“علیرضا”
حالا که او روی تخت بیهوش است و در سالن انتظار جای گرفتهام تا دکتر برای معاینه کردنش بیاید، تازه به خودم وارد شدهام و درک کردهام چه کار کردهام.
میتوانستم بهجای هول شدن و در آغوش کشیدنش، به لهراسب بسپارمش تا حداقل مهمانها را در مراسم چهلم نرگس رها نکنم.
با کلافگی نگاهی به گوشیام و چندین تماس از کف دست رفتهام میاندازم، دستی مردانه روی شانهام مینشیند و وقتی برمیگردم، چهرهی عبوس لهراسب را میبینم که میگوید:
– چرا واینستادی سید؟ هر چی صوتت زدم جواب ندادی.
سوار ماشین شدی و گازش رو گرفتی.
مقابلش میایستم و میگویم:
– شرمنده، متوجه نشدم.
خودم هم از واکنشی که نشان دادم متعجبم.
شاید زیادی دلم برایش سوخته و حس مسئامات پذیری روی شانههایم سنگینی کرده.
هرچند، عذاب وجدان رها کردنش در روز عقد را هم داشتم.
لهراسب میگوید:
– شما برو سید، صاحب عزایی، زشته نباشی، من هستم.
کف دست مقابلش دراز میکنم و بدون تعارف تکه پاره کردن میگویم:
– پس با اجازه لهراسب جان.
هنگامی که از مقابل اتاق میگذرم، نگاهی کوتاه هم به صورت رنگ پریدهی او میاندازم.
این مدل خوابیدن و به انتظار ماندن من و لهراسب در سالن انتظار یک درمانگاه، یادآور روز تلخ تشییع جنازهی امیررضاست.
شاید اگر آن روزگار دنبال لهراسب نیامدهبودم، حالا نسبتی که با لیلیان داشتم، گریبان زیستنام را نگحرکت کردهبود! البته فقط شاید!
تا کنار در وارد شدهام و پیش از اینکه خارج شوم، رو سمت او میچرخانم و میگویم:
– هروقت به هوش اومد بهم زنگ بزن ممنونم.
پشت فرمان جای گرفتهام و فکرم سمت روزگار تشییع برادرم میرود.
کمر پدرم شکستهبود.
گریههای مادرم دل سنگ را هم آب میکرد و من فقط منتظر بودم تا از آن کابوس وحشتناک بیدار شوم، عذاب وجدان هیچوقت آنطور برایم کشنده نبود.
فکر اینکه من پشت فرمان نشستهام و باعث مرگ برادرم شدم داشت روانیام میکرد.
فکر اینکه، چرا من فقط کف دستم شکسته و چرا به جای نرگس به کما نحرکت کردهبودم، یک لحظه رهایم نمیکرد.
صوتی شیون و فریاد گوشهایم را کر کردهبود.
لیلیان آنقدر جیغ زدهبود که دیگر آوایش درنمیرسید.
سرش شسکتهبود و آنقدر بر سر و صورتش کوبیدهبود که بخیههای پیشانیاش باز شدهبود.
اینکه آن روزگار وحشتناک را انقدر با جزئیات به یاد دارم دردآور است.
بر سر لیلیان نقل میریخشتابزده و آن میان مادر به طرز دیوانهواری کِل میکشید.
لهراسب به سختی تن نیمهجان خواهرش را کمی آن سمتتر برد.
نمیدانم در چه وضعیتی بودم که وقتی پدر در قبر امیررضا رفت تا اعمال خاکسپاریاش را به جا بیاورد، کسی هم من را نزدیک آن خواهر و برادر کشاند و من بیجان تر از آن بودم که بتوانم اعتراض کنم.
چنددقیقهای گذشتهبود و صوتی ضجههای آرام لیلیان را میشنیدم و تکان خوردن شانههای لهراسب را میمشاهده کردم.
آوای لیلیان که قطع شد، شنیدم که لهراسب وحشتزده اظهار کرد:
– یا امام حسین، این خون چیه؟!
سر سمتش چرخاندم.
صنقلبی سنگیای که لیلیان روی آن بود، غرق در خون شدهبود.
بیهوش شدهبود و لهراسب وحشتزده تن خواهرش را در آغوش کشید و سعی کرد بدون اینکه توجه کسی را به خودش جلب کند برود.
ماتم که بردهبود ولی ماتتر هم شدم و حتی نمیدانم چرا دنبال لهراسب مسیر افتادم.
شاید زیرا نمیتمایل داشتم بیش از این شاهد صحنهی ترسناک پیشرویم باشم.
لیلیان را روی صنقلبی عقب خواباند و خودش پشت فرمان قرار گرفت.
پیش از اینکه راه بیفتد، در را باز کردم و جای گرفتم که متعجب نگاهم کرد و من بیان کردم:
– برو بیمارستان منم میام.
“لیلیان”
میدانم که سر مزار نرگس از حال رفتهام.
میدانم به دستم سرم وصل کردهاند و حتی متوجه شدم آن آغوش متعلق به چه کسی بود.
ولی تلاش برای باز کردن دیدههایم بیفایدهست.
پلکهایم سنگین است و بدنم کرخت.
درست مثل روزگار تشییع جنازهی امیررضای عزیزم.
آن روزگار هم دیدههایم بسته شد و حس از بدنم رفت.
ولی میمتوجه شدم که انگار بلایی به سرم رسیده.
گرمی خونی که از میان پاهایم خارج شد را حس کردم.
صوتی یا حسینِ لهراسب را متوجه شدم و وقتی در آغوشم کشید و خیسی خونی که از مانتویم بیرون زدهبود روی آستینهای پیراهنش قرار گرفت، از شدت خجالت آرزو کردم دیگر دیده باز نکنم.
فهمیدم که من را در ماشین گذاشت و فهمیدم که سید علیرضا هم سوار شد.
نمیخبر داشتم چه مرگم شده ولی این حسی که همه چیز را میمتوجه شدم و نه میتوانستم زبان سنگینم را تکان دهم و نه پلک باز کنم، زجرآور بود.
روی تخت گذاشتندم.
پرستاری مضطرب به پرستار دیگر گفت:
– خونریزی شمتوجه شد داره، احتمالاً سقط کرده! دکتر مولایی رو پیج کنید.
چه گفتهبود؟ سقط؟!
من حتی با چشمهای بسته هم میتوانستم خم شدن زانوهای لهراسب را ببینم.
دکتر وارد شد و معاینهام کرد و اظهار کرد:
– اتاق عمل رو آماده کنید، باید خونریزی رو کنترل کنیم.
جنین هم مطمئناً از دست رفته!
کدام جنین را میبیان کردند؟ سقط دیگر چه بود؟
لحظهای فکر کردم تمام اینها کابوس است ولی، ولی نبود.
حالا هم در این درمانگاه دیده باز میکنم.
چشمهایم از مرور آن روز خیس شده.
نیمخیز میشوم و سرم به شدت گیج میرود.
کف دست روی شکمم میگذارم.
این افت فشارهای پیدرپی و ضعف بدنی شمتوجه شدم هم، یادگار همان جنین سه ماههی از کف دست رفتهایست که من بهخاطر پریودهای نامنظمی که داشتم، حتی متوجه حضورش هم نشدهبودم.
عجیب بود، شاید من جز معدود زنان بارداری بودم که نه نشانی از تهوع داشتم و نه تغییر سایز سینه و نه هیچچیز دیگر.
حتی یادم میآید در آن دورانِ مثلاً حاملگی، لکه بینی اندکی هم داشتم که به خیال خودم یکی از همان پریودهای چند ماه یکبار و نامنظمم بود.
طفلکم انگار درک کردهبود که پدرش راهی شده و کسی در این جهان منتظرش نیست و میان خانوادهی سنتی من هم جایی ندارد که هموقت با او راهی شد.
لهراسب داخل اتاق میشود و کف دست به سینه مقابلم میایستد و شماتتبار نگاهم میکند.
شانه بالا میاندازم و میگویم:
– غش کردنم کف دست خودمه؟
با اخم میگوید:
– نه، اما چیزی نخوردنت دست خودته.
بچه نیستی که به زور غذا بریزیم توی حلقت.
خودم بیتوجه به عصبیت لهراسب سوزن سرم را از کف دستم جدا میکنم و میگویم:
– بهترم، بریم زودتر، جلوی بقیه بسیار بد شد.
با جدیت میتوپد:
– ما میریم خونه، انتظار نداری که دوباره ببرمت قاطی خاله خانباجیهای حرف مفتزن تا باز به این روز بیفتی که.
با یادآوری حرفهایشان انگار نیزهای داغ در دلم فرو میرود که با بغض میگویم:
– هرچی قلبشون خواست جلوی روم و پشت سرم گفتن.
کمکم میکند تا کفشهایم را به پا کنم و میگوید:
– به درک بذار بگن.
تو به این فکر کن که اگه با سید علیرضا ازدواج نمیکردی، با اون گندی که تو دوران عقدت بالا آوردهبودی، کسی دیگه نگاهتم نمیکرد، حتی اگر با یکی هم ازدواج میکردی و طرف میفهمید تو
از خجالت آب میشوم و لحظهای سکوت میکنم و بعد ادامه میدهد:
– آبروی من و بابا هم میشد آب ریخته روی زمین!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن