ما در اون حد نیست که با هم…
درواقع رابطه اشان هم بسیار جلوتر از ان چیزی بود که می اضافه کرد.
ماه منیر حرفش را قطع کرد: الان نیست ولی بعدا ازت می خواد که بیشتر از اون چیزی که الان هست براش وقت بزاری…!
مهوش پا روی پا انداخت و با خنده به دو دختر خیره شد که هم اخم داشسریع هم معذب بودند.
ماه منیر رسما هر دو را جوری آچمز کرده بود که هیچ جوابی نتوانسته بودند بدهند.
ماهرخ نگاه در حدقه چرخاند.
-خب مثلا چیکار باید بکنیم تا حاجیمون بیاد تمایل داشتگاری…؟!
-تا آخر هفته میریم خونه من…!
دخترک مات شد: کوتاه بیا ماه منیر…!
ماه منیر حینی که قد بلند می شد: اول تو رو سر و سامون میدیم و بعد ترانه خانوم رو …!
بعد هم سه دختر حرکت کردنش را نظاره گر شدند.
مهوش نگاهی به دخترا کرد و لبخند زد: خوشم میاد یکی هست که همچین سرویستون کنه…!
ترانه با حرص نگاهش کرد: گمشو نکبت حالا ببینم تو چه گوهی می خوری…؟!
– فعلا که سینگلم جونم…!
ماهرخ شرورانه نگاه مهوش کرد: انگار بعد از من و ترانه نوبت توئه…! این ماه منیری که من دیدم تو رو هم شوهر میده، غمت نباشه…!
ترانه هم ابرویی بالا انداخت: ولی می دونی که این خانوم یه خاطرخواه پر و پاقرص هم داره که بد تو کفشه…!
ماهرخ چانه بالا انداخت: رامبدخان بدجور کراش زده روت خانوم خانوما…!
شهریار نگاهش به مهرادی بود که با شرارت داشت نگاهش می کرد.
بهشدت سعی کرد خودش را کنترل کند و ظاهرش خونسرد باشد.
-خیلی خوش وارد شدی دولید عزیزم…!
شهریار چینی به پیشانی داد: متاسفانه این نسبت از طرف ماهرخ رد شده است…!
مهراد در حینی که وجودش سرشار از خشم بود اما حفظ ظاهر کرد: ماهرخ که نمی تونه ماهیت این نسبت رو عوض کنه، می تونه…؟!
شهریار پا روی پا انداخت و تیز نگاهش کرد: وقتی هر دو طرف فاقد هر احساسی باشن، اون نسبت هیچ ارزشی نداره…!
مهراد پوزخند زد و با لحن خاصی اضافه کرد: شاید ماهرخ هیچ حسی نداشته باشه ولی من اونو جدای از رابطه خونیمون رو بدجور دوست دارم شهریار… فقط یکم چموشه و عین ماهی از دستم لیز می خوره…!
کف دست شهریار مشت شد و با غیظ غرید: بهتره مواظب حرف زدنت باشی مهراد وگرنه تضمین نمی کنم که سالم بمونی…!
مهراد با تمسخر نگاهش کرد و بعد با تعجب ساختگی بیان کرد: چرا دولید عزیزم مگه من چی گفتم…؟!
شهریار نتوانست تحمل کند و خودش را جلو کشید و با اخطار گفت: من برای اراجیف و مزخراهی شد اینجا نیستم که داری حرف یامفت تحویلم میدی…! مثل آدم ححرکت کرد و بزن وگرنه من بیکار نیستم…!
-داری شتابزده میری شهریار… سعی نکن من و عصبانی کنی که بد تلافی می کنم…!
شهریار پوزخند زد: هیچ غلطی نمی تونی بکنی کثافت…می دونمم برای هیچی من و تا اینجا کشوندی…؟!
مهراد اخم کرد: من فقط ماهرخ رو می خوام…!
صورت شهریار به آنی سرخ شد و با خشم از جا پرید… سمت مهراد خم شد و یقه اش را گراهی شد.
-تو گو می خوری اسم زن و ناموس من و میاری کثافت…!
سپس نگاه تند و تیزش را تو چشمان مهراد دوخت و با تهمشاهده کرد ادامه داد: از زن من دور باش و دورش آفتابی نشو وگرنه کاری می کنم که مرگ بشه آرزوت…!
مهراد فقط حرف بود و در اصل جرات رو بازی کردن را نداشت و تمام حرف هایش یک مشت چرندیات بودند ولی خب همان هم می توانست اعصابت را در صدم ثانیه ای به لجن بکشد…
شهریار حرفش را زد و او را رها کرد.
می میل داشت هرچه زودتر ان جهنم را ترک کند که مهراد با نیشخندی اضافه کرد: من نمی تونم از دخترم دور باشم حداقل ما یه سری خاطرات زیبا و به یاد ماندنی داریم که طبیعیه نخوام ترک دخترم کنم…!
شهریار چنان گر گحرکت کرد و عصبانی شد که نتوانست مقاومت کند و سمت مهراد حمله ور شد و مشت توی صورتش کوبید.
-تو گو می خوری با زن من تجمتوجه شد یاد می کنی…! ماهرخ هیچ صنمی با توی گوساله نداره… نذار قاتلت بشم نکبت…!!!
مهراد هم کم نمی آورد و مشتی در هوا پرت می کند و به گونه شهریار خورد…
– من کف دست از سر دخترم برنمی دارم… تو و اون پدرت رو هم به درک واصل می کنم… توی کار من دخالت نکن…!
شهریار مشت دیگری توی دهان و سپس پای نگاهش زد که نعره مهراد هوا راهی شد.
منشی با گوش دادن صوتی داد داخل اتاق شد و با دیدن شهریاری که روی سینه مهراد قرار گرفته بود و سریع و بی وقفه مشت بر سر و صورتش می کوبید جیغ کشید و سمت گوشی تلفن رفت و بلافاصله با پلیس تماس گرفت…!
****
-ازت توقع همچین زد و خوردی نداشتم، اون منشی دیر رسیده بود که کشته بودیش….!
شهریار با غیظ برگشت.
– می کشتمش و همه رو راحت می کردم… اون لجن لیاقت زنده بودن رو نداره…!
بهزاد اخم کرد: نمیشه که هرکسی از جاده رسید بره دست به یقه بشه و با تهمتوجه شد بخواد کارش رو پیش ببره…!
شهریار نعره زد: داشت از خاطرات کثیفش می اضافه کرد… اون یه روانیه بهزاد… مریضه…! اون با دیوونگیش ماهرخ رو هم روانی کرده که هر موقع استرس پیدا می کنه یا می ترسه یا برآشفته میشه کف دستاش می لرزن، باید قرص بخوره تا دچار حمله نشه… اون دختر سنی نداره که بخواد این قدر زجر بکشه و مشت مشت قرص تو حلقش بریزه…!
بهزاد خیره شهریار و رگ یاد کرده اش از حرص شد…
حق داشت ولی خب اگر مهراد را می کشت هیچ یک از این قلبایل قابل قبول نبود و در اصل او مرتکب قتل می شد…
-باید با نقشه پیش بری… وقتی نمی تونی جلوی خشمت و بگیری بزار من جلو برم…!
شهریار پوزخند زد: مشکل من دیدن و ندیدنش نیست، اون ذات پلید و بی شرفشه که من و حرص میده…!
بهزاد استغفرالله ای زیر لب زمزمه کرد: اون می خواد برآشفتهت کنه و متاسفانه نقطه ضعفت رو هم میدونه…! بزار از این به بعد من این نقشه رو پیش ببرم… تو فقط روی پروژه ای که باید از چنگشون دربیاری تمرکز کن…!
شهریار نیم نگاهی به بهزاد کرد: خوابای قشنگی براشون دیدم و مطمئن باش نمیزارم برنده بازی اون باشه… انتقام تموم آزار و اذیت هایی که به ماهرخ و گلرخ شده رو می گیرم…!
بهزاد نفسش را بلند و طولانی بیرون داد و برای ابراز همدردی و قوت دل کف دستش را روی شانه شهریار گذاشت و با تبسمی اظهار کرد: داداش تو هرکاری بخوای بکنی من پشتتم… فقط فکر شده پیش برو…!
****
حاج عزیز عکس گلناز و گلرخ را با مشتاق دیداری چشم دوخت و سپس قطره اشکش را نیامده پاک کرد…
رو به عکس گلناز با عاشقیی که سالها در دلش نسبت به او داشت، آرام لب زد: قلبم برات تنگ شده… کاش معجزه کنی که ماهرخ باهام آشتی کنه…! وقتی اون و می بینم انگار تو رو متوجه شدم…! من به یه نگاهم قانعم گلناز….!
نتوانست تحمل کند و اشک هایش ریخشتابزده.
شاید همه فکر می کردند این مرد چقدر سنگقلب است ولی خدا می داند قلب بی عشق از بی تفاوتی هم بدتر از زهر است… آرزوی مرگ دارد و خدا هنوز صلاح نمی بیند تا او هم دیده روی این دنیای بی رحم ببندد…!
عکس را روی سینه اش گذاشت و گریست و برای دلدادگیی که خیلی زود پر کشید مویه کرد و مثل همیشه در نزد خدایش گلایه کرد….!
کاش حداقل گلرخش بود و مرهم قلب داغدارش می شد.
ان دختر کاری کرد که هرگز دختران خودش که از خون خودش بودند، نکردند.
گلرخ خانوم بود و زرنگ…. قلب دریایی اش همه را شیفته خود می کرد اما چه می کرد که عمرش به جهان نبود…
میان گریه لبخند زد…
یاد روز افتاد که دخترک دانشگاه قبول شده بود ان هم پرستاری و جز رتبه های برتر بود… دخترکش باهوش بود و حیف ان همه زیبایی و هوش که اسیر خاک شد…!
نفسش را دردمند و حسرت بار بیرون داد… ولی تمام سعی اش را کرد تا برای ماهرخ کم نگذارد…. او مرد ناز کشیدن و مهربانی نبود ولی خب محبتش هم به روش خودش بود…!
ان روزگاری که ماهرخ را از زیر کف دست و پای مهراد بیرون کشید را هیچگاه از یاد نمی برد…. نفس هایش سنگین شدند…
یک پدر چگونه می توانست به دخترش نظر داشته باشد….؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن