با سبدی که غذاهارو داخلش گذاشته بودم از ماشین
پیاده شدم و نگاهی به ساختمون انداختم.
تنها کلیدی که از خونه داشتم رو با آژانس برای خود
فرزام فرستاده بودم و این خواست خودم
بود.
دور و اطرافمو نگاهی انداختم و چون مطمئن
شدم آثاری از هیچ آشنایی نیست با عجله به سمت
ورودی ساختمون حرکت کردم.خوشامگاهختانه درش
باز بود و من هم به سرعت ازش رد شدم و
خودمو به آسانسور رسوندم.
هیچوقت ایدئہ ای برای اینکه با این خونه چیکار
کنم نداشتم.نه پولش برام مهم بود که بخوام اجاره اش
بدم و نه اینکه براش نقشه ی خاصی بکشم داشتم و
برای همین شده بود منبع و محل جهیزیه امو هروقت
هروقت مامان کف دست به کار میشد و وسیله میخرید همه
رو اونجا نگه میداشت و حالا چقدر خرسند بودم از
اینکه همینطور کف دست نخورده و مبلمان نگهش داشتم .
از آسانسور اومدم بیرون و رفتم سمت در.
یکبار دیگه پیش از اینکه زنگ رو فشاربدم سبد رو گذاشتم زمین و بعد آینه جیبیم رو بیرون آوردم و نگاهی
به صورتم انداختم.
ابروهامو رو به بالا کشیدم و لبهامو روهم مالیدم .
دچار اضطراب شدم ولی اجاره ندادم کم بیارم.
سالها صبر کردم واسه همچین لحظه ای….
به هزارو یک بهانه ی مختلف رستارو به فرزام نزدیک
کردم ارتباط خانواده ها قوی بشن و راه واسهدخودم هموار…
حالت تحت هیچ شرایطی نمیمیل داشتم کوتاه بیام.
من اومده بودم که حرفمو بزنم.حرف توی قلبم رو !
کف دستمو بالا بردم و زنگ رو فشار دادم.
اینکارو یکبار دیگه هم انجام دادم تا بالاخره درو به روم باز کرد…
وای از اون لحظه ای که نگاهم به جمالش افتاد اون تو لباسهای خونگی …
ماتم برده بود وطول کشید تا بگم:
-سلام…میتونم بیام داخل!؟
از سر جادهم کناررفت و اظهار کرد:
-واسه اومدن به خونه ی خودت هم ازم اجازه میگیری!؟
آهسته تبسم زدم و بعدهم ازکنارش رد شدم و حرکت کردم داخل و هموقت اظهار کردم:
-تاوقتی تو اینجایی مال توئہ!
دنبالم نیومد.همونجا نزدیک به ورودی کف دست به
سینه ایستاد و بهم خیره شد. نمیدونم اصلا از
اینکه اومدم خوشحال یا نه ولی میدا بود انتظار
اینکه خودمم همراه غذاها بیام رو نداشت چون گفت:
-میدادی آژانس بیاره! اصلا نیاز نبود واسه چنددقیقه خودتم بیای!
بهش خیره شدم.اما من نیومدم که فقط چند دقیقه پیشش بمونم….
بهش خیره شدم.ولی من نیومدم که فقط چند دقیقه پیشش بمونم من اومدم که بمونم. اومدم که حرف قلبم رو بهش بزنم.اومدم که بمم دوستش دارم و حاضرم همه چیزمو بهش بدم…
از جونم گرفته تا دارایی هام اصلا هم واسم مهم نیست درجاده رسیدن بهش با کی قراره سر شاخ بشم….
اون نزدیک به در ایستاده بود که منو بدرقه بکنه ولی من از عمد سبد رو گرفتم تا اینجوری ازش وقت بخرم و بعدهم گفتم:
-من خودم میز رو براتون میچینم…اینکارا دخترونه س.شما پسرا فقط ریخت و پاش بلدین.شغل شریفتون ریخت و پاش کردن!
لبخند زد و اومد جلو.چند قدمی منی که داشتم ظرفهای غذا رو به ترتیب روی میز می چیدم از حرکت ایستاد و بعداز اینکه کف دستهاش رو توی جیبهای شلوار خونگیش فرو برد اظهار کرد:
-همه مردها که مثل هم نیستن…
قاشق و چنگال رو واسش جفت کردم و کنارهم گذاشتم و بعد سرمو بالا گراهی شدم و جویا شدم:
-میخوای بگی تو مثل همه ی پسرا نیستی!؟
کنج لبهاش رو به معنای نمیدونم پایین گراهی شد و بعدکمی اندیشید و اضافه کرد:
-بودم اما دیگه نیستم…به هر حال سالها تنهایی به آدم یه چیزایی رو یاد میده البته نقش پری رو هم نباید تو زندگیم کف دست کم بگیرم!
بطری نوشابه از کف دستم افتاد زمین وقتی گفت پری….
پری کی بود ؟ زن پنهونیش؟ زن صیغه ایش ؟ دوست دخترش!؟
به هر حال هر مردی کلی نیاز جنسی داره و …وای نه! سرم گیج رفت از تصور اینکه یه نفر تو زیستنش باشه.
تامیل داشت حالمو بپرسه پیش دستی کردم و اظهار کردم:
-پری دوست دخترت !؟
لبخند زد و بعد اومد سمت صنقلبی.کنارش از حرکت ایستاد و با نگاه به غذاهای متنوع روی میز جواب داد:
-نه…پری خانم یه خانم مسن که گه گاهی میاو خونه ام رو مرتب میکنه و میره یا برام غذا درست میکنه…
چنان نفس راحتی گوش دادم از این حرفش که خودش هم به وضوح متوجه این حرکتم شد
..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن