اخم نشسته میان دو ابروی پرپشت مردانه و نگاههای گرد شدهاش را میبینم.
به در اشاره میکنم و آنقدر معذب شدهام که حرف زدن را هم فراموش کردهام و او با لحنی که عصبانیت درش مشهود است میگوید:
– چرا بی سر و صدا اومدی داخل؟
کف دستش روی کلید لامپ مینشیند و آن را که روشن میکند، موهای خیسش را میبینم که روی صورتش ریخته و یقهی حولهاش هم باز است و چشمم که به قفسهی سینهاش میافتد، فوراً نگاه میدزدم و میگویم:
– ببخشید، صداتون زدم، جواب ندامشاهده کرد، در هم باز بود، جسارت کردم اومدم داخل.
فقط میگوید:
– خواهش میکنم. لازم نبومتوجه شد زحمت بکشید، خودم میاومدم.
دلخور میگویم:
– حاج خانوم و حاج آقا میل داشتن بیام.
سنگینی نگاهش را روی دستم حس میکنم.
ادکلن را تکان میدهم و نمیدانم چه بگویم اما لب میزنم:
– فقط برداشتمش بوش کنم، بوی نرگس خانوم رو میداد.
آرام سر تکان میدهد و آن را سر جایش برمیگردانم.
همچنان با سری پایین افتاده مقابلش با فاصلهی کمی توقف کردهام و عقلم کار نمیکند که سید علیرضا لب میزند:
– ببخشید زندا
حرفش را میخورد و میبینم که کف دستش مشت میشود.
مکث کوتاهی میکند و میگوید:
– لیلیان خانوم، میشه بیرون تشریف داشته باشید تا لباس بپوشم؟
به خودم میآیم، محکم لب زیرینم را گاز میگیرم و بدون اینکه حتی صدای نفس کشیدنم هم بلند شود از اتاق بیرون میروم.
“علیرضا”
طی همین یکی دو دقیقهای که آماده میشوم، فکر میکنم راهی شدارم با او خوب نبود.
از اینکه به این منزل پا گذاشته، عصبی شدم و خشمگینتم عمدی نبود.
من فقط زیادی با او حس غریبی میکنم.
ولی هرچهقدر هم آزرده و شاکی باشم، حق ندارم با کسی که فعلاً به عنوان مهمان اینجا وارد شده، شتابزدهی کنم.
بیرون میروم و میان جاده پلهها، برای رفع و رجوع کردن اخم و خشک بودنم میگویم:
– فردا توی مراسم، هر کی هر چی گفت، بسیار اهمیت نمتوجه شد.
متعجب نگاهم میکند و میگویم:
– از همین حرفهای خالهزنکی که دیروز هم متوجه شدیم.
فقط میل داشتم بگم براتون مهم نباشه.
دلم برای حیاتهای زیر و رو شدهمان میسوزد و فقط خواستم یکطوری بگویم که پشتش هستم، هرچند که نمیدانم واقعاً میتوانم باشم یا نه.
دور سفره که مینشینیم، میبینم که مادر میخواهد سمت من هدایتش کند اما او تشکری میکند و کنار مادرش مینشیند.
لهراسب کمی سرسنگین برخورد میکند و نمیدانم حق دارد یا نه؟
خاموشی میانمان کمی آزار دهندهست و حاج ابوذر بالاخره آن را میشکند و میپرسد:
– سید علیرضا، پسر گلت خوبه؟
سعی میکنم تبسمی بزنم و جواب میدهم:
– شکر خدا، ضعیفه ولی دکتر میگفت زنده موندنش معجزهست، راضیایم به رضای حق.
پدر میگوید:
– انشاالله کی باید بیاریمش خونه باباجان؟
جواب میدهم:
– والا دکتر میگفت تا دو سه هفتهی دیگه احتمالاً بشه که بیاریمش.
پدر کف دست بالا میگیرد و لب میزند:
– توکل به خدا، قبل از اومدنش باید عروس گلمون هم بیاد سر خونه و حیاتتون.
من سعی میکنم بهتم را نشان ندهم اما لیلیان به شدت به سرفه میافتد.
حرکت کردهاند و من مقابل پدر و مادر قرار گرفتهام و حس میکنم دود از سرم بلند میشود.
شمتوجه شداً عصبیام اما نمیخواهم لحنم سریع شود و میگویم:
– آخه مادر من، چرا باید اسباب و اثاثیهی خونه رو جمع کنم؟
پدر تسبیح را در کف دستش مچاله میکند و لب میزند:
– چون این دخترم از سر مسیر نیومده که علی، پدر و مادرش براش هزار و یک آرزو داشتن.
حالا بگم جهیزیهاش هم همونطور توی کارتون بذارن یه گوشه که بیشتر بشه آینهی دقشون؟
کف دستی به ریشهایم که بیشتر از حد معمول قد بلند شده میکشم و لب میزنم:
– تک تک اون وسایل، برای من یادگار نرگسه.
مادر نم اشکش را میگیرد و با بغض میگوید:
– مگه فقط تو جیگر سوختهای مادر؟ نرگس خواهرزادهام بود، مثل دختر نداشتهام بود.
اما لیلیان هم گناه داره، بخت اولش که سیاه شد، قلبش خونه، حداقل بیاد چهار تا تیر و تخته و وسایلشو بچینه. هرچند برای خودش مهم نیست، اما پدر و مادرش گناه دارن.
بازدمم را کشدار بیرون میدهم و میایستم و میگویم:
– با اجازه من برم بیمارستان سر بزنم، شامگاهتون بهخیر.
“لیلیان”
لهراسب همانطور که پشت فرمان جای گرفته، از داخل آیینهی ماشین نگاهم میکند و میگوید:
– تو که میدونستی بچهاش ترخیص بشه باید بری سر زیستنات، دیگه چرا غمگین و پکر شدی خواهر من؟
آه میکشم و چیزی نمیگویم.
میگوید سر خونه و زیستنات و من هنوز با حقیقت رخ داده کنار نیامدهام، من هنوز معتقدم که زندگیام را چهار ماه و نیم پیش به خاک سپردهام.
بهشدت تلاش میکنم که این مسیر کوتاه تا رسیدن به خانه را به آن تصادف وحشتناک فکر نکنم ولی شدنی نیست، انگار مرورش و درد کشیدن برایم عادت شده.
لعنت به آن شامگاهی که امیررضا پیشنهاد سفر سه چهار روزگاره را داد.
سیدعلیرضا مخالفت کرد و اضافه کرد:
– ما با وضعیت نرگس فعلاً نمیتونیم جایی بریم.
زیاد توی ماشین جای گرفتن براش خطرناکه.
خصوصاً جاده چالوس که اصلاً.
نرگس ذوقزده بیان کرد:
– سید علیرضا، بریم دیگه، من که خوبم، دکترم هم بیان کرد همه چی نرماله، ماشین هم میزنیم کنار، مسیر میرم یهکم، اذیت نمیشم.
پوسیدیم این مدت توی خونه.
بچه هم که به جهان بیاد، یه مدت خونه نشینیمها.
هرچه سید علیرضا مخالت کرد، امیررضا و نرگس اصرار کردند.
به قول مادرم، شاید عجلشان سر رسیده بود که انگار میدانستند قرار است به استقبال مرگ بروند.
سیدعلیرضا راضی شد به شرط اینکه سمت تبریز برویم، اضافه کرد جادهاش مطمئنتر است.
راه افتادیم و من خودم را در ماشین میبینم.
او و نرگس جلو جای گرفتهبودند، من و امیررضا پشت سرشان.
دیدههایم را محکم روی هم فشار میدهم ولی تصاویر به سرعت از پشت پلکهای بستهام حرکت میکنند.
کف دست روی گوشهایم میگذارم اما آوای خندههایمان در سرم اکو میشود.
یک کامیون منحرف شده از مسیرش را میبینم که از رو به رو سمتمان میآید و بعد صدای جیغهای خودم و نرگس گوشهایم را کر میکند.
صدای فریاد یا حسینِ سیدعلیرضا را میشنوم و بعد آخرین جملهای که از امیررضا شنیدم که هوار کشید:
– داداش مواظب باش، داداش، یاعلی، یاعلی
با صدای ترسیدهی مادر به خودم میآیم که تکانم میدهد و سر که سمتش میچرخانم میبینم با بغض خیرهام شده.
لهراسب ماشین را کنار زده و هر سه با قلبهره نگاهم میکنند.
اامان باری نیست که در بیداری دچار چنین حملهای میشوم.
نفسم سخت بالا میآید و لهراسب بطری آب را سمتم میگیرد.
مادر که اشک میریزد و میگوید:
– نکن با خودت اینطوری دردت به سرم، کمتر بهش فکر کن.
دیگر کنترل اشکهایم اختیاری نیست و با آوای کشیده هق میزنم و خودم را در آغوشش رها میکنم و مینالم:
– چهطوری فراموشش کنم مامان؟ چهطوری بهش فکر نکنم؟
جنازهی غرق خونش، حتی یه ثانیه هم از جلوی چشمام کنار نمیره.
*****
” علیرضا ”
ناهار را با عجله میخوریم که سریعتر سمت مسجد برویم.
سوار ماشین میشویم که مادر میگوید:
– تصدقت بشم، برو دم در خونهی حاج ابوذر، لیلیانم ما ببریم.
ابروهایم بالا میپرد و میگویم:
– تا ما اونجا بریم دیر میشه حاج خانوم، خودشون میان دیگه.
مادر مکث میکند و میگوید:
– با خودمون باشه بهتره.
با نگاه گوشهی چشم پدر، چیزی نمیگویم و سمت خونهی آنها دور میزنم و میگویم:
– پس بیزحمت یه تماس باهاش بگیرید که حاضر باشه.
مادر اینبار میتوپد:
– خودت زنگ بزن خب.
آرام و زیر لب لاالهالاالله میگویم:
– من پشت فرمونم.
میشنوم که حرصی و زیر لب میگوید:
– دنبال بهونهست که باهاش هم کلوم نشه، فکر میکنه من نمیفهمم.
بعد قد بلندتر میگوید:
– من تو رو بزرگ کردم سیدعلیرضا، از خودت بهتر میشناسمت، چرا یه طوری حرکت کردار میکنی انگار هنوز نامحرمه؟ انگار غریبهست.
چیزی نمیگویم و پدر مداخله میکند:
– حاج خانوم، بذار برای بعد.
با بغض محسوس در صوتیش میگوید:
– حاجی، مطمئنم حتی هنوز یه نگاه تو صورتش ننداخته، اگر تو خیابون ببیندش نمیفهمه زنشه!
دارم حرص میخورم از کاراش.
دستهایم را دور فرمان محکم میکنم و نفسی عمیق میکشم.
پدر سمت عقب میچرخد و میگوید:
– تازه دو روزگار از عقدشون گذشته.
شرایطشونم که عادی نبوده معصومه جان.
هردوشون فرصت میخوان.
با گریه میگوید:
– اون بچهام که نزدیک پنج ماهه زیر خاکه، غم این یکی هم که داره منو میکشه، میخوام حداقل حیاتاش زودتر عادی بشه، بهخدا شامگاه و روزگار دارم میسوزم.
نمیخواهم به زبان بیاورم ولی ملایم میگویم:
– هیچوقت عادی نمیشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن