یک ساعت به شروع مراسم مانده و زودتر آمادهایم.
سر کوچهی مسجدیم که سید علیرضا میگوید:
– مولین، خالهاینا هم زود اومدن.
دلم به یکباره تپش شدید میگیرد، گردن میکشم و ماشین آنها که خالهشان، محبوبه خانم و دخترش نگار از آن پیاده میشوند را میبینم.
چنان مضطرب شدهام که لب میزنم:
– میخواید من سر کوچه پیاده بشم؟ یعنی میگم سوار ماشین شما نبینن منو!
سیدعلیرضا از داخل آیینه با ابروهای بالا رفته نگاهی عاقل اندر سفیه حوالهام میکند و حاج سید میرحسن میگوید:
– نه باباجان، چه کاریه؟
حاج خانم آرام میگوید:
– خواهرمم داغداره لیلیان جان، اگر چیزی گفت، بهخاطر من به قلب نگیر.
لبخندی پر استرس میزنم و میگویم:
– نه این چه حرفیه؟ شرایطشون رو درک میکنم.
آنها هم متوجه آمدن ما شدهاند که داخل نراهی شدند و چشمبهراه ماندند.
از همین فاصله هم میتوانم خشم و عصبیت نشسته در نگاهشان را ببینم.
پیاده میشویم و جلوتر از ما حاج سیدمیرحسن میرود و بعد از احوالپرسی کوتاهی، به قسمت مردانه میرود.
حاج خانم سلام میکند و سرسنگین جواب میگیرید.
خواهرش میخواهد چیزی بگوید که با آوای سلامِ من، هم خودش و هم نگار خیره نگاهم میکنند و بعد با حرصی مشهود در آوایش کنایه میزند:
– به به، عروس خانوم، خوش اومدی به مراسم چهلم دخترم.
روزگاری که داشتیم خاکش میکردیم، داشتی حساب میکردی چند روزگار مونده به تموم شدن عدهات که دو روزگار قبل چهلم دختر جوون مرگ من با شوهرش جای گرفتی سر سفرهی عقد؟
سر پایین انداختهام و چنان بدنم یخ زده، که میترسم هرلحظه زمین زیر پاهایم خالی شود و از حال بروم.
سیدعلیرضا جلو میآید و کف دست سمت خالهاش دراز میکند و سلام میکند.
محبوبه خانم کف دست نمیدهد و جواب سلامش را فقط از نگار میگیرد.
خالهاش با گریه، هق میزند و بهیکباره به حالتی هیستریک دست جلوی دهانش میگذارد و کل میکشد!
شوکه نگاهش میکنیم و سید علیرضا سعی میکند آرامش کند که میگوید:
– هیس، خالهجان، زشته توی کوچه، جلو در مسجد.
اما او آرام شدنی نیست و با گریه میگوید:
– ببخشید داماد بیوفام، ببخشید خواهرزادهی دلنشینم، ببخشید دلدادگی نرگسم که نقل ندارم بریزم روی سر تو و عروست.
ببخشید که خالهی عزادارت نبود سر عقدت.
هق میزند و ادامه میدهد:
– تف به غیرتت سید، صاحب این مسجد لعنتت کنه که سیاه زنت تنت بود و این دختره رو گرفتی.
این دختره را با نهایت تحقیر و توهین میگوید و من فقط دندان در جگر فرو میکنم و اشک قورت میدهم.
خطاب به حاج خانم که تلاش دارد ساکتش کند میگوید:
– بعد از این مراسم، فکر کن دیگه خواهرت مرده.
داخل مسجد میشود و نگار با لحن و نگاهی ساکت و طنازیای که حس میکنم در صوتیش ریخته لب میزند:
– از شما انتظار نداشتیم پسرخاله، کاش بیشتر صبر میکرمشاهده کرد یا حداقل
مکث میکند و مطمئن میشوم با عشوه میگوید:
– انتخاب بهتری میکردید!
پسرتون مادر میخواد.
با اجازه.
داخل مسجد شدهایم و بدون متوجه شدن صورتم در آیینه هم میدانم که قطعاً رنگ رخم سفید شده.
بدنم به وضوح میلرزد و متوجه شدن آوای گریههای کشیده محبوبهخانم و زبان گحرکت کردنش، حالم را بدتر هم میکند.
از خادم، پارچهی ترمه را میگیرم و بالای مسجد میبرم تا روی زمین پهنش کنم، عکس نرگس و شمع و گلاب و گل و قرآن رویش بچینم که بهیکباره کسی با جیغ و گریه سمتم یورش میآورد!
با دلی از جا کنده شده، خیرهی محبوبه خانم میشوم که در صورتم جیغ میزند:
– روح دخترم همینجوریشم بهخاطر تو در عذابه زنیکه، غلط کردی کف دست به چیزی بزنی!
با لبهاییکه میلرزد، آرام، طوریکه بعید میدانم آوایم را بشنود میگویم:
– من فقط، فقط تمایل داشتم کمک کنم.
نگار میخواهد مادرش را آهسته کند که جلو میآید و میگوید:
– ولش کن مولین، حتی تو روش نگاهم نکن.
بعد با تحقیر نگاهی به سر تا پای من میاندازد و ترمه را از دستم میکشد.
حاج خانم سمت من که هنوز همانجا ایستادهام میآید، کف دست زیر بازویم میگیرد و با گریه میگوید:
– داغداره، من شرمندتم عروس قشنگم.
اصلاً تو کار نکن، رنگم به رو نداری، بشین.
کنارش مینشینم و کمی بعد آوای بم و مردانهی سید علیرضا از آن سوی پرده میآید که میگوید:
– یاالله، مادرجان؟
پیش از اینکه حاجخانم جواب دهد، نگار دو پا دارد، دو پای دیگر هم قرض میگیرد و فوراً کنار پرده میرود و میشنوم که میگوید:
– خاله پاشون درد میکنه، امر بفرمایید پسرخاله!
خشک جواب میدهد:
– کاری نداشتم نگار خانم، لازم نبود بیاید، با آقا مجتبی میخواستیم پکهای میوه و خرما و حلوا رو که الان از قنادی رسیده رو بیاریم اونور، یاالله اظهار کردم.
الان هم اگر اجازه بفرمایید، بنده رد بشم.
مسجد کمکم شلوغ میشود و به ناچار کنار حاجخانم، بالای مسجد نشستهام.
میآیند و احوالپرسی میکنند ولی کاش به همین بسنده میکردند.
امروز گویا از همان روزگار عقد کذاییمان هم بدتر است.
اقوام و آشنایان دور و نزدیک، به جای خواندن حزبهای قرآن که پخش میشود، با نگاه و انگشت، من را نشانه راهی شدهاند.
میان روضه خوانی و آوای قد بلند گریههای حاجخانم و محبوبهخانم و نگار هم میتوانم بشنوم که میگویند:
– دختره سر خوره، پا قدم نحسش جون دو تا جوون از یه خونواده رو گرفت.
– امروزگار چهلم نرگس خدابیامرزه، اونوقت دخترهی هول دو روز پیش عقد سید علیرضا شده.
– خدا شاهد و ناظر اعمال بندههاشه ولی میگن از اولم چشمش به برادرشوهرش بوده، نه سید امیررضای بیچاره! آدم میمونه چی بگه!
– شایدم تو عقد بند و به آب داده و دختر نیست که آقا سید مردونگی کرده و گرفتتش که آبروی حاج ابوذر رو بخره! تک دخترش آبروشو برده خیر نمشاهده کرده!
– دختره مثل تافتهی جدا بافتهست، چه تو خونوادهی خودش، چه تو خونوادهی سید، فکر کنم اینارو چیز خور کرده که گحرکت کردنش!
کاش بتوانم محکم گوشهایم را بگیرم و بعد روی طرز فکر تک تک این احمقها، بالا بیاورم.
” علیرضا ”
مراسم در مسجد تمام شده و میخواهیم سمت بهشت زهرا حرکت کنیم و بعد هم مهمانها را برای شام به تالار دعوت کنیم.
تقریباً همه رفتهاند، سمت مادر میروم که نگاهم در یک لحظه به صورت لیلیان میافتد.
انگار حالش چندان خوب نیست.
طبق عادت همیشگیام میخواهم فوراً نگاه بگیرم که به یاد میآورم لازم نیست!
کمی بیشتر دقت میکنم، نه انگار رنگش حسابی پریده که حتی لبهایش هم سفید شده.
جلوتر میروم و میشنوم که مادرش میگوید:
– حالت خوبه؟ یه چیزی بدم بخوری؟
بیجان سر تکان میدهد و چیزی میگوید که نمیشنوم.
مادر تندتر سمتم میآید و میگوید:
– سید علیرضا، مادر، ببین این دختر چشه، بهش بگو بره خونه، به حرف گوش نمیده.
سر تکان میدهم و چشم میگویم.
نزدیک او و مادرش میروم.
سمتم میچرخد و در پاسخ سلامم میگوید:
– سلام از ماست، خدا نرگس خانومو بیامرزه، هرچی خاک اونه، بقای عمر شما باشه آقا سید، سایهات روی سر بچهات باشه، ایشالا از این به بعد فقط رخت خوشحالی به تن کنی.
تشکر میکنم و رو به لیلیان که سر پایین انداخته، میپرسم:
– شما حالتون خوب نیست؟
میخواید برگردید خونه؟
سر بالا میآورد و یک لحظه که در پشمهای سیاهش نگاه میکنم، فوج فوج غم میبینم.
با صوتیی که میلرزد میگوید:
– نه من خوبم، بریم سر مزار.
باز هم اصرار میکنم:
– میخواید چیزی بخرم بخورید؟
آخه انگار
میان حرفم میگوید:
– نه متشکرم. بریم الان مهمونها زودتر میرسن، بده.
کنار مزار عزیزترینم از حرکت ایستادهام و با هر کلمهای که مداح میخواند، تمام وجودم آتش میگیرد.
کاش امروز تمام شود تا دیگر کسی اینطور بیمادر بودن پسرم را فریاد نکشد.
یک لحظه سمت جایی که مادر و لیلیان قرار گرفتهاند، نگاه میچرخانم.
حس میکنم هر لحظه ممکن است از روی صندلی سقوط کند و نمیفهمم چهطور از میان جمعیت آن سمت میروم!
“لیلیان”
آنقدر یاوه متوجه شدهام، که دیگر توان تحمل ندارم.
گوشهایم زنگ میزند و معدهام میجوشد.
کف دست و پایم را حس نمیکنم و سرم سنگین شده.
چشمهایم تار میشود و صوتی هراسیدهی مادر و حاجخانم را میشنوم.
آخرین چیزی که از میان چشمهای تارم میبینم، تصویر مردی با پیجادهن و کت و شلوار و پالتوی مشکیست که نزدیکم شده.
و آخرین چیزی که حس میکنم معلق شدنم در هواست و حسِ آغوشی که متعلق به لهراسب نیست
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن