چنان نفس راحتی شنیدم از این حرفش که خودش هم به وضوح متوجه این حرکتم شد و حتی یه جورایی به
شک و ظن افتاد ولی من خیلی زود به میز اشاره کردم و اضافه کردم:
-نمیخوای شروع کنی!؟ یخ میکنه ها…
مطمئن بودم منتظر بود که برم ولی سر تکون داد و اضافه کرد:
-چرا چرا! گشنمم بود اتفاقا!
جای گرفت رو صنقلبی و قاشق چنگال رو برداشت.من
چندنمونه غذا براش درست کرده بودم اونم با دل و
باجون…نگاهی به همشون انداخت و گفت:
-حالا من از کدوم شروع کنم !؟
اول ظرف سوپ رو به سمتش گرفتم.درش رو باز کردم و گفتم:
-از این شروع کن!یکم سوپ بخوری بهتره…بعدش اگه عاشق شدی از ماهی شکم پری که درست کردم
بخور.قبول داری خواهرت خوش سلیقه اس!؟ اگه
قبولش داری بدون که گفته هیچکس مثل من نمیتونه
ماهی شکم پر درست کنه..
چشماش رو غذاها به گردش دراومد و با کمی تعجب سؤال کرد:
-خودت درست کردی!؟
غرق شدم تو دیدهاش..تو اون تیله های خوشرنگ که حتی از چشمهای خواهرشم قشنگتر بود.
دو نگاه قهوه ای روشن با مژه های فر پرپشت…
آب دهنمو قورت دادم و اضافه کردم:
-آره خودم!
با تحسین لب زد:
-باریکلاااا دختر خوب!
صنقلبی رو کشیدم عقب و بهش خیره شدم.یکم از سوپش رو خورد و بهم چشم دوخت.
چرا هی دلش میتمایل داشت من برم.جویا شدم؛
-از اینجا راضی هستی!؟
به خوردن سوپ داغ ادامه داد و همزمان اظهار کرد:
-عالیه! مرسی…ببینم…
مکث کرد.زل زد تو چشمهام و سؤال کرد:
-من الان اینجوری معذبم تو اینجایی فقط به این قلبیل
که بعدش قراره بد موقع بری خونه اونم احتمالا با یه غریبه. زودتر بری بهتر نیست…!؟
گفته بودم دلش میخواد من برم.اما منم اومده بودم که کارو یکسره کنم برای همین جواب دادم:
-من…من….من نمیخوام برم
کف دست از خوردن کشید.زل زد تو چشمهام.حالا درنگلهش
شده بودم نیکویی که داره حرفهای عجیب غریب میزنه.چشماشو ریز کرد و پرسید:
-چرااا !؟
قلب رو زدم به دریا و جواب دادم:
-زیرا میخوام پیش تو باشم.پیش کسی که دوستش دارم…
متحیر و بی حرکت بهم خیره شد.حتی دیگه کف دستهاش هم تو همون حالت موندن.دهانش باز بود و چشماش زوم رو من…
سبک شدم.سبک سبک سبک..اونقدر که میتونستم آروم آروم بین زمین و آسمون معلق بمونم.
آب دهنمو قورت دادم و اظهار کردم:
-اون وقت که هنوز با خانواده ات زندگی میکردی یه رفیق صمیمی داشتی که اسمش کیارش بود.حتما
یادت…زیرا فکر کنم هنوزم رفیقین.دوست دختر کیارش دخترخاله ی من بود..چهارسال باهم دوست بودن تا
اینکه کیارش همه چیزو بهم زد…مونس افسرده
شد..شامگاهانه روزگار گریه میکرد و حتی اومد پیش تو و با گریه ازت تمایل داشت میانجی گری کنی.. تو دست کیارشو
گرفتی بردیش پیش مونس…مجبورش کردی ازش غذرخواهی بکنه.اظهار کردی اونی که واست گریه میکنه رو
نباید از کف دست بدی. گفتی یعنی چی دختری که چهارسال از قشنگترین روزگارای حیاتشو پات گذاشته رو عاشق خودت کنی و بری سراغ بعدی. ..حالا 6سال از
ازدواجشون میگذره .. من ازهمون روزگار…ازهمون لحظه ای که دور توقف کرده بودم و تماشات میکردم چه جوری سر کیارش داد میزدی از همون روزگار قلبم فکرم ذهنم همه
چیزم تورو تمایل داشت….میخوام…میخوام زنت بشم.نه
دوست دخترت…نه دوست معمامات نه رفیق خواهرت
یا هرچیزی شامگاهیه به این…مبخوام زنت بشم رهام.با من ازدواج میکنی!؟
فکر کنم تقریبا مطمئن بود عجیب و غریب ترین حرفهای عمرش روگوش داده چراکه فقط بر و بر داشت تماشام میکرد.
طول کسید تا ویندوزش بالا اومد.
ظرف غذا رو پس زد و بلند شد.حرکت کرد سمت کیفش تا وسایلش رو جمع کنه و هموقت اضافه کرد:
-کلید خونه ات رو بهت میدم. ممنون از بابت شام…
ناباوراته و جاخورده نگاعش کردم.انتظار شنیدن هر حرفی رو داشتم به جز این.چی داشت میگفت!؟
میمیل داشت بره!؟ قد بلند شدم و به سمتش حرکت کردم و اظهار کردم:
-حرف دلمو نزدم که بزاری بری…
بهم نگاهی انداخت و اظهار کرد:
-اون فردین خان و بهروزگار وثوقی که از من توی ذهن خودت ساختی رو بریز دور.من اون آرم خوبی که تو میخوای نیستم هیچ سرانجامی هم با من نداری…
دستشو سمت شلوارش دراز کرد اما منی که اصلا نمیخواستم بکف دستش بیارم اونو از لای انگشتاش بیرون کشیدم و گفتم:
-به تمام مقدسات قسم تو اگه به بدی یزید هم باشی من میخوامت…رهام.هیشکی قد من تورو ددست نداره…
فرقی بین من و مونس نیست.اون اگه چهارسال عمرشو گذاشت پای کیارش من از وقتی همسایمون شدی قلب به قلبت دادم…منو ببین…منو بخواه…امتحانم کن تا بفهمی چقدر دوست دارم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن