قلبخور و مایوس نگاهم کرد.
چنان چه انگار انتظار گوش دادن هر حرفی رو از طرف من داشت جز اینکه با صراحت قاتل صداش بزنم!
سرش رو با منتهای تاسف تکون داد و بعد بیان کرد:
-متاسفم! برای هردومون متاسفم!
داد زدم:
-برای خودت متاسف باش…برای خودت که هم زن داشتی هم دوست دختر…برای خودت که باعث مرگ یه بچه شدی…برای خودت که باعث کوچیک شدن من جلوی فک و فامیل و خانوادم شدی.
نفسش رو آه مانند بیرون فرستاد و گفت:
-رستا تو بسیار بی رحمی…خیلی….
اینو اظهار کرد و ازم دور شد و حرکت کرد سمت اتاق خواب.
با دستهام صورتم رو پوشوندم و آه عمیقی کشیدم.
تند حرکت کرده بودم.
نباید بهش همچین چیزی میگقتم.
نباید…
اما واقعا من بی رحم بودم یا اون؟
من تلخ بودم یا اون !؟
کدوممون بیشتر به اون یکی آسیب رسوند؟
کدوممون… !؟
مسیرم رو به سمت سرویس بهداشتی کج کردم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم.
باید یکم به خودم مسلط میشدم.
باید یکم حالم بهتر میشد!
چنددقبقه بعد اومدم بیرون و اینبار زیرا احساس گرسنگی داشتم به سمت آشپزخونه رفتم.
آشپزخونه ای که بوی هیچ غذایی توش نپیچیده بود.
راهی شدم سمت یخچال و اگرچه دو ظهر بود ولی پنیر و سبد نون رو برداشتم و برگشتم سمت میز.
روی صنقلبی نشستم و در پنیر رو برداشتم و خواستم لقمه بگیدم گه فررام اومد سمتن و کف دستمپشو روی کف دستج گذاشت و اضافه کرد:
-لازم نیست نون و پنیر بخوری! پاشو لباس بپوش بریم بیرون ناهار بخوریم…
بی میل جواب دادم:
-نیازی نیست…من حال و حوصله بیرون راهی شدن ندارم.خودت برو…
انگشتهای کف دستمو گراهی شد و اگرچه فکر میکردم بعد از اون بحث تلخ دیگه قلبش نخواد نازمو بکشه اما تبسم زد و گفت:
-من که بدون تو هیچی نمیخورم
پس پاشو باهم تا همین رستوران سر خیابون قدم برنیم.
پاشو…
نفس عمیقی کشیدم و یکم باخودم در ذهنش گذراندم
واقعا حوصله انجام همچین کارایی توی وجود من من نبود ولی با این وجود اهسته گفتم:
-باشه…
و وقتی اون کف دستمو رها کرد بسیار آروم از روی صنقلبی قد بلند شدم….
کف دست در جیب و قدم زنان از رستوران زدیم بیرون.
در خاموشی کولی اومده بودیم اینجا و حالا هم در سکوت کامل داشتیم برمیگشتم خونه درحالی که نه چیزی بینمون تغییر پیدا کرده بود و نه حتی چند کلمه حرف بینمون رد و بقلب شده بود.
نگاه بی رمق و بی فروغم خیره به رو به رو بود که جویا شد:
-میخوام یه مدت کارو بارو بسپرم کف دست بقیه و دوتایی باهم بریم سفر.. تو مشخص کن کجا بریم…
داخل و خارجش هم فرق نداره.
هرجا تو بگی میریم همونجا!
هان ؟ نظرت چیه ؟
حس کردم اینو واسه شکستن سکوت بینمون بیان کرد وگرنه قبلا هم ازم جویا شد و جوابش رو هم متوجه شد.
بدون اینکه بهش نگاه بندازم جواب دادم:
-من تا سر خیابون رو هم به خاطر گشنه بودنم اومدم بعد برم سفر !؟
نفس عمیقی کشیدو به سنگ جلوی پاش ضربه ای زد و اظهار کرد:
-پس بیا بریم خرید…خانمها عاشق خریدن استثانیی هم وجود نداره.درست نمیگم؟!
بریم لباس بخر…تو عاشق لباسی خیلی وقته هم نرفتی خرید…
پوزخندی زدم و گفتم:
-اونی میره خرید که قلبش خوش باشه!
چراکه اینو اضافه کردم سرش رو به سمتم چرخوند و پرسید:
-و دل تو مسرور نیست !؟
با صراحت جواب دادم:
-نه!
با خستگی و البته تاسف سرش رو تکون داد.
میدونستم کم کم داشت از کف دستم عاصی میشد ولی من واقعا حال و هوام کنار فرزام خوب نبود و هرکاری میکردم نمیتونستم تبدیل بشم به همون رستای سابق.
همون که یه تبسم ساده از طرف فرزام قلبش رو شاد و خوش میکرد…
آه کشون سؤال کرد:
-پس نمیای… ؟!
رک و صریح جواب دادم:
-نههه
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن