_ بسیار خوش شانس بوده، دکتر میگفتن اگه یکم دیرتر میاوردینش نفسش واسه همواره قطع میشد.
میان خواب و بیداری صدای صحبت پرستار با مهران را شنیدم و یخ بستم.
خوش شانس بودم، حق داشت…
اگر حماقتم کار دستم میداد چه؟
تصور اینکه دیگر کنار ئاوات و مهران نباشم مو به تنم سیخ میکرد.
در یک لحظه همه چیز میتوانست تمام شود.
آن هم فقط و فقط به خاطر عامر…
از اینجا که بیرون میراهی شدم در اامان فرصت تمامش میکردم.
عامر حالا برای حیات من حکم سم داشت.
نگاه باز کردم و نگاه با محبت مهران رویم بود.
پرستار متوجه بیدار شدنم شد و خوش اخلاق حالم را جویا شد.
ماسک را کمی پایین دادم و قدردان پلک زدم.
_ بهشدت بهترم، مرسی.
یکی از کف دستگاه های کنار تخت را چک کرد و تبسمی زد.
_ معلومه که بهتری، طبق این عدد و رقما دیگه نیازی به استفاده از این ماسک نیست.
مگر خبری بهتر از این هم بود؟
در این چند روزگار بیشتر کلافگی ام بابت همین ماسماسک بود.
ذوق زده نیشم باز شد و پرستار ماسک و تمام بند و بساطش را جمع کرد.
نفس راحتی کشیدم و پرستار خبر خوش دیگری داد.
_ همه چیز خیلی خوبه. احتمالا فردا صبح دکتر مرخصت کنه عزیزم.
در بند بند تنم عروسی به پا شد. سومین روز بستری شدنم بود و قلبم ئاوات و خونه را میخواست.
مهران روی صورتم خم شد و با شیفتگی نگاهم کرد.
نوک انگشتش را روی رد کمرنگ ماسک کشید و تا موهایم ادامه داد.
_ دخترک قوی من…
نگاه بستم و خودم را به انگشتان پر مهرش سپردم.
قابلیت درمان تمام دردهایم را داشت.
_ قلبم واسه روزای قدیم تنگ شده، وقتی فقط خودمون بودیم…
از صدای پر حسرت و گراهی شده اش ناخودآگاه بغضم گرفت.
چانه ام لرزید و آری، من هم بیقرار آن روزگارها بودم.
قبل از عامر هم درد بود، مشکل بود، اما با وجود تمام مشکلات کنار هم سرخوشی را پیدا میکردیم.
نگاهش کردم. ته چشمان قشنگ و غصه دارش حرفی واضح بود.
«میوحشت کردم از کف دستت بدم…»
کف دستم روی گونه اش قرار گرفت و نوازشش کردم.
او همیشگی تکیه گاه بود و حالا همزیرا کوهی آوار شده نگاهم میکرد.
شاید میشد من هم تکیه گاهش باشم. با تصمیماتی که بعد از این میگراهی شدم.
ملایم ولی مطمئن پچ زدم:
_ بار دیگر همون آدما میشیم، بهت قول میدم.
تلخ و کوتاه خندید. او در این زیستن فقط من را داشت.
شاید به روی خودش نمیاورد اما از تنهایی بیزار بود.
همه در تمام زندگی اش تنهایش گذاشته بودند و او طوری وانمود میکرد که انگار برایش مهم نیست اما من میخبر داشتم که درونش پسرکی همیشگی ترسان و وحشت زده حیات میکند.
وحشت زده از اینکه مجدداً و دوباره طعم تلخ تنها شدن را بچشد.
به همین قلبیل هم سفت و سخت شده بود و به سادگی کسی را درون حریم امن حیات اش مسیر نمیداد.
سرش را پایین کشیدم و روی ته ریش های قد بلند شده و نامرتبش را بوسه زدم.
_ من همیشه پیشتم، میدونی که؟
_ میدونم…
میدانمش قرص و محکم نبود.
چرا باید قرص و محکم میبود وقتی منِ بی ملاحظه میتوانستم در یک ثانیه خودم و او را به موقعیتی شامگاهیه به حالایمان بکشانم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن