بیحال تبسمی تحویلم داد.
ترس از کف دست دادنش بدجور به قلبم افتاده بود که با دیوانگی دو طرفِ صورتش را قاب گحرکت کرده و خیره به نگاههایش اضافه کردم:
– خوبی؟ آره؟ درد…دردی چیزی نداری؟
مردمکهایش را به چپ و راست چرخانده و خیرهام شد، بی حواس قطرهی اشکم روی پلکش چکید.
انگشت شستم را به ارامی زیرِ پلکش حرکت داده و بیان کردم:
– درد نداری؟ اگه حالت خوب نیست میخوای پرستارو صدا بزنم بیاد ؟
نگاههایش را به ملایمی باز و بسته کرد و پچ زد:
– وقتی اینطوری مضطربم میشی، حتی اگه مرده باشمم زنده میشم!
کف دستم را مشت کرده و ضربهای کوتاه به بازویش کوبیدم:
– دیوونه…دیوونه…تو دیوونهای!
اینا چیکار کردن که حواست نبود خودتو زخمی کردی؟ اذیتت کردن اره؟
کف دستِ سالمش را به ارامی بالا اورده و روی گونهام نشاند، خیره به دیدههایم آرام اظهار کرد:
– بگم اذیتم کردن چیکارشون میکنی؟!
همانندِ کودکیهایم شده بودم!
درست شبیه به ملیسایِ چهارسالهای که هر بار عروسکش را بر میداشتند، با مشت و لگد و لجبازی به جانِ پدرش میافتاد!
با تخسی گفتم:
– یه کاری میکنم دیگه…اصلا…اصلا میرم کتکشون میزنم خوبه؟
تو گلو خندید و بی حرف، تنها بوسهای کوتاه روی لبِ پایینم نشاند و همانجا پچ زد:
– اذیت که نشدی؟
سر بالا دادم و درست مانندِ کودکی لجباز با دهن لقی گفتم:
– چرا، اون دوستت که اسمش سیاوشه همش بهم تیکه مینداخت، حرکت کرده بودم واسه تصویهی بیمارستان پول بیارم باهام بدرفتاری کرد!
حتی در همان شرایط هم دست از اخم و تخمش نمیکشید، با اخمی کمرنگ گفت:
– سیاوش غلط کرد با داراب! مگه داراب مرده بود که تو بری پول بیاری ؟
پسر غیرتی من🥲
_♡__
خودم را کنار میکشم و بی توجه به حرفش، به ساکتی روی باندِ سفید رنگ را نوازش میکنم:
– درد نداری؟
– نه! بگو اون یالقوز بیاد تو!
نگاه گرد میکنم:
– کدوم یالقوز!
بی میل ابرو در هم کشیده و طوری صورتش را کج کرد که انگار در مورد بدترینِ چیزِ دنیا صحبت میکند:
– اونا، همون سه تا یالقوز با اون پسره داراب!
گیج مانده بودم!
یعنی لازم بود که به محض باز کردن چشمهایش سراغ آنها بگیرد؟
تختش را کمی بالا کشیده و بالشت را درست پشتِ کمرش جابهجا کردم و گفتم:
– بذار یه خورده حالت بهتر شه میگم بیان تو!
اینا کین اصلا؟ دوستاتن؟ من گیج شدم غیاث، هر چی که فکر میکنم نمیتونم پازلی رو که از صبح واسم چیده شده درست کنم!
به ارامی طرهای از موهایم را پیچک وار دورِ انگشتش میپیچد، خیره به همان سو میگوید:
– بگو اونا بیان تو بهت میگم!
مکثی کرد و با تلخ خند ادامه داد:
– منتها بعضی قسمتاش به مذاق تو خوش نمیاد!
شوری در دلم افتاد و باعث شد فوری از لبهی تخت بلند شوم، به سمت در رفته و به محضِ باز کردنش سرِ داراب به سمتم چرخید:
– چیشده زن داداش؟
از جلوی در کنار حرکت کرده و پچ زدم:
– غیاث میخواد…همتونو ببینه!
_♡__
به محضِ بیرون رسیدنِ این جمله از دهانم سیاوش از جلوی در کنارم زده و وارد شد.
کمرم به نرمی به در کوبیده شد و همین صوتی غیاث را در آورد:
– هوی چه مرگته؟ مگه گونیه؟
داراب، سیاوش، میثاق و آن مردِ دیگری که حتی اسمش را نمیدانستم از این خشمگینتِ بی هنگامِ غیاث جا خورده بودند!
من هم همینطور!
با بدخلقی خودش را روی تخت جابهجا کرده و به من اشاره زد که نزدیکش شوم.
خجالت زده کنار تخت ایستادم و غیاث بیان کرد:
– اولاً همتون یه کف دست گه خوردین که چرت و پرت بارِ زن من کردین، دوماً کی به شما گفته بمونین پشت در اتاق من؟
میحرکت کردین هر موقع خبر مرگمو واستون اوردن میومدین!
داراب با قلبجویی نزدیک شده و گفت:
– نه داداش تو رو خدا نگو اینطوری.
کفِ کف دست سالمش را به نشانهی خاموشی روبرویش بالا گحرکت کرده و با بدخلقی گفت:
– تو یکی ساکت شو، میدونم چیکارت کنم!
داراب عقب نشینی کرده و من هر لحظه از لحظهی قبل گیج تر میشدم.
چهار مردی که آنطرف تخت از حرکت ایستاده بودند، سر در گریبان فرو برده و یگانه صدایِ اتاق خاموشیشان بود!
نگاهم به غزاله افتاد، گویی از همه چیز خبر داشت که بیخیال گوشهای ایستاده بود و با نوکِ کفشش روی سرامیک طرح میکشید.
– اومدین تعمیرگاهِ من، حرفاتونو زدین منم متوجه شدم، جوابمم یه کلومه!
شما اونورِ جوبین و من اینورِ جوب! خلاص!
سیاوش نخودِ آش شده و کف دست به جیب، پوزخندی کنج لب نشانده و حرفی زد که سقوطِ قطعی قلبم را در پِی داشت:
– تمومِ این کارا واسه همون دخترست نه؟ همون مرغِ دم طلایِ هرز پرت؟
_♡__
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن