هر چند ترمشاهده کرد داشتم و با این حال شماره را گراهی شده و گوشی را کنار گوشم قرار دادم.
سکوتی که میانمان رخت بسته بود به استرس و حال بدم دامن میزد.
به ناچار از روی صنقلبی کشیده شده و فاصلهام را با آنها به چند قدم رساندم.
چند بوق بیشتر نخورده بود که آوای مردانهای در گوشم پیچیده شد:
– بله بفرمایید؟!
دلم از درهای سهمگین به سمت پایین سقوط کرد و اشکهایم دانه دانه روی گونههایم قرار گرفت.
چقدر دل تنگِ این صوت بودم!
چقدر…چقدر…چقدر…زیاد!
فاصلهام با مردی که صوتی خسته و پر از جذبهاش را از پشتِ گوشی میمتوجه شدم به قدری زیاد بود که نتوانم حرفی بزنم.
– گفتم بفرمایید!
و من بعد از مدتها تنها یک کلمه پچ زدم:
– بابایی!
صوتیم را گوش داد و دم نزد.
نفسش برای لحظهای قطع شد و بر خلاف تصورم که احساس میکردم با اغوشی باز از تماسم پذیرایی میکند، گفت:
– توی جلسم، لطفا مزاحم نشید!
حرفش را زده و سپس صدایِ بوقِ اشغال بود که از پردهی گوشم پذیرایی کرد!
باورم نمیشد و چقدر تنها مانده بودم!
سر چرخاندم و دیدهم به داراب افتاد که با امیدواری نگاهم می کرد..
مطمئن بودم که غیاث هم پشت در های بستهی اتاق عمل، با امیدواری منتظر من است!
به قدمهایم سرعت بخشیدم و قبل از اینکه از اینکه کاملا از مسیررو خارج شوم، نگاهم به سیاوش افتاد که غزاله را به یک گوشه کشیده بود و مشغول پچ زدن بودند.
_♡__
[ملیسا]
لرزشِ هیستریک وارِ تنم کاملاً طبیعی بود چرا که به محضِ ورودم به بیمارستان تنشی عظیم را از سر گذرانده بودم!
پشتِ در های بستهی اتاقِ غیاث، روی صنقلبی های آبی رنگ نشسته و پشتِ کف دستِ غزاله را به ارامی نوازش کردم و پچ زدم:
– خوبی؟
پلک رویِ هم کوبید.
قبل از اینکه حرفی بزند، سایهی داراب روی صورتم افتاد و سپس آوایش در گوشم پیچیده شد:
– زن داداش من میرم تا خونه و بر میگردم، شما چیزی نمیخواین؟
حرفی نزدم و جایِ آن، زیپِ کیفم را باز کرده و نایلونی مشکی رنگ از داخلش بیرون کشیدم.
نایلون را به سمت داراب گحرکت کردم و با ایما و اشاره گفتم:
– بگیرش؟
خیره به کف دستم بیان کرد:
– چیه این؟
صدای پر تمسخرِ سیاوش اجازهی حرف زدن را از من گراهی شد:
– ساندویچه دیگه بگیر از دستش!
لابد خانم هوس نون و پنیر کرده که با اون سرعت از بیمارستان بیرون زد!
بی توجه به طعنهاش، نایلون را به کف دستِ داراب داده و آهسته پچ زدم:
– نمیخواد بری خونه پول بیاری، اینو بده به پذیرش!
با شوک نگاهم کرد و سپس دربِ نایلون را به ارامی باز کرده و به تراولهای تا نخورده و نویی که داخلش بود خیره شد و اظهار کرد:
– ای…اینا…اینا از کجا اومدن؟
مکثی کرد و با اخم بیان کرد:
– از کسی پول قرض گرفتین زن داداش؟
لابد در جریان نبود که از دارِ دنیا برایِ من، تنها یک غیاث مانده و بس!
تلخ خندی روی لب نشانده و با اشاره به گوشهایم اهسته اضافه کردم:
– نه…گوشوارههامو فروختم!
_♡__
قبل از اینکه فرصتِ حرف زدن به کسی بدهم، از روی صنقلبی بلند شده و به سمت اتاقی که غیاث در آن بستری بود حرکت کردم.
درب را به ملایمی وا کرده و به محضِ ورودم چشمم به هیبتِ مردانهاش افتاد!
دراز به دراز روی تخت افتاده بود و من با اینکه میاطلاع داشتم خوابی که در آن به سر میبرد اثراتِ داروی بیهوشیست، با این حال ترس به جانم افتاده بود.
آرام به سمت تخت حرکت کرده و لبهی آن را به اشغالِ خودم در آوردم.
انگشتهایم به سانِ سوزنی نخ شده و روی لبهای کبود و رنگ پریدهاش جای گرفت.
آهسته پچ زدم:
– آقا غیاث؟ نمیخوای بیدار شی شما؟
بغضِ پدر درارم را به سختی پایین میفرستم تا مبادا لرزشِ صوتیم مانعِ حرفزدنم شود!
– نمیگی من…من جز تو کسیو ندارم که اینطوری افتادی اینجا؟
چرا مراقبِ خودت نبودی غیاث؟
نبیان کردی وقتی زنم بفهمه حالم بد شده، شامگاهیه دیوونه ها میزنه به سرش؟
کف دستِ پانسمان شدهاش را به ارامی در دست گحرکت کرده، خم شدم و روی پانسمانِ انگشتش را به ساکتی بوسیدم:
– خیلی دردت اومد لابد!
ببخشید که نمیتونم دردی رو که تحمل میکنی به جون بخرم…ببخشید که…ببخشید…
گریه، مابقی جملهام را به تصرفِ خود در میآورد!
قطرهی اشکم به ارامی روی پانسمانِ دستش میچکد و به ناگاه صدای گحرکت کرده و مردانهاش در چاهسارِ گوشم طنین میاندازد:
– باز که شیر فلکت وا شده کوچولو!
ناباور سر بالا گرفتم و همین که نگاهم در نگاهِ بیمار و خستهاش گره خورد، لبهایم شروع به لرزیدن کرد
سرم را به ارامی به صورتش نزدیک کرده و ناباور گفتم:
– بیدار شدی؟!
_♡__
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن