سامیار لعنتی!
همین حالا باید او را میمتوجه شدم؟
حالا که عامر با اخم هایی در هم خیره اش شده بود؟
_ چی میگه این یارو؟ میشناسیش؟
سامیار که گمان میکرد آتویی از من دستش افتاده، با دمش گردو میشکست و حتی اجازه ی صحبت هم به من نداد.
_ بله به خوبی، همکار و قبل از اون دوست خود باوان جان و همسرشون هستم!
نفس های عامر کشدار و داغ شد و با چنگ زدن پهلویم، خشمش را نشانم داد.
_ شوهرش که منم، چی میگی واسه خودت؟ این چی میگه باوان؟
_ توضیح میدم، آروم باش.
خنده ی تو گلوی سامیار دندان هایم را به هم چفت کرد.
مردک بیشرف!
_ به به چه عالی، شمام شوهرش هستی؟!
عزیزم تا حالا نبیان کرده بودی دو تا شوهر داری!
به خدا که همین حالا از فشار زیاد پس می افتادم.
همه ی بلاها با هم باید بر سرم نازل شوند؟
دندان قروچه ای به سامیار کردم و بی توجه به تمام نیش و کنایه هایش، خشک و جدی اضافه کردم:
_ کاری داشتین اینجا؟
دست به کمر زد و نگاهش را با خنده به جفتمان انداخت.
_ بله اما در اون حدی مهم نیست که اتفاق حال حاضر رو از دست بدم!
_ نوچ، مثل اینکه تنش میخاره!
عامر قصد جلو رفتن داشت که دستش را چسبیدم. فقط دعوای این دو را کم داشتم!
_ عامر، میشه لطفا بری؟ ایشونو میشناسم، مشکلی نیست.
«غرق جنون»
#پارت_۷۲۷
با خنده ای حرصی توی صورتم برگشت.
دیدهان سرخ و رگ های بیرون زده ی تمام صورتش را که متوجه شدم یخ بستم.
_ مشکلی نیست؟ اینکه هر بی سروپایی درباره ی زنم هر مزخرفی میگه و من نمیفهمم چه خبره، سر تا پاش مشکله باوان…
همین که پیشم نیستی بس نیست؟
چه خبره تو زیستنت که این از من بیشتر در جریانه؟
هممدت با اشاره اش به سامیار، نگاهم با کف دستش حرکت کرد و لبهای خندان سامیار، جری ام کرد.
_ شما برو به کارت برس دیگه، حتما باید مستقیم بهت بگم گمشو؟!
مطمئن بودم به او برنمیخورد و برعکس خنده اش را آوادار هم کرد.
_ کارم با شما و مهران بود، فعلا کف دستتون بنده پس باید صبر کنم.
عامر را نگه داشته بودم ولی نمیدانم چطور شد که مشتش را به سینه ی او رساند.
_ یابو مگه اومدی سینما؟ یه بار بیان کرد گورتو گم کن، زبون خوش حالیت نمیشه؟
گویا او هم از بی عاری سامیار ذله شده بود که دستم را کشید تا از او دور شویم.
ولی به محض اینکه دنبالش کشیده شدم، پایم تیر کشید و ناله ام هوا رفت.
_ وای وای پام…
ضربه ای به سرش کوبید و کلافه و دلواپس نگاهم کرد.
_ اون بیشرف پاک روانمو به هم ریخت، همینجا صبر کن برم ماشینو بیارم.
بالای زانویم را فشردم و سر بالا انداختم.
بغض کرده بودم و دیگر تحمل این فضا را نداشتم.
_ با مهران میرم دکتر، تو برو… دیگه ام برنگرد…
توروخدا عامر، به خاک عماد قسمت میدم، بهشدت خستم… بس کن…
چپکی نگاهم کرده و سری به تاسف تکان داد.
_ تو جاده حرف میزنیم، منم خستم پس یه بار واسه همیشگی تکلیف همه چی رو مشخص میکنیم…
«غرق جنون»
#پارت_۷۲۸
هنوز هم مانند گذشته حرف، حرف خودش بود!
از خودخواهی اش لجم گرفت و او که سمت ماشینش راهی شد، خودم را لنگ زنان سمت منزل کشیدم.
تمام جانم را در ماشینش جا گذاشته بودم. دیگر برای حرف های بیشتر جان نداشتم.
فقط میخواستم به مهران پناه ببرم و امشامگاه را در آغوشش خالی کنم.
_ داری شوهرتو قال میذاری باوان جان؟!
چه هدف خوبی بود برای خالی کردن خشمم!
امشامگاه میشد تمام رفتارهای گذشته اش را هم تلافی کنم.
_ دو دقیقه سرتو از زندگی بقیه بکش بیرون تا بتونی نفس بکشی سامیار جان!
قهقهه زنان در ماشینش را باز کرد و با عجله اضافه کرد:
_ به پات فشار نیار، ماشینو از وسط خیابون بردارم میام کمکت.
_ گوه خوردی حمال!
حیف که سوار شد و نمتوجه شد.
سرعتم را تا حد ممکن بیشتر کردم تا مبادا قیافه ی نحسش را ببینم.
وارد لابی شدم و آقای مرادی با متوجه شدنم به دو سمتم آمد و مضطرب از حالم جویا شد.
_ خدا بد نده خانم، آقای ادیب رو خبر کنم؟
یا زنگ بزنم اورژانس؟ چیکار کنم؟
خواستم تبسمم را حواله اش کنم اما بغضم انگار که میان این بیچارگی ها آشنایی مشاهده کرده باشد، بی هوا شکست و زار زنان نالیدم:
_ مهران… مهران بیاد…
محتاطانه گوشه ی لباسم را چسبید و به میزش اشاره زد.
بنده خدا، نمیمیل داشت حین کمک معذبم کند.
_ بفرمایین بشینین الان خبرشون میکنم.
روی صندلی اش که نشستم، صوتی داد و هوار از بیرون برج کشیده شد و چون میدانستم آوا متعلق به چه کسانیست، بلندتر زار زدم.
خدایا، کی قرار بود تمام شود؟
«غرق جنون»
#پارت_۷۲۹
آقای مرادی لیوانی آب کف دستم داد و مهران را خبر کرد.
یک دقیقه هم نشد که مهران با همان لباس های بیرونی اش، از آسانسور بیرون رسید.
به دو خودش را به من رساند و انگشتانش را به جنگ با اشک هایم فرستاد.
_ میدونستم آخرش چیه، دم خونه منتظر بودم که بیام.
خم شد و کف دستش را ملایم به پایم رساند.
_ کتکت زد؟
حالا که پشت و پناهم وارد شده بود، ساکت تر شده بودم.
هق زنان سر بالا انداختم.
_ با سامیار تصادف کردم.
آوردن اسم سامیار حواسش را جمع کرد. نیم نگاهی به بیرون انداخته و متوجه آوای آن دو شد.
سری به تاسف تکان داده و دست زیر تنم انداخت.
رو به آقای مرادی سرش را به نشانه ی تشکر تکان داد و با غیظ اضافه کرد:
_ ممنونم آقای مرادی. لطفا زنگ بزنین پلیس، مراعات ما رو نکنین.
آقای مرادی از خدا خواسته دست سمت گوشی تلفن برد.
بابت دفعات پیش از عامر عقده داشت!
_ میشه بریم خونه؟
_ نه!
لحن خشک و جدی اش شوکه ام کرد. کم پیش می وارد شد مهران این رویش را نشانم دهد.
لب برچیدم و بغضم مجدداً قد علم کرد.
طاقت طاق شده ام برای عصبانیت او جا نداشت.
_ عصبانی نباش.
داخل آسانسور شد و شاسی پارکینگ را فشرد.
منتظر جوابش بودم ولی جز سکوتش چیزی عایدم نشد.
دیدهه ی اشکم جوشید و به لباسش چنگ زدم.
_ اینجوری نباش، قلبم میترکه تو باهام بد شی…
«غرق جنون»
#پارت_۷۳۰
بالاخره نگاهم کرد. کوتاه و زیر چشمی ولی همان هم غنیمت بود.
_ عصبی ام باوان، از کف دست تو عصبی ام.
داری ماجرایی که بسیار راحت تموم میشه رو کش میدی و وقتی به دلیل کارت فکر میکنم، نمیتونم عصبی نباشم.
شرمنده سر در گریبان بردم. در حرف همواره عامر را تمام شده نشان میدادم اما حالا در عمل…
حق داشت برآشفته باشد. حرف دل و زبانم یکی نبود و مهران هم بالاخره کم می آورد.
_ من که اظهار کردم طلاق میگیرم، دیگه باید چیکار کنم؟
نفس سنگینی کشید که سینه اش زیر سرم تکان سختی خورد و از آسانسور خارج شد.
_ خودت میدونی منظورم چیه باوان!
حق به جانبی مسخره ام دیگر جواب نبود.
بغ کرده لب برچیدم و او تنم را داخل ماشین گذاشت.
پشت فرمان که جای گرفت شماره ای را گرفته و گوشی را روی بلندگو گذاشت.
_ ها؟ باز حمال لازم شدی؟!
آوای معترض تمنا در گوشم پیچید و دیده گرد کردم.
میتمایل داشت جریان را به او هم بگوید؟
تمنا تا عمر داشتم رهایم نمیکرد.
بازویش را چسبیدم و با ایما و اشاره بی آوا لب زدم:
_ نگی بهش، توروخدا!
مهران نگاه غره ای نثارم کرده و با مکث لبهایش را از هم فاصله داد.
_ سلام عزیزم، میتونی بیای پیش ئاوات؟
یه کار فوری برامون پیش اومد، ئاوات خواب بود قلبم نیومد بیدارش کنم.
ئاوات، چرا فراموشش کرده بودم؟ خیر سرم مادرش بودم…
گذشته ای که ادعا میکردم برایم مهم نیست، داشت حیات حالایم را ویران میکرد.
_ الان جاده میفتم. باید نگران باشم؟
صوتی قلبواپس تمنا دلم را لرزاند.
این ها خانواده ی واقعی من بودند که با این قلب بلاتکلیف داشتم عذابشان میدادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن