_ آسیب جدی ای ندیدین، اثری از شکستگی وجود نداره.
با یه سری دارو و انجام توصیه ها، بهشدت تند بهبود پیدا میکنین.
مشغول نوشتن چیزی شد و مهران نفس راحتی کشید.
کف دست روی پایم گذاشتم و با تردید پچ زدم:
_ یعنی میتونم به کارام برسم؟
دکتر زیرچشمی نگاهم کرده و سری به نفی تکان داد.
_ کاری که به پاتون فشار بیاره نه!
تا جای ممکن باید استراحت کنین.
نق زنان نوچی کردم.
_ کلی کار دارم آخه، چه استراحتی؟
انگشتان مهران روی شانه ام فشرده شدند و با اخم نگاهم کرد.
_ مطمئن میشم که استراحت کنه، ممنون.
برایش دهان کجی کردم و مانند خودش با اخم شاخ و شانه کشیدم.
در مسیر برگشت بودیم که شماره ی سامیار روی گوشی مهران افتاد.
نفس کلافه ای کشید و با فشردن دکمه ی کنار گوشی، خاموشش کرد.
_ سر چی دعوا میکردن؟!
عامر و سامیار را میگفت!
چشمانم را مالیدم و سرم را به پشتی صنقلبی کوبیدم.
اگر از مکالمات خواستنیمان میاضافه کردم که عصبیتش فوران میکرد.
از شانس خوب من بود که از بین تمام آدم های دورمان، سامیار باید قضیه ی عامر را میفهمید.
دهان لق ترین و بی شرم ترینشان!
_ منو با عامر دید، شروع کرد چرت و پرت بیان کردن و تهمتوجه شد کردن.
عامرم قاطی کرد…
برخلاف تصورم برآشفته نشد. فقط با درماندگی کف دستی به صورتش کشیده و پوفی کرد.
_ چرا اون آدم باید سامیار باشه؟!
«غرق جنون»
#پارت_۷۳۲
به خانه رسیدیم و مهران میخواست بار دیگر در آغوشم بگیرد که مانعش شدم.
_ میام خودم.
مصرانه سعی کرد کف دست زیر پایم بندازد تا حرفش را به کرسی بنشاند.
_ نباید به پات فشار بیاد.
جیغ جیغ کنان مجبورش کردم کف دست از سرم بردارد و پایم را آرام روی زمین گذاشتم.
_ یه ضرب خوردگی ساکف دست، انقدر شلوغش نکن.
کف دست بالا برد و به نشانه ی تسلیم سر خم کرد.
_ بله، حق با شماست. بالاخره عقلتون بیشتر از بقیه کار میکنه!
با چشمانی درشت شده به اویی که مرا رها کرده و با قدمهایی حرصی سمت آسانسور میراهی شد زل زدم.
نه، مثل اینکه واقعا از دستم شکار بود که تا این حد پیش میراهی شد.
_ این طرز برخورد با یه خانم درست نیست آقا مهران!
ترجیح داد همچنان بی توجهی کند که جوابم را نداد.
مقابل آسانسور به انتظارم ایستاده بود.
ساکت آرام خودم را به او رساندم و هموقت که او دکمه را فشرد، آرنجم را به پهلویش کوبیدم.
_ خیلی خری، میدونستی؟!
کوتاه سر تکان داد.
_ در جریانم!
ادایش را درآوردم و ضربه ی دیگری نثارش کردم.
_ بسیار ام پررویی!
لبش را با زبان تر کرده و معنادار نگاهم کرد.
_ هر تصمیمی بگیری پشتتم، حتی اگه باهاش موافق نباشم… میدونی، نه؟
«غرق جنون»
#پارت_۷۳۳
منظورش واضح بود. نفس در سینه ام حبس شد و سر پایین انداختم که ادامه داد:
_ نمیخوام به کاری مجبورت کنم، حتی نمیخوام به خاطر ترس از اینکه ما ممکنه چه فکری راجع بهت بکنیم یا از تصمیمت خوشمون نیاد، مجبور به انجام کاری بشی که دوست نداری.
فقط اینطوری نمون، بین زمین و هوا…
باز شدن در آسانسور حرفش را قطع کرد.
کف دست زیر بازویم انداخت و سنگینی ام را به دوش کشید.
_ مضطرب خودم نیستم، بهتر از هر کسی میدونی که حیات من بهشدت وقت پیش پوچ شده.
اگه به خاطر تو نبود الان اینجا نبودم.
واسه من برگشتن به اون زیستن کاری نداره.
بله، حضورت برام مهمه، از داشتنت خرسندم، ولی اگه جای دیگه خوشحال تر باشی خودم میبرمت اونجا…
اجازه نداری حتی برای یه دقیقه نگران من باشی که بدون تو قراره چیکار کنم…
نگاه اشکی ام را به صورت جدی اش دوختم که اخم هایش را باز کرده و لبخندی به رویم پاشید.
_ من فقط مضطرب تو و ئاواتم.
این مسیری که الان توشی، داره بهتون آسیب میزنه.
اومدنای وقت و بی وقت عامر داره مشکل ساز میشه باوان.
دیر یا زود سامیار دهن باز میکنه و من از روحیه ی حساست خبر دارم، دیگه نمیتونی با هیچ کدوم از آدمایی که نگاهشون بهت فرق کرده کار کنی.
تو تحمل شرایطی که قراره پیش بیاد رو نداری.
آخر این بیمسیره خوش نیست عزیزقلبم…
یه تصمیم قطعی بگیر و خودم تا لحظه ی آخر کنارتم.
زبانم در دهانم نچرخید تا چیزی بگویم.
چیزی هم برای گفتن نداشتم.
هر بار با قطعیت میگفتم که این بار دیگر بار آخر است، دیگر تمام شد اما خودم که میدانستم دروغی بیش نیست.
حالا که عامر را متوجه شده بودم، تمام کردن سخت بود.
حتی با وجود تمام چیزهایی که تازه درک کرده بودم، حتی با وجود حنانه، حتی با وجود تنفری که سعی میکردم نشان دهم…
بدبختانه هنوز هم او صاحب دلم بود و دل کندن برایم غیر ممکن به نظر میرسید.
«غرق جنون»
#پارت_۷۳۴
پیام های گروه را تا نیمه چک کردم و گوشی را به تمنا برگرداندم.
شقیقه هایم را فشردم و کلافه غریدم:
_ یه روز از عمرم مونده باشه میکشمش!
تمنا سر در گوشی اش فرو برده و مشتی تخمه برداشت.
_ این میمون خانمو ببین، نوشته مهران عزیز از سر همسرش هم زیادیه، چرا باید بهش خیانت کنه!
حالا انگار مهران تو صورت توی ایکبیری نگاه میکنه که داری بال بال میزنی.
طاقت گوش دادن این مزخرفات را نداشتم.
خدا آن مردک رذل را لعنت کند که آتش به زندگیمان انداخت.
سامیار یکی دو روزگار سعی کرد با خودمان ارتباط بگیرد اما موفق نشد که کینه توزانه شروع به جار زدن آن چه دیده بود کرد.
شایعات به سرعت بین همکاران و حتی هنرجوهایمان پیچید و یک هفته ای میشد که تیتر صحبت هایشان بودیم.
_ استاد غیرت ندارن که هنوز اون زن تو خونشون زیستن میکنه!
باید همون روزگار از خونه پرتش میکردن بیرون.
خودم کم پریشان بودم، تمنا هم کمر به نابودی ام بسته بود انگار.
_ ول کن تمنا، اگه میتمایل داشتم خودم میخوندم.
با خنده ای دندان نما شانه بالا انداخت.
_ موندم چرا تکذیب نمیکنین.
هر چی شما بیشتر سکوت کنین، بازار خاله زنک بازی این جماعت داغ تر میشه.
او هم که مدام یک چیز را تکرار میکرد.
میهراسیدم به هوای درست کردن ابرویش، چشمش را هم کور کنیم.
_ واقعیتو تکذیب کنم؟!
_ وای باوان، از کجا میخوان بفهمن چی راسته چی دروغ؟
سر روی پشتی مبل گذاشتم و درمانده نگاه بستم.
_ نصف بیشتر مشکلاتم بعد از بیان کردن همین حرف که «از کجا میخوان بفهمن» شروع شده!
«غرق جنون»
#پارت_۷۳۵
_ دیوونه ای به خدا.
یه روز کف دست مهرانو بگیر برین تو یکی از این دورهمیاشون، همه چی تموم میشه.
دهن اون سامیار عوضی رو هم من خودم میبندم.
همه هم اونو میشناسن هم شما رو. اگه از همون روزگار اول واکنش نشون میدادین کسی اون انگلو آدم حساب نمیکرد.
دندان قروچه ای کرده و کشیده شد.
_ الکی اونم گنده کردین!
میهراسیدم که برای اثبات حرفمان به دردسر بیفتیم.
من و مهران که واقعا ازدواج نکرده بودیم.
کافی بود همین مسئله برایشان روشن شود تا تمام اعتبار و آبرویمان یک شامگاهه بر باد رود.
_ باید قضیه ی عامرو تموم کنم، بعدش به اینم میرسیم.
پوف، عامر!
خبر داشتم که زد و خورد مفصلی با سامیار داشتند و بعد هم که هر دویشان را به اداره ی پلیس برده بودند.
عامر هم از همان روزگار مدام دنبال راهی برای مشاهده کردنم بود ولی به خاطر استراحتی که مهران وادارم کرده بود تن به آن بدهم، از منزل بیرون نمیرفتم تا به هدفش برسد.
به کل فراموش کرده بودم.
امروز مهران با وکیلش قرار داشت.
درگیری های این مدتمان باعث عقب افتادن این موضوع شده بود.
ولی بعد از حرف های مهران، دل و عقلم را یکی کردم.
این کار برای همه بهتر بود. چند سال بدون عامر دوام آورده بودم، باقی حیات ام را هم میتوانستم.
شماره ی مهران را گراهی شدم، او بهتر از من در جریان کارها بود.
_ جانم؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن