رمان مادمازل پارت ۲۲۰

جمله ی من اونقدر رک و صریح و تند بود که در لحظه دهن باز کرد داد و قال جاده بندازه ولی به سختی خودش رو کنترل کرد.

برای من عیان بود نمیخواد بقول خودش شروع از صفرش رو خراب و ویران بکنه….

سعی کرد اون خشمگینت رو هرجور شده بود کنترل کنه اما نکرد چراکه داد زد:

-اینقدر ترگل ترگل نون! چرا نمیفهمی من با اون هیچ سرو سری ندارم!

از صوتی دادش ترسیدم.

خودمو کشیدم عقب و طلبکارانه و آزرده اظهار کردم:

-تو حق نداری سر من داد بزنی!

اون جعبه ی لباس رو کوبوند رو میز و گفت:

-تو هم حق نداری هی به من تهمت بزنی! این که مدام حرف از ترگل میزنی یعنی داری به من تهمت میزنی…

تهمت بودن با کسی که نیستم…تهمت بودن با کسی که بخاطر بودن باتو فراموشش کردم.

تهمت بودن با کسی که مهرش رو از قلبم انداختم بیرون و تورو جایگزینش کردم….

با جدیت و حق به جانبی گفتم:

-هیچکدوم از حرفهای من تهمت نیست…

پوزخند زد اضافه کرد:

-به‌شدت بی رحم شدی رستا…

از گوشه دیده تماشا کردم و گفتم:

-تازه شدم مثل خودت…

-من تورو دوست دارم چدا اینو نمیبینی و نمیخوای باورش کنی و بفهمیش…!؟

بیخیال وا کردن گره ی هندزفری شدم و با دور انداختنش گفتم:

-اینقدر منت احساس نداشته ات رو روی سر من نزار. من اصلا قلبم نمیخواد بشینم اینجا و با تو حرف بزنم!

اینو اضافه کردم و از روی کاناپه قد بلند شدم و مسیر افتادم سمت اتاق خواب.

شقیقه هام درد میکردن و سردرد ول کن و بیخیالم نمیشد.

گوشی موبایلمو انداختم رو عسلی و جسممو پرت کردم رو تخت…

صورتمو به بالش فشار دادم و با بستن چشمهام زمزمه کردم:

“هم قلبم میخواد اینجا نباشم هم قلبم میخواد هیچ جای دیگه نباشم…

هم قلبم میخواد وجود داشته باشم هم نه!

هم دلم میخواد از این حالت دپرسی بیرون بیام هم نه!

این چه زندگی ایه؟

چرا من هیچ شوق و ذوقی ندارم؟ چرا ؟!”

اونقدر از درس و دانشگاه فاصله گحرکت کرده بودم که تقریبا باخودم مطمئن شده بودم احتمالا بسیار از اساتیدم تا الان منو یه حذف شده میدونن بدون ارفاق و بدون مسیر برگشت!

قرار گرفتم رو صنقلبی چرخدار و درحالی که آرنجم رو تکیه گاه کرده بودم تا بتونم کف کف دستمو زیر سرم بزارم، به وسایلم که کف دست نخورده و مرتب و منظم سر جاشون بودن نگاهی گذری انداختم!

این نگاه های گذری ساعتها طول کشیدن.

غیر طبیعی بود.

چه کسی دو سه ساعت یکجا میشینه و بی هدف ابزارش رو نگاه میندازه جز منی که حس میکردم دیگه نه رستا هستم، نه یه دانشجوی رشته گرافیک و…

ار جا قد بلند شدم و جلو تر حرکت کردم.

کشو رو کشیدم سمت خودم و یه برگه یA ۲ از داخلش بیرون کشیدم.

یه مشت از مدادهامو تو دشت گراهی شدم و بعد هم جای گرفتم رو زمین.

برگه رو روی شاسی گذاشتم و ناخوداگاه لب زنان از خودم سؤال کردم:

“اون بچه اگه به جهان می اومد شکل کی بود !؟

من !؟

فرزام !؟

یا ترکیبی از هر دومون !؟”

کف دستم لرزید ولی با همون کف دست لرزون غرق کشیدن یه پرتره شدم.

پرتره ای که گمون میکردم باید صورت بچه ای باشه که بسیار زودتر از انتظارم از کف دستش دادم و من اونقدر غرق طراحی اون پرتره بودم که انگار از دنیای واقعیت پا به به دنیای مجازی گذاشته بودم و بیرون نیومدم تا وقتی که کف دستی رو شونه ام جای گرفت و یکنفر با به زبون آوردن اسمم منو از اون جهان بی رحم و تلخ کشید بیرون:

-رستا…

کف دستم دیگه حرت نکرد.

ثابت موند و انگشتهام شل شدن و مداد خیلی آروم افتاد رو برگه!

سرمو چرحوندم و به فرزام که مشخص بود تازه از سر کار برگشته خیره شدم.

مضطرب نگاهم کرد و پرسید:

-داری چیکار میکنی ؟

زیرا این سوال رو پرسید دوباره سر برگردوندم و نگاهی به چیزی که کشیده بودم انداختم…