با اخمای درهم جواب دادم
_ من یه تماس میگیرم باز خدمتتون میرسم.
_ باشه درخدمتم.
پشت در دفتر از حرکت ایستادم و مجدداً با کاوه تماس گحرکت کردم
_ چی شد؟ حرکت کردی مدرسه؟
پوفی کشیدم و چنگی به موهام زدم
_ حتی اسم دختره رو نمیدونم!
کاوه زد زیر خنده
_ از بس همه چیو دست کم میگیری! شیفته ی اون اعتماد به نفستم که یه کاره پاشدی رفتی در مدرسه.
_ کمتر چرت بگو. زود اسم دختره رو برام پیدا کن. حتی فامیلش رو هم نمیدونم!
با خنده بیان کرد
_ چی ازش میدونی پس داداش؟
_ محل زندگیش و اسم پدرش!
_ اسمش گلبرگه همون شب که با نیکی اومده بود کلوپ باهاش آشنا شده بودم.
چند بار زیرلب زمزمه کردم
_ گلبرگ… گلبرگ … گلبرگ.
_ چی شد؟ از اسمش خوشت اومد؟
_ وقتی میگم حرف مفت زیاد میزنی اونوقت بهت بر میخوره! فامیلش رو خوردی؟
_ باشه بابا میخوای از توی گوشی هم مشتت رو بیار داخل بزن توی صورتم حرصت خالی شه! فامیلش کامیابه.
_ وقتش بشه همین کارم میکنم.
اجازه ندادم حرف دیگه ای بزنه تماس رو قطع کردم.
برگشتم توی دفتر.
زنی که گویا مدیر مدرسه بود جلو اومد.
_ با گلبرگ کامیاب کار دارم آواش بزنین بیاد.
با این حرفم توجه اون یکی هم جلب شد.
همون لحظه زنگ تفریح هم به صدا دراومد و چندتا دیگه از دبیرا هم اومدن داخل.
_ گلبرگ؟ چه نسبتی باهاش دارین؟
بد جایی گیر کرده بودم و نمیدونستم برای خلاصی چی باید بگم!
دوتا دختر وارد دفتر مدرسه شدن و مشغول حرف زدن با یکی از دبیرا شدن.
_ ببخشید آقا نگفتین چه نسبتی با گلبرگ دارین؟
صدای قد بلندش توجه دوتا دانش آموزی که با معلمشون درحال صحبت بودن رو هم به سمتمون جلب کرد و همه چهارچشمی منتظر بودن تا من لب تر کنم و کنجکاویشون ارضا بشه!
دستی بین موهام بردم و بی حوصله غریدم
_ نامزدشم!
با این حرفم یه لحظه دفتر ساکت شد و نگاه مستقیم دوتا دانش آموز به طرف من کشیده شد
همچنان نگاه متعجب همه روی من بود.
اصلا حوصله ی تحملشون رو نداشتم و منتظر بودم زودتر دختره رو ببینم و قال قضیه کنده بشه!
_ میشه زودتر صداش بزنین منو بیشتر از این معطل نکنین؟
مدیر که ابروهاش از تعجب بالا پرید بود اضافه کرد
_ پس واسه همین دانش آموز درس خون ما چند روزگاریه مدرسه نیومده!
اخمام اومد توی صورتم
_ یعنی الان توی مدرسه نیست؟
بی توجه به حرف من، حرف خودشو پیش کشید
_ ببینین آقا نمیدونم ازدواج کردین یا قراره ازدواج کنین و به منم ربطی نداره، ولی مانع از تحصیل گلبرگ نشین بذارین بیاد مدرسه.
بی حوصله غریدم
_ بسه بابا. اگه دختره مدرسه نیست یه کلام بگین تا من وقتمو تلف نکنم. این آسمون و ریسمونا رو واسه من نبافین.
مدیر مقنعه اش رو کمی جلوتر کشید
_ نیستش اما به حرفای من فکر کنین درست نیست مانع تحصیلش بشین اونم زیر دیپلم!
مثل اینکه اومدنم به مدرسه کاملا بیهوده بود!
برو بابایی زیرلب گفتم و بیتوجه بهشون از دفتر خارج شدم.
ترجیح دادم برم نمایشگاه و بعدا یه مسیری واسه مشاهده کردن گلبرگ پیدا کنم.
طبق معمول میلاد از صبح زود در نمایشگاه رو باز کرده کرده بود و داشت با چند مشتری حرف میزد.
مثل همیشه اول ماشین های خارجی رو از نظر گذروندم تا مطمئن بشم همه چی سرجاشه و بعد به طرف میزم راهی شدم.
میلاد با دیدنم از جاش بلند شد
_ سلام آقای پژمان بسیار خوش اومدین.
بعد رو به اون دونفر ادامه داد
_ ایشون آقای سام پژمان هستن صاحب نمایشگاه. همون جور که بیان کردم حرفای نهایی برای خرید و فروش رو ایشون میزنن.
پشت میزم نشستم و بعد از کلی چک و چونه تازه متوجه شدم خریدار نیستن و میخوان وقت منو تلف کنن!
به در شیشه ای اشاره کردم
_ خریدار نیستین بفرمایین بیرون!
ماشین خارجیه کلی خرج گمرک و چیزای دیگه کردم که حالا میبینی اینهمه ماشین آخرین سیستم اینجاست.
بی حرف از نمایشگاه بیرون راهی شدن.
میلاد سر حرف رو باز کرد
_ آقا تازه اینا میخواستن بخرن یه کم باهاشون راه بیا.
_ اینا باید برن همون پراید سوار بشن!
میلاد ساکت شد و به کارش رسید
_ خبر جمتوجه شد چی داری؟
کمی اندیشید و بعد انگار چیزی یادش اومده باشه گفت
_ راستی پدرت اومده بود اینجا سراغتو میگراهی شد. میاظهار کرد جواب تماساشو نمیدی.
پوفی کشیدم و سرمو بین کف دستام گراهی شدم.
انگار بابا کف دست بردار نبود! باید جور دیگه وارد عمل میشدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن