من دیگه کنترلی رو دیدههام و احساستم نداشتم.
حتی قلبم میخواست اشک بریزم.جنون وار دوستش داشتم اما سالها بود فقط از عکس پروفایلش رفع مشتاق دیداری میکردم…
گاهی حتی بیخودی و به دروغ به رستا میگفتم لپتاپم مشکل داره و این صرفا یه بهانه و کلک بود تا بتونم لپتاپش روبیارم و چون میدونستم عکسهای رهام رو اونجا ذخیره میکنه همه رو بدای خودم میفرستادم و با همونها صبح و سبم رو میگذروندم….آره ،
من سالها بود داشتم با اون عکسها سر میکردم.
سالها بود همه رو از خودم فراری میدادم ..سالها بود خواستگارهای مختلفم رو با عیبهای کودکانه ای رد میکردم به امید روزی که رهام منو ببیننه…ببینم و بفهمه دوستش دارم…
خدایا! وقت کم بود و من باید بسیار حرفهارو از زیر زبونش میکشوندم بیرون ..اما اول باید یه چیزی براش میاوردم آخه مسموم شده بود و من طاقت ناخوشی احوالش رو نداشتم.
یلند شدم و گفتم:
-آقا رهام بمونید من الان میام..
سؤال کرد:
-میری دنبال رستا؟اگه میری دنبالش من راضی به زحمتت نیستم
شتابزده تند جواب دادم:
-نه نه…جای دبگه ای کار دارم فقط شما همینجا بمونین جایی نرید
سرش روتکون داد و اظهار کرد:
-باشه!
حتی یک ثانیه هم وقت رو تلف نکردم.بدو بدو خودمو رسوندم به بوفه ی دانشگاه.درو باز کردم و راهی شدم داخل…
خلوتر ار همیشگی بود.نفس زنون حرکت کردم سمت یخچال.یه آبلیمو طبیعی برداشتم و یه آب معدنی و یه لیوان یکبار مصرف هم خریدم.
آب و لیمو رو قاطی کردم و با یه نی قاطیش کردم و بعدهم از اونجا اومدم بیرون….
همچنان رو نیمکت جای گرفته بودونقطه ی نامعلومی رو تماشا میکرد.
پا تمد کردم تا زودتر خودمو بهش برسونم.
متوجه ام که شد سرشو بالا آورد و نگاهی بهم انداخت.
وسایل اضافی توی دستمو یه گوشه گذاشتم و بعد
کنارش جای گرفتم و لیوان رو به سمتش گحرکت کردم و اظهار کردم:
-بگیرین..
نگاهی خنثی و آروم به لیوان انداخت .میدونست محتواش چیه اما بازهم جویا شد:
-خب این چیه!؟
-آب لیمو و آب…رستا اظهار کرده بود مسموم شدیم.این خوبه.حالتون رو بهتر میکنه!
لبخند عریضی روی صورتش نشست که فقط خدا میدونه اون تبسم چه ولوله ای تو دل من به پا کرد.
آخه چرا اینقور دوستش داشتم!؟ چرا….
من به خاطرش هر کاری کردم حتی کاری کردم برادرم فرزام با رستا نزدی بکنه که دو خانواده بیشکر بهم نزدیک بشن ولی اون هیچوقت منو نمی دید..
یعنی فراتر از رفیق خواهرش بهمنگاه نمیکرد.
و من چه کورکورانه منتظر بودم رستاهم همون کاری رو برای من بکنه که من براش کردم…!
یکم از آب لیمو رو خورد.زیرا ترش بود گوشه چشمهاش در هم جمع شد ک من عاشق مجنون احمق رو بگو که حتی مضطرب معده اش هم شدم و شتابزدهی پرسیدم:
-خیلی ترش!؟
ابرو بالو انداخت و بیان کرد:
-نه عالیه! خوبه! تاثیر گذاشت….
ریز خندیدم و سؤال کردم:
-به همین زودی!؟
ماباقی محتوای لیوان هم سر کشید و جواب داد:
-آره حالم باهاش جا اومد…
لیوان یکبار مصرف توی کف دستش رو گذاشت مابینمون و نگاهی به ساعت مچیش انداخت و بعد بیان کرد:
-بسیار دیر اومد من باید یرم…
نه!!!!
دیر اومد و زود میخواست بره!؟کاش حرف از رفتن نزنه…کاش حرف از راهی شدن نزنه که من دیگه طاقت دوریشو نداشتم.
بعداز اینهمه سال سزاوار این نبودم دست کم چند روز پشت سرهم واسه چند ثانیه هم که شده ببینمش !؟
با مضطربی ای که سعی داشتم پنهانش کنم اما چندان موفق نبودم اظهار کردم؛
-میخواین برگردین شیراز!؟
انگشتاشو توی موهاش فرو برد و با کشیدن یه نفس عمیق جواب داد:
-برمیگردم اما احتمالا یه دو سه روز دیگه…
تا اینو گفت کف دستمو رو دلپ گذاشتم و بدون اینکه احساستم رو پنهون کنم یه نفس عمیق و راحت کشیدم و یه تبسم عریض زدم
میدونم چوب خط سوالهام پر شده بود اما نتونستم سوال توی سرم رو نپرسم و به زبون نیارم برای همین گفتم:
-امشامگاه رو خونه ی پدرتون میمونین!؟
براش فکر نکرد. تکیه اش رو داد به عقب داد.کف دست راستشو روی پای چپش گذاشت و همونطور که تند سریع تکونش میداد اضافه کرد؛
-نه…این شهر پره از هتلهاییه که از خداشون اتاقشون پر بشه…حالا میخواد اونی که اومده و چند شامگاه بمونه قاتل بروسلی باشه یا پسری که باخانوادش میونه اش شکراب …
چقدر قلبم به حالش سوخت.من خودمم هنوز درست و حسابی نمیدونستم این قهر دور و دراز و آتیشیشون به چه خاطر هست اما ناعاقلبانه بود یه پسر اینهمه سال از خانواده اش دورباشه.
دلبسته شدم کلید آپارتمانمو که خالی افتاده بود بدم کف دستش اما نمیدونستم دقیقا پیشنهادشو چه جوری بدم.
لب باز کردم که سر حرفشو وا بکنم اما همون موقع خودش بهشدت زود اظهار کرد:
-بعله! بالاخره اومد!
رستا از همون فاصله تا دیدهش به داداشش افتاد دیگه اونجوری با ناز قدم برنداشت.نیششو تا بناگوش وا کرد و دوید سمتمون …منو اصلا نمتوجه شد.
سر تا پای داداشش رک برانداز کرد و اظهار کرد:
-وااااای رهااام….کی اومدی!؟ اندیشیدم سراب مشاهده کردم….وای چقدر قلبم برات تنگ شده بود کی…
فکر کنم رستا میمیل داشت بپرس کی اومدی و اونم اینو فورا متوجه شد ولی کف دستشو برد بالا و گفت:
-نپرس…نپرس کی اومدی و کجا بودی و کجا ناهار خوردی. حوصله این سوالارو ندارم…بیا بشین . .میبینمت بعد میرم!
من رو کنده ی درختی همون نزدیکی قرار گرفتم تا اونا راحت باشن.فاصله ام ولی نزدیک بود.اونقدر نزدیک که پچ پچ هم میکردن باز میگوش دادم چیمیگن….
رستا به لب و لوچه آویزون اضافه کرد:
-بری!؟ تو که نازه اومدی!؟ کجا بری!؟
رهام جواب داد:
-میرم هتلی جایی …خستمه یکم استراحت بکنم….
از کج چشم نگاهی یه هردوشون انداختم.خوشبحال رستا که میتونست صاف زل بزنه تو صورت داداشش و مستقیم به چشماش نگاه بکنه.
چقدر بهش حسودیم میشد.چقدر حسودیم میشد…
رستا بالافاصه گفت؛
-بری هتل !؟؟؟ هتل !؟ هتل چرا!؟ میریم خونه ی خودمون…بابا نیست راهی شده شمال.بیا بریم خونه ی خودمون…ریما و مولین ببیننت از مسروری بال درمیارن…
پوزخندی روی صورت رهام قرار گرفت.زل زد به رو به رو و گفت:
-ساده نباش…اون اینجوری گفته…دیشامگاه وقتی داشتم یا مولین تلفنی حرف میزدم و بهش میاضافه کردم اومدم متوجه شده…لابد این حرف رو زده که شما همچین فکری کنید و من برم خونه که یهو سر برسه و …بیخیال! حوصله جنجال ندارم….
رستا آزرده پرسید:
-پس الان چیکار میکنی!؟
سرش رو به سمت رستا برگردوند و جواب داد:
-اضافه کردم که…میرم هتل
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن